Tytul Synopsis " Cywilizacji żydowskiej " Feliksa Konecznego Autor Praca zbiorowa Miejsce wydania Poznań Wydano w roku 1999 ISBN 83-86906-80-4 Wydawnictwo WERS Adres wydawnictwa 60-962 Poznań 22 skr. poczt. 59 Tel: Fax: Adres wydawnictwa w internecie Email wolna-polska@wp.pl Elektroniczna wersja ksiazki

Synopsis " Cywilizacji żydowskiej " Feliksa Konecznego [Synopsis of " The Jewish Civilisation" by Feliks Koneczny] został wydany w Londynie w 1975 r., w języku angielskim, przez Komitet Pośmiertnej Publikacji Prac Konecznego [Committee for Publication of Koneczny's posthumous work, c/o J. Giertych (t 1992)].

* * *

Wydanie II (wyd. I w j. pol.) -Wydawnictwo WERS Poznań 1999

* * *

Tłumaczenie z języka angielskiego zostało wykonane przez Ruch Narodowy.

[do wydania angielskiego]

Niniejsza publikacja jest przeznaczona głównie dla tych czytelników angielskich, którzy zapoznali się z pracą O wielości cywilizacji wnikliwego polskiego myśliciela, historyka i filozofa historii, Feliksa Konecznego (1862-1949), która w języku angielskim ukazała się w Londynie w 1962 r. opatrzona wstępem Antoniego Hilkmana oraz przedmową Arnolda Toynbee i Jędrzeja Giertycha. Arnold Toynbee pisał o tej książce w swojej przedmowie: Jest ona jednym z kilku niezależnych od siebie studiów na duża skalę, które w ciągu ostatnich dwóch generacji pojawiły się w różnych częściach zachodniego świata, a które dotyczyły struktury ludzkich spraw. Koneczny podjął rozważania nad podstawowymi pytaniami postawionymi przez naukę o cywilizacjach i doszedł do ściśle sprecyzowanych i cennych wniosków (...). Podchodził do swoich uogólnień z czterech punktów widzenia; z pozycji badacza historii Europy Wschodniej i Azji Środkowej; z pozycji Polaka, rzymskiego-katolika i mieszkańca Zachodu (...). Szczęśliwie się złożyło, ze w różnych miejscach czasu i przestrzeni pojawiła się pewna ilość myślicieli zajmujących się tym problemem z różnych pozycji. Szczęśliwie się także złożyło, że jeden z tych głosów byt głosem polskim, jako że Polska ma wiele do przekazania współczesnemu Zachodowi. Tych, którzy czytali O wielości cywilizacji może zaciekawić informacja, że Koneczny rozwinął i pogłębił idee zawarte w tej książce (której polski oryginał ukazał się w Krakowie w 1935 r.) w szeregu kolejnych prac. Niektóre z tych prac, napisane po części w czasie II Wojny Światowej, a nawet po jej zakończeniu, nie mogłyby zostać wydane w Polsce. Dopiero teraz (w 1973 i 1974 r.) stało się możliwe pośmiertne wydanie w języku polskim.

Książka streszczona tu w języku angielskim, Cywilizacja żydowska, została napisana w latach 1934-1945. Jej autor był twórcą oryginalnej koncepcji rozwoju stosunków międzyludzkich na przestrzeni wieków. Głównym wkładem autora do tych badań są obserwacje, że cywilizacje należy klasyfikować przede wszystkim w oparciu o ich stosunek do etyki; że nikt nie może przynależeć do dwóch cywilizacji i że cywilizacje oddziałujące na siebie wzajemnie są w istocie niezdolne do stopienia się w jedność. Koneczny uważał tak zwaną cywilizację łacińską za wyróżniającą się i stojącą wyżej pod wieloma względami. W jej obrębie etyka (siły duchowe) rządzi wszystkimi aspektami życia, nawet sprawami państwowymi. Etyka jest źródłem praw, które są formułowane a posteriori przez przedstawicieli narodu w oparciu o to, co uważają za sprawiedliwie bądź niesprawiedliwie, to jest w oparciu o doświadczenie. Siły fizyczne zatem (państwo) są powołane do wcielenia w życie praw, a nie do ich formułowania. W innych cywilizacjach etyka wywodzi się z praw formułowanych a priori. A zatem tylko w cywilizacji łacińskiej pozycja wobec państwa jest usprawiedliwiona i uznana za moralną. Cywilizacja łacińska wyróżnia się także pod innymi względami. Stworzyła pojęcie narodu jako wartości duchowej, wprowadzając rozróżnienie między obywatelstwem a narodowością. Można na kimś wymusić obywatelstwo lecz nie narodowość, poczuwanie się do której wymaga wyboru moralnego. W Rzymie po raz pierwszy stworzono prawo publiczne, ostro i zasadniczo oddzielone od prawa prywatnego, a zatem tylko w cywilizacji łacińskiej jest możliwy rozwój uformowanego społeczeństwa nie będącego już niezróżnicowanym skupiskiem ludzi. Poczucie i kontrola czasu rozwija się głównie w cywilizacji łacińskiej, co pozwala na uświadomienie sobie istnienia łączności między przeszłością, teraźniejszością i przyszłością, oraz uświadomienie sobie odpowiedzialności za przejęte dziedzictwo. Wszystkie kraje, które w okresie średniowiecza używały języka łacińskiego należą zasadniczo do cywilizacji łacińskiej, choć Europa była też poddawana wpływom innych cywilizacji. Cywilizacja turańska (pochodząca od koczowniczych Mongołów) przyjęła się w Rosji - w tej cywilizacji przywódca jest źródłem wszelkiego prawa i stoi ponad etyką. Cywilizacja bizantyjska, która przejęła pewne hellenistyczne i orientalne tradycje czasów przedchrześcijańskich, znajdowała się w ciągłej walce z cywilizacją zachodniego chrześcijaństwa i przeważała w wielu krajach europejskich, w tym w Niemczech. Według jej pojęć państwo jest źródłem praw, a zatem polityka nie podlega etyce. Wreszcie cywilizacja żydowska przeniknęła całą Europę i wszędzie wycisnęła swoje piętno. W tej cywilizacji źródłem praw jest Pismo Święte i komentarze do niego, zaś etyka jest podwójna - inna względem współwyznawców, a inna względem gojów. Po sformułowaniu swoich poglądów na temat, na czym cywilizacje się opierają i jak je można klasyfikować, Koneczny przystąpił do rozwijania swoich myśli o znaczeniu etyki w tworzeniu cywilizacji w książce Rozwój moralności (Lublin 1938 r.). Następnie opracował szczegółowe studia dwóch cywilizacji, bizantyjskiej i żydowskiej, a na koniec przygotował ogólne podsumowanie swoich myśli o filozofii historii w nie wydanej jeszcze [wydanej w 1982 r.] pracy Prawa dziejowe.

Tom I

I. O źródłach biblijnych

Studia biblijne św. Hieronima, których owocem stała się wersja łacińska znana jako Vulgata, poprzedziły powstanie najstarszej znanej wersji hebrajskiej, Masory, na której opiera się wersja protestancka. Samemu nie będąc badaczem Biblii, autor opiera się na Vulgacie jako na pierwszej wersji. Rzymsko-katolicki Kościół wierzy, że Biblia była natchniona przez Boga, lecz nie podyktowana przez Niego, podczas gdy żydzi i protestanci raczej uważają, że jest ona słowem Bożym w dosłownym rozumieniu. W następstwie tego Rzym dozwala i organizuje krytyczne studia biblijne, które podają w wątpliwość wiele z historycznej i ludzkiej zawartości Ksiąg. Autor zgadza się z takim podejściem do sprawy.

II. Pomiędzy monolatrią a monoteizmem

Wszystkie semickie narody miały wspólnego Boga (Elohim, po arabsku EL), Stwórcę świata opisanego w Księdze Rodzaju, lecz kiedy żydzi mówią o Jahwe, myślą o bogu Abrahama i Jakuba, izraelskim bogu, który zawarł przymierze z narodem wybranym, żydami, który obiecał swojemu narodowi chwałę, swój gniew zaś skierował przeciw jego wrogom i ich bóstwom. Ten bóg należący tylko do jednego narodu jest monolatryczny a nie monoteistyczny. Biblia obfituje w dowody tego, że żydowska myśl religijna wahała się między monoteizmem, monolatrią i politeizmem. Ten ostatni, będący nie żydowskiego pochodzenia, ostatecznie znikł na wiek przed narodzeniem Chrystusa w wyniku silnego nacisku ze strony Proroków. Chrześcijaństwo przyjęło monoteistyczne, uniwersalne elementy Starego Testamentu, podczas gdy cywilizacja żydowska opiera się na monolatrii.

