nasza witryna Stosunek UPA do Polak贸w na ziemiach po艂udniowo-wschodnich II Rzeczpospolitej
Dr Aleksander Korman

okladka
Tytul Stosunek UPA do Polak贸w na ziemiach po艂udniowo-wschodnich II Rzeczpospolitej
Autor Dr Aleksander Korman
Miejsce wydania Wroc艂aw
Wydano w roku 2003
ISBN 83-85829-34-2
Wydawnictwo Wydawnictwo NORTOM
Adres wydawnictwa 53-304 Wroc艂aw
ul. Sanocka 15/17
Tel: (071) 7846817
Fax: (071) 3677688
Adres wydawnictwa w internecie http://www.nortom.pl
Email nortom@nortom.pl
Elektroniczna wersja ksiazki

Praca dra Aleksandra Kormana Stosunek UPA do Polak贸w na ziemiach po艂udniowo-wschodnich II Rzeczpospolitej wnosi now膮 wiedz臋 na ten temat. Autor w syntetycznej formie ukaza艂 genez臋 tej zbrodniczej organizacji oraz jej cele i spos贸b dzia艂ania. Zobrazowa艂 straty osobowe i materialne spowodowane przez ni膮 oraz wsp贸艂czesn膮 gro藕b臋 odradzania si臋 banderowskiego ekstremalnego szowinizmu na Ukrainie. Czytelnicy maj膮 mo偶liwo艣膰 zapoznania si臋 z nieznanymi lub ma艂o znanymi dokumentami i faktami ilustruj膮cymi dzia艂alno艣膰 ukrai艅skich szowinist贸w. Autor jako niezale偶ny badacz, przez kilkana艣cie lat gromadzi艂 nieznane dokumenty, relacje i materia艂y, co umo偶liwia poszerzenie wiedzy na ten temat. Bardzo du偶e osi膮gni臋cie stanowi sporz膮dzenie i udokumentowanie zestawienia 362 metod torturowania Polak贸w i zadawania 艣mierci. Cenne uzupe艂nienie pracy stanowi obszerny wykaz literatury dotycz膮cej nacjonalist贸w ukrai艅skich oraz wstrz膮saj膮ce dokumentalne fotografie ukazuj膮ce niespotykane w dziejach ludzko艣ci okrucie艅stwo oprawc贸w z UPA.

Fragmenty ksi膮偶ki

Od Autora

Oddaj膮c czytelnikom niniejsze studium, dotycz膮ce zdarze艅 sprzed sze艣膰dziesi臋ciu lat, czuj臋 si臋 zobowi膮zany do pewnych wyja艣nie艅 i zaj臋cia stanowiska odno艣nie niekt贸rych problem贸w. Praca jest niezwykle syntetyczna i dotyczy wybranych temat贸w w zakresie stosunk贸w polsko-ukrai艅skich. Fragmenty zawieraj膮 pewne novum i wiele walor贸w poznawczych.Czytelnik, chyba, wybaczy autorowi przedstawienie trzystu kilkudziesi臋ciu metod tortur - 藕r贸d艂owo udokumentowanych - stosowanych przez OUN-UPA wobec spokojnej kresowej ludno艣ci polskiej. Konieczne wydaje si臋 r贸wnie偶 zaakcentowanie, 偶e rzekomo narodowo-wyzwole艅cza walka OUN-UPA, by艂a frazesem, a ukrai艅scy nacjonali艣ci byli wyrzutkami narodu ukrai艅skiego i stanowili jego margines.Wybrane fotografie, niezwykle drastyczne w swoim wyrazie, stanowi膮 艣wiadectwa-dowody niewiarygodnych okrucie艅stw pope艂nionych przez skrajnych nacjonalist贸w z OUN i UPA i stanowi膮 niejako podbudow臋 zestawionych powy偶ej metod zbrodni. Zdj臋cia do艂膮czono w imi臋 prawdy historycznej, kt贸ra聽 z up艂ywem lat jest permanentnie fa艂szowana b膮d藕 przemilczana przez ukrai艅sk膮 historiografi臋 szowinistyczn膮, a tak偶e rodzimych pseudohistoryk贸w.Przedstawienie prawdy historycznej, dotycz膮cej Kres贸w Wschodnich RP i ocalenie jej od zapomnienia jest obowi膮zkiem nas 偶yj膮cych wobec tych, kt贸rzy zmarli 艣mierci膮 okrutn膮 tylko dlatego, 偶e byli Polakami i kochali swoj膮 ziemi臋 rodzinn膮 - odwieczn膮 ziemi臋 swoich przodk贸w.Ksi膮dz J贸zef Anczarski w swoich kronikarskich zapiskach z lat wojny zanotowa艂: Niechaj cl, kt贸rzy ulegaj膮 z艂udzeniom ... Niech cho膰by w cz臋艣ci odczuj膮 b贸l i katusze tych, kt贸rym wyd艂ubano oczy, wyci臋to j臋zyki i 艂amano ko艣ci.Niech odczuj膮 tragedi臋 偶ony i matki, brata i siostry. (...) Kto z Polak贸w chcia艂 偶y膰 - musia艂 uchodzi膰. Innego wyj艣cia nie by艂o. (...)Kto nie 偶y艂 w tych czasach na Kresach Wschodnich, nigdy nie pojmie i nie wyobrazi sobie tej grozy 偶ycia, jaka tam by艂a, zw艂aszcza po wioskach. (...) 呕ycie jest najwi臋ksz膮 ludzk膮 warto艣ci膮. (Pogrubienie liter-- A.K.).Opr贸cz 艣wiadectw wynikaj膮cych z fotografii za艂膮czono r贸wnie偶 wybrane dokumenty, m.in.: Polnisches Hilfs-Komittee -- Polskiego Komitetu opieku艅czego z marca 1944 r., 艣wiadcz膮ce o tym, 偶e liczni osobnicy narodowo艣ci ukrai艅skiej o antypolskim nastawieniu po uprzednim zaopatrzeniu si臋 w spos贸b nielegalny w r贸偶ne dokumenty, wykazuj膮ce ich przynale偶no艣膰 do narodowo艣ci polskiej (np. polskie Kennkarty, metryki), masowo uciekaj膮 z dystryktu Galicja, do czterech pozosta艂ych dystrykt贸w Generalnego Gubernatorstwa, jako rzekomi uchod藕cy - Polacy.Przemieszczenie si臋 tysi臋cy ukrai艅skich skrajnych nacjonalist贸w-szowinist贸w do Polski Ludowej, w nowych poja艂ta艅skich granicach pa艅stwowych, by艂o zgodne z dyrektywami OUN. Cz臋艣膰 z nich obci膮偶ona zbrodniami ludob贸jstwa kresowej ludno艣ci polskiej zbieg艂a na Zach贸d, inni pozostali obywatelami polskimi i niekt贸rzy z nich, a tak偶e ich adherenci - jako nielojalni obywatele polscy - dzia艂aj膮 w dalszym ci膮gu na szkod臋 interesu pa艅stwowego, narodowego i kresowego, chytrze i podst臋pnie, w my艣l Dekalogu Ukrai艅skiego Nacjonalisty.Zbrodnia ludob贸jstwa dokonana przez terroryst贸w OUN-UPA na kresowej ludno艣ci polskiej, powinna sta膰 si臋 elementem naszej pami臋ci historycznej, nie dla budzenia odwetu i dzielenia obydwu narod贸w, ale dla pot臋pienia zbrodni, a nast臋pnie zbli偶enia, wsp贸艂pracy i by膰 mo偶e pojednania w przysz艂o艣ci.Niezwykle piln膮 spraw膮 jest przerwanie tego upokarzaj膮cego milczenia i podj臋cie - postulowanej od wielu lat - uchwa艂y przez polskich parlamentarzyst贸w, pos艂贸w i senator贸w III Rzeczpospolitej Polskiej, pot臋piaj膮cej zbrodnicz膮 dzia艂alno艣膰 OUN-UPA w latach II wojny 艣wiatowej, w stosunku do ludno艣ci polskiej na ziemiach po艂udniowo-wschodnich II Rzeczpospolitej Polskiej. Trzeba to uczyni膰 w imi臋 godno艣ci narodowej i prawdy historycznej. Setki tysi臋cy obywateli naszego kraju maj膮 prawo do publicznego uczczenia pami臋ci ofiar ludno艣ci polskiej na kresach i pot臋pienia zbrodniarzy.Stosunki polsko-ukrai艅skie musz膮 by膰 oparte na zasadach cywilizacyjnych -- na prawdzie, sprawiedliwo艣ci i wzajemnym szacunku, a nie na zasadach gwa艂tu, podst臋pu, fa艂szu, k艂amstwie ob艂udzie i przemilczaniu.Nale偶y doda膰, 偶e nasze Kresy Wschodnie od wiek贸w by艂y przedmiotem depolonizacji poprzez ukrainizacj臋 i rusyfikacj臋 - pozbawianie ziemi i kredyt贸w, kultury i obyczaj贸w, o艣wiaty i j臋zyka, deportacje i kator偶nicze zsy艂ki, wreszcie indywidualne oraz zbiorowe mordy i rzezie.Wybitny znawca zagadnienia prof. dr hab. Janusz Kotlarczyk na konferencji naukowej Oddzia艂u Polskiej Akademii Nauk w Krakowie i Uniwersytetu Jagiello艅skiego pt. Polacy- Ukrai艅cy na przestrzeni dziej贸w, kt贸ra odby艂a si臋 15 pa藕dziernika 1997 r., na podstawie swoich bada艅 wykaza艂, 偶e w ramach akcji Ro艣 knia藕 kijowski Jaros艂aw (M膮dry) deportowa艂 ludno艣膰 lechick膮 z Ziemi Czerwie艅skiej (Grod贸w Czerwie艅skich) daleko na Wsch贸d i P贸艂noc. Przy czym stolic膮 Ziemi Czerwie艅skiej nie by艂 偶aden Czerwie艅 nad Bugiem, lecz le偶膮cy daleko na Wschodzie Czerwonogr贸d. Wcze艣niej ju偶 takiej delechizacji dokona艂 knia藕 W艂odzimierz zwany Wielkim, kt贸ry ochrzci艂 Ru艣, za艂o偶y艂 na Wo艂yniu gr贸d swojego imienia, a Lechit贸w (Polak贸w) z okolic dzisiejszego Lwowa i Halicza deportowa艂 na najdalsze kra艅ce swego ksi臋stwa. Ci dwaj w艂adcy dali przyk艂ad, jak nale偶y rozwi膮zywa膰 kwestie narodowe carom rosyjskim, Stalinowi i wreszcie Banderze i OUN-UPA.W rezultacie okrutnych ludob贸jczych dzia艂a艅 niemieckich oraz stalinowsko-sowiecko-ukrai艅skich, a tak偶e banderowskich dzia艂a艅 ludob贸jczych w czasie II wojny 艣wiatowej, w zasadniczy spos贸b zmieni艂y si臋 stosunki narodowo艣ciowe na Kresach Wschodnich II RP. W historii Polski zdezaktualizowa艂y si臋 dwie koncepcje polityczne-Polski Jagiellon贸w, dominuj膮cej politycznie na wsch贸d od Bugu, oraz Polski Mocarstwowej stawiaj膮cej czo艂a naporowi Niemiec i Rosji.Po 1945 r. radykalnie zmieni艂 si臋 model stosunk贸w politycznych w Polsce i Europie 艢rodkowej i nadal ulega zmianom w zwi膮zku z globalizacj膮.

