Tytul Życie codzienne warszawskiego getta Autor Tadeusz Bednarczyk Miejsce wydania Warszawa Wydano w roku 1995 ISBN Wydawnictwo Wydawnictwo OJCZYZNA Adres wydawnictwa 00-511 Warszawa ul. Nowogrodzka 25/35 Tel: (022) 628-1936 Fax: (022) 628-1936 Adres wydawnictwa w internecie http://www.wydawnictwoojczyzna.republika.pl/ Email Elektroniczna wersja ksiazki

Przemilczana pomoc

Truizmem byłoby powoływać się na rząd polski w Londynie i na osobę generała Sikorskicgo w sprawie głoszenia potrzeby i wydawania zarządzeń o niesieniu pomocy Żydom. To samo dotyczy Delegatury Rządu. Na potwierdzenie tego są - szczęśliwie - zachowane w części dokumenty i łatwo jest całą postawę władz polskich odtworzyć i udokumentować. Tym się jednak nikt dotychczas nie zajął. A przecież często spotykamy się z negatywną oceną dzialalności władz polskich na tym odcinku. Niektórzy żydowscy historycy na Zachodzie chorują po prostu na obsesję wszechszmalcownictwa i antysemityzmu. panującego rzekomo w szeregach AK i władz polskich. Komentarz na str. 191 z książki B. Marka z 1963 r., do depeszy gen. Sikorskiego z dnia 19 października 1942 r. ma błędną interpretację, nie rozumiem jak można z niej odczytać rzekomą obawę gen. Sikorskiego o antysemickie akcje w kraju prowadzone przez prasę prawicową.

Gutta cavet lapidem non vii sed sepe cadento - kropla drąży kamień nie silą, lecz częstotliwością padania. Podobnie padają na nas - Polaków, te ,.krople" z wielu nieżyczliwych, bądź wrogich stron. Ma to wszystko swoje skutki. Stąd się biorą śmieszne i paradoksalne zarazem takie fakty, że materiałów w sprawach eksterminacji Żydów w Polsce i o alarmowaniu o tym sumienia narodów świata, sąd i prokurator generalny Izraela nie szukali u źródła w Polsce, lecz w Szwecji (patrz stenogram z dnia 20 czerwca z procesu Eichmana). Rząd szwedzki na życzenie ambasady Izraela wydal w dniu 8 czerwca 1961 r. komunikat, że owszem o eksterminacji dowiedział się wprawdzie od swego przedstawiciela w Berlinie von Ottera, ale całą sytuację znal wcześniej z audycji radia londyńskiego z dnia 9 czerwca 1942 r. z wypowiedzi gen. Sikorskiego, Czy to tylko kapitalne przeoczenie ? W Izraelu wiedziano coś o tajnym raporcie von Ottera, ale nie pamiętano lub nie chciano pamiętać o kilku radiowych przemówieniach w obronie Żydów polskich, adresowanych przez Premiera polskiego rządu i Naczelnego Wodza do narodów świata. Ma to wymówę nie tyle braku zrozumienia i uznania ówczesnych warunków w GG, naszej postawy i świadczonej pomocy, co niechęcią do nas i niechęcią posłużenia się oficjalnie materiałami polskimi stwierdzającymi polską pomoc dla Żydów. Dane te mogli też dostać od Żydów polskich piastujących w Londynie stanowiska w Radzie Narodowej, jako przedstawiciele Żydów na emigracji, a nie chcieli bo to w lepszym świetle przedstawiałoby Rząd Polski i jego postawę wobec polskich Żydów. Ta ich zoologiczna postawa antypolonistyczna powoduje, że w Izraelu nic się nie mówi o antyżydowskiej postawie krajów zachodnich, forsuje się propagandowo tylko polski antysemityzm. Dlaczego nie mówią nic o nie przyjmowaniu uciekinierów żydowskich do tych krajów? Dlaczego nie mówią nic o braku pomocy ze strony Żydów amerykańskich ? Dlaczego nie mówią nic o kolaboranckich grupach w policjach Belgii, Holandii i szczególnie Francji - masowo wydających Żydów Niemcom. Dlaczego oszczędzają teraz Niemców? - że płacą im sute odszkodowania? Przeciw tej obojętności i brakowi pomocy zachodu na znak protestu popełnił samobójstwo Szmul Zygielboim. członek Rady Narodowej w Londynie i dopiero ten krok spowodował ruszenie pierwszej pomocy finansowej w końcu 1942 r., a właściwie w 1943 r., no i przede wszystkim śmierć wtedy już 80% Żydów polskich - na co właśnie czekali by wyginęła biedna hołota. A za opóźnienie tej pomocy złośliwie i wbrew prawdzie B. Mark usiłował w książce z 1958 r. obciążyć rząd polski. Nic bardziej głupiego i wrogiego! My przeadresowujemy te złośliwości i bezczelności, na zachód. O tym, że tam nie kochają Żydów i nie chcą dawać im pomocy dowiedzieliśmy się w 1938 r., gdy prezydent Roosevelt zainicjował zwołanie konferencji międzynarodowej do Evian w południowej Francji. Chodziło wtedy tylko o pól miliona żydów niemieckich, których chciano zabrać z hitlerowskich Niemiec. Gdy przyszło do konkretów. to za wyjątkiem zdaje się Kolumbii - deklarującej przyjęcie 5000 osób. nikt nie chciał ich przyjąć, także prezydent Roosevelt i USA. Wszyscy wymawiali się, że przyjęci Żydzi stworzą konkurencję na miejscowym rynku pracy, czy działalności ekonomicznej i przyczynią się do rozszerzenia antysemityzmu ! znamienne, że przyjęcie po kilka zaledwie tysięcy Żydów już groziłoby w tych państwach antysemityzmem, jego znacznym rozwojem. Toż my Polacy w 1939 r. z własnymi 3,6 do 4 milionów Żydów możemy uchodzić, w świetle tych zastrzeżeń prawie za świętych. Tak to ginący na ziemiach polskich w kaźniach hitlerowskich typ tzw. Ostjude by l tak nielubiany przez ogół światowego żydostwa, że nie chcieli dawać im pomocy. Nie lubili ich za zacofanie kulturowe, za ich obyczaje (chasydyzm), nieeuropejskie stroje, no i za biedę - wymagającą ciągłej pomocy. A tak problem załatwiali im Niemcy, a odpowiedzialność za brak pomocy można było zwalić na Polaków. Wśród Żydów sefardyjskich. wyższych w ich rozumieniu rasowo (problem ten istnieje i obecnie w Izraelu w stosunku do Żydów kolorowych), słyszało się liczne głosy przed wojną i podczas okupacji, że Ostjude jest kulą u nogi i kompromitacją Żydów zachodnich. W wyższych sferach żydowskich w kraju byli tacy, którzy akceptowali likwidację biedoty. wierząc w swe pieniądze i lepsze jutro po wojnie. Zmarły Aleksander Ładoś. przyjaciel gen. Sikorskiego, jako b. minister i poseł w Szwajcarii, opowiadał ciekawe fakty, o licznych trudnościach z jakimi się spotkał w przyjmowaniu uciekinierów żydowskich za granicą i w utrudnianiu polskiej dla nich tam pomocy. Sygnalizując, zgodnie z założeniami. nieznane, przemilczane, bądź prostując fałszywie ocenione wycinki pomocy Żydom, niesionej głównie przez ugrupowania tzw. "londyńskie", autor wierny tej zasadzie, chce poświęcić kilka słów przemilczeniu także komórki AL w getcie przy ul. Twardej 14. W komórce tej działał Jerzy Kilianowicz, brat generała Korczyńskiego. Z uwagi na to, że polscy komuniści bardzo przyczynili się do rozbudowania woli oporu i walki wśród Żydów, oraz przyczynili się do powstania ŻOB, a dane te były nieznane, więc chciałem tę sprawę umieścić gdzieś u fachowych historyków. Mówiłem o tej komórce kilkakrotnie w ŻIH z prof. Markiem i innymi, ale historycy ci- dotychczas tak czuli na wszelkie dane o pomocy ze strony PPR. nie zainteresowali się tym, wykazując nieobiektywizm i tendencyjność polityczną. Dlaczego?

Kończąc rozdział o pomocy niesionej Żydom ze strony społeczeństwa i władz polskich, chciałbym jeszcze raz podkreślić ogrom ofiar zaangażowania, ale też ogrom wysiłku ekonomicznego i próbować to wszystko ująć cyfrowo, zbilansować.

Ilość Żydów w Polsce w momencie wybuchu II wojny światowej przekraczała 3.5 miliona ludzi, a uwzględniając kryteria niemieckie podciągające do tej nacji wszystkich mieszańców na pewno wynosiła 3 600 000 ludzi. Choć prof. A.Sujkowski i inni oceniali ich na 4 miliony. Początkowo, w okrągłych liczbach, pod władzą niemiecką znalazło się około 2 milionów Żydów, a pod władzą radziecką 1.6. Szybko posuwający się atak niemiecki na ZSRR spowodował bardzo szybkie opanowanie wschodnich województw polskich i wraz z nimi ponad miliona Żydów obywateli polskich. Ostatecznie ze schronienia na terenach ZSRR skorzystało do końca wojny około 400 000 Żydów polskich, w tym conajmniej 50 000 przetransportowanych tajnie przez Polaków. Za podstawę szacunkowego wyliczenia strat biologicznych Żydów i ilości uratowanych przyjmuję omówione już i wyliczone 60 000 ukrywanych - na trochę ponad 600 000 Żydów w województwie i dystrykcie warszawskim (wraz z Warszawą) - czyli 10%. Terenowo województwo warszawskie było znacznie większe od dystryktu warszawskiego, ale pomocą Żydom, organizowaną przez delegata Obszaru Warszawskiego objęty był teren przedwojennego województwa i stany liczbowe województwa wzięte były jako podstawa poniższych obliczeń. Przyjmując tę liczbę za reprezentacyjną i opierając się na wypływających stąd wskaźnikach procentowych w stosunku do ogółu Żydów i do ogółu ludności polskiej w województwie warszawskim otrzymaliśmy następujące liczby globalne dla całego kraju.