III. Sakralność cywilizacji

Dwie cywilizacje sakralne, bramińska i żydowska nigdy nie oddziaływały na siebie, a jednak mają wiele wspólnego (rozumowanie a priori, ekskluzywność, idee o nieczystości mięsa, podejrzliwość wobec "świeckiej" nauki) co mogłoby wskazywać, że te cechy są właściwe cywilizacjom sakralnym. Sakralność nie może ewoluować, musi być oparta na niezmiennych regułach, a kiedy zaczyna wpływać na wszelkie przejawy życia, wynikiem tego staje się stagnacja. Hindus chodzi, siedzi, pije, je, pracuje i śpi w sposób religijny - i tak też robi żyd. Biblia obfituje w "boskie" przykazania dotyczące spraw świeckich. Prawo żydowskie nie jest oparte, jak prawo rzymskie, na doświadczeniu, lecz na Piśmie Świętym, które jest ustawicznie studiowane w celu uzyskania z niego odpowiedzi na wszystkie kwestie. A zatem żydowska etyka oparta jest na Prawie, a nie prawo na etyce. Ekskluzywność odnosi etykę tylko do narodu wybranego. W stosunkach z nie-żydami kodeks etyczny przestaje obowiązywać.

IV. Struktura społeczna

Początkowo struktura społeczna u koczowniczych Żydów rozwijała się w sposób naturalny jako odpowiedź na okoliczności zewnętrzne. Mojżesz jednak ustalił tę strukturę sakralnie i od tego czasu jest ona sztucznie zachowywana bez zmian, wbrew naturalnym dążeniom. Ilość plemion, podział ziemi, zasady dziedziczenia, przekazywanie przywództwa, struktura rodzinna i sądownictwo są ustalone raz na zawsze. Dwa pokolenia po Dawidzie królestwo żydowskie rozpadło się na dwie części, znaczenie królów zmalało, zaś władza przeszła w ręce kapłanów (teokracja).

V. Golus starożytności

Najpierw Izrael, a potem Judea uległy kolejno Asyrii i Babilonowi, Żydzi zostali rozproszeni i od swoich zdobywców nauczyli się handlu. Kiedy władca Persji, Cyrus, pozwolił im wrócić do Palestyny, tylko nieliczni gorliwcy religijni tak uczynili, jako że życie w diasporze okazało się łatwiejsze. Ich przynoszący im zyski udział w międzynarodowym handlu, stał się czymś trwałym, najpierw pod panowaniem Babilonu, później Grecji, Arabów, a wreszcie w postępowej dziewiętnastowiecznej Europie. Z przyczyn demograficznych stał się trwałą koniecznością, której efektem jest penetracja przez Żydów wszystkich części cywilizowanego świata. Z dobrobytem nadeszło zainteresowanie wiedzą powszechną, ale kontakt z greckimi i egipskimi prądami monoteistycznymi nie doprowadził do zaakceptowania przez żydów uniwersalnego Boga, ponieważ dbali oni dokładnie o zachowanie swojej monolatrycznej ekskluzywności. Z uniwersalnej wiedzy przejęli Żydzi tylko to, co dało się odnieść do zawartości Prawa. Zhellenizowali się tylko pod względem językowym. Gdziekolwiek się osiedlali, również w starożytnym Rzymie, byli początkowo podziwiani za swój monoteizm i operatywność, ale wkrótce, kiedy wychodziła na jaw ich monolatryczna ekskluzywność, stawali się pogardzani za swoją nienawiść do rasy ludzkiej, za brak wynalazczości, za uchylanie się od płacenia podatków i od służby wojskowej, za przekupność. Doszło do prześladowań. Żydowskie powstania wybuchały zawsze w obronie ich prawa do sakralnej ekskluzywności. Po zniszczeniu Jerozolimy wprowadzono codzienną modlitwę o powrót z diaspory, ale sama diaspora jest o kilka wieków starsza. Żydzi osiedlali się we wszystkich cywilizowanych krajach, ale nigdy nie byli pionierami wśród prymitywnych ludów, takimi jak Fenicjanie, Grecy czy Rzymianie. Żydzi monoteistyczni przyjęli chrześcijaństwo i język łaciński. Wykluczono ich z monolatrycznej, greckojęzycznej społeczności żydowskiej i poddano prześladowaniom. Talmud rozwinął się jako ochrona sakralności żydów w diasporze.

VI. "Talmud" i karaimstwo

Saduceusze uznawali tylko Pięcioksiąg, podczas gdy Faryzeusze uważali, że tradycja zawiera także prawdy objawione i z tego względu włączyli do świętych Ksiąg komentarze do praw powstałe między I wiekiem przed Chrystusem a 189 A.D., znane jako Miszna. Szybko Miszna okazała się niewystarczająca i rabini, mężowie uczeni w prawie, napisali do niej komentarz - Gemarę. Miszna i Gemara stanowią Talmud. Talmud był następnie komentowany, a te komentarze służyły jako podstawa dla dalszych komentarzy. W taki sposób nauka żydowska rozwijała się w ciągu wieków. Nie powstało nic nowego, a jedynie interpretacje Prawa obejmujące wszystkie sytuacje życiowe, zawsze w imieniu Prawa i pod karą grzechu. Prąd saducejski przetrwał, karaimi to tacy żydzi, którzy nie uznają Talmudu, którzy wszystkie komentarze opierają jedynie na Pięcioksięgu. Wyemancypowali oni swoje kobiety, brali udział w świeckiej nauce (pod rządami Arabów), często przejmowali monoteistyczną uniwersalność Arabów, używali języka arabskiego dzięki czemu stali się szerzej oczytani i wzmocnili się, podczas gdy talmudyści pisali tylko w języku aramejskim. Kiedy ostatecznie talmudyści zaczęli pisać w języku arabskim w IX wieku, rozpoczął się złoty okres nauki żydowskiej. Trwając w jedności talmudziści zepchnęli w cień karaimów rozdrobnionych na wiele sekt, stosujących odmienne interpretacje Prawa. Szczątkowe społeczności karaimów nadal istnieją. Polemiki z karaimami przyczyniły się do pogłębienia znajomości samego Prawa, które dotychczas spoczywało w cieniu Talmudu. Ostatecznie Majmonides przygotował wydał uproszczoną wersję Talmudu, Miszne Torę, która pomijała, choć nie odrzucała, wiele z oryginału. Zaczęły mnożyć się nowe komentarze i powstały streszczenia. Jednym z nich jest Szulchan Aruch.

VII. "Szulchan Aruch"

Streszczenie znane pod nazwą Szulchan Aruch stało się najbardziej znane i ogólnie uznawane za obowiązujące dla talmudycznych żydów. Nie jest ono wcale krótkie, ani pozbawione chaotycznego układu Talmudu. Odkąd zostało przetłumaczone na język niemiecki daje ono najlepszy wgląd w myśl żydowską. Autor przedstawia próbki zawartości Szulchan Aruch - przykłady zasad, których stosowania w życiu Szulach wymaga od przestrzegających go żydów; zasad bardzo specyficznych i bardzo wymagających, przypisujących wszystkim czynnościom sakralne znaczenie. Nawet to streszczenie Talmudu zawiera wiele setek tysięcy reguł. Jest ono o tysiąc lat młodsze niż Talmud, lecz nadal w pełni monolatryczne.