Mniej boli pisanie okrutnej prawdy, ani偶eli jej przemilczanie

Umownie przyjmuje si臋, 偶e tzw. Ukrai艅ska Powsta艅cza Armia (dalej zwana umownie UPA) powsta艂a w dniu 14 pa藕dziernika 1942 r.' i posiada艂a charakter bardziej kryminalny, ani偶eli militarny [1]. UPA stanowi艂a zbrojne rami臋 terrorystycznej Organizacji Ukrai艅skich Nacjonalist贸w (OUN) i dzia艂a艂a nielegalnie w ko艅cowym etapie II wojny 艣wiatowej, a tak偶e jeszcze kilka lat po jej zako艅czeniu dopuszczaj膮c si臋 zbrodni ludob贸jstwa na kresowej ludno艣ci polskiej, b臋d膮cej pod sowieck膮 i niemieck膮 okupacj膮 wojenn膮. Cz艂onkowie tej formacji przewa偶nie nazywani byli przez Ukrai艅c贸w i Polak贸w banderowcami.

Samozwa艅cza UPA

UPA nie by艂a zatem zbrojnym ramieniem emigracyjnego rz膮du ukrai艅skiego - jak to mia艂o miejsce w przypadku Armii Krajowej (AK) -- a termin UPA przyw艂aszczony zosta艂 od bulbowc贸w i jest nieadekwatny.UPA by艂a wspierana przez NKWD w aspekcie antypolskim tj. depolonizacji Ma艂opolski Wschodniej i Wo艂ynia, przede wszystkim poprzez zbrodnie przeciw ludzko艣ci, a tak偶e by艂a wspierana przez niemieck膮 s艂u偶b臋 specjaln膮 - Abwehr臋 - II przeciw le艣nym oddzia艂om Armii Krajowej i sowieckim partyzantom, pod banderowskim czerwono-czarnym sztandarem.Jest to odr臋bny temat badawczy.

Ma艂opolska Wschodnia, a nie "Zachodnia Ukraina"