Przy 10% przechowywanych Żydów w województwie, w skali kraju otrzymalibyśmy około 320 000 osób; natomiast przy wskaźniku 1,6% w stosunku do ogółu ludności polskiej województwa warszawskiego, w skali kraju przy 22 milionach tylko Polaków, otrzymalibyśmy 352 000 osób. Z drugiej strony liczbę tę podbudowuje ustalenie przez Główną Komisję Badania Zbrodni Hitlerowskich liczby 2,7 miliona wymordowanych Żydów, a zatem w stosunku do 3.2 miliona ogółu Żydów w rękach niemieckich, otrzymujemy 500 000 osób ukrywanych w Polsce (i 400 000 w ZSRR). Przy wyliczonej rozpiętości 320 - 500 000 średnia arytmetyczna wynosi 410 000, przyjmując ją w zaokrągleniu na 400 000. Ilość uratowanych można by przyjąć o 10% niższą. Władysław Żarski-Zajdłer w swej pracy podaje szacunkowo liczbę 450 000 ukrywanych Żydów, ale nie precyzuje ilości uratowanych, wymienia jedynie najczęściej powtarzaną liczbę 100 do 120.000. Tymczasem wg moich wyliczeń, po odliczeniu 10% od 400 000, otrzymujemy około 360 000 uratowanych, w zaokrągleniu przyjmuję ją specjalnie zaniżając na około 300 000, choć właściwsze byłoby 400 000. Ale te 300 000 jest liczbą bardziej strawną i do kompromisowego przyjęcia przez żydowskich fałszerzy historii i polskiej pomocy. Powyższe liczby sygnalizują dużą ilość strat wśród ukrywanych, rzędu około 50 do 100 000 osób. Na tę dużą ilość strat istotne znaczenie miały działania wojenne, pacyfikacyjne, czy powstanie -jak w Warszawie, ale też ogromny wpływ, i to największy, miały wpadki z tytułu niemieckich rewizji. Z tymi rewizjami wiążą się również równolegle wpadki Polaków, oddających życie razem z odkrytym Żydem. Chcąc ustalić ilość Polaków zabitych za udział w pomocy Żydom to trzeba policzyć straty szmuglerów i straty przy ukrywaniu się, zaś straty we wspólnie prowadzonych walkach były nieznacznego kalibru (bo było tych wspólnych walk mało). W samej Warszawie szmuglerzy stracili przez przeszło 2 lata około 2 000 osób (2 do 3 osób dziennie co ja sam w dużej mierze widziałem), tracili życie i przy innych gettach. Straty z tytułu wykrycia przechowywanych Żydów przyjmę za identyczne ilościowo tak po stronie żydowskiej jak i polskiej, choć straty polskie musiały być dużo większe. Gdy odejmiemy od 100 000 kilkanaście tysięcy Żydów, którzy mogli stracić życie podczas walk w Powstaniu Warszawskim lub innych przypadkach, a ogólnie łącznie nawet około 50 000 w działaniach wojennych na terenie kraju, to otrzymamy przypuszczalną liczbę ca 50 000 zabitych w wyniku wykrycia ich schowka. I tyleż samo przyjmuję, że wyniosły z tego tytułu minimalne straty polskie. Nikt ich nie rejestrował. ŻIH "doszukał" się zaledwie ponad 200 zabitych Polaków. Działający w USA prof. dr Wacław Zajączkowski, zająwszy się tą sprawą, na taką odległość już doliczył się i dokumentuje śmierć ponad 5 000 Polaków za niesienie pomocy Żydom. Ja nie rejestrowałem Polaków, którzy zginęli za pomoc Żydom, więc mam mało ich w pamięci. Mogę wymienić swoich kolegów z OW-KB por. Zielonkiewicza, ppor. policji Ryszarda Stolkiewicza, ogrodnika Smolarka (Stołkiewicz i Smolarek byli moimi podkomendnymi). Ksiądz Więckiewicz z organistą z kościoła św. Krzyża. Handlarz uliczny Marczak i bardziej znana historia (również mająca swe źródło w zdradzie szmalcowników żydowskich) Marczaków i Wolskich z ul. Grójeckiej 84 ukrywających grupę Żydów, wraz z historykiem Rigelblumem piszącym nam w bunkrze negatywną historię, w ramach "uczuć wdzięczności". Na Próżnej 14, wg relacji pani B.Bryły, dozorca tego domu ukrywał w piwnicy pod swoim mieszkaniem kilkoro Żydów. Okienko piwniczne wychodziło na pl. Grzybowski. Niemcy wpompowali do piwnicy dużo wody i zatopili ukrywanych, a dozorcę wraz z rodziną rozstrzelali. Gdy nie rejestrujemy w Polsce naszych strat, to ułatwiamy naszym przeciwnikom manipulowanie liczbami i umniejszanie naszych strat, ich bagatelizowanie. W ramach naszych strat trzeba liczyć wielotysięczne straty szmuglerów, ludzi wyprowadzających ludzi z getta, zatem podana liczba 50 000 jest mocno zaniżona. Żydzi ginący w Powstaniu Warszawskim, czy w innych działaniach wojennych w terenie ginęli pojedynczo, nie wciągając w to Polaków. Ale Żydzi ginący na skutek wykrycia ich kryjówki u Polaków, pociągali za sobą i Polaków dających im schronienie. Gdy przyjęliśmy ich liczbę na 50 000, to straty z tego tytułu Polaków, przy przeciętnej 4 osobowej rodzinie polskiej, można by liczyć na 4 razy większe. Uwzględniając, że czasem ukrywało się równocześnie 2 lub więcej osób, a z drugiej strony, że rodziny wiejskie były na ogól większe niż 4 osoby, to jednak granicę strat polskich przy przechowywaniu Żydów można by szacować conajmniej na 150 000 osób. Zatem za pomoc Żydom zginęło ca 150 000 Polaków. Liczby te akceptował mi delegat Okręgu Warszawskiego Józef Kwasiborski. Jeśliby te teoretyczno - szacunkowe wyliczenia nie znalazły uznania u badaczy żydowskich, wtedy odrzucając liczbę 100 000 jako strat, automatycznie należałoby o tyleż samo powiększyć liczbę uratowanych Żydów przy polskiej pomocy, co zresztą i tak odpowiada prawdzie, gdyż proponując liczbę 300 000 uratowanych Żydów zaniżyłem ją rozmyślnie, by nie odbiegać zbytnio od podrzuconej nam propagandowo przez żydowskich "historyków" liczby tylko 100 000 uratowanych. Gdy moja liczba 300 000 (a właściwie 400 000) uratowanych zaczęła zdobywać znaczące uznanie, to obserwuję koncentryczny atak żydowsko-syjonistyczny na ustaloną przez GKBZH liczbę 2.7 miliona zmarłych podczas wojny Żydów polskich. Różni "historycy", publicyści a nawet zawodowi komedianci, podnoszą tę liczbę na 3.0 miliony, a nawet na 3.3 miliony, by pozbawić mnie arytmetycznego argumentu, że skoro było ich 3.6 a zginęło 2.7 to gdzie jest 900 000. nic z tych manewrów nie będzie, gdyż liczba globalna 3.6 min jest zaniżona. Wybitny polski geograf i specjalista spraw ludnościowych i gospodarczych prof. dr Antoni Sujkowski podawał z katedry studentom WSH (SGH) w połowie lat trzydziestych, więc na krótko przed wybuchem wojny. liczbę Żydów w Polsce - 4 miliony, mam więc zapas, tym niemniej podtrzymuję tę niższą liczbę, jako pionierską, a więc 300.000 uratowanych. Ta liczba i tak jest korzystna dla Żydów, ostatecznie duży stwarza margines dla tych, którzy zmienili nazwiska na polskie i nie przyznają się oficjalnie do żydowskiego pochodzenia. Nam jest to obojętne, byle byli lojalnymi obywatelami, bez chowania za podszewkę paszportu drugiej ojczyzny i bez występowania w obronie jej interesów, a nam obcych, czy nawet szkodliwych, jak to było w latach 60-tych i aż do dziś. Przykre, że na skutek narzuconej nam dezinformacji mamy tak małe rozeznanie w tej niemiłej sprawie, że możliwości pomagania nam w dokumentowaniu musimy mobilizować u Polaków aż w USA.

W 1970 r., gdy jeden z żydowskich historyków "wykrył" sprawę zamordowania około 100 Polaków za ukrywanie kilku Żydów, zapowiedziano wtedy przy okazji akcję badawczą w tym kierunku, która zresztą ucichła, bo była sprzeczna z ich antypolskimi tezami.

Ilość Polaków biorących udział w akcji pomocy wyliczam w stosunku do ilości ukrywanych Żydów. Ważne jest przyjęcie właściwego wskaźnika przeliczenia.

