nasza witryna Judeopolonia - 偶ydowskie pa艅stwo w pa艅stwie polskim
Dr Andrzej Leszek Szcze艣niak

okladka
Tytul Judeopolonia - 偶ydowskie pa艅stwo w pa艅stwie polskim
Autor Dr Andrzej Leszek Szcze艣niak
Miejsce wydania Radom
Wydano w roku 2001
ISBN 83-88822-07-1
Wydawnictwo Polskie Wydawnictwo Encyklopedyczne - POLWEN
Adres wydawnictwa 26-606 Radom
ul. Wiejska 21
Tel: (048) 366 56 23
Fax: (048) 384 66 66
Adres wydawnictwa w internecie http://www.polwen.pl/
Email polwen@polwen.pl
Elektroniczna wersja ksiazki

Z OBWOLUTY:

Dla przeci臋tnego Polaka problem Judeopolonii po prostu nie istnieje, poniewa偶 nie by艂o mu dane pozna膰 prawdziw膮 histori臋 swojej Ojczyzny. Najpierw totalitarne pa艅stwo, a teraz poprawne politycznie programy szkolne i media nie s膮 zainteresowane, aby prawda historyczna kszta艂towa艂a w艂a艣ciwe postawy obywateli. O niewygodnych tematach samozwa艅cze autorytety milcz膮.

Publikacja ta wolna jest od takiej poprawno艣ci i w 艣wietle dokument贸w przybli偶a Pa艅stwu skrupulatnie przemilczany fakt tworzenia 偶ydowskiego pa艅stwa na ziemiach polskich, o czym wiedzieli do niedawna tylko nieliczni. Osoba dr Andrzeja Leszka Szcze艣niaka zapewnia rzetelno艣膰 opracowanego tematu.

Ksi膮偶ka jest poszerzon膮 wersj膮 has艂a "Judeopolonia", kt贸re obok innych mog膮 Pa艅stwo znale藕膰 w Encyklopedii "Bia艂ych Plam" Polskiego Wydawnictwa Encyklopedycznego.

JUDEOPOLONIA

Termin "Judeopolonia" wi膮偶e si臋 z pr贸b膮 utworzenia na ziemiach zaboru rosyjskiego w czasie I wojny 艣wiatowej politycznego tworu, podporz膮dkowanego Niemcom, w ramach zamierzonego przez nich tworzenia Mitteleuropy. Stanowi膰 on mia艂 pa艅stwo satelickie Niemiec, kt贸re na sta艂e rozcz艂onkowa艂oby i odizolowa艂o ludno艣膰 polsk膮 zaboru rosyjskiego od Polak贸w w powi臋kszonym zaborze niemieckim i austriackim oraz uniemo偶liwi艂oby definitywnie odrodzenie si臋 niepodleg艂ej Polski. Projekt takiego pa艅stwa buforowego (Pufferstaat) zg艂osi艂 w艂adzom niemieckim powsta艂y we wrze艣niu 1914 r. w Berlinie Niemiecki Komitet Wyzwolenia 呕yd贸w Rosyjskich (Deutsches Komitee zur Befreiung der Russischen Juden, zwany cz臋sto Komitee zur Befreiung der Ostjuden). W sk艂ad tego pa艅stwa, le偶膮cego mi臋dzy Ba艂tykiem a Morzem Czarnym, wesz艂oby oko艂o 6 milion贸w 呕yd贸w z ziem polskich i Rosji, kt贸rzy obok l ,8 miliona Niemc贸w byliby najbardziej uprzywilejowan膮 warstw膮 ludno艣ci. Opr贸cz tego w Judeopolonii by艂oby oko艂o 8 milion贸w Polak贸w, 5-6 milion贸w Ukrai艅c贸w, 4 miliony Bia艂orusin贸w oraz oko艂o 3,5 miliona Litwin贸w i 艁otysz贸w -r贸wnie偶 pozbawionych w艂asnej pa艅stwowo艣ci. Pierwotna forma tego projektu zosta艂a przekre艣lona Aktem Listopadowym (5 XI 1916) powo艂uj膮cym Kr贸lestwo Polskie pod patronatem cesarzy Niemiec i Austro-W臋gier. Jednak a偶 do czasu zako艅czenia wojny polsko-bolszewickiej (18 X 1920) trwa艂y pr贸by jego realizacji w odmiennych formach.

ODRODZENIE IZRAELA

Emancypacja 呕yd贸w, jaka nast膮pi艂a w Europie w XIX wieku rozbudzi艂a w艣r贸d nich nowe idee polityczne, po艣r贸d kt贸rych jedn膮 z najwa偶niejszych by艂 niew膮tpliwie syjonizm. G艂osi艂 on, i偶 呕ydzi w diasporze s膮 narodem jak inne, a nie tylko wsp贸lnot膮 wyznaniow膮. Podobn膮 tez臋 g艂osi艂y te偶 i inne ugrupowania, ale syjoni艣ci widzieli rozwi膮zanie tzw. kwestii 偶ydowskiej poprzez utworzenie w艂asnego pa艅stwa - "偶ydowskiej siedziby narodowej" w Palestynie. W tym celu zalecali masow膮 emigracj臋 do tej ziemi -alij臋, ze wszystkich kraj贸w diaspory. Uwa偶ali te偶, i偶 taka dzia艂alno艣膰 zahamuje procesy asymilacyjne mniejszo艣ci 偶ydowskiej w poszczeg贸lnych krajach.

Do prekursor贸w syjonizmu nale偶a艂 niezaprzeczalnie urodzony w Lesznie Wielkopolskim, p贸藕niejszy rabin Torunia - Cwi Hirsch Kalischer, kt贸ry zwr贸ci艂 si臋 do frankfurckich Rotszyld贸w o fundusze na wykupienie od Arab贸w Erec Israel (Kraju Izraela) lub przynajmniej samej Jerozolimy, by rozpocz膮膰 tam zwarte osadnictwo 偶ydowskie. Rabin Juda Akalai z Semlin ko艂o Belgradu rozwin膮艂 natomiast koncepcj臋, 偶e tworzone w Palestynie osadnictwo stanowi膰 mo偶e model powszechnego dzia艂ania 呕yd贸w z ca艂ego 艣wiata jako jednego narodu, kt贸rego j臋zykiem by艂by uwsp贸艂cze艣niony hebrajski, a ojczyzn膮- Palestyna, jako przysz艂e kr贸lestwo Mesjasza, kt贸rego przyj艣cia spodziewa艂 si臋 niemal ka偶dej godziny. Prekursorem syjonizmu by艂 tak偶e Moses Hess, autor wydanej w 1862 r. ksi膮偶ki "Rom und Jerusalem". Pochodzi艂 on z ziem polskich (w beletrystyce 艂膮czono go nawet z Powstaniem Styczniowym), ale pisa艂 po niemiecku, bo j臋zyk ten by艂 w贸wczas g艂贸wnym j臋zykiem 偶ydowskim. Hess przedstawi艂 w swej ksi膮偶ce obraz 偶ydowskiego pa艅stwa narodowego, kt贸re rozwi膮za艂oby dwa skrajne problemy: unikni臋cie ca艂kowitej asymilacji, zalecanej przez ideolog贸w 偶ydowskiego o艣wiecenia, oraz kompletne ignorowanie 艣wiata zewn臋trznego przez ortodoks贸w. Dzi臋ki stworzonemu przez siebie pa艅stwu 呕ydzi - odrzucaj膮c zar贸wno "przes膮dy" chrze艣cija艅stwa, jak orientalizm islamu - mogliby rzeczywi艣cie sta膰 si臋 politycznym 艣wiat艂em dla pogan. Podobne pogl膮dy reprezentowali: Dawid Baer Gordon z Wilna oraz Perec Smolenskin i Leo Pisker z Rosji.