Terenem aktywnych dzia艂a艅 UPA w latach 1942-1945 by艂o przede wszystkim po艂udniowo-wschodnie terytorium II Rzeczypospolitej Polskiej (RP). gdzie na kresowej ludno艣ci polskiej dokonywa艂a zbrodni ludob贸jstwa,w zwi膮zku z programowym zadaniem ca艂kowitej depolonizacji tych ziem i oderwania ich od II Rzeczypospolitej Polskiej.Ziemie te znajdowa艂y si臋 w贸wczas pod okupacj膮 narodowo-socjalistycznej III Rzeszy niemieckiej, w rezultacie kontynuowania dzia艂a艅 wojennych w dniu 22 czerwca 1941 roku pod has艂em - Drang nach Osten!, a nast臋pnie pod okupacj膮 Zwi膮zku Socjalistycznych Republik Radzieckich (ZSRR) w ramach r贸wnie偶 imperialistycznego has艂a Dawaj na Zapad!, Sowiet na cie艂yj聽 swiet!. Ta druga sowiecka okupacja ziem wschodnich trwa艂a formalnie od 3 stycznia 1944 r. do 5 lutego 1946 r., tj. do czasu wymiany dokument贸w ratyfikacyjnych Umowy o polsko - radzieckiej granicy pa艅stwowej mi臋dzy Rzeczypospolit膮, a Zwi膮zkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich, sporz膮dzonej i podpisanej w Moskwie w dniu 16 sierpnia 1945 r. przez upowa偶nione osoby - Os贸bk臋-Morawskiego i Wiaczes艂awa Mo艂otowa. (Dziennik Ustaw RP z 1947 r., nr 35, poz. 167 i 168). Traktowanie II Rzeczypospolitej Polskiej w czasie II wojny 艣wiatowej, jako vacuum polityczne przez III Rzesz臋 Niemiec i ZSRR, by艂o wrogim przejawem ich s艂u偶b dyplomatycznych.Jak wynika z tre艣ci uchwa艂y Trybuna艂u Konstytucyjnego RP z dnia 30 kwietnia 1996 r. okre艣lenie terytorium ziem polskich II RP oznacza terytorium w granicach ustalonych Traktatem Ryskim z dnia 18 marca 1921 r. (Dz.U. RP z 1921 r., nr 49, poz. 299) istniej膮cym do czasu ratyfikacji w dniu 5 lutego 1946 r. Umowy polsko-radzieckiej granicy pa艅stwowej, podpisanej w dniu 16 sierpnia 1945 r., o kt贸rej wy偶ej mowa.呕enuj膮cy wydaje si臋 fakt - o stanie tak du偶ej sowietyzacji umys艂贸w u nas - 偶e sprawa pa艅stwowej granicy wschodniej II RP wydawa艂aby si臋 oczywista, wyja艣niona by艂a a偶 przez Trybuna艂 Konstytucyjny na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich przy okazji ustalenia wyk艂adni przepis贸w ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznanie za niewa偶ne orzecze艅 wydanych wobec os贸b represjonowanych za dzia艂alno艣膰 na rzecz niepodleg艂ego bytu Pa艅stwa Polskiego.Warto w tym miejscu uczyni膰 dygresj臋 przed rozwini臋ciem tematu i zauwa偶y膰, 偶e niekt贸re osoby nawet niekiedy ze stopniami naukowymi i tytu艂ami profesorskimi - kt贸rych nie wymienia si臋 z imienia i nazwiska - u偶ywaj膮 w s艂owie i pi艣mie nieadekwatnego terminu Zachodnia Ukraina w odniesieniu do po艂udniowo-wschodnich ziem II RP, zamiast np. Ma艂opolska Wschodnia i Wo艂y艅.Wiadomo, 偶e u偶ywanie takiego terminu Zachodnia Ukraina jest niew艂a艣ciwe i merytorycznie b艂臋dne, poniewa偶 nie posiada charakteru geograficznego bowiem dotyczy nie Ukrainy, lecz Podola, Pokucia, Wo艂ynia itd., ani politycznego, poniewa偶 w administracyjnym podziale II RP by艂y to wojew贸dztwa: lwowskie, stanis艂awowskie, tarnopolskie i wo艂y艅skie. Terminu Zachodnia Ukraina nie u偶ywa艂 nawet Lenin, a wprowadzi艂 i rozpowszechni艂 go Stalin na u偶ytek propagandowy, m.in. w zwi膮zku z dokonan膮 agresj膮 na II Rzeczpospolit膮 Polsk膮 w dniu 17 wrze艣nia 1939 r., usprawiedliwiaj膮c j膮 przed opini膮 艣wiatow膮 wyzwoleniem braci Ukrai艅c贸w, zamieszka艂ych na tych terytoriach obok Polak贸w, 呕yd贸w, Ormian, Czech贸w, a tak偶e innych narodowo艣ci.Do dnia dzisiejszego wyst臋puj膮 przypadki wystawiania przez ukrai艅skie w艂adze pa艅stwowe na Zachodzie od Zbrucza, r贸偶nych dokument贸w urz臋dowych w obrocie zagranicznym, zawieraj膮cych urz臋dowe fa艂szerstwa, np. nazw miejscowo艣ci, powiatu czy kraju z okresu II RP, a przez w艂adze polskie stan ten jest tolerowany, a oto przyk艂ady ukrainizacji miejsc urodzenia: Kos贸w w 1927 r. podaje si臋 Ukraina Iwano Frankowskie wojew贸dztwo, zamiast np. "II Rzeczpospolita Polska, wojew贸dztwo Stanis艂aw贸w" lub Brody w roku 1935 - Ukraina zamiast Polska. Jest to odr臋bny temat - dotychczas nie podejmowany - do uregulowania kana艂ami dyplomatycznymi.W rezultacie postanowie艅 powo艂anej na wst臋pie Umowy z dnia 16 sierpnia 1945 r., polsko-radziecka granica pa艅stwowa zosta艂a przesuni臋ta na zach贸d o oko艂o 300 km na korzy艣膰 Ukrai艅skiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, Bia艂oruskiej SRR i Litewskiej SRR, a Polska - pod dyktatem Moskwy - utraci艂a ponad po艂ow臋 swojego terytorium wraz z takimi miastami wojew贸dzkimi jak: Lw贸w, Stanis艂aw贸w, Tarnopol, 艁uck, Brze艣膰 n/B., Nowogr贸dek i Wilno. Ponios艂a Polska przy tym, przeogromne straty gospodarcze [2].By艂 to wynik sowieckiej polityki fakt贸w dokonanych i zawartego tajnego uk艂adu znanego pod nazw膮 Pakt Ribbentrop-Molotow z dnia 23 sierpnia 1939 r. stanowi膮cy o IV rozbiorze Polski. Pakt ten nie posiada mocy obowi膮zuj膮cej, w 艣wietle prawa mi臋dzynarodowego.

