Tytul Za plecami komunizmu Autor Frank L.Britton Miejsce wydania Wrocław Wydano w roku 1996 ISBN 83-85829-01-6 Wydawnictwo Wydawnictwo NORTOM Adres wydawnictwa 53-304 Wrocław ul. Sanocka 15/17 Tel: (071) 7846817 Fax: (071) 3677688 Adres wydawnictwa w internecie http://www.nortom.pl Email nortom@nortom.pl Elektroniczna wersja ksiazki

Książka amerykańskiego autora Franka L. Brittona Za plecami komunizmu, umożliwia poznanie genezy komunizmu oraz prześledzenie procesu jego tworzenia i rozwoju oraz ukazuje rzeczywistych inspiratorów i twórców tej ideologii. Zawiera nieznane dotychczas Czytelnikowi polskiemu fotografie, dokumenty i fakty. Książka Brittona w skondensowanej formie ukazuje losy Żydów w szerszym kontekście historii świata - na przestrzeni ostatnich dwóch tysięcy lat - od ich przybycia do Europy przed narodzeniem Chrystusa, poprzez Średniowiecze i Renesans do czasów współczesnych.
Ukazuje nieznaną dotychczas rolę Żydów w przygotowaniu i wywołaniu Rewolucji Październikowej oraz ich udział w propagowaniu, tworzeniu i utrwalaniu komunizmu najpierw w Rosji a następnie na całym świecie. Czytelnicy mają możliwość prześledzenia w porządku chronologicznym, jak stopniowo wdrażana w praktyce była doktryna komunistyczna, oraz tworzony aparat wykonawczy czerwonego terroru i zbrodni, przez kogo było konstruowane i jakim celom służyło "Imperium zła". Przybliżenie nieznanych dokumentów i faktów, pozwala na lepsze zrozumienie istoty i celów ideologii komunistycznej. Ponieważ współcześnie ideologia komunistyczna nie została całkowicie wyeliminowana ze świadomości niektórych narodów, a nawet w niektórych krajach podejmowane są próby jej odbudowy, dlatego warto poznać bliżej rzeczywistych jej inspiratorów i twórców aby ostrzec następne pokolenia przed jej zgubnym wpływem.

Fragmenty książki

Żeby zrozumieć istotę komunizmu należy prześledzić kierunek rozwoju tego ruchu oraz unaocznić kim byli jego inicjatorzy i jakie siły miały wpływ na ukształtowanie się tej ideologii. Niestety, każda poważna dyskusja na temat komunizmu i marksizmu łączy się z kwestią żydowską. Nie można uczciwie dyskutować na ten temat bez ujawnienia i stwierdzenia, ze założycielami rosyjskiego komunizmu byli Żydzi. Nikt nie może ignorować faktu. że wszyscy czołowi przywódcy Amerykańskiej Partii Komunistycznej (łącznie ze skazanymi za szpiegostwo) pochodzili z tej samej rasy. To są fakty historyczne, na które nie mamy wpływu. Teraz stajemy przed poważnym problemem jak ujawnić te fakty i nie zostać oskarżonym i potraktowanym jako "antysemita". I właśnie z tego powodu wiadomo bardzo mało na temat prawdziwej natury komunizmu. Jest rzeczą zrozumiałą, że historycy niechętnie piszą na ten temat z obawy, aby nie otrzymać etykiety "rasisty" albo "fanatyka". Z tego powodu temat ten usunięto poza ramy dyskusji i ze względu na cenzurę nikt nie używa razem wyrazów "Żyd" i "komunizm". W tej książce zdecydowaliśmy się przełamać ten mur milczenia i potraktować temat w sposób uczciwy zgodnie z naszą wiedzą. Nie było zamiaru, żeby wybierać poszczególne osoby dlatego, że należą do pewnej rasy i nie traktowaliśmy ich zbyt krytycznie z tego samego powodu. Ponieważ komunizm i judaizm są związane ze sobą, więc zapoznanie się z historią Żydów przyczyni się do zrozumienia zagrożenia komunistycznego.

(...)

HISTORIA BOLSZEWIKÓW

Trzeba zwrócić uwagę na grupę rewolucjonistów na uchodźstwie, ponieważ oni i ich uczniowie stali się w przyszłości władcami komunistycznej Rosji. Przywódcą tej grupy był Jerzy Plechanow, nie Żyd, uważany za nauczyciela Lenina. Plechanow uciekł z Rosji w latach osiemdziesiątych i osiedlił się w Szwajcarii. Tam utworzył marksistowską grupę "Wyzwolenia Pracy", której był przywódcą do 1901 roku. Pomagali mu w tym Żydzi: Wera Azasulicz, Leo Deutch i P. Axelrod. Uczniem a potem konkurentem Plechanowa był Lenin. Lenin był Żydem.