VIII. Kabała

Myśl żydowska, zarówno monoteistyczna jak monolatryczna, opierała się na kreacjonizmie i skutecznie przeciwstawiała się azjatyckiemu emanatyzmowi, z którym często się stykała. Dopiero na przełomie IX i X wieku neoplatonizm wszczepił w myśl żydowską emanantyzm. Mesjanistyczne obietnice chwały Izraela wydawały się odległe i niemożliwe do spełnienia przy takiej ilości grzechów, którą wyszczególnił Talmud i dlatego nowe idee, sugerujące, że te obietnice mogą być spełniane cząstkowo w postaci cudów, stały się pociągające. Władza nad materią za pośrednictwem złych duchów była filozofią dobrze przyjmowaną przez masy. Studia nad boskim znaczeniem hebrajskiego alfabetu i imienia Boga - JHWH, badanie atrybutów Boga, przerodziły się w naukę okultystyczną (obecnie uprawianą także przez masonów). Gra świętymi literami, demonologia, zaklęcia, opisy Boga, jak również gnostyczne idee, stworzyły złożony system opisany w księgach kabały: Sefer Jesirah i Zohar. Ta druga wywarła wpływ na myśl chrześcijańską. Niektórzy uważali, że "trójca kabalistyczna" odzwierciedlała pewne dążenie w kierunku chrześcijaństwa. Alchemicy i astrologowie zajmowali się wszyscy Kabałą, która rozrosła się poza judaizm. Żydowscy astrologowie, oficjalnie potępiani za nieprawowierne praktyki, istnieli od czasów babilońskich, a ich rozkwit jako sekty kabalistycznej nastąpił w XV, XVI-wiecznej Moskwie. Przyjmowano, że Mesjasz pojawi się określonego dnia po upadku Rzymu (najpierw cesarskiego a później chrześcijańskiego). Za każdym razem po nie sprawdzeniu się przepowiedni pora nadejścia Mesjasza była przesuwana w oparciu o jakąś nową interpretację hebrajskich liter. Nadejście Mesjasza miało być poprzedzone pojawieniem się mesjanistycznych mężów. Sabbataj Cewi (1626-1676), który w Turcji głosił kabałę bez Talmudu, formalnie przeszedł na islam lecz nadal miał wielu żydowskich stronników i zapoczątkował dynastię mesjanistycznych mężów, której ostatnim przedstawicielem był Jakub Frank żyjący w XVIII-wiecznej Polsce. Najbardziej oddanych i licznych zwolenników zdobyła kabała w XVIII-wiecznej Polsce i Litwie. Wielu podejmowało surową pokutę i modliło się o wczesne nadejście Mesjasza. Salomon Majmon (1754-1800), kabalistyczny uczony, pisał w języku niemieckim. Autor przytacza przykłady jego zagmatwanego rozumowania.

IX. Pylpul i chasydyzm

Chasyd znaczy pobożny i grupy przybierające takie miano były znane od starożytności ale nie mają one żadnego historycznego związku z sektą założoną przez Juda Chasida w Polsce w końcu XVII wieku. Ta sekta jest odroślą gnozy opartą o dążenie do zapanowania nad siłami nadprzyrodzonymi a nawet do narzucania Bogu woli człowieka. Jest ona pochodną kabały. Sto lat wcześniej Jakub Polak rozwinął system talmudycznej kontemplacji połączonej z wykonywaniem określonych ruchów ciała, znanej jako "pylpul". Chasydyzm przejął pylpul i go rozwinął. Modlitwa stała się radosną czynnością, połączoną z tańcem itp., prowadzącą do ekstazy. Było to odżyciem tańców rytualnych, do których później dopuszczono także kobiety. Bogu przypisano dwoistość płciową. Wierzono w wędrówkę dusz. Na Litwie, będącej ośrodkiem nauki hebrajskiej, talmudziści potępili chasydyzm, który przeniósł się na zachód. Chasydzi zdominowali żydowskie społeczności w Polsce centralnej.

Jak zatem widać, istnieje cztery lub pięć religii żydowskich:

z Torą

bez Talmudu

bez kabały (I)

z kabałą (II)

z Talmudem

bez kabały (III)

z kabałą

kabała stara (IV)

chasydyzm (V)

ale brak jest teologii, która by je trwale rozdzielała. Jedyną wspólną rzeczą jest Tora i wiara w mesjanizm. Naród wybrany został wyznaczony do głoszenia monoteizmu, lecz zaniedbał tego obowiązku i przyjął, że jego misją jest zapanować nad światem dla chwały Izraela. Ta wiara zespala Żydów.

X. Wobec islamu i chrześcijaństwa

Chrześcijaństwo rozwinęło się w obrębie społeczności żydowskiej i jej religii. Od judaizmu przejęło wiele form religijnych (liturgicznych itp.) jak też Stary Testament, lecz to nigdy nie służyło jako czynnik sprzęgający między tymi obu religiami. Niewielu spośród żydów nawracało się, a wcześni chrześcijanie byli głównie Grekami lub prozelitami z hellenizmu. Stąd wiele z chrześcijańskiego ducha jest pochodzenia helleńskiego. Rzym w roku 63 odróżnił chrześcijan od żydów. Judaistyczne korzenie chrześcijaństwa są łatwe do wykazania, ale chrześcijaństwo oddziaływało też na judaizm w takich dziedzinach jak eschatologia czy forsowanie monogamii. W zwyczajach religijnych okresu późniejszego jest wiele wspólnych elementów świadczących o wzajemnych oddziaływaniach, lecz judaizm nigdy nie oddziaływał na istotę doktryny katolickiej. Religia islamska ma wiele wspólnego z judaizmem - część z tych wspólnych elementów jest ogólnie pochodzenia azjatyckiego, ale inne elementy pojawiły się później, a zatem musiało występować jakieś oddziaływanie. Owe wspólne elementy to m.in. pamięć o niektórych wspólnych świętych, studia nad przymiotami Boga, później zarzucone przez islam itp.

Tom II

NABYTKI GOLUSA WŚÓD CHRZEŚCIJAN

XI. Rasa

Nie istnieje coś takiego jak żydowska rasa. Żydzi mieszali się z innymi ludami już w czasach biblijnych (liczne tego świadectwa w Piśmie Świętym). Poligamia i zwyczaj brania kobiet od pokonanych wrogów sprzyjały hybrydyzacji. Jej kres położył dopiero antysemityzm od IV wieku przed narodzeniem Chrystusa, a później też prawa chrześcijańskie, które zabraniały małżeństw mieszanych. Za panowania Maurów w Hiszpanii Żydzi krzyżowali się swobodnie i dlatego Żydzi hiszpańscy rasowo byli odmienni. Po wypędzeniu z Hiszpanii stali się znani jako Sefardejczycy. W krajach protestanckich mieszanie stało się powszechne. Niemieccy Żydzi, którzy przywędrowali do Polski, pozostali w izolacji przez najdłuższy okres czasu. Stali się rasowo odróżnialni i są obecnie znani jako Aszkenazejczycy. Na całym świecie jest wiele społeczności żydowskich o różnej strukturze rasowej, przeważnie zbliżonej do rasy ludności miejscowej, jak na przykład w Chinach czy Afryce Północnej, ale wszędzie Żydzi zachowują odrębną tożsamość przez ograniczanie małżeństw mieszanych. Żydzi nie zachowali tożsamości rasowej na wygnaniu, lecz ją tam zdobyli.

XII. Języki żydowskie

Abraham był etnicznie Chaldejczykiem ale przyjął język hebrajski w ziemi Kanaan. W piśmie tego języka nie występują samogłoski i nie było to konieczne póki był to język żywy. Kiedy hebrajski stał się wyłącznie językiem pisanym, różne szkoły zaczęły stosować rozmaite znaki pomocnicze, które w ciągu kolejnych pokoleń stawały się coraz bardziej złożone i trudne do odczytania. W języku hebrajskim nie występują pojęcia abstrakcyjne. To stało się barierą dla jego rozwoju. Pod panowaniem Babilonu Żydzi powrócili do języka chaldejskiego i jego odmian. W II wieku przed narodzeniem Chrystusa hebrajski był już językiem martwym. Po chaldejskim Żydzi używali języka greckiego i pisali po grecku, następnie mówili po arabsku, a wreszcie używali różnych języków europejskich, wśród nich przede wszystkim niemieckiego, który zmieszany z hebrajskim i innymi językami europejskimi stał się językiem jidisz, używanym przez większość wschodnioeuropejskich Aszkenazejczyków. W Misznie język hebrajski pełen jest naleciałości chaldejskich i greckich, Gemara została spisana po chaldejsku. Języki zaczęły się mieszać. Średniowieczny język neohebrajski był wersją ulepszoną opartą na języku arabskim. Sefardejczycy używali go również po wygnaniu z Hiszpanii. W XIX wieku zaczął powstawać nowy język neohebrajski, przyjmujący wpływy języka jidisz. Tradycja wymagała języka hebrajskiego - choćby to miało być niewygodne - więc był on ciągle w sposób sztuczny ulepszany. Ogólnie biorąc, język ojczysty jest dla Żydów kwestią wyboru i łatwo zmieniają oni język w trakcie swoich wędrówek. Język nie jest w ich cywilizacji elementem spajającym.