Rebelia nielojalnych obywateli polskich

Wraz z granic膮 pa艅stwow膮, r贸wnie偶 przemie艣ci艂y si臋 na Zach贸d w zasadzie cztery bataliony - kurenie UPA - Bajdy, Rena, 呕ali藕niaka i Berkuta na terytorium Pa艅stwa Polskiego ju偶 w nowych, poja艂ta艅skich [3]聽 granicach. 艁膮cznie terroryst贸w by艂o oko艂o 2 500 z UPA i 200 S艂u偶by bezpeky OUN (Stan pocz膮tkowy). Kontynuowa艂y one w dalszym ci膮gu zbrodnie ludob贸jstwapolskiej ludno艣ci na Przedkarpaciu i w Beskidach Wschodnich Karpat, tzw. Bieszczadach, zmierzaj膮c do oderwania integralnej po艂udniowo-wschodniej cz臋艣ci ju偶 i tak powa偶nie zmniejszonego terytorium II RP - Che艂mszczyzny, Podlasia i Bieszczad i przy艂膮czenia ich do Ukrainy cho膰by sowieckiej. Terrory艣ci OUN-UPA rozpowszechniali has艂o: Polacy do ziemi, Niemcy do Berlina, po Rzesz贸w Ukraina. By艂a to rebelia nielojalnych obywateli polskich -Ukrai艅c贸w i 艁emk贸w wobec Narodu i Pa艅stwa Polskiego.W zaistnia艂ej sytuacji politycznej, tj. braku lojalno艣ci wobec Pa艅stwa Polskiego niekt贸rych obywateli polskich etnicznej grupy 艂emkowsko-rusi艅sko-ukrai艅skiej, repatriacja Rusin贸w-Ukrai艅c贸w do Ukrai艅skiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej oraz przesiedlenie 艁emk贸w i niekt贸rych Ukrai艅c贸w oraz rodziny mieszane na Zachodnie i P贸艂nocne Ziemie Polski Ludowej - Operacja "Wis艂a" -by艂a w pe艂ni uzasadniona. Przesiedleni otrzymali nie tylko pomoc finansow膮 i materialn膮, ale osi膮gn臋li r贸wnie偶 wysoki awans cywilizacyjny, a by膰 mo偶e uratowali tak偶e 偶ycie opuszczaj膮c teren star膰 zbrojnych z ukrai艅skimi rebeliantami.Utrwalany pogl膮d w polskiej literaturze o zbiorowej odpowiedzialno艣ci za deportacj臋 - przesiedlenie nie jest w pe艂ni uzasadniony. Ka偶da bowiem rodzina przesiedlana - jako nielojalna - posiada艂a odr臋bnie opracowan膮przez w艂adze pisemn膮 opini臋, kt贸ra w zalakowanej kopercie by艂a przekazywana przez konwojent贸w w艂adzom w nowym miejscu osiedlenia.Zbiorowej odpowiedzialno艣ci wi臋c nie by艂o. Przesiedlenie nie by艂o 偶adn膮 represj膮, lecz niezb臋dn膮 prewencj膮 zastosowan膮 w interesie pa艅stwowym. Terrory艣ci OUN-UPA przybyli przewa偶nie z Wo艂ynia i Podola do Bieszczad pod has艂em: Polacy do ziemi! Niemcy do Berlina! Po Rzesz贸w Ukraina! - kontynuuj膮c okrutne mordy ludno艣ci polskiej i zmierzaj膮c do oderwania po艂udniowo-wschodnich ziem od Polski Ludowej ju偶 i tak w okrojonych granicach poja艂ta艅skich. Ponadto, rebelianci przeciwdzia艂ali repatriacji Rusin贸w-Ukrai艅c贸w do Ukrai艅skiej SRR.By艂a to rebelia dokonana przeciwko narodowi polskiemu w kilku prawnych kategoriach. Wszelkie inne przyczyny rebelii rozpowszechniane dzisiaj, stanowi膮 propagand臋 na u偶ytek ukrai艅sko-szowinistyczny. (Szerzej na temat wspomnianej rebelii w: Wiktor Poliszczuk, Akcja "Wis艂a" Pr贸ba oceny, Toronto 1997, passim; Edward Prus, Operacja "Wis艂a" Fakty-Fikcje-Refleksje, Wroc艂aw 1994, NORTOM, passim; Ten偶e! Wydanie kolejne z roku 2002 zawieraj膮ce dodatkowo: Post scriptum, Bezsilny krzyk Jaworzna, Pomnik ofiar banderowskiego ludob贸jstwa. Uzupe艂nienie oraz Bibliografi臋 i Indeks nazwisk).Poci膮ganie do odpowiedzialno艣ci karno-s膮dowej cz艂onk贸w OUN-UPA, sprawc贸w okrutnych z regu艂y zbrodni, ukrai艅scy skrajni nacjonali艣ci-szowini艣ci i ich adherenci, uwa偶aj膮 za przejaw wyrz膮dzania krzywdy.W celu dalszego zobiektywizowania fakt贸w nale偶y stwierdzi膰, 偶e Centralny Ob贸z Pracy Ministerstwa Bezpiecze艅stwa Publicznego w Jaworznie -utworzony w roku 1945 - posiada艂 charakter karny, w kt贸rym osadzani byli pocz膮tkowo esesowcy, volksdeutsche, akowcy, cz艂onkowie WiN, patriotyczna m艂odzie偶 szkolna, harcerze Szarych Szereg贸w, polscy 偶o艂nierze powracaj膮cy do Ojczyzny, kt贸rzy s艂u偶yli w Polskich Si艂ach Zbrojnych na Zachodzie. W latach 1947-1949 byli tam r贸wnie偶 cz艂onkowie OUN-UPA - rebelianci i nielojalni obywatele polscy. Ci ostatni, byli w zdecydowanej mniejszo艣ci i wrzaskliwe nag艂a艣nianie dzisiaj, i偶 Ob贸z w Jaworznie by艂 utworzony dla niewinnych 艁emk贸w i Ukrai艅c贸w, jest fa艂szowaniem prawdy historycznej. 呕aden 艁emek czy Ukrainiec nie by艂 osadzony w Obozie przypadkowo, lub bez istotnej przyczyny. Ka偶da osoba by艂a aresztowana w zwi膮zku z prowadzonym 艣ledztwem na podstawie decyzji prokuratora wojskowego, przy czym kilkadziesi膮t procent by艂o pod zarzutem udzielania pomocy, b膮d藕 wspierania rebeliant贸w tzw. UPA.Niekt贸rzy osadzeni w Obozie 艁emkowie i Ukrai艅cy wykonywali haniebne funkcje - blokowych i kapo. Zn臋cali si臋 nad Polakami i zmuszali ich do najbardziej ha艅bi膮cych pos艂ug. (Szerzej Mateusz Wyrwich, 艁agier Jaworzno, Warszawa 1995, Editions Spotkania passim; Encyklopedia Bia艂ych Plam, t. VIII, Radom 2002, Polskie Wydawnictwo Encyklopedyczne, has艂o Jaworzno, s. 309-311). W Obozie wybuch艂a epidemia tyfusu powoduj膮ca 偶niwo 艣mierci w艣r贸dosadzonych, w tym 161 艁emk贸w i Ukrai艅c贸w. Prokuratura ustali艂a, 偶e tych 161 zgon贸w, nale偶y zaliczy膰 do zgon贸w naturalnych. By艂y r贸wnie偶 przypadki 艂amania prawa w Obozie przez personel stra偶y obozowej. Jednak偶e wobec sprawc贸w tych czyn贸w Prokuratura zmuszana by艂a post臋powanie zawiesi膰 z powodu niemo偶no艣ci - po up艂ywie 50 lat - identyfikacji sprawc贸w, wzgl臋dnie ju偶 nie偶yj膮cych. Naczelnikiem Obozu by艂 pocz膮tkowo kpt. NKWD Iwan Mordasow, a p贸藕niej kpt. Salomon (Szloma) Morel, kt贸ry schroni艂 si臋 w Izraelu (Tel Awiw ul. Bialika) w celu unikni臋cia wymiaru sprawiedliwo艣ci. Jego ekstradycji bezskutecznie domaga艂a si臋 prokuratura polska i niemiecka. Izrael nie wydaje nikomu swoich obywateli, cho膰by byli sprawcami najci臋偶szych zbrodni.Polscy patrioci - Jaworzniacy, od sze艣ciu lat maj膮 sw贸j pomnik - obelisk na terenie Obozu, wzniesiony ze 艣rodk贸w spo艂ecznych. Jednak偶e, dzi臋ki Prezydentowi RP Aleksandrowi Kwa艣niewskiemu i jego doradcom ze Zwi膮zku Ukrai艅c贸w w Polsce, ze 艣rodk贸w pa艅stwowych powsta艂 pomnik-monument r贸wnie偶 na tym samym terenie Obozu. Tworz膮 go dwa p贸艂koliste skrzyd艂a przeci臋te, a pomi臋dzy nimi wida膰 dwa krzy偶e -- 艂aci艅ski i bizantyjski. Napis w j臋zkach polskim, ukrai艅skim i niemieckim brzmi: Pami臋ci Polak贸w, Ukrai艅c贸w, Niemc贸w, tych wszystkich, kt贸rzy cierpieli niewinnie, jako ofiary terroru komunistycznego, wi臋zionych, zamordowanych, zmar艂ych w latach 1945--1956 w Centralnym Obozie Pracy Ministerstwu Bezpiecze艅stwa Publicznego w Jaworznie. Ze wzgl臋du na kontrowersyjn膮 tre艣膰 napisu i fa艂szyw膮 odno艣nie Ukrai艅c贸w, dzia艂anie to zosta艂o nazwane przez premiera Jerzego Bu藕ka ha艅b膮 domow膮, a Jaworzniacy pomnik ten nazwali Pomnikiem Ha艅by, a Prezydenta RP A. Kwa艣niewskiego ...Pomimo licznych protest贸w, m.in. senator Marii Berny, pomnik-monument zosta艂 przez Prezydenta RP ods艂oni臋ty w dniu 24 maja 1998 r.Przydent Niemieckiej Republiki Federalnej szanuj膮c si臋 - pomimo zaproszenia - nie wzi膮艂 udzia艂u w tej kompromituj膮cej uroczysto艣ci, a przedstawiciel Fundacji Polsko-Niemieckie Pojednanie o艣wiadczy艂, 偶e Niemcy z esesowcami i upowcami nie maj膮 i mie膰 nie chc膮 nic wsp贸lnego. Prezydent RFN nie przyby艂 na ods艂oni臋cie wspomnianego pomnika, bowiem dobrze wie kim by艂a UPA i 偶e odegra艂a ona niegorsz膮 rol臋 od hitlerowskich oprawc贸w w KZ Auschwitz-Birkenau.Natomiast przyby艂y: Prezydent Republiki Ukrai艅skiej Leonid Kuczma ods艂ania艂 wprawdzie pomnik, ale znaj膮c zapewne prawd臋 o UPA, przez ca艂y czas mia艂 g艂ow臋 spuszczon膮,, jakby ba艂 si臋 wzroku kogo艣 z Polak贸w, wykazuj膮c zawstydzaj膮c膮 oboj臋tno艣膰.Przem贸wienie Prezydenta RP Kwa艣niewskiego zawiera艂o k艂amstwa i hipokryzj臋. M贸wi艂 o prawdzie - teoretycznie, a praktycznie realizowa艂 k艂amstwo i jego form臋 przemilczanie. By艂a to racja Prezydenta RP Kwa艣niewskiego, a nie narodu polskiego, by艂o przejawem poniewierania godno艣ci narodowej. Takie proupowskie dzia艂ania w Polsce, toruj膮 drog臋 do rehabilitacji OUN-UPA i uzyskanie w Ukrainie uprawnie艅 kombatanckich. (Por. Edward Prus. Operacja "Wista". Fakty-Fikcje-Refleksje, Wroc艂aw 2002, Noriom, s 111-117 Bezsilny krzyk Jaworzna).Niezwykle wymownym jest fakt, 偶e Prezydent RP Kwa艣niewski, ani jego przedstawiciele nie wzi臋li udzia艂u w dniu 25 wrze艣nia 1999 r. w ods艂oni臋ciu Pomnika Ofiar Banderowskiego Ludob贸jstwa we Wroc艂awiu przy bulwarze Ksawerego Dunikowskiego nad Odr膮, wzniesionego ze 艣rodk贸w spo艂ecznych. Nie prawda zatriumfowa艂a w stosunkach polsko-ukrai艅skieh, lecz k艂amstwo, fa艂sz i ob艂uda. (Por. Edward Prus, Operacja (...) s. 117-124 Pomnik Ofiar Banderowskiego Ludob贸jstwa).Inny przyk艂ad. W dniach 18-19 kwietnia 2002 roku zorganizowana zosta艂a konferencja popularno-naukowa w Krasiczynie przez Instytut Pami臋ci Narodowej (IPN), po艣wi臋cona Operacji "Wis艂a" z udzia艂em specjalnie dobranych politycznie historyk贸w - w艣r贸d kt贸rych nie brak艂o jawnych fa艂szerzy, dzia艂aczy Zwi膮zku Ukrai艅c贸w w Polsce oraz ambasadora Ukrainy w Warszawie. By艂a to antypolska konferencja zorganizowana przez prezesa Leona Kieresa, profesora UWr, na kt贸rej nie dominowa艂a prawda, ani polska racja stanu ... Nad konferencj膮 unosi艂 si臋 duch tajnej uchwa艂y Prowodu OUN z 22 czerwca 1990 r. Unikano na konferencji s艂owa rze藕 i zast臋powano go s艂owami "wzajemna i krwawa czystka etniczna", "walka bratob贸jcza" "konflikty", a nawet "starcie dw贸ch nacjonalizm贸w".Prezydent RP Kwa艣niewski wystosowa艂 do uczestnik贸w konferencji list, kt贸ry prawdopodobnie nie zosta艂 opublikowany in extenso, w polskich 艣rodkach przekazu, na skutek czego nie jest powszechnie znany. Natomiast pe艂ny tekst opublikowa艂 ukrai艅ski tygodnik ,Nasze S艂owo" 2002 nr 17. Wobec tego, podano szersze fragmenty tego listu, odczytanego przez przedstawiciela Kancelarii Prezydenta W. 艢midowskiego:

聽,,(...) 呕ycie w wolnym i demokratycznym kraju pozwoli艂o nam porusza膰 tematy ..tabu", (...). Lata komunistycznej hibernacji (termin nieadekwatny -- A.K.) doprowadzi艂y do zafa艂szowania obrazu przesz艂o艣ci. (...) Dopiero dzi艣, w wolnej i pluralistycznej dyskusji w szerszym i bardziej wra偶liwym spojrzeniu, wy艂ania si臋 prawda. (...) Ogromnym cierniem na stosunkach mi臋dzy Polakami i Ukrai艅cami po艂o偶y艂a si臋 druga wojna 艣wiatowa. 艢cieraj膮ce si臋 w Europie totalitaryzmy pchn臋艂y obu narody przeciwko sobie, a tragiczne wydarzenia czasu wojny wla艂y w ich serca wrogo艣膰 i nieufno艣膰. (...)... 28 kwietnia 1947 roku, rozpocz臋艂a si臋 nies艂awna Akcja "Wis艂a". (...) nadal istnieje wiele kontrowersji wok贸艂 przyczyn, przebiegu oraz skutk贸w Akcji "Wis艂a". Nie milkn膮 spory historyk贸w. (...) Pozostawiaj膮c rozstrzygni臋cia fachowcom, kompetentnym badaczom historii, chcia艂bym odnie艣膰 si臋 do og贸lnoludzkiego, wymiaru moralnego sprawy. Przez lata utar艂o si臋 przekonanie, 偶e Akcja "Wis艂a" by艂a bezpo艣redni膮 konsekwencj膮 ukrai艅skich zbrodni na Wo艂yniu. (...) Jednak takie rozumowanie jest nie tylko b艂臋dne - jest wr臋cz etycznie niedopuszczalne. Uderzenie w ca艂膮 spo艂eczno艣膰 ukrai艅sk膮 偶yj膮c膮 w Polsce by艂o zastosowaniem zasady odpowiedzialno艣ci zbiorowej, na kt贸re nie powinno i nie mo偶e by膰 zgody (...). Z punktu widzenia integralno艣ci pa艅stwa polskiego mo偶na zrozumie膰 dzia艂ania wojskowe wobec ukrai艅skiej partyzantki, kt贸ra d膮偶y艂a do okrojenia teren贸w Polski. Nie mog艂y one jednak stanowi膰 偶adnego usprawiedliwienia do brutalnej pacyfikacji wsi ukrai艅skich, a tym bardziej dla przymusowych wysiedle艅 stu kilkudziesi臋ciu tysi臋cy ludno艣ci cywilnej, r贸wnie偶 z region贸w gdzie Ukrai艅ska Powsta艅cza Armia mia艂a znikome poparcie, b膮d藕 w owym czasie ju偶 nie istnia艂a. Akcja "Wis艂a" i ca艂e bezduszne post臋powanie w艂adz wobec ludno艣ci ukrai艅skiej powinny zosta膰 jednoznacznie pot臋pione. W imieniu Rzeczypospolitej chcia艂bym wyrazi膰 ubolewanie wszystkim tym, kt贸rzy ucierpieli w wyniku haniebnych dzia艂a艅. (...)"聽