Za g艂贸wnego jednak tw贸rc臋 syjonizmu uwa偶a si臋 - mylnie -wiede艅skiego dziennikarza Teodora Herzla (l860-1904), kt贸ry w 1896 r. wyda艂 rozpraw臋 pt. "Der Judenstaat" ("Pa艅stwo 偶ydowskie"), b臋d膮c膮 jakby manifestem syjonizmu. Prze艣wiadczenie o realno艣ci stworzenia pa艅stwa 偶ydowskiego opiera艂 on na wierze w pot臋g臋 呕yd贸w i na bezradno艣ci ich wrog贸w. Pisa艂:

"(...) Nie mo偶na w艂a艣ciwie nic skutecznego przeciw nam uczyni膰. Na dole proletaryzujemy si臋 na wywrotowc贸w, tworzymy podoficer贸w wszystkich rewolucyjnych partii, a r贸wnocze艣nie ku g贸rze wzrasta nasza straszna pot臋ga pieni膮dza (...)"
(T. Herzl, "Der Judenstaat", Neue Auflage, w: S. Trzeciak, "Mesjanizm a kwestia 偶ydowska", s. 229).

Jednak idee Herzla wywo艂ywa艂y w艣r贸d 呕yd贸w wi臋cej sprzeciw贸w ni偶 pochwa艂, we Wschodniej Europie w艣r贸d ortodoks贸w i socjalist贸w, w Zachodniej za艣 w艣r贸d zwolennik贸w o艣wiecenia i asymilacji. Od roku 1897 poczynaj膮c odby艂o si臋 kilka spotka艅 zwolennik贸w syjonizmu w Bazylei i Londynie, zwanych kongresami, w toku kt贸rych wypracowywano metody realizacji tej idei. Niezale偶nie jednak od traktowania przez wielu 呕yd贸w propozycji Herzla jako utopii, mia艂y one wielki wp艂yw na kszta艂towanie si臋 nowej mentalno艣ci 偶ydowskiej. W ca艂ej Europie niemal wytworzy艂 si臋 pr膮d narodowy i 呕ydzi zacz臋li traktowa膰 siebie jako jeden nar贸d, rozdzielony tylko diaspor膮. Szybko te偶 idea ta znalaz艂a poparcie w艣r贸d 偶ydowskich publicyst贸w, polityk贸w i dzia艂aczy spo艂ecznych i tylko nieliczni odnosili si臋 do niej sceptycznie.

DWIE KONCEPCJE PA艃STWOWO艢CI 呕YDOWSKIEJ

W momencie, gdy wydawa艂o si臋, 偶e idee budowy pa艅stwa 偶ydowskiego w Palestynie odnios艂y ostateczne zwyci臋stwo, nagle pojawi艂y si臋 powa偶ne w膮tpliwo艣ci. Okaza艂o si臋 bowiem, 偶e - nawet w najbardziej sprzyjaj膮cych okoliczno艣ciach, w Palestynie mo偶na b臋dzie osiedli膰 zaledwie niewielk膮 cz臋艣膰 艣wiatowego 偶ydostwa. Zauwa偶y艂 to ju偶 Herzl, kt贸ry w swoich"Pami臋tnikach" napisa艂:

"Przez jaki艣 czas my艣la艂em o Palestynie (...), ale m贸j system przeniesienia 呕yd贸w da艂by si臋 tam z trudno艣ci膮 przeprowadzi膰. Potrzeba, aby艣my mieli klimat obejmuj膮cy r贸偶ne temperatury dla 呕yd贸w nawyk艂ych do sfer zimniejszych i cieplejszych. Musimy posiada膰 wybrze偶e morskie ze wzgl臋du na mi臋dzynarodowy handel; dla gospodarstwa za艣 rolnego niezb臋dne s膮 wielkie r贸wniny".

W zwi膮zku z powy偶szym pojawi艂o si臋 natychmiast kilka pomys艂贸w nowej "siedziby narodowej"- w Afryce, na Bliskim Wschodzie, w Ameryce Po艂udniowej... By艂y to jednak projekty tak utopijne, 偶e je szybko zarzucono. I tu pojawi艂 si臋 kolejny teoretyk pa艅stwowo艣ci 偶ydowskiej - Izrael Zangwill. Zg艂osi艂 on projekt, aby:

"Budowa膰 Jerozolim臋 w ka偶dym poszczeg贸lnym kraju, r贸wnie偶 jak w Palestynie; oto jest misja 呕yd贸w"
(S. Laudynowa, "Sprawa 艣wiatowa. 呕ydzi, Polska, ludzko艣膰", t. I - s. 169, t. II - s. 37,67,68).
W wyniku tego roszczenia 偶ydowskie do utworzenia pa艅stwa na ziemiach zamieszkanych przez Arab贸w poszerzone zosta艂y o tworzenie autonomicznych twor贸w pa艅stwowych w krajach diaspory. Trzeba przy tym zaznaczy膰, 偶e dotyczy艂o to przewa偶nie pa艅stw, w kt贸rych 偶ydowska 艣wiadomo艣膰 narodowa rozwija艂a si臋 najszybciej, a wi臋c w Europie 艢rodkowo-Wschodniej. Najsilniej rozwin臋艂y si臋 te idee w艣r贸d 呕yd贸w na ziemiach polskich, czyli tam, gdzie najmocniej objawia艂y si臋 w艣r贸d goj贸w poczucie narodowe i patriotyzm.

Tak wi臋c ruch syjonistyczny podzieli艂 si臋 na dwie grupy: syjonist贸w 艣cis艂ych, czyli tych, kt贸rzy uwa偶ali, i偶 siedzib膮 narodow膮 winna by膰 Palestyna, i terytorialist贸w, d膮偶膮cych do stworzenia pa艅stewek 偶ydowskich w krajach diaspory. Gdy na jednym z kongres贸w wi臋kszo艣膰 syjonist贸w pod kierownictwem Maxa Nordaua opowiedzia艂a si臋 za Palestyn膮, terytoriali艣ci pod przewodnictwem Izraela Zangwilla za艂o偶yli J眉dische Territorial Organisation - ITO (por. M. Phillippson, "Neueste Geschichte des j眉dischen Volkes"). W duchu tym dzia艂a艂 tak偶e historyk i teoretyk pa艅stwowo艣ci 偶ydowskiej - Szymon Dubnow, kt贸ry rozwin膮艂 teori臋 "fo艂kizmu", zwanego tak偶e "autonomizmem".