Lenin

Lenin (prawdziwe nazwisko Włodzimierz Iljicz Uljanow) urodził się w 1870 r., nad brzegiem Wołgi, w prowincjonalnym mieście Symbirsku. Urodził się jako uprzywilejowany, będąc synem urzędnika państwowego z tytułem "radcy stanu" z przywilejami rodowej szlachty. Ojciec Lenina nie odziedziczył tytułu, ale osiągnął stanowisko jako nagrodę za pracę szkolnego nadzorcy. Według wszelkich zasad "Lenin" powinien zostać szanowanym członkiem społeczeństwa, ponieważ pochodził z średniej klasy, ukończył uniwersytet i został przyjęty na praktykę prawniczą. Że stało się inaczej wpłynął na to w jakimś stopniu los jego brata Aleksandra, który został stracony za udział w zamachu na życie cara Aleksandra III (w 1887 roku). Z tego powodu Lenin porzucił karierę zawodową aby stać się zawodowym rewolucjonistą. W 1895 roku 25 letni Lenin spotyka się w Szwajcarii z przywódcami grupy "Wyzwolenia Pracy", a potem wraca do Rosji w towarzystwie Żyda Juliusza Martowa (Cederbauma). Martow był znanym agitatorem w strefie osiedlenia i został w przyszłości przywódcą mieńszewików. Ich zadaniem było zbieranie pieniędzy na cele rewolucyjne. W Petersburgu zaangażowali się w szereg strajków i na jesieni 1895 r. Lenin, Martow i szereg innych osób trafiło do więzienia za działalność rewolucyjną. Lenin, ożeniony z Żydówką Krupską. On przewodził "trojce" Lenin-Zinowiew-Kamieniew W lutym 1897 r. Lenin został zesłany na Syberię. Podróżował na własny koszt i zabrał ze sobą na Syberię żydowską żonę Krupską i jej mówiącą Jidisz matkę. Wbrew ogólnej opinii polityczni uchodźcy, o ile nie zostali skazani za działalność kryminalną, nie byli tam uwięzieni, a po pewnym czasie ułaskawiani. Rząd carski wypłacał uchodźcom politycznym na Syberii pensje wystarczające na utrzymanie się przy życiu. Ponadto uchodźcy mogli się ubiegać o pracę (Trocki pracował jako księgowy) i mogli otrzymywać pieniądze od rodziny i przyjaciół. Lenin otrzymywał od rządu 7 rubli i 40 kopiejek co każdego miesiąca pozwalało na: "opłacenie pokoju, stołówki i pralni". W czasie pobytu na Syberii Lenin, Martow i zesłaniec Potresow sformułowali program "wszechrosyjskiej gazety", która miała wyrażać wspólne idee całego ruchu rewolucyjnego. W 1900 roku marksiści byli podzieleni na dużą ilość frakcji. Lenin chciał je połączyć w jedną całość.

"Iskra"

W lutym 1900 roku Lenin zakończył pobyt na zesłaniu i otrzymał pozwolenie na wyjazd do Szwajcarii. W Genewie przyłączył się do grupy "Wyzwolenia pracy", która w grudniu zaczęła wydawać "Iskrę". Utworzenie "Iskry" było początkiem rosyjskiego marksizmu jako zorganizowanego ruchu i roli Lenina jako przywódcy partii. Redakcja składała się ze "starych": Plechanowa, Zasulicha, Akselroda oraz ich uczniów: Lenina, Potresowa i Martowa. Krupska była sekretarką redakcji. W 1902 r. do redakcji przyłączył się Trocki (Bronstein) ale bez prawa głosowania. W redakcji było 5 Żydów: Martow, Akselrod, Zasulich, Trocki i Lenin, Potresow nie był Żydem. Trocki nie miał prawa głosu, a Plechanow miał 2 głosy. W rezultacie Żydzi mieli 5 głosów, a pozostali 2. W pierwszych 45 numerach "Iskry" najwięcej (39) artykułów napisał Martow, następnie Lenin (32), Plechanow (24), Potresow (8), Zasulich (6) i Akseirod (4). Dodatkowo szereg artykułów napisali Żydzi: Parwus, Trocki i Róża Luksemburg. W tym czasie istniała inna gazeta "Raboczoje Dieto" (Sprawa Robotników) organ frakcji "Economist", a wydawcą jej był inny Żyd Teodor Dan. "Iskra" była drukowana w Niemczech, w Monachium. Zarząd wydawnictwa spotykał się w Londynie, a potem w Genewie. Stamtąd egzemplarze "Iskry" były szmuglowane do Rosji przy pomocy kurierów albo na pokładzie statków. W ten sposób "Iskra" budowała podziemną organizację zawodowych rewolucjonistów. Najpierw nazywano ich iskrowcami, a potem bolszewikami i mieńszewikami. Na ogół panuje opinia, że założyciele komunizmu byli biednymi ludźmi. Prawdą jest, że w Szwajcarii Akselrod żebrał o jogurt, a Plechanow zarabiał na życie adresowaniem kopert. Ale założyciele i przywódcy komunizmu nie byli proletariuszami. Prawie bez wyjątku byli to żydowscy intelektualiści, z wyższym wykształceniem i niewielu z nich zhańbiło się uczciwą pracą.

Zjazd zjednoczeniowy

W 1903 roku zebrał się w Brukseli Zjazd zjednoczeniowy. Jego celem było, w ramach Rosyjskiej Socjal-Demokratycznej Partii Robotniczej zjednoczenie różnych grup marksistowskich. Partia ta została założona w l 898 roku, ale dotychczas nie udało jej się doprowadzić do zjednoczenia. Spośród 60 delegatów tylko czterech było kiedyś robotnikami, a resztę stanowili w większości żydowscy intelektualiści. Reprezentowane byty grupy, które uformowały partię w 1898 roku: żydowski Bund, socjaldemokraci z Gruzji, Polscy socjaldemokraci Róży Luksemburg oraz grupa wyzwolenia pracy (teraz przemianowana na "iskrowców"). Gazeta "Dzieło robotników" była reprezentowana przez 3 delegatów. Te organizacje, ich przywódcy i uczniowie wywołali rewolucję w 1917 roku i tu narodził się komunizm w formie, która przetrwała do dzisiejszego dnia. W sierpniu policja belgijska deportowała niektórych delegatów i Zjazd przeniósł się do Anglii gdzie obradował od 11 do 23 sierpnia. Ważnym wydarzeniem Zjazdu był ideologiczny rozłam wśród "Iskrowców": na bolszewików pod przewodnictwem Lenina (większość) i na mieńszewików pod przewodnictwem Martowa (mniejszość). Komunizm jako zorganizowany ruch rozpoczął działalność od publikacji "Iskry" w grudniu 1900 roku. Trzy lata później "Iskrowcy" połączyli się z polskimi socjaldemokratami, żydowskim Bundem i innymi aby utworzyć rosyjską socjaldemokratyczną partię robotniczą, która później zmieniła nazwę na partię komunistyczną. "Iskra" podobnie jak późniejsze publikacje komunistyczne była wydawana i kontrolowana przez Żydów Końcowym aktem Zjazdu było wybranie Lenina, Plechanowa i Martowa do kierownictwa "Iskry". Ten skład redakcji nie funkcjonował ze względu na wrogość między Leninem i Martowem. Po wydaniu 53 numeru Lenin wycofał się z redakcji zostawiając wszystko w rękach Martowa, Plechanowa, Akselroda, Zasulicha i Potresowa. Pomimo, że grupa Lenina przyjęła nazwę bolszewików, w rzeczywistości nigdy nie kierowała większością partii. Lenin opanował chwilowo Zjazd gdy członkowie żydowskiego Bundu, po kłótni na temat polityki partii, opuścili salę obrad. Ponieważ Lenin uzyskał poparcie większości delegatów stąd się wzięła nazwa bolszewików. Podział na bolszewików i mieńszewików miał miejsce wyłącznie między "Iskrowcami". Pozostałe duże frakcje żydowski Bund i Socjal-Demokraci Róży Luksemburg nie należały do żadnego odłamu. Tradycyjnie solidaryzowali się z mieńszewikami, ale w 1917 obie partie przyłączyły się do bolszewików.