Tre艣膰 listu jest tendencyjna i niezwykle fa艂szywa, a dla autora wr臋cz kompromituj膮ca. Pochopne wyci膮ganie fa艂szywych wniosk贸w, na podstawie nieprawdziwych i niezweryfikowanych naukowo przes艂anek, nie przynosi Prezydentowi RP Kwa艣niewskiemu nale偶nej wiarygodno艣ci i mo偶e poni偶a膰 go w oczach narodu polskiego.Gdyby nie Operacja "Wis艂a", okrucie艅stwa i zbrodniczo艣膰 rebeliant贸w OUN-UPA, trwa艂yby by膰 mo偶e jeszcze przez dziesi臋膰 lat. Pozytywnie nale偶y oceni膰 wyra偶enie przez Prezydenta RP tylko ubolewania, a nie przeproszenia, co posiada istotne znaczenie w skutkach takiego o艣wiadczenia. Na konferencji by艂 odczytany r贸wnie偶 list prezesa IPN Leona Kieresa, godny uwagi ze wzgl臋du na przedstawienie w nim tezy banderowskieh fa艂szerzy historii, i偶 celem Akcji "Wis艂a" by艂o nie tylko zwyci臋偶enie UPA, ale i przeprowadzenie asymilacji Ukrai艅c贸w, deportowanych na ziemie Zachodnie i P贸艂nocne Polski.Wielu Polak贸w jednoznacznie uzna艂o konferencj臋 krasiczy艅sk膮 za antypolsk膮 prowokacj臋, kt贸ra ma przes艂oni膰 60. rocznic臋 - przypadaj膮c膮 w 2003 roku - rozpocz臋cia przez rebeliant贸w OUN-UPA masowych rzezi kresowej ludno艣ci polskiej. (Por. E. Prus, Operacja (...) s. 125-129 Uzupe艂nienie). Nale偶a艂oby stwierdzi膰, 偶e problematyka UPA stanowi wewn臋trzn膮 spraw臋 Polski, a nie Republiki Ukrainy i wszelkie podejmowane czynno艣ci urz臋dowe przez w艂adze ukrai艅skie odno艣nie dzia艂alno艣ci UPA i jej cz艂onk贸w na terenie po艂udniowo - wschodnich ziem II RP, tj. do 5 lutego 1946 r. mog膮 stanowi膰 niedopuszczaln膮 ingerencj臋 w wewn臋trzne sprawy Polski.Fakt tej translokacji czterech kureni UPA ze Wschodu na Zach贸d, a w szczeg贸lno艣ci wzgl臋dnie dobre ich uzbrojenie, zas艂uguje na wnikliwe prace badawczo naukowe przez rzetelnych i nie dyspozycyjnych historyk贸w, posiadaj膮cych mo偶liwo艣膰 wykorzystania niezb臋dnych zasob贸w archiwalnych Ludowego Komisariatu Spraw Wewn臋trznych (NKWD) oraz archiwum OUN. Wiadomo m.in. z doniesie艅 polskiej prasy konspiracyjnej i literatury powojennej, 偶e by艂y przeprowadzane tajne rozmowy pomi臋dzy przedstawicielami OUN oraz NKWD, kt贸rych szczeg贸艂owa tre艣膰 i konwencjonalne ustalenia dla polskich historyk贸w chyba nie s膮 znane. Jest to ciekawy, nie zbadany jeszcze temat do podj臋cia prac badawczo naukowych.Depolonizacja Ziem Wschodnich rozpocz臋ta jeszcze za czas贸w I Rzeczypospolitej Polskiej od pierwszego rozbioru Polski w 1772 roku przez zaborc贸w: rosyjskiego i austriackiego, by艂a p贸藕niej konsekwentnie stosowana ; zako艅czona ju偶 na terytorium II Rzeczypospolitej Polskiej przez terroryst贸w OUN-UPA, w zasadzie w roku 1945.

Wirtuozeria banderowskiej zbrodniczo艣ci i gwa艂tu -co najmniej 362 metody tortur

W rezultacie zab贸jstw indywidualnych, a potem mord贸w zbiorowych i rzezi kresowej ludno艣ci polskiej, terrory艣ci OUN, a p贸藕niej OUN-UPA w okresie II wojny 艣wiatowej w latach 1939-1945 i jeszcze kilka lat po jej zako艅czeniu zabili - przyjmuj膮c szacunkowo - kilkaset tysi臋cy bezbronnych kobiet, m臋偶czyzn, dzieci i starc贸w, przy czym wi臋kszo艣膰 z nich zgin臋艂a w tak straszliwych okoliczno艣ciach i z zastosowaniem tak wymy艣lnych tortur, przede wszystkim fizycznych, a niekiedy i psychicznych, 偶e cywilizowany cz艂owiek XXI wieku nie mo偶e tego poj膮膰 i w to uwierzy膰. Jak wynika艂o z danych liczbowych zawartych w konspiracyjnym czasopi艣mie polskich w艂adz podziemnych, tylko w woj. tamopolskim i tylko w okresie od listopada 1943 do stycznia 1944 roku z r膮k OUN-UPA z 艂膮cznej liczby zamordowanych Polak贸w - w torturach zgin臋艂o 98,9% os贸b - bezbronnych kobiet, m臋偶czyzn, dzieci i starc贸w, kt贸re zosta艂y jak podano "w bestialski spos贸b zakatowane."Oprawcy OUN-UPA zabijali z ch臋ci i potrzeby zabijania, aby drwi膰 i rozkoszowa膰 si臋 swoim bestialskim okrucie艅stwem, aby upaja膰 si臋 widokiem tortur, m臋czarni膮 zar贸wno doros艂ych jak i dzieci oraz rozpacz膮 bezbronnych ofiar.Metody tortur fizycznych i psychicznych oraz r贸偶nych 艣redniowiecznych okrucie艅stw, byty niejako ujednolicone i wyst臋powa艂y na ca艂ych po艂udniowo--wschodnich ziemiach II RP w spos贸b identyczny, b膮d藕 analogiczny. Mo偶na by艂o odnie艣膰 wra偶enie, 偶e dokonywali je specjalnie w tym celu przeszkoleni przez OUN ludzie, pochodz膮cy z negatywnej selekcji swoich cz艂onk贸w. Znany rosyjski literat Aleksander So艂偶enicyn wymieni艂 ponad 50 metod tortur stosowanych w 艣ledztwie przez NKWD, np. zdejmowanie paznokci czy przypalanie cia艂a rozpalonym papierosem. Cz艂onkowie OUN-UPA banderowcy prze艣cign臋li znacznie NKWD stosuj膮c o wiele liczebniejsze i okrutniejsze rodzaje tortur wobec Polak贸w, a niekiedy i wobec swoich rodak贸w nie akceptuj膮cych ich zbrodniczych praktyk.

(...)

Zestawienie 362 metod tortur stosowanych przez UPA na Polakach

Zestawienie 362 metod tortur fizycznych, a tak偶e psychicznych, stosowanych wobec Polak贸w przez terroryst贸w OUN i UPA oraz innych ukrai艅skich szowinist贸w w latach II wojny 艣wiatowej 1939-1945 i po jej zako艅czeniu na po艂udniowo-wschodnich ziemiach II RP, b臋d膮cych pod okupacj膮 sowieck膮 i niemieck膮.Ze wzgl臋du na brak powszechnej znajomo艣ci tych okrucie艅stw w spo艂ecze艅stwie polskim oraz maj膮c na uwadze pedagogik臋 spo艂eczn膮, wymieniono szczeg贸艂owo niekt贸re przypadki stosowanych - przez terroryst贸w OUN-UPA w praktyce tortur fizycznych i okrucie艅stw oraz tortur psychicznych wobec kobiet, m臋偶czyzn, dzieci i starc贸w narodowo艣ci polskiej, jakie stwierdzi艂em w wyniku wieloletnich prac badawczych, udokumentowanych 藕r贸d艂owo:

1. Wbijanie du偶ego i grubego gwo藕dzia do czaszki g艂owy.

2. Zdzieranie z g艂owy w艂os贸w ze sk贸r膮 (skalpowanie).

3. Zadawanie ciosu obuchem siekiery w czaszk臋 g艂owy.

4. Zadawanie ciosu obuchem siekiery w czo艂o.

5. Wyrzynanie na czole "or艂a".

6. Wbijanie bagnetu w skro艅 g艂owy.

7. Wy艂upywanie jednego oka.

8. Wybieranie obu oczu.

9. Obcinanie nosa.

10. Obcinanie jednego ucha

11. Obrzynanie obydwu uszu.

12. Przebijanie zaostrzonym grubym drutem ucha na wylot drugiego ucha.

13. Obrzynanie warg.

14. Obcinanie j臋zyka.

15. Pieczenie 偶ywcem w piecu chlebowym.

16. Podrzynanie gard艂a i wyci膮ganie przez otw贸r j臋zyka na zewn膮trz.

17. Podrzynanie gard艂a i wk艂adanie do otworu szmaty.

18. Wybijanie z臋b贸w.

19. 艁amanie szcz臋ki.