Bywało najczęściej, że l , ewentualnie 2 osoby ukrywały się u polskiej rodziny, ale bywało też, że u jednej rodziny ukrywało się kilka lub kilkanaście osób żydowskiego pochodzenia. Jednak cala rodzina żydowska unikała mieszkania pod jednym dachem, gdyż w razie wpadki chciano dać szansę przeżycia choć części rodziny (względy spadkowe - majątkowe). Wieloosobowe grupy ukrywanych składały się przeważnie z ludzi obcych. Ale na wskaźnik istotny wpływ miała i częstotliwość zmiany miejsca ukrycia, a przez to powiększenie ilości Polaków zaangażowanych w ukrywanie. Przykładem niech będzie stwierdzenie dziennikarki Hanny Krall: W grze o moje życie stawką bylo życie 45 osób, gdyż tyle kolejno osób uczestniczyło w jej ukrywaniu. Dlatego też zarówno Kwasiborski, jak i ja przyjęliśmy, uwzględniając, że minimum 2 lub 3 razy ukrywany Żyd musiał zmieniać miejsce zamieszkania przy polskiej rodzinie (a średnia rodzina była 4 osobowa), ten wskaźnik wyniesie więc l0, czyli 10 Polaków uczestniczących w ukrywaniu jednego Żyda. Stąd ogólna ilość Polaków biorących udział przy ukrywaniu około 400 000 Żydów, wynosiła 4 miliony osób. Liczby te są może zaskakujące, gdyż Żydzi specjalizujący się przez 40 lat w "badaniach" tego wycinka historii, przyjmowali inne liczby. które zarazem starały się tendencyjnie ukazywać mniejszy zakres pomocy niż było w rzeczywistości. Ale moje wyliczenie jest nie tylko logiczne ale i całkowicie realne, znajdujące uznanie u wielu znawców zagadnienia. Reasumując powyższe rozważania cyfrowe należy stwierdzić, że Żydów - polskich obywateli, uratowało się z kaźni hitlerowskiej conajmniej 700 000 tysięcy (w tym ca 400 000 w ZSRR), czyli prawie 20% ogółu, zatem mimo dużo trudniejszych warunków, nie gorzej to wypadło niż na Zachodzie.

Jako ostatni problem ilościowy, powstaje pytanie gdzie oni są teraz? Otóż prawie wszyscy wyjechali z Polski, wraz z 200 000 którzy powrócili z ZSRR. W pierwszych 2 latach po wojnie przy ich znanych wpływach u władz, większość mogła i emigrowała. Ale w tym okresie duża ilość emigrowała też nielegalnie (szacuję na 100 000), a wśród nich duży odsetek stanowili dawni kolaboranci hitlerowscy, którym grunt palił się pod nogami. Wśród pospiesznie wyjeżdżających byli i oszuści, którzy wykorzystali specjalne udogodnienia dla nich w PRL, upoważniające na podstawie 2 "lipnych" świadków do przejmowania sądownie różnych nieruchomości jako rzekomo swoich i szybkiego ich sprzedania. Zatem po kilku takich falach emigracyjnych, pozostało w Polsce obecnie około 50 do 100 000 osób żydowskiego pochodzenia, z których większość do tego się nie przyznaje.

Obecnie omówię stronę świadczeń finansowych na rzecz pomocy Żydom, ze strony Rządu Polskiego w Londynie. Dane cyfrowe zaczerpnąłem z książki Iranka Osmeckiego. napisanej w Londynie w oparciu o dokumenty AK i Naczelnego Dowództwa Polskiego.

Rząd Polski wydatkował w okresie 1941/42/43 na pomoc w paczkach żywnościowych dla Żydów w Polsce nadsyłanych z zagranicy, około l miliona dolarów (pamiętne sardynki portugalskie); robił agitację wśród żydostwa światowego o kontynuowanie takiej ch powstania w getcie warszawskim) wskazuje na stały wzrost ilości osób ukrywanych, w miarę likwidowania do końca 1943 r. gett na terenie kraju. Wzrost zaś wydatków w 1944 r. w stosunku do 1943 r. wskazuje na fakt, że w miarę przedłużania się okupacji i okresu utrzymywania ukrytych Żydów, zaczęły się wyczerpywać możliwości finansowe prywatnych żywicieli i coraz większa ich ilość zaczęła zwracać się do Delegatur o zapomogę finansową, stalą comiesięczną.

Organizacje żydowskie na Zachodzie, alarmowane stale przez Rząd Polski, alarmowane depeszami działaczy ŻKN, Bundu. ŻOB i żydowskich przedstawicieli w RPŻ. zaczęty w końcu pod presją przesyłać pieniądze dla Żydów w Polsce. A przesyłki rosły w miarę zbliżania się końca wojny i potrzeby wykazania się tą pomocą. Oto one: Bund otrzymał za okres X 1942 r. do XI 1943 r. 81 000 dolarów, od XII 1943 r. do VIII 1944 r. - 240 000 dolarów a w XII 1944 r. prawie 86 000 dolarów. W międzyczasie, między tymi przesyłkami Delegatura udzielała Bundowi pożyczek lub zaliczek. Fundusze dla ŻKN zaczęły płynąć dopiero od lipca 1943 r. i tak na okres VIl-IX 1943 r. przysłano 10 000 dolarów, w listopadzie 1943 r. przysłano dwa razy po 10 000 dolarów, w grudniu - 14 000 dolarów, w styczniu 1944 r. - 12 000 dolarów, w kwietniu 1944 r. -20 000 dolarów, w maju 1944 r. -60 000 dolarów, w lipcu - 100 000 dolarów od Jointu i 20 000 dolarów od Kongresu Żydowskiego. w grudniu 1944 r. blisko 50 000 dolarów, tą drogą ŻKN dostał łącznie około 400 000 dolarów. Przesyłki te ŻKN i Żydzi dostali za pośrednictwem Delegatury Rządu na kraj. Przesyłki te szły przez cichociemnych, zatrudniając do tego celu wiele samolotów i ludzi, bo do jednego pasa przesyłkowego wchodziło do 100 000 dolarów, kilka samolotów i kilkadziesiąt osób przy tej akcji zginęło. A ŻKN wydatkował te sumy następująco: 15% na swoich członków z rodzinami i na aktyw kulturalny - artyści. literaci, 10% na cele ŻOB (należy przypomnieć, że już było po walkach, zatem wydatki tylko bytowe) i 75% na ogólną pomoc Żydom w kraju, w obozach. Rzuca się w oczy ogromna dysproporcja między wydatkami 25% na nieliczną grupę aktywu kierowniczego i 75% dla masy ludzkiej "demokratycznie". Żydzi z Zachodu przysyłali też pieniądze dla Żydów na adres RPŻ. W lipcu 1944r. otrzymała Rada 95 000 dolarów od Jointu, a w grudniu 100 000 dolarów od Żydów amerykańskich na adres RPŻ w Krakowie (gdyż Warszawa już nie istniała). Do tych kwot Rząd Polski dorzucił w lipcu 1944 r. 50 000 dolarów, oraz z własnej dotacji przez powołaną przez siebie Radę do Spraw Ratowania Ludności Żydowskiej w Polsce 200 000 franków szwajcarskich na pomoc dla Żydów z obozu koncentracyjnego w Bergen-Belsen gdzie im się dobrze powodziło. Polacy w obozach nie dostawali takiej pomocy. Ponadto różne sumy w dolarach, idące w dziesiątki tysięcy, dostały każda z czynnych i ujawnionych organizacji politycznych. Ogółem wszystkie organizacje żydówskie i RPŻ dostały od Żydów z Zachodu poprzez polskich spadochroniarzy i Delegaturę, ponad l milion dolarów.

Analiza powyższych wpływów finansowych na pomoc dla Żydów, potwierdziłaby zarazem moją tezę o około 400 000 Żydów ukrywanych na ziemiach dawnej Polski. Istotna jest analiza roku 1944. Wpływy dolarowe wyniosły przeszło 1 000 000 (wraz z polskimi 50 000 ale nie licząc l miliona dolarów wydanych na paczki żywnościowe), które przeliczając na złotówki dają około 200 000 000 zł. Dotacje Rządu 31 min zł. plus z funduszu Delegatur około 50 mln zł (160%), co czyniło razem w zaokrągleniu 280 mln złotych. Ale wpływ te nachodziły w miarę alarmistycznego wzrostu potrzeb i wyczerpywania się możliwości charytatywnych Polaków, szczególnie tych indywidualnie pomagających. Zarówno z wpływów złotówkowych na rzecz PRŻ, jaki dolarowych wynika, że w pierwszej połowie roku wynosiły one 20% sumy globalnej, a 80% przypadało na lipiec-grudzień 1944 r, Zatem, w drugim półroczu przybliżone wydatki wyniosły około 224 milionów zł., co daje średnio miesięcznie około 37 miliona złotych. Gdy przyjmiemy ten koszt średni na 100 zł od osoby (jest to koszt statystyczny), to wynikałoby, że za 37 mln. zł. można by wyżywić 370.000 osób. Wyliczenie to pokrywa się więc z moim poprzednim i weryfikuje je. Weryfikuje je także przykry fakt, że w roku 1944 postępował ciągły ubytek i straty ilościowe ludności żydowskiej, zatem ten kilkadziesięcio tysięczny ubytek pozostałym podnosił automatycznie nakład wydatków na wyżywienie l osoby, który z kolei równoważył w pewnej mierze postępującą drożyznę. Ponadto tę średnią podwyższała wielotysięczna rzesza Żydów pozostających nadal na wyłącznym utrzymaniu prywatnym Polaków (a kilka tysięcy częściowo i swoim własnym). Ulgą dla nas w ponoszonych kosztach było kilka tysięcy dodatkowych "lewych" kartek żywnościowych, które OW-KB otrzymało od kol. F. Świetlika. W skali kraju tych kartek było kilkaset tysięcy; oraz pomoc w naturze.