XIII. Ocalenie w rozproszeniu

Nauka języka greckiego była zabroniona, ale żyjąc wśród Greków nie dało się przestrzegać tego prawa więc je zinterpretowano (aczkolwiek nigdy nie uchylono) w ten sposób, że odnosi się ono tylko do Palestyny. To przetarło szlak dla omijania innych reguł niemożliwych bądź trudnych do przestrzegania w diasporze. Wkrótce obowiązywała już tylko ta część Prawa, która była możliwa do przestrzegania. Nigdzie poza Palestyną nie obowiązywało ono w swojej całości. Tak rozwinęła się geograficzna względność religii - nieznana nigdzie poza judaizmem. Rozproszenie stało się atrakcyjne jako ucieczka przed Pięcioksięgiem. Autor przytacza wiele przykładów tej względności. Najlepiej znana jest sprawa reguły mówiącej, że wszelkie długi należy umarzać w sabatowym roku (co siódmym). Handlowcom w diasporze przestrzeganie tej zasady uniemożliwiłoby prowadzenie transakcji pieniężnych, kredytów, bankowości - tak więc w ciągu wieków interpretowano tę zasadę w taki sposób, że przestała praktycznie istnieć i ograniczono jej zastosowanie do nieruchomości w Palestynie. Żydzi wędrowali grupami rodzin, żeby móc przestrzegać przykazań o wspólnej modlitwie, wcześnie wydawać dzieci w związki małżeńskie, móc dokonywać uboju rytualnego i obrzezania itp., ale organizacja plemienna musiała zaniknąć w diasporze, a nacisk ze strony nie-żydów wymusił na nich monogamię i emancypację kobiet. Rozproszenie dało zatem żydom wiele istotnych rzeczy.

XIV. Następstwa wybraństwa

Pomimo podlegania w rozproszeniu zmianom cywilizacja żydowska zachowała swą tożsamość głównie dzięki jednemu czynnikowi - świadomości wybraństwa. Żyd będzie wszędzie uważał się za sakralnie powołanego do panowania nad nie-żydami w swoim otoczeniu, do przekształcania ich w swoje sługi. Inne narody powstają i upadają, lecz Izrael jest nieśmiertelny i jego ostateczna chwała nadejdzie w cudowny sposób za pośrednictwem Jahwe, bez żadnego wysiłku w tym kierunku ze strony żydów. To jest istotą mesjanizmu. Następstwem tego jest podwójna etyka -jedna wobec żydów, a inna wobec gojów. Przytacza się tu z Talmudu przykłady tego, że nienawiść wobec nie-żydów jest obowiązkowa i w stosunkach z nimi nie należy żywić żadnych skrupułów. Fakt urodzenia się w obrębie źydostwa bardziej decyduje o stosunkach z Bogiem niż czyjeś własne wysiłki. Religia jest zatem sprawą społeczną a nie osobistą. Niektóre modlitwy i obrzędy wykonywane bez obecności wymaganej liczby uczestników są nieważne.

XV. Prawniczość

Religia żydowska opiera się na umowie z Jahwe. Jahwe zagroził swojemu narodowi sankcjami i żydzi spekulują na temat jak zinterpretować tę umowę, żeby złagodzić jej warunki a jednocześnie uniknąć sankcji. Autor przytacza liczne przykłady takich rozważań, które nigdy nie podają Prawa w wątpliwość, lecz w taki sposób interpretują niewygodne reguły, że te przestają istnieć. Jest to następstwem dosłownego pojmowania prawa a niedostrzegania jego ducha. Etyka wywodzi się z prawa, a nie odwrotnie. To prowadzi do aprioryzmu. Aprioryzm potrzebuje prawa, żeby w oparciu o nie tworzyć doświadczenie. Żydowskie prawo nie ma filozofii i systemu jest kazuistyczne. W wyniku żydowskich wpływów prawodawstwa różnych krajów wypracowały przepisy na każdą okoliczność, co prowadzi do elephantiasis prawa- sytuacji, w której praw jest ciągle za mało. Dla kontrastu, chrześcijanin nie potrzebuje znać prawa, żeby pozostawać prawym człowiekiem.

XVI. Brak historyzmu

Żydzi nie interesowali się własną historią aż do czasu, kiedy chrześcijańscy badacze zajęli się w XVIII wieku jej badaniem. To, że Żydzi stanowią starożytną cywilizację, wcale nie przyczyniło się do wyrobienia w nich historycyzmu. Bez historycyzmu nie ma poczucia czasu - nie występuje potrzeba chronologii czy posiadania dokładnego kalendarza. W całym Starym Testamencie nie są wymienione żadne konkretne daty, Żydzi często pisali swoje pamiętniki bez wymienienia choćby jednej daty.Tradycja, poprzez wybiórcze czerpanie z przeszłości, ma twórczą wartość dla teraźniejszości, ale w cywilizacji sakralnej dokonywanie wyborów w obrębie dziedzictwa byłoby świętokradztwem i dlatego się lego nie robi. Przeszłości się nie ocenia. Żydzi nie znają tradycji rodzinnych. Przyjęli nazwiska, kiedy zostali do tego zmuszeni przez europejskie prawa i zmieniają je, kiedy jest to im na rękę. Aprioryczne myślenie prawne prowadzi do doktrynerstwa, które pozbawione historyzmu prowadzi do rewolucjonizmu. Ów rewolucjonizm jest tłumaczony w obrębie żydostwa przez sakralność, ale służy żydom jako narzędzie niszczenia społeczności chrześcijańskich.

XVII. Około bóżnicy

Rzymianie, wbrew swoim zwyczajom, nie wprowadzili do Rzymu kultu Jahwe. Zniszczyli świątynię Salomona czując odrazę do tego, co uważali za barbarzyńskie praktyki - krwawych ofiar. Żydzi wcześnie przekształcili modlitwę w religijną czynność dostępną każdemu - nie tylko kapłanom. Pozbawieni świątyni pozostali z modlitwą. Każdy może przewodzić modlitwie, aczkolwiek znajomość spraw religijnych w tym pomaga. Rabini to mężowie uczeni w Piśmie, a nie kapłani. Ci ostatni (członkowie plemienia Lewitów) są bez zajęcia od czasu upadku świątyni. Bóżnice to domy modlitwy, a nie świątynie. W rozproszeniu nie podjęto żadnych prób ponownego wprowadzenia świątynnych obyczajów. Żeby móc żyć pobożnie, żydzi potrzebują mieć w swoim pobliżu bóżnicę. Stąd dzielnice żydowskie w miastach rozwijały się wokół bóżnic. W nich skupia się całe życie wspólnoty. Dążono przy tym do maksymalnej separacji od nie-żydów. Niektóre wspólnoty uzyskały przywilej zamykania swoich ulic lub dzielnic na noc. Tak powstały getta. Odrębne zwyczaje, dobór stroju, przepisy dotyczące pokarmu itp. także oddzielały żydowską wspólnotę od reszty miasta, dodając przestrzennej koncepcji getta wymiar moralny. Pomimo to żydzi nie posiadali hierarchii religijnej ani przywódców o ogólnie uznanym autorytecie. Napoleon, potrzebując pośredników w pertraktacjach z żydowskimi wspólnotami, uznał rabinów za oficjalnych przywódców traktując ich jako osoby duchowne. Ta narzucona organizacja została później przyjęta przez żydowskie wspólnoty w innych krajach.

XVIII. Nieuchronne nieporozumienia

W okresie średniowiecza państwa europejskie były oficjalnie i z ducha chrześcijańskie, a zatem zamieszkujących je Żydów należało uznawać za obcych przybyszów korzystających z azylu i praw osobistych, lecz nie z praw obywatelskich. Jak długo obowiązywała zasada cuius regio illius religio wszelka praca w administracji państwowej była niedostępna żydom jak i innym osobom wyznania odmiennego niż obowiązujące. Nawet obecnie niektóre kraje mają oficjalną religię. Niektóre państwa lub biskupi wymuszali na żydach chrzest, co naturalnie prowadziło do kryptojudaizmu i nienawiści wobec chrześcijan. Św. Tomasz z Akwinu potępił tę praktykę ale ustalił, że żydzi nie mogą rządzić chrześcijanami - posiadać chrześcijańskich niewolników czy sług. Państwa wypracowały różne przepisy ograniczające prawa żydów, takie jak prawo posiadania ziemi czy osiedlania się na określonych terenach. Żydowski mesjanizm, wiara w ich uświęcone prawo do panowania nad światem nie przysporzyły im sympatii ludności krajów, które zamieszkiwali. Żydowska pogarda chrześcijaństwa, tak widoczna na kartach Talmudu, była dodatkowym czynnikiem w nieuniknionych konfliktach. Sławne Protokoły mędrców Syonu nie były protokołami (nie ma bowiem nadrzędnego rządu żydowskiego) lecz z pewnością zostały napisane przez Żyda, przypuszczalnie Ginsberga, dla wybitnych Żydów jako wskazówka do postępowania wobec gojów. Te protokoły dobrze ukazują, dlaczego interesy Żydów nie dają się pogodzić z interesami narodów chrześcijańskich.