Rewolucja 1905 roku

Rewolucja 1905 roku wybuchła nieoczekiwanie. Żydowscy agitatorzy wykorzystali niezadowolenie, z powodu porażki Rosji w wojnie z Japonią i bazowali na zajściach "krwawej niedzieli". Użyli płomienia rewolucji jako próby pod przyszłą rewolucję 1917 roku. Rewolta zaczęła się tak szybko, że zaskoczyła przywódców partyjnych. Lenin był w Genewie i wrócił do Petersburga dopiero przed październikiem na krótko przed zorganizowaniem Rady Petersburskiej. Przywódca mieńszewików Martow powrócił w tym samym czasie. Róża Luksemburg przyjechała dopiero w grudniu po zakończeniu powstania. Akselrod był w Finlandii, a Plechanow pozostał za granicą. Rewolucja 1905 roku była kierowana przez podrzędnych przywódców z frakcji mieńszewików. Z przywódców tylko Trocki zrozumiał znaczenie "krwawej niedzieli" i na pierwsze pogłoski o rewolucji wraz z innym żydowskim towarzyszem Parwusem pojawili się w Petersburgu. Używając pseudonimu Janowski Trocki stał się ważnym członkiem rady, a po jej reorganizacji w październiku jego wpływy znacznie wzrosły. Trocki stal się najbardziej wpływowym członkiem komitetu wykonawczego. Ponadto redagował z Parwusem gazetę mieńszewików, a później pod pseudonimem Piotr Piotrowicz wydawał "Gazetę Rosyjską". Jak już wspominaliśmy 9 grudnia Trocki został przewodniczącym Rady Petersburskiej, a po jego aresztowaniu Parwus objął kierownictwo rewolty. Pomimo, że Lenin był w tym czasie w Petersburgu, ani on ani nikt z bolszewików nie brali udziału w rewolucji. Kiedy nastąpiło aresztowanie 300 członków Rady Petersburskiej nie było między nimi znanych bolszewików. Rewolucja 1905 roku była wyłączną sprawą mieńszewików.

Zjazd w Londynie

W 1907 roku (13 maja -- l czerwca) odbył się piąty zjazd Rosyjskiej Socjal-Demokratycznej Partii Robotniczej. Był to najbardziej imponujący zjazd i ostatni przed rewolucją 1917 roku. W zjeździe wzięli udział:

Bolszewicy pod kierownictwem Lenina - 91 delegatów.

Mieńszewicy pod kierownictwem Martowa i Dana - 89 delegatów.

Polska Socjal-Demokracja pod kierownictwem Róży Luksemburg - 44 delegatów.

Żydowski Bund kierowany przez Abramowicza i Libera - 55 delegatów.

Łotewska Socjal-Demokracja kierowana przez "towarzysza Hermana" (Daniszewski).

Na zjeździe było 312 delegatów, w tym 116 robotników. W Zjeździe przeważały znane nazwiska. Byli tam założyciele ruchu: Plechanow, Akselrod, Deutsch i Zasulich (który po roku 1907 nie miał dużego znaczenia w partii) oraz ich uczniowie: Lenin, Martow, Dan (Gurwicz) i Trocki. Byli tam z ramienia Bundu Abramowicz, Lieber (Goldman) i Róża Luksemburg, która, później kierowała rewolucją w Niemczech. Obecni byli również Zinowiew, Kamieniew i Stalin, który w 1907 roku nie odgrywał żadnej roli. Tą trójkę wymienia się ponieważ w przyszłości będą oni uważani za najpotężniejszych ludzi w Rosji. Za wyjątkiem Plechanowa i Stalina wszyscy byli Żydami. Najważniejszą sprawą dyskutowaną w czasie trwania Zjazdu były kontrowersyjne "wywłaszczenia". Należy wyjaśnić, że bolszewicy Lenina coraz bardziej uciekali się do łamania prawa aby podreperować kasę partii. Rabunek, porywanie, kradzież stały się regularną działalnością partii. Zdarzało się, że lojalny bolszewik poślubiał bogatą wdowę aby uzyskać fundusze dla partii. Tą działalność nazywano w kołach partyjnych jako "wywłaszczenia". Wkrótce po Zjeździe, najsłynniejszym wywłaszczeniem było obrabowanie banku w Tyflisie planowane przez młodego Stalina. Mieńszewicy zaciekle atakowali te praktyki, ale Lenin z uporem ich bronił jako koniecznych środków dla uzyskania kapitału. Problem "wywłaszczenia" dyskutowano od czasu do czasu jako punkt sporny między dworna frakcjami. Siła Lenina polegała na tym, że miał pieniądze z tego źródła. Z pieniędzy uzyskanych drogą rozboju mógł opłacać koszty podróży dla delegatów na różne Zjazdy i to mu dało popularność nieproporcjonalną do osiągnięć. Atak na Lenina z powodu "wywłaszczeń" pochodził nie tylko z frakcji mieńszewików Martowa, ale również z żydowskiego Bundu i Polskiej Socjal-Demokracji Róży Luksemburg, które popierały mieńszewików w tym sporze. Tak trwało do roku 1917, kiedy przyłączyli się do bolszewików, ale w tym czasie Lenin miał kompletną kontrolę nad partią. Obrabowanie banku w Tyflisie stało się częścią legendy o Stalinie i warto tu przypomnieć parę szczegółów. Pomimo, że napad byt zaplanowany przez mało znaczącego robotnika partyjnego Stalina, został zrealizowany przez Ormianina Petrojana, którego historia rosyjska nazywa "Kamo". Metoda Kamo była prymitywna ale skuteczna, ponieważ rzucił bombę z dynamitem na dyliżans bankowy wiozący 250 000 rubli w gotówce. W wyniku eksplozji zginęło 30 ludzi, a Kamo uciekł z łupem składającym się z banknotów 500 rublowych. Bolszewicy mieli dużo kłopotu z wydaniem tych banknotów. Zdecydowano, że agenci w różnych krajach musieli wydać tego samego dnia jak najwięcej banknotów. Operacja nie była sukcesem. Policja złapała Żydówkę Olgę Rawicz (w przyszłości żonę Zinowiewa) oraz Meyera Wallacha, którego prawdziwe nazwisko brzmiało Finkelstein, a najbardziej był znany jako Maksym Litwinow. Litwinow został w przyszłości (w latach 1930-1939) komisarzem spraw zagranicznych.