Opieraj膮c si臋 na naukach politycznych Otto Bauera i Karola Rennera o prawach mniejszo艣ci narodowych do autonomii narodowo-kulturalnej w Monarchii Habsburskiej, postawi艂 tez臋, i偶 nar贸d 偶ydowski jest "faktem konkretnym i autochtonicznym" w diasporze, opieraj膮cym si臋 na specyficznym sposobie spo艂eczno-ekonomicznego bytowania i odr臋bno艣ci wyznaniowo-kulturalnej. Nie powinni wi臋c 呕ydzi szuka膰 swej przysz艂o艣ci w z艂udnej wierze powstania pa艅stwa 偶ydowskiego w Palestynie. Przysz艂o艣膰 呕yd贸w le偶y w krajach ich dotychczasowego zamieszkania, gdzie trzeba walczy膰 o pe艂ne i faktyczne r贸wnouprawnienie obywatelskie oraz o prawo do autonomii narodowo-kulturalnej i personalnej. Antysyjonistyczny "fo艂kizm" by艂 nie mniej ni偶 syjonizm konsekwentnym przeciwnikiem wszelkich teorii i praktyk asymilacji 呕yd贸w, twierdz膮c, 偶e cz艂onkiem danego narodu trzeba si臋 urodzi膰, bo "przyj艣膰 do艅 nie mo偶na" (por. J. Orlicki, "Szkice z dziej贸w stosunk贸w polsko-偶ydowskich 1918-1949", s. 27)

SYTUACJA NA ZIEMIACH POLSKICH

W II po艂owie XIX wieku na ziemiach polskich pod zaborami zamieszkiwa艂a 1/3 艣wiatowej populacji 偶ydowskiej. 呕ydzi stanowili:

w zaborze pruskim oko艂o 2%, w zaborze austriackim -11,l %, na Wile艅szczy藕nie - 12,8% a w Kr贸lestwie Polskim 14,5% og贸艂u mieszka艅c贸w. By艂a to ludno艣膰 zamieszkuj膮ca przewa偶nie miasta i miasteczka, chroniona przez prawo i maj膮ca zapewniony samorz膮d w swoich kaba艂ach (gminach), ale izolowana lub izoluj膮ca si臋 od reszty spo艂ecze艅stwa. 呕ydzi opanowali handel, trudnili si臋 rzemios艂em, cha艂upnictwem oraz zajmowali si臋 najbardziej nieproduktywnymi procederami, jak po艣rednictwo, lichwa i wyszynk. Stosowano wobec nich ograniczenia dotycz膮ce m.in. nabywania w艂asno艣ci ziemskiej i dzier偶awy d贸br narodowych. Car rosyjski Miko艂aj I powo艂a艂 呕yd贸w do s艂u偶by wojskowej i stara艂 si臋 o usuni臋cie ich odr臋bno艣ci. Szykanowanie jednak za noszenie pejs贸w, br贸d, jarmu艂ek i d艂ugich ubior贸w, tzw. cha艂at贸w, dawa艂o tylko biurokracji carskiej okazj臋 do zdzierania z 呕yd贸w pot臋偶nych haracz贸w.

Za r贸wnouprawnieniem 呕yd贸w i ich asymilacj膮 opowiada艂o si臋 w Kr贸lestwie liberalne ziemia艅stwo i wszystkie ugrupowania demokratyczne. W艣r贸d samych 呕yd贸w istnia艂 ju偶 w tym czasie kierunek asymilatorski i patriotycznie polski. Wielka bur偶uazja 偶ydowska, o艣wiecona i liberalna, sta艂a si臋 nie tylko si艂膮 ekonomiczn膮, ale r贸wnie偶 intelektualn膮. G艂贸wny jej przedstawiciel, Leopold Kronnenberg, odegra艂 wielk膮 rol臋 w wydarzeniach lat 1861 -1864, cho膰 mocno kontrowersyjn膮. Obok Kronnenberga du偶膮 rol臋 w procesie asymilacji mieli: Matias Rosen, bracia Epsteinowie, rabin Beer Meisels, Henryk Wohl i wielu innych.

呕ydzi w艂膮czyli si臋 czynnie do manifestacji patriotycznych lat 1861 -1863 oraz uczestniczyli w Powstaniu Styczniowym, pe艂ni膮c odpowiedzialne funkcje (np. Kronnenberg - Dyrekcja Bia艂ych, Wohl - minister skarbu Rz膮du Narodowego). Nie wsz臋dzie jednak tak by艂o. Na Litwie "rewolucyjne d膮偶enia Polak贸w budzi艂y wstr臋t w艣r贸d 呕yd贸w" -jak stwierdzi艂 贸wcze艣nie 偶yj膮cy historyk i jednocze艣nie rabin, J. Stejnberg - "w Kr贸lestwie 呕ydzi byli najbardziej skutecznymi szpiegami carskimi" (D. Fajnhauz, "Ludno艣膰 偶ydowska na Litwie i Bia艂orusi a powstanie 1863"). Ten sam autor przytacza w swej pracy, co nast臋puje:

"Znaczna jednak cz臋艣膰 bur偶uazji 偶ydowskiej by艂a prorosyjska, niekt贸rzy za艣 jej przedstawiciele wr臋cz wsp贸艂pracowali z w艂adzami carskimi przeciw powstaniu (...). Z w艂adzami carskimi wsp贸艂pracowa艂o wielu cz艂onk贸w zarz膮d贸w gmin 偶ydowskich, kt贸rzy z racji zajmowanego stanowiska byli administracyjnie i politycznie zwi膮zani z aparatem pa艅stwowym. Po stronie caratu sta艂a te偶 ugodowo nastawiona hierarchia rabinacka, kt贸rej wodzem duchowym by艂 wile艅ski rabin rz膮dowy Stejnberg, zaufany Murawiowa, z kt贸rym ten ostatni porozumiewa艂 siew sprawach walki z powstaniem" (j .w.).