XIX. Rossica

Żydowski handel dotarł na Ruś wcześnie, głównie dla zdobywania niewolników, i żydowskie osady na jej obszarze znane są od najdawniejszych czasów. W XV-wiecznej Rosji brakowało uczonych teologów jak też znajomości łaciny czy greki. Wyłoniła się potrzeba dokonania rosyjskiego przekładu Biblii i istotnie został on dokonany z języka hebrajskiego przez żydów ochrzczonych i dysydentów - wśród nich astrologów. Te przekłady zawierają judaistyczne dodatki i przeinaczenia nie mające związku z Pismem Świętym. Wraz z wygnaną bałkańską sektą bogomilców rozwinął się ośrodek nauki astrologiczno-kabalistyczno-bogomilskiej. Wpływowa w kręgach rządzących, zajmowała się ta sekta między innymi obliczaniem kalendarzy. Jej działalność została jednak w końcu uznana za heretycką i od roku 1504 zaczęto prześladować jej członków. Żydzi chętnie się rusyfikują. Prawosławna Rosja ma wiele wspólnego z judaizmem (studia nad przymiotami Boga, zbiorowość życia, nierozwinięty historyzm). Dla Rosjanina postęp oznacza zniszczenie przeszłości przez przyszłość. Niektóre wspólne korzenie mogą wywodzić się z gnozy, aczkolwiek niewątpliwie cywilizacja żydowska oddziałała na Rosję.

XX. Uwielbienie Izraela

Aż po obecne czasy przypisuje się Żydom autorstwo Starego Testamentu, który spoczywa u korzeni chrześcijaństwa i europejskiej kultury w ogólności. Większość konfliktów z ortodoksyjną doktryną katolicką polega na powrocie do tych korzeni kosztem Nowego Testamentu i kosztem wszystkich późniejszych nauk Kościoła Katolickiego. Stąd większość herezji chętnie czerpała idee z judaizmu, nawet z kabały, astrologii, magii etc. Żydzi ze swej strony wspierali wszelkie herezje, ponieważ z zasady wspierają wszelką opozycję skierowaną przeciw Rzymowi. Wynikające z tego zbliżenie między heretykami a żydami jest zatem procesem naturalnym. Autor przytacza wiele przykładów wpływu judaizmu na protestantyzm. Wielu myślicieli protestanckich podejmuje niemały trud, żeby wytłumaczyć to wszystko, co w judaizmie jest obce chrześcijańskiej etyce. Uwielbienie Izraela bierze się z jego przywiązania do Praw i z jego niezniszczalności pomimo przeciwności losu. Przechodzenie na judaizm było nieznane w Cesarstwie Rzymskim i wśród Arabów, ale pojawiło się tam, gdzie łacińska cywilizacja uległa zachwianiu - wśród chrześcijańskich heretyków. Wielu chrześcijańskich myślicieli (wśród Polaków Hoene-Wroński, Towiański, Mickiewicz, Przybyszewski) zajmowało się kabałą, podziwiało żydów i oddalało się filozoficznie od ortodoksji. Masoneria ma podłoże kabalistyczne i judeofilne. Socjalizm, choć nie jest kabalistyczny, także jest żydowskiego pochodzenia. Gotowość uwielbienia Izraela wywodzi się z podstawowego nauczania chrześcijańskiego, które wpaja w nas wszystkich wiarę, że Izrael znajduje się u korzeni naszej kultury.

XXI. Neojudaizm

Deizm XVIII-wiecznej Europy zrównał wszystkie religie, początkowo chrześcijańskie, lecz później objął także judaizm, co doprowadziło do bezwyznaniowości. Ponieważ żydzi zwalczali państwa wyznaniowe, przychylnie przyjęli ten nowy prąd. Niektórzy próbowali eliminować z judaizmu to wszystko, co mogłoby obrażać protestantów. Ów neojudaizm wprowadził wiele zmian do liturgii i form, przyjął europejski ubiór, styl życia, język, lecz nie przyjął niczego z istoty europejskości. Podobny rozwój wydarzeń miał miejsce wcześniej, za czasów helleńskich i pod panowaniem arabskim, ale przejmowanie zewnętrznych form od nie-żydów nigdy nie prowadziło do zarzucenia cywilizacji żydowskiej. Mendelsohn, czołowa postać wśród pionierów neojudaizmu, pisał o żydowskich prawach, że nadal uznaje je za obowiązujące. Wszystko poza formą jest tam -jak w Talmudzie - wiążące jako prawa Boga. Stopniowo to "postępowe" podejście przyjęło się wśród większości europejskich Żydów. W istocie jednak neojudaizm nie jest niczym innym niż neorabinizmem.

XXII. Neorabinizm

Początkowo tylko wybitni żydzi się asymilowali, pobierali nauki od chrześcijan i mieszali się z nimi społecznie. To spowodowało, że żydowskie zdolności intelektualne zyskały wysoką ocenę. Ortodoksyjni żydzi uważali maskilów (żydów kształconych przez gojów) za odszczepieńców, lecz kiedy Napoleon potrzebując reprezentantów żydostwa nadał rabinom status kleru, wśród rabinów rozwinęło się także dążenie do bycia maskilami. Doszło do reform Synagogi i liturgii, opartych zwykle na chrześcijańskich wzorach. Ów prąd stopniowo został uznany za coś normalnego. Pomimo to, rady rabinów nigdy nie zaczęły funkcjonować w roli pośredników w sprawach między żydowskimi wspólnotami. Emancypacja i reformy zapoczątkowane przez gojów okazały się dobrodziejstwem jedynie dla żydów.

XXIII. Ciemna synteza

Zwykle skłaniamy się do uważania Żydów za materialistów, których obchodzą głównie pieniądze i interesy. Okazuje się jednak, że poświęcają wiele wysiłku, czasu i pieniędzy na badanie spraw religijnych, a także na wspieranie tych, którzy te sprawy badają. Największa populacja żydowska, zamieszkująca Polskę pozostała najbardziej ortodoksyjna i religijna. W XVII wieku Polska była wiodącym ośrodkiem żydowskiej kultury i nauki. Emancypacja dotarła tu późno i w związku z tym w XIX wieku polscy Żydzi pozostali w tyle stanowiąc najbardziej zacofane wspólnoty żydowskie. Autor podaje liczne przykłady żydowskiego talmudycznego i chasydzkiego stylu życia spotykanego jeszcze w Polsce XX wieku. Ciężko jest prowadzić życie pobożnego żyda. Chrześcijański umysł dostrzegał w nim więcej czarów i zabobonów niż religii, ale dla żydów stanowiły one istotę ich duchowości. W Polsce ortodoksyjni talmudyści i chasydzi zjednoczyli się tworząc ciemną syntezę dla przeciwstawienia się postępującej emancypancji maskilów. Jednak od połowy XIX wieku przybywa coraz więcej maskilów i ciemna synteza zostaje skazana na zanik, co wcale nie pozbawi żydów ich tożsamości. Maskile są także ortodoksyjni i poza tym są lepiej przygotowani do oddziaływania na gojów.

Tom III

WALKA O BYT

XXIV. O byt umysłowy

W walce o byt umysłowy Żydzi mieli pewną przewagę. Od czasów biblijnych wszyscy umieli czytać i pisać. Żywili szacunek i podziw dla judaistycznej nauki. Ich uczeni wiele podróżowali w związku z czym ich nauki nie znały granic. Były jednak one hermetyczne odizolowane od nauk uprawianych przez gojów. Nie miały żadnej wartości poza judaizmem. Nawet kabalistyczna astrologia nie doprowadziła ich do astronomii i nauk uniwersalnych tak jak doprowadziła chrześcijan. W wyniku talmudycznych studiów żydowskie myślenie jest dedukcyjne a nie indukcyjne. Dla żydów założenie staje się dogmatem. Rzadko zdobywają się oni na oryginalność i nie są pionierami. Te niedoskonałości są pochodną braku pozasakralnej filozofii i personalizmu. Żydzi próbowali zbliżać się do filozofii greckich czy arabskich lecz nic do nich nie wnosili i stosowali je tylko wtedy, kiedy przeżywali rozkwit wśród nie-żydów. Gdziekolwiek okoliczni goje podupadali intelektualnie, podupadali też żydzi, podczas gdy wypędzenia żydów z różnych krajów nigdy nie prowadziło ich do upadku intelektualnego. Stąd wniosek, że byt umysłowy żydów zależy od gojów.