Rok 1908

Jesienią 1908 bolszewicy zaczęli wydawać "Proletariat" gdzie redaktorami byli: Lenin, Dubrowiński, Zinowiew i Kamieniew. W tym samym czasie Plechanow, Akselrod, Martow, Dan, Martynow (Pikel) (wszyscy Żydzi za wyjątkiem Plechanowa) zaczęli wydawać organ mieńszewików "Głos Socjal-Demokracji". W 1908 roku Trocki zaczął wydawać "Wiedeńską Prawdę".

Trojka

W 1909 roku została utworzona "trojka" z Lenina, Zinowiewa i Kamieniewa (trzech Żydów). Przetrwała aż do śmierci Lenina w 1924 roku. Zinowiew i Kamieniew byli nieodłącznymi towarzyszami Lenina i nigdy z nim nie konkurowali. Kiedy Trocki stał się prawie równy Leninowi, byli lojalni w stosunku do Lenina. Pozostali prawą i lewą ręką Lenina mimo, że z nim polemizowali, przeciwstawiali na zebraniach partyjnych. "Trojka" rozpadła się po śmierci Lenina.

Styczniowe plenum

W styczniu 1910 roku dziewiętnastu przywódców partii spotkało się na plenum Komitetu Centralnego. Celem jego było, jak zawsze, propagowanie jedności partii. Jednym z tematów było to, że Lenin musiał spalić resztę 500 rublowych banknotów, które pozostały z "wywłaszczenia" z Tyflisu, i nie dały się wydać. Innym tematem plenum było uznanie gazety "Socjal-Demokracja" jako centralnej gazety partii. Jej redaktorami byli bolszewicy Lenin i Zinowiew oraz mieńszewicy Martow i Dan. Trockiego niezależna "Wiedeńska Prawda" została oficjalnym organem partii i wyznaczono Kamieniewa, aby pomógł w jej wydawaniu. Kto mógł przypuszczać w 1910 roku, że w ciągu siedmiu lat ta ekipa żydowska będzie panami całej Rosji?

Rewolucja 1917 roku

Podobnie jak rewolucja w 1905 roku i ta w 1917 roku zastała przywódców partii nieprzygotowanych do niej. Lenin i Martow byli w Szwajcarii, a Trocki przebywał w Nowym Jorku na East Side. Wkrótce po marcowej rewolucji rząd niemiecki wykonał szczególne posunięcie. Zorganizował przejazd wagonem dla bydła Lenina, Martowa, Radka i 32 innych członków partii przez Niemcy do Rosji. Niemiecka strategia opierała się na założeniu, które potem okazało się słuszne, że komuniści będą sabotować rosyjskie działania wojenne i będą prześladowani przez Rząd Tymczasowy. Grupa Lenina miała tajne porozumienie z Niemcami. Jest pewne, że w ciągu 48 godzin po objęciu władzy przez bolszewików Trocki zaczął rozmowy o zawieszeniu broni. Ale o tym będzie później mowa. 3 kwietnia, 23 dni po sformowaniu Rządu Tymczasowego, Lenin i jego partia przybyli do Piotrogrodu. W ciągu 7 miesięcy on i jego frakcja będą już dyktatorami całej Rosji.

RADA PIOTROGRODZKA

Pod kontrolą motłochu

Omawiano już marcową rewolucję, która obaliła cara i utworzenie 12 marca dwóch organów władzy: Rządu Tymczasowego i Rady Piotrogrodzkiej. Utworzona 12 marca Rada Piotrogrodzka była kontrolowana przez mieńszewików pod przywództwem Żydów: Liebera, Dana i Martowa. W październiku bolszewicy uzyskali kontrolę, gdy Trocki został przewodniczącym i natychmiast przyśpieszyli wybuch rewolucji Rada Piotrogrodzka pomimo, że kontrolowała motłoch, nie chciała odpowiedzialności za rządzenie. Miało to miejsce na początku kiedy Rada była zorganizowana przez drugorzędnych przywódców zdolnych do podburzania i wywoływania zamieszek, ale bez umiejętności kierowania rządem rewolucyjnym. Ponadto w pierwszych dniach rewolucji nikt nie wiedział jak to się zakończy. Piotrogród był tylko jednym z miast Rosji i, nie było wiadomo jak się zachowa reszta kraju i żołnierze na froncie. Z tych powodów rada wolała, żeby chwilowo rządził Rząd Tymczasowy, który miał atrybuty legalności.