Wsp贸艂praca 呕yd贸w z caratem w t艂umieniu Powstania Styczniowego, a tak偶e w finansowym wspieraniu go - mia艂a g艂臋bszy sens. Przed wybuchem powstania 呕ydzi otrzymali od Wielkopolskiego prawo nabywania d贸br ziemskich, czego przed 1862 r. nie wolno im by艂o czyni膰. Upadek powstania i konfiskata przez carat 4254 maj膮tk贸w szlachty polskiej oraz grabie偶 ziemi dokonana wysiedlonym na Sybir 7000 rodzin z za艣ciank贸w szlacheckich stworzy艂y niebywa艂膮 okazj臋 do wykupu przez 呕yd贸w polskiej ziemi. W艂adze carskie bowiem cz臋艣膰 zagrabionych maj膮tk贸w da艂y w nagrod臋 swoim "zas艂u偶onym" urz臋dnikom, (podkr. moje - WK.) wi臋kszo艣膰 wystawi艂y na sprzeda偶. Ju偶 w roku 1885 statystyki w Kr贸lestwie notuj膮 2966 呕yd贸w, kt贸rzy byli w艂a艣cicielami b膮d藕 dzier偶awcami du偶ych maj膮tk贸w, w jakich pracownikami zostali Polacy. Nie garn臋li si臋 natomiast 呕ydzi do pracy na roli. Wszystkich zatrudnionych w贸wczas w rolnictwie - rolnik贸w, oficjalist贸w, ksi臋gowych i urz臋dnik贸w - by艂o razem z rodzinami zaledwie 5000 (A. Eisenbach, "Lud no艣膰 偶ydowska w Kr贸lestwie Polskim w ko艅cu XIXw.").

Na tym jednak nie koniec. Og贸lne straty polskie w powstaniu (poleg艂ych, wymordowanych, zes艂anych na katorg臋) wynosi艂y oko艂o 250.000 os贸b. Je偶eli zdamy sobie spraw臋, 偶e polska ludno艣膰 Kr贸lestwa liczy艂a w贸wczas nieco ponad 4 miliony, to nasuwa si臋 tu wniosek, 偶e by艂 to ogromny cios wymierzony w polsk膮 substancj臋 etniczn膮. Dotkn膮艂 on nie tylko dwory i za艣cianki, ale tak偶e ludno艣膰 w miastach. J膮 r贸wnie偶 zsy艂ano na Sybir, zamykano w wi臋zieniach, w艂膮czano do rot aresztanckich i pozbawiano w艂asno艣ci. Pojawi艂a si臋 kolejna okazja do wykupu za bezcen polskiej w艂asno艣ci, tym razem miejskiej. Rozpocz臋艂a si臋 inwazja 呕yd贸w na du偶e miasta: wykupywanie wystawionych na licytacj臋 dom贸w po powsta艅cach i masowe budowanie tanich, tandetnych, ubogich w urz膮dzenia sanitarne "czynsz贸wek", przeznaczonych dla robotnik贸w nap艂ywaj膮cych masowo ze wzgl臋du na rozwijaj膮cy si臋 przemys艂.

ZAGADKA KRONNENBERGA

W tym w艂a艣nie miejscu warto zwr贸ci膰 uwag臋 na zagadkow膮 rol臋 Leopolda Kronnenberga i grupy asymilant贸w. Ciekawe spostrze偶enia na ten temat wysnu艂 Stanis艂aw Wysocki. Pisze on:

"J贸zef Ignacy Kraszewski wykorzysta艂 swoje obserwacje jako redaktor kronnenbergowskiej 'Gazety Codziennej' (by艂 nim od 1859 r. - ALS) do napisania powie艣ci pt. '呕yd' (1866), w kt贸rej podaje, i偶 bogaci 呕ydzi pok艂adali wielkie nadzieje w mo偶liwo艣ci realizacji swych dalekosi臋偶nych plan贸w w zwi膮zku z trwaj膮cymi przygotowaniami do wywo艂ania nowego powstania w Kr贸lestwie Kongresowym. W wywo艂aniu takiego powstania bogaci 呕ydzi byli 偶ywotnie zainteresowani. Potwierdza to przytoczony przez Kraszewskiego taki oto tok ich rozumowania:

"w powietrzu czu膰 proch, ale dla nas to nic z艂ego(...) skorzystajmy z dobrej okazji. Zamiast bawi膰 si臋 w patriotyzm, asymilacj臋 itp. mrzonki, my艣lmy przede wszystkim o sobie. Ch艂op polski nie lubi nas, wiemy o tym, ale ch艂op jest g艂upi - nie boimy si臋 go. O szlacht臋 g艂贸wnie nam idzie. Wmiesza si臋 ona przez sam punkt honoru w awantur臋, p贸jdzie do lasu, na krwawe pole, za co j膮 rz膮d ukarze, zniszczy, wyt臋pi, wydusi, wyw艂aszczy, a w贸wczas dla nas droga otwarta"
(cyt. za T. Jeske-Choi艅ski, "Historia 呕yd贸w w Polsce," s. 137)

I kolejny warty przytoczenia cytat:

"W ka偶dym narodzie musi si臋 wyrobi膰 ponad masy jaka艣 inteligencja i rodzaj arystokracji. My jeste艣my materia艂em gotowym, my zaw艂adniemy krajem, opanujemy ju偶 przez gie艂dy i przez wielk膮 cz臋艣膰 prasy nad polow膮 Europy. Ale naszym w艂a艣ciwym kr贸lestwem, nasz膮 stolic膮, naszym Jeruzalem b臋dzie Polska. My b臋dziemy jej arystokracj膮, my tu rz膮dzi膰 b臋dziemy. Kraj ten nale偶y do nas, jest nasz (podkr. moje - WK.) "
(S. Dider, "Rola neofit贸w w dziejach Polski," s. 111;
(wyr贸偶nienia w tek艣cie, te i nast臋pne - ALS) (w tek艣cie ksi膮偶ki brak jest wyr贸偶nie艅 - wszystkie wyr贸偶nienia w tek艣cie moje - wtr. WK.).

Znana jest dobrze dzia艂alno艣膰 Kronnenberga z okresu powstania i nie ma sensu jej tu przypomina膰, warto jednak nadmieni膰, 偶e wyasygnowa艂 on na cele powsta艅cze 1 milion z艂otych rubli. By艂a to na owe czasy ogromna suma, za kt贸r膮 powsta艅cy kupowali m.in. bro艅 za granic膮. Ale te偶 zaraz po zakupie 呕yd warszawski Tugenhold, szpieg rosyjski, piastuj膮c funkcj臋 sekretarza pu艂kownika Teofila 艁api艅skiego (dowodz膮cego wypraw膮 statku "Ward Jakson" w 1863 r.), zdradzi艂 Rosjanom szlaki przerzutowe broni i amunicji zakupionej w Anglii przez Rz膮d Narodowy, co uniemo偶liwi艂o zaopatrzenie powsta艅c贸w w odpowiedni膮 ich ilo艣膰 (por. J. B. Pranajtis, "Chrze艣cijanin w Talmudzie 偶ydowskim," s. 325).

lO IV 1864 dyktator Rz膮du Narodowego Romuald Traugutt zosta艂 wydany 偶andarmerii carskiej przez 呕yda Artura Goldmana, zatrudnionego w skarbowo艣ci powsta艅czej. W nast臋pstwie tego w艂adze rosyjskie aresztowa艂y wielu cz艂onk贸w Rz膮du i z czasem pozna艂y dok艂adnie wiele tajemnic powsta艅czych, a w艣r贸d nich rol臋 Kronnenberga i jego dzia艂alno艣膰 na rzecz powstania. I o dziwo! Car odznaczy艂 Leopolda Kronnenberga najwy偶szym rosyjskim odznaczeniem: Orderem 艣w. W艂odzimierza oraz przyzna艂 mu dziedziczne szlachectwo (por. J. Polak, "Zbrodnicze plemi臋" s. 75;S.Dider,op.cit.s.28).