XXV. O byt materialny do wieku XIII

Gospodarka jest jedyną dziedziną żydowskiego życia wolną od sakralności i aprioryzmu - rozwinęła się w sposób naturalny pod wpływem doświadczenia i tradycji i z tych względów Żydzi mają prawdziwe osiągnięcia na tym polu. Zachował się tu tylko jeden element cywilizacji żydowskiej - dwoistość etyki. Opuszczając Palestynę ze względów demograficznych, zdołali Żydzi uniknąć przekształcenia w niewolników - zasadnicze i istotne osiągnięcie. Swój byt materialny oparli na handlu. Najlepsze żydowskie umysły zawsze zajmowały się działalnością ekonomiczną, podczas gdy u innych narodów handlem zajmowali się ludzie mniej błyskotliwi. Zajmując się światowym handlem podejmowali Żydzi rozległe podróże z towarem lub po towar - przede wszystkim ekskluzywny (przyprawy, bursztyn, jedwabie, itp.), co pozwalało na kontakt z klasami rządzącymi. Szlaki handlowe stopniowo się rozszerzały, a przedmiot handlu się różnicował, aż objął niewolników, pieniądze (pożyczki) i wreszcie wszelkie artykuły konsumpcyjne. Gdziekolwiek Żydzi się osiedlali część z nich chwytała się rzemiosła - początkowo związanego z sakralnym zapotrzebowaniem na określone rodzaje pokarmu, ubioru, obuwia, barwników itp. Czasem podejmowali się uprawy winorośli ale nigdy rolnictwa, a jeżeli posiadali ziemię to po to, by spekulować jej wartością, a nie po to, by ją uprawiać. Żydów ustawicznie posądzano o lichwiarstwo i handel kradzionymi przedmiotami. Ich działalność handlowa była zawsze źródłem konfliktów z gojami.

XXVI. Ekonomia żydowska

Etyka wyprzedza ekonomię i reguły tej ostatniej są zależne od etyki. Żydowska etyka jest podwójna - inna wobec żydów, a inna wobec gojów. Podczas rozproszenia narodowe interesy ekonomiczne przestały obowiązywać. Emigracja zniszczyła system plemienny i w następstwie tego nowe jednostki ekonomiczne (rodziny) zaczęły powstawać jak tylko młoda para dochodziła do niezależności - prowadzi to do elastyczności ekonomicznej. Żydzi rzadko budują domy, nigdy nie budują miast. Od czasów koczowniczych Żydzi żywią wrodzoną odrazę do rolnictwa, a nawet rzemiosła. Jako handlowcy chętnie się przemieszczają w poszukiwaniu rynków. Wolą majątek ruchomy, nieruchomości zaś traktują jedynie jako towar do spekulacji. Skupianie zainteresowania na pożyczaniu pieniędzy było przez chrześcijan uważane za niemoralne i dlatego udzielanie pożyczek pieniężnych zostało zmonopolizowane przez Żydów, którzy stali się wyzyskiwaczami ludzkiej nędzy. Handlowali zastawionymi dobrami i stąd wywodzi się ich posiadanie ziemi. Wymyślili pożyczanie nieistniejących pieniędzy (udzielanie kredytów) i pobieranie od nich procentu. Miejscowy handel chrześcijański znał kredyt tylko w postaci sprzedaży komisowej opartej o wzajemne zaufanie. Ta postać sprzedaży wynikła z zasady, że silniejszym nie wolno połykać słabszych. W XIII wieku chrześcijański handel morski zaczął obejmować swoim zasięgiem cały ówczesny świat (Wenecja, Florencja, Hanza, Armenia). W kierunku swojego rozwoju różnił się on od handlu żydowskiego, który od początku swojego istnienia miał już zasięg ogólnoświatowy. Nadmierne udzielanie kredytów doprowadziło w XVII wieku wielu Żydów do bankructwa. Wojny toczące się między gojami wspomagały jednak żydowską ekonomię. Finansowanie wojen prowadziło do ekonomicznego odrodzenia Żydów. Nie mając żadnych moralnych skrupułów Żydzi zyskiwali przewagę w handlowaniu wszystkim, co dawało się sprzedać: niewolnikami, nieruchomościami, kredytami, narkotykami, alkoholem, prostytucją, wojną i pokojem, a nawet katolickimi przedmiotami kultu.

XXVII. O byt materialny od wieku XIV

Pod koniec średniowiecza stało się jasnym, że obrót pieniędzmi staje się głównym zajęciem żydowskim, przesłaniającym wszystkie inne formy handlu. Żydzi uczestniczą we wszelkich transakcjach pieniężnych pomiędzy władcami, w ściąganiu ceł i podatków, w biciu pieniędzy, a przede wszystkim w pożyczaniu pieniędzy. Lichwa rosła do niewiarygodnych rozmiarów, dochodzących w XVII wieku do 173% rocznie. W następstwie swojego wzrostu liczebnego Żydzi chwytali się wszelkich rodzajów handlu miejscowymi towarami. Rozwinęło się także żydowskie rzemiosło, które nabrało szczególnego znaczenia w Polsce, gdzie ludność żydowska była liczna. Na wsi Żydzi prowadzili gospody i sklepy. Mnożą się skargi na handel kradzionym towarem. W XVIII wieku Żydzi kontrolują cały handel w Polsce. Żeby uniknąć bezrobocia wprowadzają coraz większą liczbę pośredników do wszelkich transakcji ale nigdy nie podejmują się rolnictwa. Ubóstwo miejscowej ludności staje się skrajne. Im większą populacja żydowska, tym uboższa okolica lub kraj. Żydzi wymyślili reklamę, która przez długi czas była przez chrześcijan uważana za niemoralną, jako dającą niesłuszną przewagę bogatszemu konkurentowi. Żydzi przyjęli i rozwinęli rzymską metodę sprzedaży przez licytację. Odnosili w konkurencji duże sukcesy dzięki zasadzie niższych zysków a wyższych obrotów. Wszędzie Żydzi ostatecznie wypierają miejscowy handel drogą konkurencji i umacniania potocznej opinii, że handel jest niemoralny. W Europie Zachodniej i Ameryce Żydzi są mniej liczni i włączają się głównie w sprawy wielkich finansów, które praktycznie kontrolują. Szczególny pociąg czują Żydzi do Prus ze względu na pruski militaryzm, który prowadzi do wojen, na których Żydzi zawsze zarabiają. Autor pisze w roku 1945, że niemiecki antysemityzm jest tylko drobną uciążliwością w porównaniu z korzyściami, jakie wojna daje Żydom i przewiduje, że Żydzi wkrótce znów pogodzą się z Niemcami.

XXVIII. Państwo i państwowość

Gdziekolwiek Żydzi przybywali domagali się prawa zarabiania na życie a także prawa uprawiania praktyk religijnych. Kiedy osiadali na stałe, dbali o to, żeby nie włączać się w miejscowe sprawy państwowe czy administracyjne tak długo, jak długo państwa były oficjalnie związane z jakąś religią. Nigdy nie domagali się zrównania praw - inicjatywa w tym kierunku wyszła od chrześcijan - lecz kiedy już uzyskali równość i państwa stały się areligijne, zaczęli myśleć o własnej jednostce narodowej - o żydowskim państwie. Palestyna była symboliczną ojczyzną Żydów ale zasadniczo mieli oni ruchome państwo - gdziekolwiek się osiedlali wprowadzali ze sobą państwopodobną organizację, rodzaj teokracji nie dysponującej terytorium, a zatem nie posiadającej granic - państwowość bez państwa, której sprawy świeckie i sakralne nigdy nie były wyraźnie od siebie oddzielone. Niekiedy marzyli o państwie, w którym mogliby panować nad gojami. Usiłowali tworzyć Judeohiszpanię, Judeolitwę, Judeorosję, Judeowęgry i Judeopolonię w różnych okresach czasu, dążąc zawsze do wydania zdecydowanej walki Kościołowi chrześcijańskiemu.