Podsumowując wyniki polskiej pomocy dla Żydów należy stwierdzić, że przetrwali oni 3 lata w swojej masie dzięki wyłącznie polskiej pomocy, pomocy w produktywizacji gett i daniu zarobku, oraz zaopatrzeniu żywnościowym. Tylko dla getta w Warszawie szło w latach 1941/42 po 300 ton żywności dziennie, czyli 30 ówczesnych wagonów kolejowych (odrzućmy niepoważne sugestie o możności wyżywienia się getta w ramach Żydowskiej Samopomocy Społecznej i z ogródków balkonowych i podwórzowych, ale do tego trzeba doliczyć nie mniejszą wagowo ilość tajnie przewożonych surowców przemysłowych i węgla, oraz wymyt (czyli wywóz) wyrobów gotowych. Pomoc w ukrywaniu ponosiło społeczeństwo polskie, przy czym w wydatkach tych pomoc zagraniczna zrobiła mu znaczą ulgę dopiero w ostatnim półroczu okupacji. Pomoc wojskowa również świadczona była tylko przez Polaków. Zaś jeśli chodzi o pomoc wojskową dla getta w Warszawie, to jako ilości podsumowujące wysiłek OW-KB, AK. AL, PLAN. BCh i innych organizacji, należy przyjąć dane przytoczone w kwietniu 1968r, na odczycie w PTH. ku czci 25-lecia walk w getcie, przez mgr. Krakowskiego dyr. ŻIH. Podał on, że 1000 żołnierzy getta otrzymało od Polaków około 1000 pistoletów, kilka ckm, po kilkanaście rkm. pm, kilkadziesiąt kb plus amunicja na cały czas walki i granaty. W Powstaniu Warszawskim co dziesiąty żołnierz miał jakąś broń (czy granat), a w getcie każdy żołnierz miał co najmniej pistolet. Ogromny udział w tych dostawach miała OW-KB, gdyż znacznie ponad polowa tej broni znajdowała się w ŻZW. Na ten temat opublikowałem w kraju i zagranicą dziesiątki artykułów, podając duże ilości dostarczonej broni (jak i ilości ukrywanych i dających ukrycie), stad milo mi skwitować wystąpienie mgr. Krakowskiego z kwietnia pamiętnego dla nas roku 1968 - nasilonych wystąpień antyżydowskich. Było to wystąpienie po śmierci M.Marka i w roku wyjazdu jego z-cy - wroga Polaków A.Rutkowskicgo. stąd inna już tendencja do polskiej pomocy dla Żydów, bliższa prawdy, z ukrytą antypolskością.

Zestaw powyższych liczb nic pasuje do spreparowanego przez wielu historyków Żydów uogólnionego fałszywego obrazu Polaka jako wroga, antysemity, szmalcównika i pomocnika moralnego w mordowaniu Żydów przez hitlerowców, podczas gdy korzystali z pełni praw obywateli Polski, których nie byli godni. Bo w ciężkim okresie lat 1919/20 walki z bolszewikami o Polskę, oni nas powszechnie zdradzali. W końcu gen. K.Sosnkowski. jako minister spraw wojskowych, wydal rozkaz- Oddz. I Sztabu Głównego. liczba 13 679 mob. -- usunięcia Żydów z D.O. Gen. Warszawy i formacji podległych M.S.Wojsk , z możnością pozostawienia tylko do 5%. a resztę przekazać do kompanii roboczych. Także kazał usunąć wszystkich szeregowych Żydów z biur i kancelarii Departamentów i Wydziałów. Wykonanie kazał meldować do 12 VIII 1920 r. Może to pomogło nam wygrać "Bitwę Warszawską". Sprawiedliwie muszę zaznaczyć że Żydzi dość licznie uczestniczyli w 1794 r. w Powstaniu Kościuszkowskim (Berek Joselewicz) jak i w 1830/31 r. w Powstaniu Listopadowym, za to w Powstaniu Styczniowym (poza rabinem postępowym Berem Majzelsem) występowali raczej wrogo, masowo działali w służbie szpiegowskiej Rosjan, choć ci Żydów nienawidzili, przodowali w antysemityzmie (antysyjonizmie) w Europie, byli organizatorami masowych akcji pogromów, stąd ruskie pochodzenie tego słowa. Ale swoją postawą antypolską w latach 1863/64 Żydzi w Królestwie Kongresowym zarobili u cara na przyznanie im pełni praw obywatelskich, choć takie same dawali im Polacy w r. 1862/63. Według powszechnej opinii Polaków po 1863 /64 r. Powstanie to było "dziełem agitacji żydowskiej dla pognębienia Polaków". (Hirszhorn str. 319).

Kolaboracja i zdrada wewnętrzna

Wzmiankowani we wstępie liczni żydowscy autorzy "twórczości" antypolskiej działają głównie zagranicą, przeto niemożliwością jest znać w całości ich elukubracje. Z przykrością i ze zdumieniem należy stwierdzić produkcję podobnych antypolskich fałszerstw i wspomnień w kraju. Przykre, że istnieje również i u nas w Polsce szereg opracowań historycznych, które w pewnych fragmentach w nieścisłych swoich sformułowaniach tworzą fałszywe obrazy i fakty niesprawiedliwe w stosunku do naszego narodu i jego ofiarnej pomocy dla Żydów. Na przykład prof. B.Mark, zarazem dyrektor ŻIH, pisał zawsze dużo o szmalcownictwic, nic precyzował jednak nigdy i nic starał się wyjaśnić czytelnikom kim byli ci szmalcownicy, ilu ich było i jak reagowały na ich łotrowską działalność podziemne władze polskie. Na str. 165 wydania z 1958r. Mark pisał (w wydaniu z l963 r. patrz str. 35, 113, 143): Na ulicach Warszawy, (i zwłaszcza w pobliżu getta, roiło się od najrozmaitszych szantażystów, tzw. szmalcowników. donosicieli i rabusiów, którzy czyhali na wychodzących nielegalnie z getta Żydów... Wyrażenie jego ..bandy szmalcowników, albo ... tzw. Szmalcownicy, którzy całymi grupami grasowali wokół płonącego getta czyhając niby hieny i szakale na zbiegów.... sugerują uogólniający obraz, że od szmalcowników roiły się ulice, że były ich duże bandy, i że oni wszyscy byli oczywiście Polakami. Podobnie piszą inni podlegli mii pracownicy ŻIH i historycy żydowscy.

Cóż możc wobec tego pisać Żyd przebywający stale za granicą, nie znający okupacyjnej rzeczywistości. przepojony boleścią martyrologii swojego narodu i doszukujący się winnych tych zbrodni?... No oczywiście tylko to, że ogól Polaków to szmalcownicy. Skoro w kraju pisze się tak prosto w oczy Polakom - a ci nic dementują tego ? Kontynuując to rozumowanie nasuwa się logiczne przypuszczenie, że tam w Polsce, piszący Żydzi na pewno jeszcze pomniejszą ilość szmalcowników. aby oszczędzić sobie przykrości. Za to za granicą można już bezkarnie dodać to, co tam taktycznie odejmują, l lak właśnie zagranicą dodają różni działacze, dziennikarze, powieściopisarze, historycy, filmowcy, tworzą uogólniony obraz Polaka antysemity. Duża ich część mieszkała za okupacji w Polsce i zapomnieli, że tylko Polakom i ich poświęceniu zawdzięczają życie własne i ich rodzin. Bo np. takiemu opluwającemu nas Józefowi Wulfowi polska nauczycielka Kalitowa z Nowego Wiślicza uratowała żonę i dziecko. Polakożerczemu inż. Szymonowi Wiesenthalowi Polacy uratowali żonę na ul. Topiel - Cylę Wiesenthal. która przetrwała tam i Powstanie Warszawskie. Jerzego Kosińskicgo vel Lewinkopfa, przechowali i uratowali polscy chłopi, którzy uratowali mu też oboje rodziców, a po ukończeniu za darmo uniwersytetu w Polsce, odwdzięczył się opluwaniem Polaków w USA. Ojciec Mojżesz Lewinkopf-Kosiński także odpłacił się polskim chłopom: wydając ich NKWD, co skończyło się dziesięcioma latami Sybiru. Mieszkał we Wrocławiu, gdzie zajmował dyrektorskie stanowisko. Tak wygląda u tych ludzi poczucie uczciwości, nie mówiąc już o wdzięczności.

Muszę też podkreślić antypolonizm znanego historyka dr Emanuela Ringelbluma. Robię to z przykrością, gdyż jako organizator Archiwum warszawskicgo getta i główny jego autor, ma on wielkie zasługi w odnotowywaniu i uwiecznianiu zdarzeń okupacyjnych getta. Wprawdzie do tych notatek trzeba podchodzić krytycznie, gdyż Ringelblum notował wszystko co mu doniesionok, zatem i niesprawdzone plotki, fałszywe pogłoski, panikarskie nastroje, nic mające pokrycia w rzeczywistości, które często były niesprawdzalne z racji izolacji getta. Mimo to Podziemne Archiwum Getta jest poważnym dokumentem tamtych czasów. Ale przy tych obiektywnych zasługach dla społeczeństwa żydowskiego, nieuczciwe zajął stanowisko wobec Polaków. Okazał się niewdzięcznikiem za przyjęcie jego rodziny i kilku Żydów do bunkra na posesji ogrodnika Marczaka przy ul. Grójeckiej 84. Sam jako pracownik szopu drzewnego Hallmana wywieziony do Trawnik, został stamtąd wykupiony w lipcu 1943 r. i ukryty na Grójeckiej 84. Ratować chciano człowieka, jak się zdawało wybitnego. Tymczasem okazał się małym moralnie, okazał się fałszerzem historii w duchu wrogim Polakom. Wtedy to zamiast dziękować za pomoc, zaczął tę polską pomoc dla Żydów umniejszać. W pisanych w bunkrze pracach typu historycznego wycofał się z pierwotnie podawanej przez niego liczby 60 000 ukrywanych Żydów do 30 000, a ukrywanych w Warszawie z 30 000 na 20 000. Podczas, gdy ta pomoc w roku 1943 nadal się zwiększała i ilość ukrywanych Żydów była kilkakrotnie  większa. Wtedy też stwierdził on, w tej fałszerskiej pracy, że Polacy ukrywali Żydów tylko za pieniądze i tak długo jak mieli pieniądze. Sam zaś z rodziną ukrywany był za darmo, wykupiony z obozu i przywieziony tylko przez Polaków. Nie wpływało to na jego antypolskie nastawienie, które było starej daty, bo wywodzące się z powiązań ze syjonistyczną warszawską lożą B'nei Brith ("Braterstwo") dofinansowującą jego działalność naukową. Ringelblum nic przeżył wojny. Bunkier jego ukrycia został wykryty przez Niemców, on z rodziną zamordowany, a dające mu schronienie rodziny Marczaka i Wolskiego rozstrzelane. Tak Polacy zapłacili głowami na równi z ukrywanym wrogiem żydowskim. 