"WASZE ULICE, NASZE KAMIENICE"

Po zamachu na cara Aleksandra II w 1881 r. w艂adze rosyjskie w ramach odwetu zacz臋艂y przesiedla膰 na ziemie polskie z Rosji Centralnej i Litwy tamtejszych 呕yd贸w, zwanych "litwakami". By艂 to element obcy polskiej kulturze, nie znaj膮cy j臋zyka polskiego i wrogo nastawiony do polskich d膮偶e艅 niepodleg艂o艣ciowych. "Litwacy" osiedlali si臋 najch臋tniej w os艂abionym represjami Kr贸lestwie Polskim, a szczeg贸lnie w Warszawie i 艁odzi. Reprezentuj膮c przede wszystkim kupc贸w i przemys艂owc贸w, stali si臋 powa偶n膮 konkurencj膮 dla przemys艂owo-handlowych sfer Kr贸lestwa w ekspansji na rosyjskie rynki zbytu, na kt贸rych

"zacz臋li monopolizowa膰 r贸偶ne dzia艂y handlu, zak艂adali sk艂ady i domy komisowe firm rosyjskich w Warszawie i 艁odzi" (S. Kempner, "Dzieje gospodarcze porozbiorowej Polski," s. 304). Ponadto "litwacy" odgrywali jeszcze jedn膮, wrog膮 Polakom rol臋: prze艣ladowani i wysiedlani z Rosji i Litwy, stawali si臋 gorliwymi rusyfikatorami na ziemiach polskich.

Wnikliwy obserwator stosunk贸w panuj膮cych na ziemiach polskich na prze艂omie wieku XIX i XX, pozytywista Boles艂aw Prus, tak uj膮艂 t臋 spraw臋 w "Kronikach":

"Stosunek niekt贸rych grup 偶ydowskich do Polak贸w jest nie tylko niegodziwy, ale wprost - nieprzyzwoity. Prawie w tej samej chwili, kiedy libera艂owie 偶ydowscy drwi膮cym tonem w imi臋 rycersko艣ci 偶膮daj膮 od Polak贸w, aby g艂osowali za zupe艂nym r贸wnouprawnieniem 呕yd贸w w radach miejskich, w tej samej chwili " litwacy" odgrywaj膮 rol臋 rusyfikator贸w u nas, nawet obra偶aj膮 nas, a 呕ydzi pozna艅scy wr臋cz g艂osz膮, 偶e zawsze walczyli przeciw Polakom w interesie Niemc贸w (...). No i naturalnie upominaj膮 si臋 o 艂ap贸wk臋. Dla zupe艂no艣ci tego ohydnego obrazu niekt贸re partie czy grupy 呕yd贸w nie cofaj膮 si臋 przed pogr贸偶kami, a nawet czynami. Polskim sklepom kooperatywnym 呕ydzi nie chc膮 wynajmowa膰 mieszka艅 w swoich domach; m艂ynarze-呕ydzi roszcz膮 pretensje wy艂膮cznego prawa dzier偶awienia wszystkich m艂yn贸w w kraju (...) 呕ydzi prawowierni u nas znaj膮 tylko jedn膮 form臋 uspo艂ecznienia: swoj膮 narodowo艣膰; lekcewa偶膮za艣 prawa jednostki (cho膰by co do przechodzenia na inne wyznanie, lekcewa偶膮 s膮siad贸w i u偶ywaj膮c 艂agodnego wyrazu nie toleruj膮 cywilizacji. Takie stanowisko nie ma przysz艂o艣ci (...)" (B. Prus, "Kroniki", t. XX).

Nieco dalej Prus ocenia sytuacj臋 呕yd贸w w Kr贸lestwie:

"Wracam teraz do 呕yd贸w nieprzejednanych. Narzekaj膮 oni na upo艣ledzenie. To prawda, s膮 oni upo艣ledzeni - w pa艅stwie, ale nie wobec nas, Polak贸w. Wobec nas posiadaj膮 oni przywileje, o kt贸rych ci膮gle si臋 zapomina:

1) maj膮 sw贸j samorz膮d gminny, do kt贸rego nigdy nie miesza艂 si臋 偶aden Polak;

2) posiadali i posiadaj膮 mn贸stwo, ale to mn贸stwo stowarzysze艅 ekonomicznych, filantropijnych i o艣wiatowych;

3) prawie ka偶dy 呕yd umie czyta膰, pisa膰 i rachowa膰 dzi臋ki szk贸lkom elementarnym, kt贸re 呕ydzi w swoim j臋zyku maj膮, a jakich nam mie膰 nie wolno;

4) w razie konkurencji z chrze艣cijanami nie robi膮 sobie ceremonii, to jest, nie dopuszczaj膮 do wsp贸艂zawodnictwa, bojkotuj膮, doprowadzaj膮 do bankructwa i jeszcze wniebog艂osy narzekaj膮 na ucisk!

Innymi s艂owy, w wy艣cigu o dobrobyt, dzi臋ki zakazom, kt贸re spad艂y na nas, a nie dotyczy艂y ich, 呕ydzi maj膮 i mieli ogromn膮 przewag臋. Tote偶 ju偶 dzi艣 prawie ca艂y handel, cale p艂ynne bogactwo narodu znajduje si臋 w ich r臋kach" (j.w.)

Nieprawid艂owo艣ci, jakie zacz臋艂y wytwarza膰 si臋 na ziemiach polskich w wyniku ekspansji "litwak贸w", zauwa偶ali tak偶e pisarze polscy pochodzenia 偶ydowskiego. Historyk Wilhelm Feldman pisa艂:

"Dopiero 呕ydzi rosyjscy w Warszawie za艂o偶yli dzienniki 偶argonowe. Nie znaj膮c mowy polskiej, zacz臋li odnosi膰 si臋 do niej wrogo i w og贸le wyst臋powa膰 wobec spo艂ecze艅stwa polskiego prowokacyjnie. (...) Nad Wis艂膮 d膮偶yli do uzyskania prawno-pa艅stwowej zagwarantowanej odr臋bno艣ci, co by Kr贸lestwo pozbawi艂o charakteru polskiego. R贸wnocze艣nie czuj膮c, i偶 tylko z 呕ydami rosyjskimi tworz膮 pot臋g臋, stali si臋 centralistami rosyjskimi -tym samym staj膮c w opozycji do naj偶ywotniejszych interes贸w polskich" (W. Feldman, "Dzieje polskiej my艣li politycznej," s. 367).