Rząd Tymczasowy

Rząd Tymczasowy nie był ciałem rewolucji. Z jego 12 członków tylko Kiereński był "socjalistą". Pozostali byli typowymi przedstawicielami klasy średniej, członkami Dumy z lekkimi odchyleniami lewicowymi. Na czele rządu stał książę Lwow, którego opinia liberała kwalifikowała go na to stanowisko. Ten 12 osobowy Rząd Tymczasowy został stworzony, ponieważ 12 marca nie było w Piotrogrodzie niczego innego i ten rząd nie brał udziału w rewolucji. Po obaleniu cara ten rząd zyskał na znaczeniu. Kiedy w lipcu były rozruchy i nieudane powstanie bolszewików, rząd zaprowadził porządek i aresztował lub zmusił do ukrycia się ich przywódców. Rząd Tymczasowy zdecydował się na kontynuowanie wojny z Niemcami. Dużo było patriotów rosyjskich, którzy na Niemcy patrzyli jak m zagrożenie "suwerenności". Rząd Tymczasowy zajęty był prowadzeniem wojny. Jednak rząd wykonał dwa posunięcia, które miały wpływ na przebieg rewolucji. Pierwszy to niefortunna decyzja zezwolenia na powrót z zesłania wszystkich więźniów politycznych z Syberii i wygnańców zza granicy. Tym czynem przypieczętowano zgubę Rosji. Amerykański pisarz, Edward Alworth Ross, tak to opisuje : "Jednym z pierwszych aktów Rządu Tymczasowego było sprowadzenie do Rosji politycznych ofiar autokracji. Z Syberii sprowadzono około 80 000 ludzi. Ze Szwajcarii, Francji, Skandynawii, USA, Argentyny i innych krajów przybyło około 10 000 ludzi ukrywających się przed zemstą cara. Od kwietnia do lipca przybyło do Rosji 90 000 ludzi w większości o sympatiach lewicowych. Bazując na wdzięczności ludzi za poświęcenie zesłańców i cierpienia, ludzie ci szybko doszli do kierowniczych stanowisk w "lokalnych radach" i skierowali je na lewo". Te 90 000 uchodźców stanowiło serce zbliżającej się bolszewickiej rewolucji. Prawie wszyscy byli zawodowymi rewolucjonistami i z małymi wyjątkami byli również Żydami. Stalin, Swierdłow i Zinowiew byli między zesłańcami z Syberii. Lenin, Martow, Radek i Kamieniew powrócili z Szwajcarii. Trocki powrócił z setką swoich żydowskich braci z East Side w Nowym Jorku. Wszyscy oni byli spadkobiercami rewolucji. Do ich powrotu rewolucja była kierowana przez podrzędnych przywódców. Teraz powróciła elita! Edward Alworth Ross pisze bez dobrego rozeznania i znajomości faktów : "Zagubione, bez przywódców, masy Rosjan zostały porwane przez tych gotowych do czynu ludzi, którzy im powiedzieli co trzeba zrobić aby skorzystać z owoców rewolucji. Z tego powodu nieznani nam, a znani Rosjanom, uchodźcy, którzy na wygnaniu musieli pracować w stalowniach, szwalniach aby utrzymać się przy życiu i ci rezydenci z nowojorskiej "Eastside", którzy żyli skromnie z nieznanych rosyjskich gazet, wybili się na stanowiska przywódców rad, a później do gabinetów ministrów rządząc jedną dziesiątą świata. W całej współczesnej historii nie było takiej fantastycznej kariery jak ta". Wkrótce te hordy powracających Żydów będą miały prawo życia i śmierci nad 150 milionami chrześcijan w Rosji. Wkrótce każda fabryka, biuro rządowe, każdy okręg szkolny, każda jednostka wojskowa będą funkcjonować pod wszystkowidzącym okiem żydowskiego komisarza. Wkrótce krew ludzka będzie płynąć strumieniami spod drzwi komunistycznych cel tortur i śmierci, gdzie dziesiątki tysięcy chrześcijan, kobiet i mężczyzn będzie mordowanych jak bydło w rzeźni. Wkrótce 5 milionów właścicieli ziemi będzie zagłodzonych na śmierć w ramach perfidnego żydowskiego planu. Wkrótce zrealizuje się plan wyniszczenia przywódców nie-Żydów z całej Rosji przez zamordowanie każdego chrześcijańskiego właściciela fabryki, prawnika, ministra, oficera i każdego kto może się stać przywódcą. Wkrótce ilość ludzi umieszczonych w obozach niewolniczej pracy przekroczy liczbę 15 milionów. Wkrótce każdy kościół czy katedra będą splądrowane, a każdy kapłan czy kaznodzieja stanie się kryminalistą w swojej wspólnocie. Wkrótce Rosja będzie miała powolnych, chętnych do pracy, łatwych do kontrolowania i niezdolnych do protestu proletariuszy - bałwanów. Taka była "fantastyczna historia jakiej jeszcze nie było" bolszewickiej rewolucji.

(...)

KOMUNIZM W HOLLYWOOD

Rozważania na temat komunizmu będą niekompletne bez zwrócenia uwagi na Hollywood. W ciągu paru ostatnich lat jako rezultat dochodzenia przeprowadzonego przez "House Committee on Un-American Activities" i przez "Tenney Committee" w Kalifornii odkryto, że ta dzielnica filmowa jest przytułkiem dla komunizmu. Wspomniana już została afera "Dziesiątki z Hollywood", którzy zostali skazani na kary więzienia za obrazę Kongresu Stanów Zjednoczonych. Są dosłownie setki wysoko postawionych Żydów (z powiązaniami komunistycznymi) w tej dzielnicy filmowej. Zaliczają się do nich milionerzy, aktorzy, reżyserzy, producenci, scenarzyści. Powstaje pytanie dlaczego tylu bogatych i uprzywilejowanych Żydów kocha komunizm? Odpowiedź jest prosta, ponieważ komunizm nie jest ruchem ekonomicznym ale ruchem rasowym. Nie można zrozumieć ani usiłować wyjaśnić istoty komunizmu na innych zasadach.