XXIX. Państwowość kahalna

Społeczna struktura w diasporze nie wymagała od Żydów posiadania centralnej władzy dla całego żydostwa. Mesjanizm sprawia, że znajdują się oni w ciągłej politycznej opozycji wobec kraju, w którym się osiedlili. Ich własna organizacja może podlegać zmianom z czasem i miejscem i wiemy o niej bardzo niewiele. W Polsce, jak w większości Europy, istniała kolegialna struktura znana jako kahał czy kehilah. Każda żydowska wspólnota miała swój własny kahał, przynajmniej do XV wieku. Kahał składa się z wybranej grupy rabinów. Jest on odpowiedzialny za: administrację, nadzór nad członkami, pobór podatków, prawodawstwo, rozdział funkcji, kontrolę nad hierarchią społeczną, procedury wyborcze i władzę wykonawczą - wszystko w sposób sakralny i bardzo zbiurokratyzowany. Zadania te obejmują wszelkie prerogatywy państwa. Kahał włącza się we wszystkie dziedziny żydowskiego życia i ma moc kontroli wszystkiego. Struktura społeczna obejmuje między innymi klasę "morenu", do której należało się na mocy nominacji kahału i tylko "morenu" mogą być wybierani na urzędy. W ten sposób kahał zapewniał sobie ciągłość istnienia. Ponad kahałem nie było żadnej władzy, ale rabini z sąsiadujących kahałów zwykli się spotykać dla omawiania interesujących ich spraw. W roku 1581 polski król, dla wyłonienia powszechnej reprezentacji Żydów zwołał zjazd rabinów z całego kraju, tzw. waad. Wkrótce nadzór gojów został zniesiony, a waad stał się użyteczny jedynie dla żydów. Stał się kahałem ponad kabałami. Nie ma jednak dowodów na istnienie ponadnarodowego rządu żydowskiego. W XVIII wieku zarzucono formułę waadów jako bezużyteczną. Chyba najlepszym dowodem na to, że kahały stanowiły formę państwowości, była instytucja chazaki - forma własności - prawo wykorzystywania określonej gojskiej instytucji, majątku czy osoby. Pod nadzorem kahału Żydzi mogli kupować i sprzedawać pomiędzy sobą ów przywilej i mieli powstrzymywać się od robienia interesów z gojami, nad którymi chazaka należała do innego żyda.

XXX. Sekta frankistów

Idea Judeopolonii często jest niewłaściwie przypisywana sekcie frankistów, zwolenników Jakuba Franka - mesjanicznego szarlatana, następcy Sabbataja Cewi. Znaczenie tej sekty zostało w wyniku nadanego jej rozgłosu nieproporcjonalnie rozdmuchane. Podobnie jak Sabbataj, Frank był gotów zmieniać religię zależnie od okoliczności. Urodzony jako talmudyczny Aszkenazyjczyk w roku 1726, przystał do sabatystów (sekty kabalistycznej ale beztalmudycznej) i stał się ich przywódcą pomimo późniejszych przejść na islam i katolicyzm. Przy każdej zmianie wytargowywał korzyści dla siebie i dla swojej sekty. W Polsce talmudystów posądzano o uprawianie mordu rytualnego i Frank jako antytalmudysta przyłączył się do chóru protestów. Ogłosił trójcę kabalistyczną w sposób sugerujący jej bliskość chrześcijaństwu. Cała sekta, licząca około 700 członków, została ochrzczona w roku 1759. W Polsce uzyskała równe prawa, niektórzy spośród niej doszli nawet do szlachectwa, lecz nadal działała jako sekta. Pisma Franka nie mają wartości nawet w obrębie judaizmu. Podobnie jak wszyscy Żydzi, frankiści wierzyli w mesjanizm, w to że są narodem wybranym.

XXXI. Pierwsi "emancypowani"

Będąc w konflikcie z talmudystami. Frank odważył się wykorzystywać przeciw nim zarzut dokonywania mordu rytualnego, występując w ten sposób przede wszystkim z pozycji przywódcy swojej sekty, poszukiwacza religijnego, a nie Izraelity. Usiłował zapobiegać rozproszeniu swoich ochrzczonych zwolenników i starał się o uzyskanie małego fragmentu polskiego terytorium, żeby tam osiąść i rządzić. To stało się powodem tego, że mu zarzucono usiłowanie stworzenia Judeopolonii, ale wielkość tego, co on chciał założyć była tak mała, że niewspółmierna do zarzutów. Prawdziwe żydowskie państwo nie mogło zostać założone wbrew woli większości polskich Żydów. Kiedy Frank zorientował się, że Polacy już nie wierzą w szczerość jego nawrócenia, zwrócił się do Rosji i zgłosił gotowość przyjęcia wiary prawosławnej. Rosjanie go jednak przejrzeli i odmówili wszelkich negocjacji. Zabiegi te posłużyły za źródło domniemywani że to Żydzi zachęcili Rosjan do dokonania rozbioru Polski. Istotnie Żydzi odnieśli korzyść z rozbiorów Polski, ale inicjatywa do tego z pewnością nie wyszła z ich strony. Jedynym trwałym efektem frankizmu było to, że niektórzy Żydzi zrównali się z Polakami, choć ich chrześcijaństwo było fałszywe. Oni to stali się pierwszymi "emancypowanymi" Żydami w Europie.

XXXII. Uwaga o mordzie rytualnym

W Talmudzie nie ma żadnej wzmianki o mordzie rytualnym - argumenty frankistów i innych oskarżycieli, że Talmud je nakazuje, są więc bezpodstawne. Występuje w nim ustęp mówiący, że picie krwi ludzkiej nie jest zakazane (picie krwi zwierzęcej jest wzbronione) - ale jest to związane z takimi zagadnieniami jak dentystyka a nie dotyczy niczego, co by miało większe znaczenie. Autor przeprowadził analizę sławnych spraw sądowych dotyczących mordów rytualnych i doszedł do wniosku, że w niektórych przypadkach oskarżonych słusznie uznawano winnymi. Według autora, żadna z czterech głównych gałęzi judaizmu nie zna mordu rytualnego, lecz musi istnieć jakaś fanatyczna sekta nie znana rabinom, która go stosuje. Autor twierdzi, że w interesie samych Żydów leży obiektywne zbadanie sprawy i wykrycie tej sekty.

XXXIII. Emancypacja i asymilacja

Rewolucja francuska ogłosiła równouprawnienie Żydów. Następstwem tego było coraz powszechne w Europie żądanie, aby Żydzi się asymilowali. Wiele rządów uznało, że można zlikwidować kwestię żydowską przez ich "ucywilizowanie" - ubieranie, kształcenie i zatrudnianie jak nie-Żydów. Areligijni politycy nie dostrzegali, że Żydzi byli przywiązani do swoich obyczajów ze względów religijnych. Niektórzy gwałtownie przeciwstawiali się emancypacji, szczególnie w XIX-wiecznej Polsce okresu rozbiorowego, gdzie Żydzi byli najliczniejsi. W pozostałych częściach Europy żydowska inteligencja wzrastała jednak liczebnie i stała się społecznie uznana. Niektórzy Żydzi zasymilowali się stając się szczerze prawdziwymi patriotami i chrześcijanami, ale w przypadku większości okazało się to nieporozumieniem. Asymilacja nie była dziedziczna i często dzieci neofitów wracały na łono żydostwa. Kiedy wschodnioeuropejskie masy żydowskie zaczęły osiedlać się w uprzemysłowionej Wielkiej Brytanii, zetknęły się z wyemancypowanymi Żydami Anglii - bogatymi i eleganckimi. Ci poczuli do imigrantów współczucie, pomagali im i sprawili w ten sposób, że tamci bardziej pozostali Żydami niż stali się Anglikami. To samo działo się wszędzie. Wkrótce ci wyemancypowani, ale nie zasymilowani Żydzi, zostali uznani za godnych przynależności do żydostwa. Nawet niektórzy Żydzi hiszpańscy "ochrzczeni" w XV wieku (marrani) zapamiętali, że należą do żydostwa i zrzucili z siebie pseudouległość wobec Hiszpanii. Nie stanowiąc nigdy przedtem narodu, Żydzi przyjęli europejskie pojecie narodowości i zaczęli rościć sobie pretensje do bycia narodem. Z świadomością narodową pojawiła się idea utworzenia własnego państwa -jeżeli nie w Palestynie to tam, gdzie byli najliczniejsi - w Polsce.

XXXIV. Judeopolonia

Emancypacja prowadziła do stopniowej likwidacji państwowości kahalnej, choć w niektórych częściach Polski ta przetrwała do czasów II Wojny Światowej. Zaczęły rozwijać się nowe poglądy na temat państwowości. W początkach XX wieku sformułowano dwie koncepcje: państwa, w którym Żydzi współrządziliby obok Polaków, a język jidisz stałby się językiem narodowym na równych prawach jak język polski oraz państwa czysto żydowskiego, utworzonego na ograniczonym terytorium wyciętym z Polski. Żydzi spodziewali się, że Niemcy pomogą im w osiągnięciu tego celu, w nagrodę za pomoc udzieloną przez nich Niemcom w czasie I Wojny Światowej i za germanizację Wschodu osiągniętą dzięki językowi jidisz. W istocie, żydowscy bankierzy wspierali niemieckie wysiłki militarne a przeciwdziałali wysiłkom aliantów. Doszło do rozmów w tej sprawie między żydowskimi wspólnotami a rządem pruskim. Kiedy Niemcy przegrały. Żydzi zwrócili swoje nadzieje na utworzenie Judeopolonii ku Rosji bolszewickiej. Wszystkie te plany i żydowskie poczynania byty pod każdym względem antypolskie. Nawet Herzl, przywódca ruchu syjonistycznego, brał pod uwagę możliwość powstania kilku państw żydowskich w różnych strefach klimatycznych.