W wyniku wszystkich tych dzia艂a艅 wytworzy艂a si臋 na ziemiach polskich specyficzna sytuacja w stosunkach polsko-偶ydowskich, kt贸r膮 podsumowuje Boles艂aw Prus w swoich "Kronikach":

"Zobaczmy rezultat ostateczny tych stosunk贸w. W naszych miastach 呕ydzi stanowi膮 od czterdziestu do osiemdziesi臋ciu procent og贸艂u mieszka艅c贸w i nale偶y do nich czterdzie艣ci jeden procent nieruchomo艣ci miejskich, cho膰 w kraju tworz膮 tylko pi臋tna艣cie procent mieszka艅c贸w. Dzi臋ki temu nasz ch艂op, kt贸remu ju偶 jest za ciasno na roli, nie mo偶e przenie艣膰 si臋 do miasta, gdy偶 呕ydzi nie dopuszcz膮 go tam. We W艂oc艂awku -pisze 'Dziennik Kujawski' - 呕ydzi na ulicy Nowej, b臋d膮cej g艂贸wn膮 arteri膮 miasta, zakupili w ostatnich czasach kilkadziesi膮t dom贸w, a偶eby wyprze膰 stamt膮d handel polski. Koron膮 za艣 naszego po艂o偶enia s膮 nast臋puj膮ce cyfry. Wci膮gu ostatnich dwunastu lat emigrowa艂o Polak贸w do Ameryki dziewi臋膰set czterdzie艣ci dziewi臋膰 tysi臋cy, prawie milion. A ilu ich wysz艂o do Niemiec, ilu do Cesarstwa? Do Cesarstwa uciekali przewa偶nie rzemie艣lnicy, zn臋kani ci膮g艂ymi strajkami, za艣 ich miejsce kto zaj膮艂? (...) By艂em teraz w Lublinie, kt贸ry znam od czas贸w dzieci艅stwa, i zdumia艂em si臋 nad mn贸stwem sklep贸w i warsztat贸w 偶ydowskich. Ulice, kiedy艣 niepodzielnie zamieszkane przez chrze艣cijan, dzi艣 s膮 偶ydowskimi i mn贸stwo dom贸w przesz艂o na w艂asno艣膰 呕yd贸w.

W takim stanie rzeczy mamy dwie perspektywy. Poniewa偶 呕ydzi rosn膮 i wzmacniaj膮 si臋 na naszych b艂臋dach, wi臋c -albo ulepszymy siebie samych i nasze wewn臋trzne stosunki, albo - w emigracji zmarnujemy najdzielniejsze si艂y, a reszta -stanie si臋 lennikami 呕yd贸w".

Dla zobrazowania w przybli偶eniu tego, o czym pisze B. Prus, podajemy poni偶sze zestawienie:

Wzrost liczby 呕yd贸w w polskich miastach:

1781 1856 1897
Warszawa 4,5% 24,3% 33,9%
艁贸d藕 - 12,2% 40,7%

W wielu miasteczkach kresowych liczba 呕yd贸w przekracza艂a 50% og贸艂u ludno艣ci (np. w Pi艅sku i 艁ucku by艂o ich 80%).

W latach 1864-1914 ziemie polskie opu艣ci艂o 4 327 000 Polak贸w, kt贸rzy zmuszeni byli uda膰 si臋 na emigracj臋 w poszukiwaniu pracy i chleba. Ich maj臋tno艣膰 przechodzi艂a w obce r臋ce (por. J. Topolski "Dzieje Polski," s. 532).

Zmiany w strukturach spo艂ecznych i narodowo艣ciowych na ziemiach polskich w taki oto spos贸b uj膮艂 Feliks Koneczny, historyk cywilizacji:

"Wolne zawody przechodzi艂y w r臋ce 偶ydowskie w nieproporcjonalnym odsetku. Prasa posz艂a w znacznej cz臋艣ci na 偶o艂d 呕yd贸w, ekonomia 偶ydowska zapanowa艂a niepodzielnie nad stosunkami gospodarczymi, a po miastach topnia艂a w艂asno艣膰 nieruchoma chrze艣cija艅ska ". We wszystkich miastach zaboru austriackiego i rosyjskiego " tubylcy uciekali przed 呕ydami na peryferie miasta. Handel 偶ydowski przybra艂 cechy jakby monopolu, a rolnictwo popada艂o w nies艂ychane zad艂u偶enie u 呕yd贸w, rzemios艂o za艣 grz臋z艂o w n臋dzy, i niestety, w ciemnocie. Rozrost zaludnienia 偶ydowskiego wyprzedza艂 przyrost ludno艣ci polskiej coraz silniej; pocz臋艂y si臋 wprost obliczenia, kiedy ilo艣膰 呕yd贸w zr贸wna si臋 z liczb膮 Polak贸w na polskich ziemiach, kiedy j膮 prze艣cignie. Zadawano sobie ju偶 ca艂kiem powa偶nie pytanie: czy oni s膮 u nas czy te偶 my u nich?" (F. Koneczny, "Cywilizacja 偶ydowska," s. 353).

To w tym w艂a艣nie okresie narodzi艂o si臋 powiedzenie 偶ydowskie: "Wasze ulice, nasze kamienice", i nie by艂o to tylko ironiczne stwierdzenie istniej膮cego stanu rzeczy, ale w pewnym sensie okre艣lenie przysz艂ego programu dzia艂a艅 wobec Polak贸w.

聽"NASZYM JERUZALEM B臉DZIE POLSKA"

Wszystkie procesy politycznego odrodzenia si臋 呕yd贸w, poszukiwania w艂asnej to偶samo艣ci narodowej i kreowanie nowych rozwi膮za艅 ideowych i terytorialnych, najmocniej zaznaczy艂y si臋 na ziemiach polskich.

Z艂o偶y艂y si臋 na to nast臋puj膮ce przyczyny:

1. Dzi臋ki - bezprecedensowej w dziejach - polskiej tolerancji, 呕ydzi znale藕li na ziemiach polskich azyl przed prze艣ladowaniami w innych krajach Europy, doskona艂e warunki do rozwoju, ochron臋 prawa (1264,1334) i autonomi臋, jakiej nie mieli nigdzie na 艣wiecie poza Palestyn膮. W wyniku tego Rzeczpospolita sta艂a si臋 Paradissus Judeaorum - "Rajem dla 呕yd贸w", czego wyra藕nym objawem by艂 sta艂y ich nap艂yw z Azji i Europy. W Polsce znalaz艂o si臋 najwi臋cej 呕yd贸w, kilkakrotnie wi臋cej ni偶 w jakimkolwiek innym pa艅stwie.