Łatwy cel

Pozostaje pytanie jak i dlaczego komuniści opanowali Hollywood? Przemysł filmowy Hollywood jest najważniejszym środkiem propagandy w świecie anglojęzycznym. W dłuższej perspektywie czasowej Hollywood wywiera większy wpływ na ludzi niż wszystkie razem wzięte pozostałe środki propagandy. Dlatego przemysł filmowy stał się celem komunistycznej infiltracji. Ponieważ przemysł filmowy jest w rękach Żydów, żaden komunistyczny agent nie miał kłopotów aby się tam usadowić. Aby pokazać do jakiego stopnia Żydzi kontrolują Hollywood został przygotowany pod tym kątem przegląd przemysłu filmowego.

Żydzi właścicielami przemysłu filmowego

Przemysł filmowy w Hollywood jest wyłącznie żydowskim biznesem. W całym przemyśle jest tylko dwóch producentów, którzy nie są Żydami. Reszta jest w rękach Żydów. Dwie wytwórnie, które nie są w rękach Żydów, to Twentieth Century Fox i RKO Pictures. Obie wytwórnie zostały założone przez Żydów, były ich własnością i były przez nich prowadzone. W 1948 roku Howard Hughes, kupił za 8 milionów dolarów pakiet akcji RKO (aktywa firmy stanowi 113 milionów dolarów) i od tego czasu zaczął kierować wytwórnią. Drugą nieżydowską wytwórnią jest 20th Century Fox, której prezydentem jest Grek Spyros Skouras. Zarząd przemysłu filmowego składa się z następujących Żydów:

 Harry Warner, Louis B. Mayer, Dore Schary, Joseph Schenck, Samuel Goldwyn, Barney Balaban, Nate J. Blumberg, Irving Briskin, Emmanuel Cohn, Harry Cohn, Armand Deutch, Robt. Lippert, Marcus Loew, Simon S. Sylvan, Leo Spitz, Adolph Zukor.

Ponieważ 90% zarządu to są Żydzi, więc prościej jest wymienić nie-Żydów. Żydzi nie tylko są właścicielami przemysłu, ale również zajmują kluczowe stanowiska. Między producentami i reżyserami są następujący Żydzi:

Ben Hecht, Garison Kanin, Elia Kazan, Norman Krasna, Mervyn LeRoy (żonaty z Żydówką), Artur Lubin, David Selznick, Jerry Wald, Walter Wanger, Norman Taurog, Bert Friedlob, Michael Curtiz, Max Fleischer, Pandro S. Berman, Michael Balcon, Wm. Goetz, Joseph Pasternack, Herman Mankiewicz, Ernest Lubitch, Sol Siegel, Wiliam Wellman, Sam Zimbalist, Samuel J. Briskin, George Cukor, Irving Cummings, Leo Forbstein, Wm. Fox, Marion Gering, Albert Kaufman, Alexander Korda, Carl Laemmle, Sidney Lanfieid, Mitchell Leisen, Sol Lesser, Harry Rapf, Irving Rapper, Max Reinhardt, Charlos Rogers, Mark R. Sandrich, Alfred Santel, I. J. Schnitzer, Jack H. Skirball, John N. Stahl, Joseph von Sternberg.

Następujący scenarzyści są Żydami (gwiazdka po nazwisku wskazuje na powiązania komunistyczne):

Norman Corwin, Oscar Hammerstein II *, Moss Hart *, Lorenzo Hart, Lillian Hellman *, Fannie Hurst, George S. Kaufman *, Sidney Kingsley, John Howard Lawson *, Edward Dmytryk *, Alvah Bessie *, Lester Cole *, Ring Lardner Jr. *, John Howard Lawson *, Albert Maltz *, Sam Ornitz *, Dalton Trumbo *, Clifford Odets *, Dorothy Parker *, Elmer Rice *, Richard Rodgers, Irwin Shaw *, George Sklar *, Sam Spewack, John Wexley *, Morrie Ryskind, Richard Maibaum, Edwin Justis Mayer *, Arthur Sheekman, Leonardo Bercovici *, Allen Boretz, Sidney Buchman *, Edward Chodorov *, Jerome Chodorov *, Howard Dietz, Julius Epstein *, Philip Epstein *, Dorothy Fields, Herbert Fields, Joseph Fields, Daniel Fuchs, Michael Gold *, Edmund Goulding, Howard J. Green, Sam Hellman, S. G. Hoffenstein, James Rian, Arthur Kober *.

Być może czytelnik zrozumie dlaczego komunistyczna propaganda trafia do filmów, po przejrzeniu tej częściowej listy prokomunistycznych scenarzystów zatrudnionych w przemyśle filmowym.

Wielka trójka

Trzy największe wytwórnie filmowe w Hollywood są kompletnie w rękach żydowskich i w tym sensie kontrolują ten przemysł. Na wielką trójkę składają się:

Loews, Inc. gigant przemysłu z aktywami 223 milionów dolarów. Założycielem był Żyd Marcus Loew, a obecny prezydent Nicholas Schneck jest rosyjskim Żydem ze strefy osiedlenia. Loews Inc. jest właścicielem wytwórni Metro-Goldwyn-Mayer, której prezesem był przez szereg lat Louis B. Mayer. MGM kieruje obecnie Dore Schary, Żyd z powiązaniami komunistycznymi.

Paramount Pictures, Inc. z aktywami 185 milionów dolarów jest drugim pod względem wielkości producentem. Prezydentem jest Żyd Barney Balaban. Paramount jest właścicielem American Broadcasting Company.

Warner Brothers Pictures, Inc. trzecia wytwórnia pod względem wielkości, ma aktywa 176 milionów dolarów. Prezydentem jest Harry Warner, polski Żyd. Z początku było 4 braci: Samuel, Harry, Albert i Jack. Oprócz posiadłości w Hollywood bracia byli właścicielami 530 teatrów w USA i 35 wypożyczalni filmów w różnych częściach świata. Miejsce 4 i 5 zajmują 20th Century Fox Co. i RKO Pictures.

Universal Pictures, Inc. z aktywami 48 milionów dolarów jest na szóstym miejscu. Prezydentem jest Żyd Nate Blumberg.

Columbia Pictures, Inc. z aktywami 39 milionów dolarów jest na siódmym miejscu w Hollywood, Prezydentem jest nowojorski Żyd Harry Cohn.