Gdy tacy nas opluwają co zawdzięczają nam życic, to komu można - wierzyć ?

Dlaczego jednak Cyganie, którzy równie jak Żydzi podlegali masowej eksterminacji rasowej, przebywali i męczeni byli w gettach- tylko w jeszcze gorszych warunkach niż Żydzi (np. patrz Dziennik łódzkiego getta - Żydzi odmówili im pomocy) - dlaczego oni nie obciążają Polaków współwiną w ludobojstwach hitlerowskich, lub nie wymawiąją nam za małych rozmiarów pomocy w przetrwaniu okupacji ?  Cyganie, po prostu rozumieli i rozumieją dzisiaj, ówczesną nadzwyczajną sytuację i warunki. Dlatego nie zgłaszają do nas takich wyimaginowanych i absurdalnych pretensji i dlatego nie stawiają nam takich obrażających, a fałszywych zarzutów.

A jak było naprawdę ze szmalcownikami ? Szmalcownicy byli, ale rekrutowali się nie tylko z Polaków, a przede wszystkim z Volksdeutchów, Ukraińców, i samych Żydów. Nie wolno zapominać, że w Polsce przed wojną był blisko jeden milion Niemców, którzy przeszli masowo na politykę eksterminacyjną w stosunku do Żydów i Polaków: nie mówiąc już o faszyzujących ugrupowaniach Litwinów, Ukraińców i Białorusinów, którzy też w tym uczestniczyli. Wszyscy oni mówili dobrze po polsku. Któż więc widząc np. Volksdeutscha czy Ukraińca w cywilnym ubraniu. mógł go odróżnić od Polaka ? A Niemcy byli przecież przewidujący i przezorni. Już wtedy usiłowali wmówić światu wspólnictwo Polaków w pogromach, filmując sfabrykowane przez nich sceny wystąpień antyżydowskich, podając je jako dokonywane rzekomo przez Polaków (co sam widziałem). Wiadomo powszechnie, że jedynie Polacy nie poszli w całej Europie na absolutnie żadną współpracę z Niemcami, że Polska nie wydala Quislinga. Zaś szmalcówników, mętów kryminalnych czy pojedynczych kolaborantów lub zdrajców, nie można określić mianem narodu polskiego. Elementy kryminalne są w każdym narodzie, dlatego i dziś nic ma państwa bez więzień, ale one nie są dumą tych narodów. Wszak Mojżesz na pustyni, po wyprowadzeniu narodu z niewoli, też zorganizował więzienie. Postawę narodu i jego wartość ocenia się, patrząc na postępowanie jego warstw przodujących. Rozumieli to Niemcy, uderzając przede wszystkim w inteligencję polską.  

W dystrykcie warszawskim, podczas okupacji samych tylko Volksdeutschów było co najmniej 70 tysięcy (dane liczbowe wg Mirosława Cygańskiego -Stolica nr 5/791 z dnia 3 II 1963 r.). Niemcy mogli więc zorganizować każdą hecę pod polskim szyldem, jak np. 24 marca 1940 r. na Nalewkach, o czym wspominałem, filmowanie pogromu sklepów żydowskich przez cywilów niewiadomego pochodzenia. Ta ich V kolumna pomagała wojskom niemieckim w czasie walk, potem pomagała niemieckiej administracji i gestapo. wg opracowanych wykazów, konfiskować towary i majątki żydowskie, aresztować polskich działaczy politycznych. społecznych czy twórców kultury. Jeśli mówimy o szmalcównictwie i szmalcownikach, to trzeba tu podkreślić. że najbardziej niebezpieczni dla ukrywających się Żydów byli szmalcownicy Żydzi a nie Polacy, bo znali dużo adresów Żydów ukrywających się i wymuszali od nich okup na spółkę z kripo, mętami z policji granatowej, czy też na spółkę z Niemcami. Wśród polskich szmalcowników rozróżnić można było zarówno przestępców przypadkowych, jednorazowych, jak też i zawodowych, będących często na służbie wroga. Nie wolno zapominać, że Polska Podziemna surowo karała szmalcownictwo. Sąd Specjalny Delegatury Rządu wydal 80 wyroków, a Wojskowy Sąd Specjalny prawie 300 wyroków na szmalcowników w Okręgu Warszawskim. Wykonanych zostało tylko 80 wyroków. Dlatego tak niewiele, że statystycznie rzecz biorąc za jednego łobuza- szmalcownika, ginął przy ich likwidacji również jeden doborowy żołnierz Armii Krajowej. Trudności przy wykonywaniu wyroków na szmalcownikach, którzy byli zazwyczaj agentami kripo, czy wręcz gestapo, sprawiały, że akcje te nie opłacały się, wobec zbyt wielkich strat. Likwidowani więc byli dla postrachu szmalcownicy najbardziej znani, w ramach prewencji generalnej, zaś wykonanie wyroku na reszcie, odkładano na potem. Autor niniejszego opracowania np. dłuższy czas osobiście i niestety bezskutecznie polował w 1944 roku na znanego zbira z Kripo - Mariana Szweda. Równolegle czynił to również zastępca szefa Kedywu Okręgu Warszawskiego - dr Maciej Rybicki, lecz Szwed zdołał się nam wywinąć i zginął dopiero w sierpniu 1944 r.

Przy wyjaśnianiu i stwierdzeniu, że szmalcownicy rekrutowali się nie tylko spośród Polaków i do tego z mętów kryminalnych. ale także z volksdeutschów, z ukraińskich kolaborantów i w równej mierze z żydowskich zdrajców, przy stwierdzeniu, że nie było Polaków zresztą tak bardzo wielu, jak to chcieliby sugerować niektórzy historycy, to zagadnienie tak przedstawione miałoby formę obiektywną ! nie godzącą w nasz honor narodowy, nie poniżającą i nie umniejszającą przez to ogromnego naszego ogólnego wysiłku pomocy Żydom. Wskutek tego w samoobronie my Polacy zmuszeni zostaliśmy do ukazania prawdy tamtych czasów i dwu stron medalu, do pokazania naszych wysiłków i zakresu pomocy (co robimy z zażenowaniem, żeby nie być poczytanymi za samochwalców - bo nie do nas to powinno należeć), oraz pokazania niewłaściwych postaw Żydów, wpływających utrudniająco na niesienie tej pomocy. Należy jeszcze dodać, że szmalcownictwem oprócz ludzi dorosłych, zajmowali się także dorastający chłopcy z mętów społecznych, po prostu dzieci zawodowych kryminalistów. Trzeba jednak zawsze pamiętać o zachowaniu rzeczywistych proporcji i obiektywnych ilości. 

(...)

Było i wśród Polaków trochę elementów skrajnie prawicowych, którzy szczególnie w latach trzydziestych, głosili hasła antysemickie Ale znawcy tych problemów, słusznie nie przeceniają ich roli w naszym społeczeństwie i uważają ich za grupę małą, tylko bardziej hałaśliwą. Wobec pomówień o antysemityzm warto odnotować fakt (za IV tomem cz.2 Judisches Lexicon - Berlin 1930r.) że w r. 1927 studiowało w Polsce 8407 studentów Żydów, stanowiąc 20% ogółu studiujących, procent ten wynosił przykładowo w ZSRR - 15.5, w Austrii - 14.8, na Węgrzech - 8.6, w Rumunii - 4.2, a średni europejski - 10%. w USA - 10%, cyfry te mają jednoznaczną wymowę. Koniecznym jest tu przypomnieć, że antysemityzm organizowali sami Żydzi dla własnych celów politycznych "jako niezbędny warunek zachowania odrębności narodu żydowskiego" (teza Teodora Herzla - prekursora nowoczesnego syjonizmu. Na szeroką skalę posługiwał się nim Ben Gurion (po mowie 15.08.1948 r.) rękami żydowskich agentów, szczególnie na terenie państw arabskich, żeby zmusić tamtejszych Żydów do emigracji do państwa Izrael, celem powiększenia liczby jego ludności, zwiększenia armii i liczby robotników.

Prawdziwe oblicze i stosunek Polaków do Żydów okazały się wtedy, gdy nadszedł czas wielkiej próby - podczas okupacji. Nic było wtedy wypadków jakichś wystąpień antyżydowskich ze strony polskiego społeczeństwa. Nawet wśród skrajnej, antysemicko nastawionej prawicy, zmieniano poglądy i stanowisko wobec Żydów. Najlepszy m tego przykładem może być mec. Rościszewski, Mosdorf, Stypułkowski, ks. prob. Godlewski i wielu innych. Do najpewniejszych lokali, gdzie Żydzi mogli znaleźć bezpieczne schronienie, należały mieszkania dawnych antysemitów. W postawie ogółu Polaków, dominował wtedy duch chrześcijańskiego braterstwa. Zatem na karb polskiego antysemityzmu specjalnie dla tego celu przejaskrawianego, nie można zwalać klęski masowej eksterminacji Żydów. Jechaliśmy z Żydami na jednym wózku do biologicznej zagłady, i nie byli oni w tym bynajmniej pierwsi od nas, bo Oświęcim założono przede wszystkim dla Polaków, a nie dla Żydów. W Treblince i Majdanku, Polacy również, byli pierwszymi więźniami. Niemcy planowali wymordowanie 15 milionów Polaków. Nieco później zmieniła się tylko kolejność pierwszeństwa, a że Żydów było mniej, ponieśli więc procentowo dużo większc straty.