2. W wyniku rozbior贸w Rzeczypospolitej przez o艣cienne mocarstwa w II po艂owie XVIII wieku i podzia艂u narodu mi臋dzy zaborc贸w, up艂ywu krwi polskiej w wyniku wojen i licznych przegranych zryw贸w niepodleg艂o艣ciowych, germanizacji, rusyfikacji i nieustannej wojny psychologicznej nar贸d polski znalaz艂 si臋 w sytuacji, kt贸r膮 jego wrogowie uznali za beznadziejn膮, nie rokuj膮c膮 odrodzenia jakiejkolwiek formy pa艅stwowo艣ci. Uznano go za "gnij膮cego trupa", a skoro jest "trup", to natychmiast "pojawia si臋 robactwo, kt贸re chcia艂oby go toczy膰". Nar贸d na poz贸r s艂aby i konaj膮cy chciano przywali膰 kamieniem grobowym i uniemo偶liwi膰 mu zmartwychwstanie. Cywilizacja talmudyczna me zna bowiem poj臋cia "wdzi臋czno艣膰", ale nade wszystko przedk艂ada bo偶ka Interesu.

Taki uk艂ad stosunk贸w nasun膮艂 niekt贸rym ugrupowaniom 偶ydowskim my艣l, 偶e na ziemiach polskich mo偶na b臋dzie bez trudu utworzy膰 "ziemi臋 judzk膮", czyli "wykroi膰 kawa艂 Polski" dla 呕yd贸w, na pa艅stwo wy艂膮cznie 偶ydowskie. Koncepcj臋 tak膮 wysun膮艂 ju偶 w XVIII wieku Jakub Frank, ale w owym czasie mog艂y to by膰 tylko marzenia. Uznano zatem, i偶 dopiero na prze艂omie wiek贸w XIX i XX pojawi艂y si臋 warunki do realizacji takiego pomys艂u. Nie rezygnowano przy tym z projekt贸w, aby tworzy膰 pa艅stwo 偶ydowskie do sp贸艂ki z tubylcami, z gojami, na ca艂ym obszarze ziem polskich, chc膮c - na miejsce maj膮cego si臋 odrodzi膰 pa艅stwa polskiego - wprowadzi膰 nowy rodzaj pa艅stwa 偶ydowsko-polskiego:

Judeopoloni臋 oficjaln膮, uznawan膮 i przez Polak贸w, i przez czynniki mi臋dzynarodowe.

Powsta艂y w ten spos贸b dwa programy nawzajem si臋 uzupe艂niaj膮ce. Na pewnym obszarze powsta艂oby pa艅stwo 偶yd贸wekie, w kt贸rym Polacy nie mieliby w og贸le g艂osu, a niezale偶nie od tego, i obok tego, mogliby 呕ydzi stanowi膰 w ca艂ej Judeopolonii r贸wnoprawny czynnik polityczny. Rozwi膮zania takie popiera艂o mi臋dzynarodowe 偶ydostwo, czemu wyraz dano m.in. w "Ok贸lniku kierownik贸w politycznych k贸艂 偶ydowskich z XI 1898 r. do 呕yd贸w polskich". Na stronie 173. napisano w nim:

"Bracia i Wsp贸艂wyznawcy! Trzeba aby kraj zosta艂 naszym kr贸lestwem (...). Starajci臋 si臋 po trochu usun膮膰 Polak贸w ze聽wszystkich wa偶niejszych stanowisk i skupi膰 w naszych r臋kach wszystkie nici w艂adzy spo艂ecznej. Wszystko, co do chrze艣cijan nale偶y, powinno sta膰 si臋 wasz膮 w艂asno艣ci膮, zwi膮zek izraelski dostarczy wam potrzebnych do tego 艣rodk贸w. Ju偶 zacz臋to na ten cel zbiera膰 potrzebne fundusze, a udaje si臋 lepiej, ni偶 przypu艣ci膰 by mo偶na. Dla doprowadzenia do skutku planu wyrwania stanowczo Galicji chrze艣cijanom, wszyscy nasi wielcy bogaci zapisali si臋 na znaczne sumy. Da baron Hirsch, dadz膮 Rotschyldzi, Bleichrederowie i Mendelsonowie i inni dadz膮 (...). Bracia i wsp贸艂wyznawcy! Do艂贸偶cie wszelkich usi艂owa艅, a偶eby doprowadzi膰 do skutku to, co zamierzamy" (por. J. Polak, op. cit. , s.28; S. Wysocki, "呕ydzi w dziejach Polski," s. 89).

Jakby w odpowiedzi na to wezwanie w 1902 r. odby艂 si臋 w Mi艅sku Litewskim Wszechrosyjski Zjazd 呕ydowski o wyra藕nym charakterze nacjonalistycznym, postuluj膮cy narodow膮 ofensyw臋 偶ydowsk膮 w krajach golusu (golus= 艣wiat nie偶ydowski - ALS). Jego uchwa艂a stanowi艂a podbudow臋 do kszta艂towania si臋 program贸w 偶ydowskich partii politycznych.

Opr贸cz dzia艂aj膮cych ideolog贸w syjonistycznych na ziemiach polskich zacz臋艂y si臋 tworzy膰 o艣rodki skupiaj膮ce aktywist贸w, staraj膮ce si臋 narzuci膰 pozosta艂ym 呕ydom sw贸j punkt widzenia.

"POLSKA JEST NASZ膭 WSP脫艁W艁ASNO艢CI膭"

Fo艂kistowskie teorie "budowania Jerozolimy w ka偶dym kraju" diaspory by艂y oparte na zasadach powszechnie wprowadzanej emancypacji, na prawach gwarantowanych jednostce ludzkiej i mie艣ci艂y si臋 w granicach dozwolonego dzia艂ania mniejszo艣ci narodowych. W rzeczywisto艣ci jednak nigdzie nie podejmowano pr贸b ich realizacji i nigdzie te偶 nie zosta艂y zrealizowane.

Inaczej by艂o na ziemiach polskich. 呕ydzi, kt贸rzy w pocz膮tkach XX wieku stanowili tu 艣rednio od聽 8 do 10% (w zale偶no艣ci od zastosowanych metod statystycznych), zdecydowanie sprzeciwiali si臋 okre艣laniu ich jako mniejszo艣ci narodowej i 偶膮dali traktowania siebie jako pe艂noprawnych wsp贸艂gospodarzy ziem polskich. Takiego absurdalnego 偶膮dania nie zg艂osili w 偶adnym innym kraju.