Tu kończy się lista wytwórni filmowych, których aktywa przekraczają 20 milionów dolarów. Jest dużo mniejszych wytwórni, które są w większości w rękach Żydów. (Dane pochodzą z 1950 roku).

"Dolina koszerna"

Hollywood stało się żydowskim miastem. Dzielnica Fairfax, która leży w centrum miasta, to ponad 60% ludności żydowskiej na podstawie danych statystycznych z gazety "California Jewish Voice". Każdy sklep i magazyn w Hollywood jest własnością Żydów. Żydzi zarządzają teatrami, kinami, restauracjami, sklepami z ubraniami i nawet automatami, które sprzedają papierosy. Wystarczy pójść do kina albo restauracji, aby się przekonać, że Hollywood jest w większości zamieszkałe przez Żydów wschodnioeuropejskich. Okolice Los Angeles i Hollywood nazywa się "Doliną koszerną". Ponieważ gwiazdy filmowe są w przemyśle filmowym tylko towarem wymiennym więc w większości nie są Żydówkami. Dany film może mieć żydowskiego producenta, reżysera, scenarzystę ale publiczność widzi nie-żydowską aktorkę. Ale nawet to przekonanie musi ulec zmianie. Zdumiewająco duża ilość aktorów (i prawie wszyscy grający drugorzędne role) są albo Żydami albo w związkach małżeńskich z Żydami. W Hollywood dużo chrześcijańskich dziewcząt blondynek stało się gwiazdami przez małżeństwo (albo przez pójście do łóżka) z (...) Żydem. Poniżej jest podana częściowa lista gwiazd z Hollywood, które są Żydówkami albo Żydami lub powiązani z nimi małżeństwami:

Doris Day (Melcher), Lili Palmer (Peiser), Janet Leigh (Curtis-Schwartz), Claudette Colbert (Press-man), Anita Louise (Adler), Madge Evans (Kingsley), Jennifer Jones (Selznick), Joan Bennett (Wanger), Alan Ladd (Carol-Lederer), Merle Oberon (Korda), Joyce Mathews (Berle), Eleanor Parker (Friedlob), Norma Shearer (Thalberg), Ruth Roman (Hall-Schiff), Nancy Olson (Lerner), Eleanor Holms (Rose), Gig Young Jennifer Jones (Rosenstein), Miriam Hopkins (Litvak), Myrna Dell (Buchtel), Wendy Barrie (Meyer), Jean Howard (Feldman), Joan Blair (Coplin), Dick Powell (Blondell), Gary Merrill (Davis), Betty Garrett (Parks), Nan Grey (Laine), Ruby Keeler (Jolson), John Loder (Lamar), Gale Sondergaard (Biberman), Norma Talmadge (Schenck).

Propaganda w filmach

Przez wiele lat Hollywood ograniczało się do bardziej subtelnej formy propagandy. W ostatnich latach uległo to zmianie, gdyż co roku produkuje się co najmniej 4 filmy o charakterze "rasowym". Te filmy nie mają na celu przynoszenie zysków, tylko szerzenie propagandy. Niektóre z tych filmów są tak prowokacyjne, że nie mogą być wyświetlane w niektórych rejonach Stanów Zjednoczonych. Typowe filmy takie jak "Intruder in the Desert", "Pinky", "Crossfire", "Gentlemans Agreement" mają za zadanie podburzanie grup mniejszościowych, przedstawiając je jako wyzyskiwane i prześladowane przez białych "fanatyków". Zadaniem tych filmów jest wywołanie nienawiści rasowej między Żydami, Murzynami, Meksykanami i innymi tak zwanymi grupami mniejszościowymi. Ci ludzie są systematycznie uczeni, aby myśleć i działać z punktu widzenia rasy oraz uczy się ich filozofii nienawiści. Jest jednak inny aspekt tego typu propagandy. Kiedy mniejszości są uczone świadomości rasowej, to białej większości zaszczepia się poczucie winy za popełnione "wykroczenia" przeciwko grupom mniejszościowym. Uczy się, że świadomość rasistowska to "amerykanizm" i to jest oznaką fanatyzmu. Mówi się, że rasy są takie same i że należy odrzucić ideę rasy. Pod tym względem żydowska propaganda jest taka sama jak komunistyczna. Jest ogólne niezrozumienie faktu, że komunizm używa jednej rasy przeciwko drugiej. Ludzie znają tylko pół prawdy co jest bardziej niebezpieczne niż kłamstwo. Komuniści boją się panicznie jednej rzeczy, a mianowicie odrodzenia się rasowej świadomości u białej większości w świecie chrześcijańskim. Komuniści pamiętają, że w momencie kiedy Niemcy stali się rasowo uświadomieni, to obrócili się z wściekłością przeciwko żydokomunie. Oni wiedzą, że to samo może się w tym wieku powtórzyć! Z tego powodu cała komunistyczna i żydowska propaganda jest skierowana na to aby zniszczyć każdy przejaw świadomości rasowej wśród białej większości. To jest cel, który czerwoni żydowscy propagandziści starają się osiągnąć swoimi propagandowymi filmami i "akcjami tolerancji". Hollywood jest krainą spełniania marzeń. Przemysł filmowy może wziąć ospowatą, bez biustu Żydówkę z polskiego getta i zrobić z niej wspaniałą podziwianą dziewczynę, której będą zazdrościć miliony ludzi. Oni wyprostują jej nos, wysuną zęby, rozjaśnią włosy, poprawią cerę kremami i kosmetykami, wymalują nowe wargi, stworzą jej nowy biust, wypchają biodra i wyregulują mikrofony aby nadać jej głosowi przyjemne brzmienie. Kampania reklamowa za milion dolarów zrobi resztę. Często ta metoda jest stosowana aby stworzyć Żydówkę - gwiazdę filmową. Poniżej jest niepełna lista gwiazdorów żydowskich (gwiazdka przy nazwisku wskazuje powiązania komunistyczne):