W liczbach absolutnych i Polacy i Żydzi stracili w grubym zaokrągleniu po 3 miliony ludzi. Do tego dochodziło około 2 miliony Żydów zagranicznych, zamordowanych na ziemiach polskich. Gdy tylko o tym mowa. zaraz dawały i dają się słyszeć oszczercze zarzuty: dlaczegoście nas nie bronili: nie walczyliście zbrojnie o nas; dlaczego Niemcy mordowali ich właśnie w Polsce, a nie w krajach, gdzie zamieszkiwali ? I zaraz z tych samych ust padają odpowiedzi: bo wy Polacy jesteście antysemitami i Hitler wiedział o tym; był pewny, że nie będziecie nas bronić, w ten sposób pomagaliście Hitlerowi itp. głupoty.

Takie, i tym podobne insynuacje, nie są czymś nowym i nie powstały wcale dopiero po wojnie. Spotykałem się z tym, i za okupacji. Kontrargumenty przeciwko takim zarzutom są jasne i proste. A więc:

1. Polacy nie mogli występować czynnie w latach 1942-1943 do walki z Niemcami na szerszą skalę, bo po prostu nie mieli na to ni sił ni środków. Niemcy byli natomiast bardzo silni. Stali wtedy nad Wołgą i nawet takiej potędze, jak ZSRR opierali się jeszcze do wiosny 1945 r. Z powodu braku broni. pierwsze polskie oddziały partyzanckie zaczęły się organizować na szerszą skalę dopiero w drugiej połowie 1942 r. , gdy większość Żydów w Polsce było już wymordowana. Powstanie Warszawskie, które wybuchło półtora roku później, wyleczyło nas do reszty ze złudzeń co do naszych możliwości, nic mówiąc już o bolesnej lekcji Września 1939 r. Ale czynne wysiąpienie przeciw Niemcom obowiązywało i Żydów jako polskich obywateli. Oni tego też długi czas nie chcieli robić -nie chcieli walczyć, bezwolnie poddali się, pracując tym na swój los. Przecież ŻZW (Żydowski Związek Wojskowy) powstał z inicjatywy polskiej i przy naszej pomocy ale osiągnął szczupłe rozmiary. Sami Żydzi dojrzeli do walki dopiero późną jesienią 1942 r. i to nie wszyscy, tylko część młodzieży.

2. Założywszy, że moglibyśmy w kwietniu 1943 r. uderzyć na Niemców i wyzwolić wszystkich Żydów z getta, to jednak, aby ich wyprowadzić i bezpiecznie ukryć - nie było możliwości, nie było gdzie. Tak jak zresztą nie było i dla więźniów z Oświęcimia, czy Majdanka. Plany takie były, lecz nigdy nie przysiąpiono do ich realizacji, z powodu ich nierealności.

3. Na miejsce rzeczy niemożliwych, Polacy zrobili to, co mogli. Ukrywali podczas okupacji na terenie Generalnej Guberni ca 400 do 500 tysięcy Żydów-, a kilkadziesiąt tysięcy przerzucili do ZSRR. Jak na prześladowane społeczeństwo polskie, to bardzo duży wysiłek. W żadnym innym kraju okupowanej przez Niemców Europy, poza Polską, za ukrywanie i pomoc Żydom, nic groziła śmierć. A mimo to ukrywanie Żydów nigdzie nie miało takich rozmiarów, jak w Polsce. Gdyby więc Polacy byli narodem antysemitów, to czyż Niemcy musieliby stosować aż tak drakońskie sankcje ? A czy ta kara śmierci nie jest uznaniowym skwitowaniem rozmiarów polskiej pomocy Żydom ?

Bohaterstwo jest wartością niewymierną i nawet największy bohater potrzebuje czasem odpocząć od bohaterstwa. Dlatego też ukrywający potrzebowali czasami odpoczynku. Żydzi musieli wtedy zmieniać lokale. Nigdy nie zostawiono ich jednak na ulicy i zawsze byli przekazywani w pewne, pomocne ręce. Przy tym wielu Żydów było niesfornych; kaprysili nie mogli długo usiedzieć spokojnie w ukryciu. Często ich nieostrożne kręcenie się, powodowało wpadki. Złapani, dziwnie byli wrażliwi na krzyki i razy niemieckie i w większości wypadków od razu wskazywali Niemcom miejsce ukrycia, czym automatycznie wydawali na śmierć nie tylko swoich dobroczyńców, ale często i dalszych członków własnej rodziny. Takie wiadomości rozchodziły się szybko. Niemcy zresztą też dbali o rozprzestrzenianie tych wiadomości dla zastraszenia Polaków. Trzeba też podkreślić wielkość wysiłku finansowego, jaki polskie społeczeństwo ponosiło przy przechowywaniu Żydów, których znaczna większość żywiona była darmo przez Polaków ze środków indywidualnych, bądź z dotacji Delegatury Rządu i innych organizacji polskich.

4. Powoływanie się na demonstracyjne wystąpienie w obronie Żydów przez Holendrów (strajk). Duńczyków (król założył  w proteście opaskę, czy przewiezienie przez nich kutrami kilku tysięcy Żydów przez Sund do Szwecji). wypływa z absolutnej ignorancji stosunków zarówno w Generalnej Guberni. jak i w Europie. Cały zachód Europy kolaborował z Niemcami, tylko w różnych formach, wystawił przecież nawet narodowościowe legiony, które walczyły na froncie wschodnim u boku Niemiec (Francuzi, Holendrzy. Duńczycy, Norwedzy...). Cały przemysł tych krajów, pracował na pełnych obrotach dla niemieckich potrzeb wojennych. Niemcy musieli się więc z nimi liczyć. a tym samym zupełnie inaczej traktować. Tam nie było eksterminacji na taką skalę, czy kary śmierci za pomoc Żydom, jak u nas. Dlatego też oszczędzono zachodowi Europy widoku mordowanych Żydów. Zresztą Żyd zachodnioeuropejski. był zupełnie inny niż wschodni. Tam była daleko posunięta asymilacja. "Tygrys" - Clemenceau, miał nawet w swoim gabinecie wojennym 30% ministrów Żydów; podobnie jak Anglicy. Z tych to powodów Hitler nie chciał urazić uczuć zachodu i dlatego wywoził Żydów do obozów śmierci na wschód, pozorując to formą przesiedlenia (w wagonach I klasy). Po wojnie okazało się że np. ta sławiona w pomocy dla Żydów Holandia, procentowo miała podobny ich ubytek jak Polska, bo ocalało ich tam tylko kilkanaście procent, choć mieli lepsze ku temu możliwości niż my, podczas gdy polskich Żydów - łącznie około 20%. Nie trzeba też zapominać o uprzedniej 2.5 letniej pomocy żywnościowej i ekonomicznej dla ogromnej masy Żydów polskich, a nie tylko dla tych ukrywanych. stanowiących w GG 10% ogółu. Inaczej to wyglądało oczywiście w liczbach absolutnych.

5. Dlaczego obozy śmierci powstały na ziemiach polskich ? decydowała tu ekonomia -jak w przemyśle, gdzie duże zakłady koncentruje się na ogół zawsze tam, gdzie znajdują się najtańsze i najbardziej masowe surowce do przerobu. Polacy i Żydzi mieli być tym surowcem dla krematoriów. Zatem fabryki śmierci zostały założone w Polsce, a nie w Niemczech, czy gdzieś na zachodzie. Niepraktycznie byłoby wozić 15 milionów Polaków do Niemiec i 3 miliony Żydów polskich; łatwiej było dowieść do Polski około 2 milionów Żydów europejskich, u Niemców dominowało hasło "Die Rader mtissen fur den Sieg rollen" - transport miał być użyty tylko do walki o zwycięstwo militarne.

Czyż więc możemy my, Polacy ponosić za to jakąkolwiek odpowiedzialność ?

Nonsens ! Z nami się Niemcy absolutnie nie liczyli. Nasze siły konspiracyjne ich wojskowi lekceważyli. chociaż z drugiej strony gestapowcy - zainteresowani wygodnym pobytem, na tyłach - starali się podkreślać rozmiary naszego ruchu oporu, wyolbrzymiali go.

Autor daleki jest od chęci przesadnego gloryfikowania i brązowienia naszej przeszłości okupacyjnej, a wręcz przeciwnie, uważa za konieczne ukazywanie zła i jego piętnowanie, ale nie widzi absolutnie ani potrzeby, ani podstaw do tego, żeby tę przeszłość przedstawiać w sposób daleki od prawdy historycznej. żeby ją poniżać czy opluwać. Z nieznajomości rzeczy i z absurdalnych założeń wynikają te niepotrzebne nikomu nowe nieporozumienia i zadrażnienia. I to między kim ?  Pomiędzy dwoma największymi ofiarami hitleryzmu ! A może jednakie zadrażnienia nadal są komuś potrzebne?

(...)