20. Rozrywanie ust od ucha do ucha.

21. Kneblowanie ust paku艂ami przy transporcie jeszcze 偶ywych ofiar.

22. Podcinanie szyi no偶em lub sierpem.

23. Zadawanie ciosu siekier膮 w szyj臋.

24. Pionowe rozr膮bywanie siekier膮 g艂owy.

25. Skr臋canie g艂owy do ty艂u.

26. Robienie miazgi z g艂owy przez wk艂adanie g艂owy w 艣ciski zaciskane 艣rub膮.

27. Obcinanie g艂owy sierpem.

28. Obcinanie g艂owy kos膮

(...)

65. 艁amanie ko艣ci r膮k w kilku miejscach t臋pym narz臋dziem.

66. 艁amanie ko艣ci n贸g w kilku miejscach t臋pym narz臋dziem .

67. Przecinanie tu艂owia na wp贸艂 pi艂膮 ciesielsk膮, ob艂o偶onego z dw贸ch stron deskami.

68. Przecinanie tu艂owia na wp贸艂 specjaln膮 pi艂膮 drewnian膮.

69. Obcinanie pi艂膮 obu n贸g.

70. Posypywanie zwi膮zanych n贸g roz偶arzonym w臋glem.

71. Przebijanie gwo藕dziami r膮k do sto艂u, a st贸p do pod艂ogi.

72. Przybijanie w ko艣ciele na krzy偶u r膮k i n贸g gwo藕dziami.

73. Zadawanie cios贸w siekier膮 w ty艂 g艂owy, ofiarom u艂o偶onym uprzednio twarz膮 do pod艂ogi.

74. Zadawanie cios贸w siekier膮 na ca艂ym tu艂owiu.

75. R膮banie siekier膮 tu艂owia na cz臋艣ci.

76. 艁amanie na 偶ywo ko艣ci n贸g i r膮k w tzw. kieracie.

77. Przybijanie no偶em do sto艂u j臋zyczka ma艂ego dziecka, kt贸re p贸藕niej wisia艂o na nim.

78. Krajanie dziecka no偶em na kawa艂ki i rozrzucanie ich wok贸艂.

79. Rozpruwanie brzuszka dzieciom.

80. Przybijanie bagnetem ma艂ego dziecka do sto艂u.

81. Wieszanie dziecka p艂ci m臋skiej za genitalia na klamce drzwi.

82. 艁amanie staw贸w n贸g dziecka-

83. 艁amanie staw贸w r膮k dziecka.

84. Zaduszenie dziecka przez narzucenie na nie r贸偶nych szmat.

85. Wrzucanie do g艂臋binowych studni ma艂ych dzieci 偶ywcem.

86. Wrzucanie dziecka w p艂omienie ognia pal膮cego si臋 budynku.

87. Rozbijanie g艂贸wki niemowl臋cia przez wzi臋cie go za n贸偶ki i uderzenie o 艣cian臋 lub piec.

88. Powieszenie za nogi zakonnika pod ambon膮 w ko艣ciele.

89. Wbijanie dziecka na pal.

90. Powieszenie na drzewie kobiety do g贸ry nogami i zn臋canie si臋 nad ni膮 poprzez odci臋cie piersi i j臋zyka, rozci臋cie brzucha i wybieranie oczu oraz odcinanie no偶ami kawa艂k贸w cia艂a.

91. Przybijanie gwo藕dziami ma艂ego dziecka do drzwi.

92. Wieszanie na drzewie g艂ow膮 do g贸ry.

93. Wieszanie na drzewie nogami do g贸ry.

94. Wieszanie na drzewie nogami do g贸ry i osmalanie g艂owy od do艂u ogniem zapalonego pod g艂ow膮 ogniska.

95. Zrzucanie w d贸艂 ze ska艂y.

96. Topienie w rzece.

97. Topienie poprzez wrzucenie do g艂臋binowej studni.

98. Topienie w studni i narzucanie na ofiar臋 kamieni.

99. Zad藕ganie wid艂ami, a potem pieczenie kawa艂k贸w cia艂a na ognisku.

100. Wrzucenie doros艂ego w p艂omienie ogniska na polanie le艣nej, wok贸艂 kt贸rego ukrai艅skie dziewcz臋ta 艣piewa艂y i ta艅czy艂y przy d藕wi臋kach harmonii.

(...)

341. Wrzucanie do klozetowego szamba 偶ywych ofiar oraz bicie 偶elaznym narz臋dziem po g艂owie i ciskanie ich w g艂膮b tego szamba.

342. Podwieszanie pod pachy na drzewie w lesie i palenie pod ofiar膮 ga艂臋zi i chrustu.

343. Wi膮zanie r膮k drutem i zadawanie na ca艂ym ciele ran k艂utych.

344. Oskalpowanie - 艣ci膮gni臋cie sk贸ry z g艂owy i twarzy - wraz z wybraniem oczu, obci臋ciem uszu, przeci臋ciem krtani i wyci膮gni臋ciem przez ni膮 j臋zyka.

345. Obci臋cie genitali贸w, wyd艂ubanie oczu i sk艂ucie ca艂ego cia艂a cienkimi ig艂ami.

346. Por膮banie o艣miomiesi臋cznego dziecka na cztery cz臋艣ci.

347. Rozbieranie do naga, zwi膮zywanie ofiary drutem kolczastym i wpychanie do przer臋bli pod l贸d rzeki.

348. Przybicie bagnetem do sto艂u kilkumiesi臋cznego dziecka i w艂o偶enie mu do ust kawa艂ka niedojedzonego kiszonego og贸rka.

349. Duszenie sznurem zak艂adanym na szyj臋 i zabijanie ciosem no偶a w serce.

350. Wyrywanie ksi臋偶om wyznania rzymsko - katolickiego pulsuj膮cych serc z piersi, a niekiedy prezentowanie ich widzom i odliczanie na zegarku czasu trwanie agonii.

351. Duszenie drutem kolczastym.

352. Wypruwanie dzieciom wn臋trzno艣ci i rozwieszanie jelit na 艣cianie w jaki艣 nieregularny spos贸b wraz z kartk膮 wisz膮c膮 na gwo藕dziu z napisem w ukrai艅skim j臋zyku: "Polska od morzu do morza!".