...Eddie Cantor *, Binnie Bames (Gittel), Joan Blondell, Charlie Chaplin * (Thonstein), Tony Curtis (Schwartz), Betty Davis *, Marlene Dietrich, Melvyn Douglas * (Hesselberg), Deanna Durbin, John Garfield * (Garfinkle), Frankie Laine, Hedy Lamar (Keisler), Paulette Goddard *, Douglas Fairbanks * (Ullman), Judy Garland (Gumm), Judy Holiday * (Tuvim), Paul Muni (Weisen-Freund), Danny Kaye * (Kaminsky), Larry Parks *, Groucho Marx *, Martha Raye, Edward G. Robinson * (Goldenberg), Kennan, Wynn * (Leopold), Ed Wynn, Farley Granger, Sylvia Sidney * (Koskow), Robert Merrill, bracia Ritz, siostry Andrew, Henry Morgan *, Bobby Breen, Benny Baker (Zifkin), Jack Benny (Kubelsky), Mary Livingston (Marks), George Burns (Birnbaum), Gracie Allen, Theda Bari (Goodman), J. Edward Bromberg *(Bromberger), Kitty Carlisle, Sue Carol (Lederer), Ricardo Cortez, Milton Berle, Sally Eilers, Mary Ellis, Al Jolson, Bert Lahr, Francis Lederer, Lew Lehr, Jerry Lewis, Peter Lorre, Alice MacMahon, Parkyakarkas (Harry Einstein), Luise Ranier, Gregory Ratoff, Victor Borge, Pinkey Lec, Adolph Menjou, Mischa Auer, Sammy Kaye, Stella Adler, Morrie Amsterdam, Albert Basserman, Poily Bergen, Elizabeth Bergner, Morris Carnovsky, Mary Ellis, Sydney Fox, Sam Jaffe, Sam Levine, Noel Madison, Carmel Meyer, Maurice Mosovitch, Florence Reed, Joseph Schildkraut, Sid Sivers, George Stone, Conrad Veidt, Lous Wolheim.

Hollywood dosłownie roi się od wschodnioeuropejskich Żydów z wysoko płatnymi pensjami w przemyśle filmowym. Oto lista różnych wysoko opłacanych Żydów w Hollywood (gwiazdka przy nazwisku wskazuje na powiązania komunistyczne):

Milton Speriing *, Irving Pichel *, Vincente Minnelli *, Anatole Litvak *, Benjamin Kahane, Dashiel Hammet *, Wm. Gropper *, Lewis Browne, Larry Adler *, Harry Akst, Cariton Alsop, Leonard Bernstein, Herman Bing, David Diamond, Charies Einfeid, Sylvia Fine, H. Freulich, David Garber, Benjamin Glazer, Harry Green, Monroe Greenthal, Bernard Herzbrun, B. F. Holzman, S. G. Holzman, Samuel Keglin, George E. Kann, Sam Katz, Arthur R. Kohn, Jesse Lasky, Michael C. Levee, Sam Levene *, Ray Lissner, Emil Ludwig, Abe Polonsky *, Harold J. Rome *, Jos. Isaac Schitzer, Edward Selzer, Milton Shumlin *, Harry Tobias, Manny Wolf, Jack Yellen.

Następujący dyrygenci działają w Hollywood:

Nathaniel Finston, Boris Morros, Erno Rapee, Max Steiner, Alfred Newman, Hugo Reisenfeld.

Następujący żydowscy muzycy nie są z Hollywood, ale są związani pośrednio z przemysłem filmowym:

Jascha Heifetz, Mische Etman, Fritz Kreisler, Yehudi Menuhin, Nathan Milstein, Joseph Szegeti, Isaac Stern, Artur Schnabel, Oscar Levant, Artur Rubinstein, Vladimir Horowitz, Alexander Brailowsky, Wanda Landowski, Jan Peerce.

KOMUNIZM PRZECIWKO SYJONIZMOWI

Ten problem będzie skrótowo omówiony. Powstaje pytanie czy wszyscy Żydzi są komunistami? Odpowiedź jest negatywna. Po roku 1880 komunizm i "syjonizm upowszechniły się wśród Żydów zamieszkałych w strefie osiedlenia". Kiedy bolszewicy opanowali w 1917 roku Rosję narzucili swój sposób myślenia całej żydowskiej ludności. Tak jak Żydzi, bolszewicy doszli do przekonania, że trzeba zachować żydowski nacjonalizm, ale skierować go w stronę komunizmu. Komuniści uważali syjonizm za niepraktyczny i związany z brytyjskim imperializmem oraz niemożliwy do zrealizowania. Syjoniści rekrutujący się z bardziej religijnych i ortodoksyjnych Żydów, uparcie występowali przeciwko tej opinii. W rezultacie partia komunistyczna stworzyła specjalną sekcję do rozwiązania problemu syjonizmu. Osiągnęli tylko częściowy sukces poprzez pozyskanie dzieci syjonistów wskutek zakazu nauczania syjonizmu poniżej dwudziestego roku życia. Zanim pochopnie nazwie to się "antysemityzmem" trzeba pamiętać, że to były warunki jednej grupy Żydów stawiane drugiej grupie Żydów. Chrześcijanie nie byli w taki uprzywilejowany sposób traktowani. Ta walka między komunistami i syjonistami przetrwała do dzisiaj. Kiedy utworzono państwo Izrael dziesiątki tysięcy syjonistów uzyskało pozwolenie na emigrację z Rosji i krajów satelitarnych do Palestyny. Trwa to do dziś... Należy zwrócić uwagę, że nie-Żydom NIGDY nie pozwolono na emigrację. Władze komunistyczne utrudniały dawanie pozwolenia młodym Żydom na wyjazd i w wielu wypadkach odrzucały podanie o emigrację. Tak, że walka trwa... Czytelnik powinien pamiętać, że to jest walka między Żydami. Czy to są komuniści czy syjoniści oni zachowują swoją żydowskość i zjednoczeni występują przeciwko nie-Żydom. I mimo, że idą innymi drogami, zarówno komunizm jak i syjonizm mają ten sam cel - panowanie nad światem. Jedni i drudzy działają i czekają na dzień kiedy "wybrana rasa" odziedziczy ziemię...