Po omówieniu postawy Polaków i różnych zarzutów przeciw nim, chciałbym ukazać drugą stronę medalu, którą jest kolaboracja i zdrada wewnętrzna u Żydów. Jak wyglądała postawa Żydów wobec Polaków i spraw państwowości polskiej w pierwszej fazie okupacji, zostało już uwidocznione w jednym z poprzednich rozdziałów. A jaką przybrali postawę niektórzy z nich wobec własnego społeczeństwa, własnych rodaków i współwyznawców? Na ten temat niewielu autorów zabierało glos, a w sposób możliwie szeroki, nie omówił tego zagadnienia dotąd nikt. Wstrzemięźliwość Żydów byłaby zrozumiała. gdyby nie ich równoczesne ataki na nas. Żaden Polak o tym również dotychczas nie pisał. Odnosi się wrażenie, że Polacy pragną opuścić na te przykre sprawy zasłonę zapomnienia, rozumiejąc Wyjątkowość tamtych czasów. jednak dzisiaj dla sprawiedliwości i bilansowej równowagi zagadnienia zarzutów trzeba i o tym mówić. To, że władze nasze nie wyciągnęły większych konsekwencji za kolaborację w stosunku do wielu Żydów - obywateli polskich. wcale nie dowodzi, że jej fakty nie są znane odnośnym czynnikom, dochodzi do tego kolaboracja ze stalinowskim komunizmem.

Kolaboracja i zdrada wśród Żydów osiągnęła w getcie warszawskim duże rozmiary. Były one procentowo znacznie wyższe niż ilość kolaborantów i zdrajców w narodzie polskim może i w innych narodach okupowanych. Od wiosny 1942r. kontaktowałem się bliżej z sekcją wywiadu ŻZW (Żydowski Związek Wojskowy). Stąd moja dobra znajomość tego zagadnienia. Policja żydowska i Zarząd Gminy, zasłużyli sobie na miano zdrajców. Nikt i nic ich nic może obronić ani wytłumaczyć ich postępowania. Istniało ponadto szereg żydowskich placówek gestapowskich, podległych bezpośrednio kierownikowi referatu żydowskiego w gestapo - Karlowi Brandtowi. mieściły się one m.in. przy ul. Leszno nr 13 i Leszno nr 14. Sprawy te były już częściowo omawiane w różnych pracach wydanych przez ŻIH choć np. as "13" i "Żagwi" kpt. Dawid Sternfeld nie doczekał się jeszcze miejsca w pisanej historii. Bardzo mało napisano dotychczas o kierownictwie żydowskim "szopów", czy o kierownikach różnych oddziałów w "szopach" niemieckich. Nikt dotąd prawie nic wspomniał o takim - zdawałoby się - niewiarygodnym fakcie, że działała wewnątrz getta dość duża grupa żydowskich szmalcowników. Czyhali oni na Polaków nielegalnie przedostających się z pomocą do getta, aby wymusić od nich okup. Tymi szmalcownikami byli głównie żydowscy szmuglerzy, wśród których dominowali tragarze, oraz - działający z nimi w zmowie - niektórzy żydówscy policjanci. Obstawiali oni gmach Sądów, mury i różne przejścia do getta. Zdarzały się wypadki wydawania tych Polaków Niemcom, gdy nic mieli się oni czym wykupić. Np. Jan Nowakowski szmuglujący do getta na polecenie ojca prasę PPR, żywność, czasem amunicję, został złapany przez policję żydowską i wydany Niemcom. Było to na początku kwietnia 1943 r. Żandarm niemiecki widząc, że jest to 14 letnie dziecko ulitował się, skrzyczał go i kopniakiem wyrzucił za bramę. Prawie nic nie wiadomo do dziś o "Żagwi", za wyjątkiem tego, że istniała i że kilku zdrajców zastrzelono. Na tych kartach autor ograniczy się jedynie do opisu walki z "Żagwią" i z kolaborantami, prowadzonej przez ŻZW przy udziale oficerów OW-KB. Szczegóły tych wydarzeń są dotychczas nieznane zupełnie (jest hasło w wielkiej encyklopedii).

Kolaboracja i zdrada wśród Żydów, przybrała większe rozmiary z chwilą zamknięcia getta i powołania do życia żydowskiej policji porządkowej. Na o wiele wyższym szczeblu zdrady własnego narodu, stali żydowscy agenci gestapo, jedna ich siedziba znajdowała się przy Leszno 14, gdzie szefami byli Kohn i Heller (zausznicy Karla Brandta) a druga przy ul. Leszno 13. Tą drugą placówką dowodził Gancweich i kpt. Dawid Sternfeld. Leszno 14 zakamuflowane było jako przedsiębiorstwo przemysłowe m.in. ich były tramwaje konne zwane konhellerkami, zaś Leszno 13 jako placówka policji przemysłowej występującej pod różnymi nazwami np. Urząd do Walki z Lichwą i Spekulacją, albo Urząd Kontroli Miar i Wag, Oddział Rzemiosła i Handlu, Biuro Kontroli Plakatów, Oddział Pracy Przymusowej a nawet Pogotowie Ratunkowe i inne. Według naszej obserwacji, specjalnie ożywioną szeroką i szkodliwą działalność prowadziła ta ostatnia, zwana popularnie "trzynastką". Spośród specjalnie dobranego elementu z "trzynastki", i osobistych agentów Brandta, powstała w końcu 1940 r. organizacja pn. "Żagiew". Organizacja ta dostała zadanie penetrowania wszystkich przejawów życia w getcie, z agendami gminy włącznie. Miała obserwować szczególnie akcję zorganizowanego szmuglu, by w ten sposób rozpoznać źródła polskiej pomocy dla getta i tą drogą dojść do organizacji konspiracyjnych, wspierających getto. Autor był bodajże pierwszym. który zwrócił uwagę na działalność Sternfelda i "Żagwi". W wyniku wstępnych obserwacji, zapadła decyzja rozbudowania sieci wywiadowczej ŻZW, ze szczególnym uwzględnieniem okolic ul. Leszno 13. Tak się szczęśliwie złożyło, że był to wtedy zarazem teren referatu wymiarowego Urzędu Skarbowego. w którym pracował piszący te słowa. Fakt ten ułatwiał ogromnie obserwację całej okolicy, a stale kontakty z kupcami i restauratorami żydowskimi, pomogły autorowi w założeniu sieci wywiadowczej. ŻZW obstawił wtedy swoimi agentami (wprowadzonymi przeze mnie w charakterze pracowników) wszystkie okoliczne kawiarnie i restauracje, leżące w pobliżu dróg przerzutowych szmuglu przy murze. I tak informatorzy ŻZW pracowali między innymi w Palaise de Dance (dawniej braci Frontów na Rymarskiej), w kawiarni Fuchsa na Elektoralnej 13 i w sklepie spożywczym ul. Elektoralna 6, w restauracji Formy - Leszno 18, w sławnej restauracji Szulca na Karmelickiej róg Nowolipek. w kawiarni na Grzybowskiej 30, w restauracjach na Grzybowskiej 23 i 31, w Hotelu Brytania na Nowolipiu, następnie w bardzo wytwornej restauracji ..Sztuka" - Leszno 2 i zaraz obok u Sary Trefler w składzie aptecznym, oraz w wielu innych lokalach. Po stronie aryjskiej założono punkt obserwacyjny na Bielańskiej przy Tlomackiem u fotografki p. Haliny Macherskiej i na Elektoralnej 2/4 w Urzędzie Miar i Wag, gdzie znajdowała się równocześnie wytwórnia granatów i broni, kierowana przez dr. Waldemara Leega. który pracował dla OW-KB i następnie dla AL. (Granaty produkowano w warsztatach mechanicznych prowadzonych przez prof. inż. Pełczyńskiego, zaś materiały wybuchowe i chemiczne w filii urzędu w galerii Luxemburga - tym kierował dr Leeg. Pracę tę popierał dyr. Gł. urzędu dr inż. Rauszer. kolega k-nta gł. Orzechowskiego i też członek OW). 

Zauważyliśmy, że "Żagiew" prowadzi również przemyt żywności, a właściwie tylko go udaje, przy przerzucaniu bowiem ich transportów, zawsze widziało się w pobliżu policję granatową lub nawet patrol żandarmerii dla asekuracji, chcieli zatem wobec Żydów grać rolę grupy o charakterze przemytniczo-konspiracyjnym. Pozyskawszy tą drogą zaufanie niektórych naiwnych ludzi, usiłowali montować jakąś organizację rzekomo wojskową. Zdradziły ich jednak kontakty ze Sternfeldem i z jednym z jego oficerów w stopniu podporucznika. Zdołali początkowo wciągnąć do tej organizacji kilkudziesięciu młodych ludzi. Tych nowo zwerbowanych ŻZW uprzedzał o prawdziwych celach ..Żagwi'' i dużo uczciwych - zdołało się z niej wycofać. Ci co pozostali na służbie - pomimo ostrzeżeń - ponieśli zasłużoną karę. A "Żagiew" ilościowo rosła, dawała korzyści materialne.

Pierwsze uderzenie w "Żagiew" odbyło się na przełomie 1940/41 roku. Po zastrzeleniu, bądź zabiciu nożem kilku jej członków, organizacja rozleciała się i przestała przejawiać swą działalność. Drugi rzut "Żagwi", przystąpił jednak do pracy wiosną 1941 r., bowiem Niemcy zbadali istnienia tej organizacji. Po rozpoznaniu ich działalności  ŻZW i kilku oficerów OW-KB przystąpiło w drugiej połowie 1941 roku do ponownego uderzenia, częściowo tylko skutecznego. Pojedynczych gorliwych żagwistów zlikwidowano w międzyczasie. W maju 1942 r. autor otrzymał rozkaz K-ndy Gł. włączenia się do końcowego etapu akcji likwidacyjnej "Żagwi", do pracy wywiadowczej wewnątrz getta. Praca "Żagwi" przybrała wtedy bowiem dość niebezpieczne rozmiary. Wpadło wówczas i zostało aresztowanych kilku szeregowych członków ŻZW. Widać było, że żagwiści węszą coraz skuteczniej. Wpadł w końcu - późną wiosną 1942r. - Kosieradzki, a z nim podręczny magazyn broni.