XXXV. Syjonizm

Palestyna może utrzymać co najwyżej od 2 do 5 milionów ludzi. Syjonizm nie był zatem pomyślany jako sposób likwidacji diaspory. Państwo izraelskie ma być jedynie oficjalnym przedstawicielem Żydów w rodzinie narodów. Po osiągnięciu tego, przez długi czas Żydom potrzebna była gojska (angielska) pomoc i ochrona militarna. Ideę powrotu do Palestyny wysunął po raz pierwszy Napoleon i inni goje - na długo zanim pierwsi Żydzi zainteresowali się tą koncepcją (w roku 1862) i na jej bazie dużo później powstał ruch, który początkowo spotkał się z gorącym sprzeciwem wśród żydostwa. Istniały koncepcje lokalizacji żydowskiego państwa lub państw w różnych miejscach (Afryka, Ameryka Południowa), lecz do czasów I Wojny Światowej ostały się tylko dwie propozycje - Palestyna i Polska, ponieważ liczono na pomoc Anglii względnie Niemiec. Pierwszymi osadnikami w Palestynie byli socjaliści, którzy zapoczątkowali eksperyment z kolektywnym rolnictwem i życiem społecznym (kibuce). Żydzi są świadomi jedności Marksa i Herzla, socjalizmu i syjonizmu. Socjalizm miał doprowadzić Żydów do władzy w zrewolucjonizowanych krajach po zakończeniu wzajemnych walk między gojami. Żydzi mieli stworzyć sobie ojczyznę wszędzie tam gdzie mieszkali. Syjonizm i socjalizm miały zatem uzupełniać się wzajemnie. Syjonizm nie wprowadził żadnych nowych elementów do cywilizacji żydowskiej. Nie podjął nawet kwestii powrotu do kultu świątyni.

XXXVI. Zażydzenie

Coraz częstsze mieszanie się Żydów z gojami prowadzi do opanowania europejskiej myśli i politycznej i społecznej przez wpływy żydowskie. Najgroźniejszą jest idea, że etyka jest pochodną prawa. Myślenie aprioryczne prowadzi do zastąpienia organicznego rozwoju przez mechaniczne ukierunkowywanie postępu, którego jedynym z przejawów jest biurokracja. Rozwój życia zbiorowego kosztem personalizmu jest innym żydowskim prądem, zyskującym popularność. Socjalizm okazał się użytecznym narzędziem narzucania gojom takiego myślenia. Zanik świadomości historycznej i zanik wpływu religii na państwa postępuje w ślad za rewolucjami. Usunięcie religii z państwowości stworzyło podwójną etykę przy czym życie publiczne zostało etyki pozbawione. Dochodzi do walki między prawami, narzucanymi przez rządzących, a sumieniem. Spowodowanie zmiany stosunku do etyki jest równoznaczne z doprowadzeniem do zmiany cywilizacji - nie jest to takie łatwe do wykonania. Najbardziej zażydzeniu uległo prawodawstwo (z wyjątkiem Anglii), ale uległy mu też inne sfery życia. Autor przytacza wiele przykładów - wszystkie zapoczątkowane programami socjalistycznymi. W socjalizmie Żydzi widzą powszechny ruch, który może wesprzeć ich mesjanizm - który wyniesie ich ponad gojów, podczas kiedy gojowskie masy pracujące będą zajęte zwalczanie starego porządku. Innym takim powszechnym ruchem, podobnie przydatnym Żydom, jest masoneria. Żydom udało się zająć kluczowe pozycje w obu tych ruchach. Wraz z emancypacją kontakt żydów z gojami stał się zjawiskiem powszechnym i stąd walka między cywilizacjami łacińską i żydowską jest obecnie zacięta jak nigdy przedtem.

XXXVII. Hitleryzm zażydzony

Najwięksi współcześni antysemici zażydzeni? Nazistowska polityka wobec Żydów jest wynikiem stosowania żydowskiego myślenia przeciwko Żydom. Kiedy w jakimś miejscu zbyt długo działa mieszanina cywilizacji, dochodzi do zatraty kierunku i następuje przeskok z jednego systemu do drugiego. Powstaje błędne koło, w którym zgubiona zostaje różnica między prawdą a fałszem, dobrem a złem, pięknem a brzydotą. W takiej sytuacji przewagę uzyskują niższe cywilizacje. Za rządów Bismarka Niemcy znajdowały się przede wszystkim w kręgu cywilizacji bizantyjskiej, podczas gdy za rządów Hitlera znalazły się w kręgu cywilizacji żydowskiej. Narodowy socjalizm jest zastrzeżony tylko dla Niemców, dla nordyckiej rasy wybranej. Podejmowano próby stworzenia nowej, niemieckiej cywilizacji, nawet niemieckiej religii z jej własnym, monolatrycznym niemieckim bogiem - wynikiem tego stał się gwałtowny antychrystianizm. Występuje w niej mesjanizm, wiara w naturalne prawo Niemców do panowania nad światem, do bycia "Herrenvolkiem" dla nie-Niemców. Występuje w niej podwójna etyka, jedna wobec Niemców a żadna wobec pokonanych, ogólna pogarda dla nie-Niemców. Oczywiście nie wszyscy Niemcy Uznali tę ideologię i może nastąpić od niej odejście (napisane w roku 1942).

XXXVIII. Żyd odżydzony

Odrzucanie religii prowadzące do ateizmu zdarza się wśród wszystkich ludów - nawet wśród Żydów, lecz oni dochodzą do tego tylko wtedy, kiedy goje, wśród których żyją, stają się religijnie indyferentni. Często jest to tylko poza. Programy socjalistyczne często atakują chrześcijaństwo w imię materializmu ale nigdy nie atakują judaizmu. Wielu wyemancypowanych i religijnie indyferentnych Żydów przejmuje miejscowe zwyczaje łącznie z choinkami i jajkami wielkanocnymi lecz rzadko stają się oni prawdziwymi chrześcijanami. Bezwyznaniowy Żyd zawsze zachowa jeden element żydowskiej wiary - mesjanizm - wiarę, że Żydzi są przeznaczeni do rządzenia światem. Łatwiej odrzucić religię niż cywilizację. Żydowska cywilizacja jest sakralna i niezgodna z naszą etyką, nie jest zatem możliwe szczere przejście na chrześcijaństwo przy jednoczesnym pozostaniu na łonie cywilizacji żydowskiej. Jest to tragedią Żydów, że nie mogą przyjąć wiary chrześcijańskiej bez zaprzestania bycia żydami. Prawdziwe nawrócenie musi obejmować prawdziwe i całkowite zerwanie z żydostwem. Większość nawróceń nie była szczera, ponieważ nie była połączona z odżydzeniem. Jest podstawową zasadą, że nikt nie może należeć do dwóch cywilizacji. Nie należy proponować chrztu tym, którzy nie ulegli odżydzeniu, ponieważ nieszczery neofita jest narzędziem zażydzenia naszej kultury. Ale jak osądzać? Autor wyraża myśl, że kandydat do chrztu powinien być przeciwnikiem socjalizmu i masonerii i nie powinien odnosić osobistej korzyści z nawrócenia, aby można go było uznać za szczerze pragnącego nawrócenia.

XXXIX. Jak załatwiać kwestię żydowską

Zanim będzie można rozwiązać kwestię żydowską musimy pozbyć się żydowskich wpływów z naszego sposobu myślenia. Cywilizacja nie może się rozwijać, dopóki w nią pozostaje wpleciona inna cywilizacja. Musimy odrzucić kolektywizm a powrócić do personalizmu, nasze państwa muszą przestać być biurokratyczne, przestać ingerować w życie prywatne i w rozwój organiczny. Duch musi zapanować nad literą prawa. Trzeba podjąć ściganie przestępców działających bezkarnie w ramach pisanych praw. Antysemityzm nie ma tu zastosowania - można go nawet wiązać ze skrajnym zażydzeniem. Położenie nacisku na czystość naszej własnej, łacińskiej cywilizacji jest jedynym sposobem zwalczania wpływów innej cywilizacji. Problem żydowski nie jest kwestią religii czy rasy, lecz kwestią obcej cywilizacji. Atrakcyjność naszej własnej cywilizacji powinna okazać się własną bronią. Żyd, który nie chce szkodzić gojowi, staje się odżydzony, działa w sposób, który nie jest naturalny dla cywilizacji żydowskiej i dlatego zbliża się do cywilizacji naszej. Takie prądy należy popierać, prądy zaś przeciwne w naszym narodzie należy wykorzeniać.

---

Strona glowna "ksiazek skazanych na przemilczenie"