353. Przybijanie dzieci do 艣ciany z rozkrzy偶owanymi r臋kami.

354. Wy艂amywanie dzieciom staw贸w r膮k i n贸g i przybicie martwego dziecka do sto艂u - na oczach doros艂ych os贸b.

355. Pozbawienie 偶ycia dwudziestoma dwoma i wi臋cej ciosami no偶a.

356. Przymocowanie tu艂owia do oparcia i rzucanie w nie no偶ami.

357. Wi膮zanie - skuwanie r膮k drutem kolczastym.

358. Zadawanie 艣miertelnych uderze艅 艂opat膮.

359. Przybijanie r膮k do progu mieszkania.

360. Przebijanie ko艂ami dzieci na wylot.

361. Wleczenie cia艂a po ziemi za nogi zwi膮zane sznurem.

362. Przybijanie ma艂ych dzieci dooko艂a grubego, przydro偶nego drzewa, tworz膮c w ten spos贸b tzw. "wianuszki".

Wybrane przypisy (fragmenty)

[1]聽 - Niekt贸rzy historycy - badacze ukrai艅scy, jak i innych narodowo艣ci, potwierdzaj膮 kryminalny charakter UPA. Na przyk艂ad: ukrai艅ski badacz Witalij Mas艂ow艣kyj, profesor Instytutu Nauk Spo艂ecznych we Lwowie uzasadnia, 偶e UPA nic by艂a ani Ukrai艅sk膮 ani Powsta艅cz膮, ani te偶 Armi膮. Twierdzi, 偶e kryminalny charakter UPA jest aksjomatem. Inny ukrai艅ski badacz z Kanady Wiktor Poliszczuk, prawnik, politolog, wybitny znawca ukrai艅skiego nacjonalizmu integralnego pisze, 偶e UPA nic by艂a "zbrojn膮 si艂膮 jakiego艣 pa艅stwa" i dlatego trudno nazwa膰 j膮 armi膮. Cz艂onkowie UPA zachowywali si臋 jak bandyci, ale zbrodnie pope艂niali z politycznych motyw贸w. Stwierdza, 偶e dzia艂alno艣膰 OUN i UPA s艂usznie nazywa si臋 politycznym bandytyzmem, kt贸ry wi膮za艂 si臋 z kryminalnym.W ocenie tej zar贸wno W.Mas艂ow艣kyj jak i W. Poliszczuk nie s膮 odosobnieni. Ukrai艅ski pisarz Jaros艂aw Ha艂an zwany sumieniem Galicji pisa艂, 偶e watahy upowc贸w wejd膮 do historii kryminalistyki. Podobny pogl膮d reprezentuje r贸wnie偶 ukrai艅ski historyk z Kijowa聽 W.Czerednyczenko .Analogiczne stanowisko zajmuj膮 zagraniczni ukrainolodzy, historycy i badacze ukrai艅skiego integralnego nacjonalizmu. Na przyk艂ad francuski historyk i publicysta Allen Heren, ameryka艅ski ukrainolog John A. Armstrong, niemiecki historyk Norbert Mueller, czy kanadyjski historyk W艂adys艂aw Dziemia艅czuk.

[2] - Jerzy Lojek (Leopold Jcrzewski), Agresja 17 wrze艣nia 1939. Studium aspekt贸w politycznych. Warszawa 1990; Ryszard Szaw艂owski ("Karol Liszewski"), Wojna polsko-sowiecka 1939, t. 1-2, Warszawa 1995". Wbrew sowieckiej i peerelowskiej k艂amliwej propagandzie o pozostawieniu na Wschodzie b艂ot poleskich i zyskaniu na Zachodzie bogatych Ziem Zachodnich, Polska na skutek zaboru Ziem Wschodnich ponios艂a faktycznie ogromne straty gospodarcze, si臋gaj膮ce warto艣ciowo co najmniej liczb z 18 zerami (trylion贸w). Na przyk艂ad: Gaz: Daszawa, Dolina - najczystszy gaz na 艣wiecie. Zasoby gaza w trylionach metr贸w sze艣ciennych. W艂asne ci艣nienie gazu, kt贸re umo偶liwia przep艂yw gazu pi臋cioliniowego ruroci膮gu do Kijowa, Moskwy, Petersburga i Wilna. Pod艂膮czony ruroci膮g dostarcza gaz do Niemiec i Francji. W臋giel: odkryty przez polskich geolog贸w. Sokal, Krasnystaw, Wo艂y艅. Obecnie ten okr臋g nazywany jest lwowsko-wo艂y艅skim: 21 szyb贸w g贸rniczych, produkcja 100 milion贸w ton rocznic. Wosk Ziemny: Starunia (wydobyto za czas贸w Polski prehistorycznego mamuta). Jedyny na 艣wiecie tego rodzaju wosk. Ropa Naftowa: Borys艂aw, Drohobycz, Bitk贸w i ca艂e Przedkarpacic. Rafinerie. Siarka: Rawa Ruska i okolice. Olbrzymie przetw贸rnie siarki w 呕ydaczowie. Potas: Ka艂usz. Sole pota偶owe, kainit i inne. S贸l: Dobromil, Stara S贸l, Stary Sambor, Kuty. Metale Ci臋偶kie: Krzywor贸wnia. Odkryte przez polskich geolog贸w. Mo偶e znajduje si臋 tam ruda uranowa, Tungstanu, metale szlachetne? Jest to r贸g kraju okr臋gu zaleszczyckiego. Niedost臋pny by艂 dla swobodnego ruchu ludno艣ci. Ruda Darniowa, Torfy: Wo艂y艅. Granity: Janowska Dolina, Berezwiecz-Woty艅.Wapniaki: ca艂a Tamopolszczyzna. Glinka Porcelanowa: Korzcc, Wo艂y艅.Solanki, Uzdrowiska, K膮pieliska: ca艂e Przedkarpacie. Pola Urodzajne, Lasy, Drogi, Linie Kolejowe, W臋z艂y Kolejowe: Chyr贸w, Lw贸w, Rawa Ruska, Brze艣膰 n.B., Grodno. Ponadto 3 Prze艂臋cze Karpackie, 2 Uniwersytety: Lw贸w i Wilno. Politechnika: Lw贸w ze wszystkimi zbiorami bibliotecznymi i urz膮dzeniami. Biblioteki, Zbiory Historyczne, Muzea, Galerie. (Kwartalnik Kresowy, Londyn 1988, zeszyt nr 125-126, ss. 22-23.

[3] - Miros艂aw Onyszkiewicz ps. Bi艂yj, Bohdan, O艂eh, Orest od marca roku 1945 tworzy艂 nowe, nielegalne struktury UPA- Zach贸d na terenie Polski Ludowej. W pa藕dzierniku 1945 r. Orest mianowany zosta艂 dow贸dc膮 IV wojskowego Okr臋gu Sian UPA i jednocze艣nie by艂 kierownikiem referatu wojskowego w Krajowym Prowodzie OUN. Uprzednio dowodzi艂 kureniem, kt贸ry m.in. dokona艂 morderczo - rabunkowych napad贸w na wsie: Tamoszyn, Posad贸w i Podlod贸w w pow. Tomasz贸w Lubelski oraz Ostr贸w i Chlewiska w rejonie Be艂偶ca. Wymordowa艂 r贸wnie偶 偶o艂nierzy AK z oddzia艂u Krakusy oraz grup臋 polskich partyzant贸w i spadochroniarzy w lesie pod Dachnowem. W dniu 2 marca 1948 r. zosta艂 zatrzymany przez UBP we Wroc艂awiu. Na mocy prawomocnego wyroku Wojskowego S膮du Rejonowego w Warszawie zosta艂 w 1950 r. skazany na kar臋 艣mierci. (Por. Antoni B. Szczesniak, Wies艂aw Z. Szota, Droga do nik膮d. Dzia艂alno艣膰 Organizacji Ukrai艅skich Nacjonalist贸w i jej likwidacja w Polsce, Warszawa 1973, s. 243-246; Artur Bala, Bieszczady w ogniu, Rzesz贸w 1987, s. 243-244). (...) Orest by艂 stryjem znanego dzia艂acza Solidarno艣ci i b. Ministra Obrony Narodowej J. O., bior膮cego - jako pose艂 Unii Wolno艣ci udzia艂 w kampanii przedwyborczej do Sejmu RP w Przemyskiem. Sprawa powi膮za艅 J.Onyszkiewicza z Orestem i ruchem banderowskim zosta艂a poruszona w tej偶e kampanii na spotkaniu z wyborcami w Przemy艣lu. Zainteresowany wyja艣nie艅 nic udzieli艂 i zastrze偶e艅 nie wni贸s艂.


Strona glowna "ksiazek skazanych na przemilczenie"