Ażeby nie demaskować się w oczach getta kontaktami z "trzynastką" lub Befehlstelle Karla Brandta (Żelazna 103), "Żagiew" udoskonaliła metody swej pracy. Agenci "Żagwi" zaczęli przekazywać meldunki i donosy swym mocodawcom nie w getcie, a w kilku punktach rozrzuconych w Warszawie. Znajdowały się one między innymi na Poczcie Głównej, w kawiarni Rival (Pl. na Rozdrożu, w pobliżu Al. Szucha). oraz w sklepie z tekstyliami. mieszczącym się przy ul. Mazowieckiej 7, na I-szym piętrze od frontu. Żydowscy agenci gestapo chodzili do pracy na tzw. placówki i w drodze powrotnej do getta składali tam swoje meldunki. Wielu z nich miało nawet specjalne przepustki, uprawniające do swobodnego poruszania się po terenie całej Generalnej Guberni. gdyż jako fachowcy byli używani do prac także w innych miastach, np. niejaki Meryn z Sosnowca czy Grajer były fryzjer i restaurator z Lublina, znany zausznik Hoflego. ściągnięty przez niego do Warszawy w lipcu 1942 roku. Mieli oni wydane przez gestapo pozwolenia na broń, w okładkach koloru pąsowego oraz pistolety służbowe, co zostało stwierdzone już w końcu 1940 roku, przy likwidacji pierwszego rzutu "Żagwi". Likwidacja drugiego rzutu trwala cały rok i chociaż przynosiła raz większe, raz mniejsze efekty, to jednak me została zakończona. Likwidację trzeciego rzutu przerwała latem 1942r. wielka akcja likwidacyjna Hoflego (22.07. do 13.09.1942 r.).

Za okres likwidacji czwartego rzutu "Żagwi" należy przyjąć czas od września 1942 r. do kwietnia 1943r. Niedobitki "Żagwi" trudniące się szmalcownictwem  były likwidowane przez OW-KB nawet w czasie Powstania Warszawskiego. jak np. Bursztyn-Wiśniewski. dyrektor szopu Hoffmana. Wypada dodać, że w tym okresie około 300 Żagwistów i agentów gestapo mieszkało stale na terenie budynku Gestapo w al. Szucha , skąd wychodzili "do pracy" w Warszawie, bądź na wyjazdy terenowe, gdzie pod szyldem prześladowanych Żydów wślizgiwali się do oddziałów partyzanckich dla ich rozpoznawania i wydawania; specjalizowali się oni w tropieniu Żydów w aryjskiej części Warszawy. Dostęp do nich i ich likwidacja były bardzo trudne. Spośród dzielnych wykonawców wyroków na żagwistach, wymienić należy: Zelwańskiego. który wraz z "Garbatym" brali udział w wykonaniu wyroku na Lejkinie, Ignacego Szmajerowica ps. "Plomba", Stanisława Różewicza, Tadeusza Makowera, "Rudego" - Blum-Binsztoka, "Garbatego", "Jadźkę", Rotblita i Akermana. Wszyscy ci ludzie pracowali w wywiadzie ŻZW.

Wykonywanie wyroków odbywało się na podstawie materiału dowodowego. zebranego przez sekcję śledczą i dostarczanego sądów i ŻZW. Sąd ŻZW składał się z wybitnych prawników. był całkowicie niezawisły i samodzielny w ramach narodowej odrębności. W ten sposób Żydzi samodzielnie, we własnym zakresie walczyli o morale getta i usuwali zło. Jeśli zapadał wyrok śmierci, podlegał on jednak zatwierdzeniu przez komendanta ŻZW i dopiero wówczas mógł być wykonany. Autor uczestniczył w charakterze współorganizatora i obserwatora przy wykonywaniu kilku wyroków. Oto zapamiętane nazwiska zastrzelonych zdrajców:

Blumsztok - za zdradę Kosieradzkiego - czerwiec 1942r. 

Brausztejn - na Elektoralnej - maj 1942r. 

Chaia Blumberg - w czerwcu 1942r. 

na bazarze na Nowolipiu, ppor. policji żydowskiej z ul. Leszno 13. o nieustalonym nazwisku - czerwiec 1942r. - zabity na ul. Orlej, (niski, krępy), 

Dwóch żagwistów - w czerwcu 1942r.

jedenastu żagwistów, w tym trzy kobiety, schwytane latem 1942r. przy ul. Elektoralnej 6/8, przy rzekomym szmuglu żywności,

Blum, Cementowicz i Malewski - w sierpniu 1942r. - którzy przez Erlicha wydali Niemcom tunel przez ul. Okopową.

Voiksdeutsch o imieniu Stefan - w lutym 1943r. - przy ul. Leszno 

Akcje ekspropriacyjne przeprowadzane w ostatnim półroczu istnienia getta, wymierzane były głównie przeciwko zdrajcom i kolaborantom, którym rekwirowano pieniądze na rzecz ŻZW i ŻOB. W getcie również nie każdego kolaboranta karano śmiercią, dlatego z tych ocenianych jako mniej szkodliwych. wyciskano tylko pieniądze. Kolaboranci i zdrajcy, którzy zajmowali kierownicze stanowiska w "szopach", starali się niejednokrotnie robić sobie dobrą markę przez tworzenie pozorów pomocy niesionej wielu ludziom. Od nich Niemcy żądali przede wszystkim wyciskania resztek sil z Żydów, wydajności, węszenia i wydawania ludzi z ruchu oporu. To ostatnie starali się oni robić bardzo ostrożnie i bez rozgłosu, zaś akty rzekomego miłosierdzia, czy pomocy, miały zawsze odpowiednią reklamę robioną przez zgraję zauszników, walczących w ten sposób w upodleniu o własną głowę i byt. Akcje ekspropriacyjne poza doraźną korzyścią materialną, miały między innymi na celu zwrócenie uwagi społeczeństwa na poszczególnych zdrajców i na piętnowanie ich. Kładły one tamę kolaboracji, budziły sumienia i budziły do czynu. Często stosowana była też kara dotkliwej chłosty.

Chociaż akcje ŻZW i ŻOB mobilizowały ludzi zdrowych moralnie, to jednak nie przełamały otępienia i zastraszenia ogółu społeczności getta. Bazująca na takiej postawie Żydów "Żagiew", nie została - niestety - rozbita doszczętnie. Wszelkiego rodzaju uderzenia ŻZW w tę organizację, miały szczególne nasilenie po akcji styczniowej 1943 r. i trwały aż do samego powstania w getcie. W czasie powstania udało się żołnierzom ŻZW i ŻOB dopaść i zlikwidować jeszcze kilku zdrajców, lecz dużo ich zostało, czego dowodem m.in. były wydane Niemcom bunkry bojowców, w tym i Anielewicza. co potwierdzili mi sami Żydzi. "Praca" ocalałych żagwistów nie zakończyła się z upadkiem powstania. Byli oni Niemcom nadal potrzebni. Tym razem do pomocy w wyłapywaniu Żydów ukrywających się nie tylko w Warszawie, ale i w całej Generalnej Guberni. Żagwiści byli też wykorzystywani przez gestapo. Jako prowokatorzy, wdzierający się podstępnie w szeregi polskich organizacji podziemnych. To właśnie m.in. żagwiści i inni żydowscy szmalcownicy i zdrajcy, byli winni większości śmierci ukrywających się Żydów, a tym samym winni byli śmierci ukrywających ich Polaków.  

Dnia 21 lutego 1943 r.. wykonano na kilku żydowskich gestapowcach wyroki śmierci, na Leonie Skosowskim ("Lolek" - został wtedy tylko ranny), Pawle Wlodowskim, Areku Weintraubie, Chaimie Mangelu i Lidii Radziejowskiej. Dnia 28 kwietnia 1943 r. na ul. Warmińskiej zlikwidowano Luftiga - Żyda, agenta gestapo, który pracował jako tłumacz w warsztatach kolejowych na Pradze.

Powszechnie znana afera Hotelu Polskiego (lipiec 1943 r.), też jest dziełem żydowskich zdrajców (główny agent - naganiacz Leon Skosowski i Adam Żurawin - żyje w USA). Wpajali oni w swych współwyznawców przekonanie o specjalnym propagandowym, wypuszczaniu ich do krajów neutralnych. Działali na polecenie gestapo - Hahna i Brandta - ściągnęli około 2000 bogatych Żydów mających za ogromne pieniądze kupić paszporty zagraniczne. Niemcy ich ograbili i pomordowali (część wysłali do obozów), nielicznych wypuścili, w tym kilkudziesięciu swoich agentów dla działań propagandowych na rzecz Niemiec -patrz C. Arch. sygn. 202/XV-2. tom 2. k. 158, przechodzili ci Żydzi przez luksusowy obóz w Bergcn Belsen i Vittel we Francji, oczekując na wymianę za towary z USA, byli internowani, ocaleli (a Rząd polski na emigracji posyłał im pomoc !!).

Ilość Żydów - agentów gestapo była tak duża, że działalność ich zaczęła obejmować nie tyłko dzielnicę aryjską Warszawy, ale i całą Generalną Gubernię. Stali się oni szczególnie niebezpieczni przez perfidne przybieranie maski ludzi prześladowanych i szukających pomocy u Polaków. Zdrajcy ci, szybko zaczęli zapełniać listy zdemaskowanych agentów gestapo, zestawiane przez Armię Krajową i inne organizacje polskie. Wyroki na nich zaczęły się sypać na terenie całej Generalnej Guberni. Wiadomo nam było o działaniu zdrajców we wszystkich skupiskach żydowskich. (...)

Patrz też dodatek uzupełniający do książki