呕ydzi, prze艣ladowani i wyp臋dzani ze wszystkich kraj贸w Europy聽 (i nie tylko), znale藕li schronienie i opiek臋 prawa w Polsce, teraz niepomni na ten fakt, przygotowywali si臋 do odebrania Polakom praw decydowania o losach w艂asnej ojczyzny. Podstaw膮 do roszcze艅 sta艂a si臋 teza, 偶e 呕ydzi s膮 odwiecznymi mieszka艅cami ziem polskich i 偶e to oni byli tw贸rcami pa艅stwowo艣ci polskiej. Nie bodziemy tu rozwa偶a膰 szczeg贸艂owych rewelacji, jak to "banda Piasta zdetronizowa艂a 偶ydowskiego kr贸la i przej臋艂a w Polsce w艂adz臋", a przejdziemy do opisu dw贸ch bli偶szych nam wydarze艅, rzuc膮jucych nieco 艣wiat艂a na t臋 spraw臋. Oddajmy g艂os B. Mieszkiewiczowi, uczestnikowi pewnego spotkania:

"Bardzo pouczaj膮ce pod tym wzgl臋dem by艂o spotkanie, jakie odby艂o si臋 w po艂owie maja 1987 w Instytucie Francuskim w Warszawie z Rachel膮 Erthel, profesorem Uniwersytetu Paryskiego, wyk艂adaj膮c膮 cywilizacj臋 偶ydowsk膮 i j臋zyk jidysz, autork膮 kilku ksi膮偶ek z tej dziedziny. Zaraz na pocz膮tku wyk艂adu us艂yszeli艣my, 偶e 呕ydzi 偶yli w Polsce od niepami臋tnych czas贸w, za艣 wi臋kszy nap艂yw na skutek prze艣ladowa艅 w innych krajach nast膮pi艂 w XII wieku, a nazwa Polska pochodzi wg 偶ydowskiej legendy ('legende', a nie 'conte', co by艂oby synonimem 'podania', 'opowie艣ci') od hebrajskiej nazwy 'po lin', kt贸ra jest synonimem drugiej Ziemi Obiecanej, a kt贸ra zniekszta艂cona przez Niemc贸w na Polen da艂a nazw臋 kraju. (...) Nie chc臋 wszak偶e podejrzewa膰 z艂ej woli, zw艂aszcza, 偶e wyk艂ad by艂 skierowany do polskiego audytorium, wi臋c jest to dobry przyk艂ad homine unius libri odrzucaj膮cego wszelkie fakty, kt贸re mog艂yby zak艂贸ci膰 spoisto艣膰 pogl膮d贸w. Zauwa偶my przy tym, 偶e owa sugestia, i偶 呕ydzi 偶yli w Polsce od niepami臋tnych czas贸w, a wi臋c mo偶e od II wieku... (偶e przecz膮 temu tak 藕r贸d艂a pisane, jak i archeologia - tym gorzej dla 藕r贸de艂) i 偶e to od nich pochodzi nazwa kraju, zmienia pozycj臋 呕yd贸w: z obcych przybysz贸w staj膮 si臋 wsp贸艂gospodarzami, je艣li nie pierwotnymi mieszka艅cami tej ziemi, po kt贸rych dopiero osiedlili si臋 S艂owianie podczas W臋dr贸wki Lud贸w. Jest to jeden z klock贸w do 艂amig艂贸wki, pozwalaj膮cy lepiej odczu膰 i zrozumie膰 postawy i zachowanie si臋 呕yd贸w przed rokiem 1918 i po nim.

Zna艂em t臋 opowiastk臋, wyk艂adni臋 s艂贸w 'po lin', znacz膮cych dos艂ownie 'tu odpoczniesz', odpoczniesz w oczekiwaniu na Mesjasza, kt贸ry wywiedzie ci臋 do Ziemi Obiecanej - cho膰 przyznam, 偶e zaskoczy艂o mnie wyg艂oszenie jej ex professe przez profesora paryskiego uniwersytetu" (B. Mieszkiewicz, "Antysemityzm?," s. 4).

Autor powy偶szych s艂贸w zaskoczony by艂 "rewelacjami" prof. Racheli Erthel na temat pochodzenia nazwy "Polska". Dzi艣 zapewne jest 艣wiadom, i偶 wyg艂oszona przez ni膮 teoria zosta艂a uznana urz臋dowo za prawdziw膮, a co wi臋cej, odpowiednio jeszcze zmodyfikowana, a raczej bardziej pogmatwana. W Jewish Museum w Nowym Jorku, przy Fifftest Avenue, w dziale po艣wi臋conym 呕ydom z ziem polskich, znajduje si臋 informacja, 偶e 呕ydzi wyp臋dzeni z Hiszpanii i tu艂aj膮cy si臋 po Europie zatrzymali si臋 w miejscu, kt贸re uznali za w艂a艣ciwe, aby spocz膮膰 ("Po-lin"); i st膮d pochodzi nazwa Polska. Przytaczamy ten napis w oryginalnym angielskim brzmieniu: "After the Jews, were expelled from Spain, they traveled eastward. At one point they stopped to rest, and a note dropped down from the sky. 'Po-lin', it said in Hebrew -聲聲Stay here'. That is how Poland got its name" (odpis ze zdj臋cia wykonego ll VIII 1994).

Warto przypomnie膰, 偶e "Edykt o wygnaniu 呕yd贸w z Hiszpanii" podpisany zosta艂 31 III 1492 r., a zn臋kani 呕ydzi dotarli do Polski po wielu latach, via Portugalia i p贸艂nocna Afryka. Polska w owym czasie udzieli艂a ju偶 schronienia wielu falom prze艣ladowanych 呕yd贸w, a sama jako pa艅stwo prze偶ywa艂a sw贸j Z艂oty Wiek. Z informacji w Jewish Museum wynika艂oby, 偶e w贸wczas nie mia艂a nawet jeszcze nazwy. Niew膮tpliwie w tworzeniu tego muzeum udzia艂 bra艂o wielu profesor贸w, wyk艂adowc贸w wy偶szych uczelni ca艂ego swiata. Zostawmy to bez komentarzy.

Idea, 偶e 呕ydzi s膮 pe艂noprawnymi wsp贸艂gospodarzami Polski, jest nadal aktualna. Nie przypadkiem wynik艂y kontrowersje przy ustalaniu napisu na pomniku po艣wi臋conym tragedii 呕yd贸w w Jedwabnem, gdy pojawi艂o si臋 tam stwierdzenie, 偶e zamordowani byli "wsp贸艂gospodarzami" tej ziemi. I nie przypadkiem to okre艣lenie zosta艂o tam wprowadzone.

(...)

PODSUMOWANIE

Pr贸ba "przywalenia Polski kamieniem grobowym" -jak okre艣li艂 to prof. J. R. Nowak - przez stworzenie na ziemiach polskich sztucznego tworu przy pomocy Niemc贸w, zwanego Judeopoloni膮, zako艅czy艂a si臋 fiaskiem. Jednak w walce o niedopuszczenie do realizacji tych plan贸w Polska ponios艂a du偶e straty i sta艂a si臋 przedmiotem manipulacji na arenie mi臋dzynarodowej. Wrogowie nie potrafili doceni膰 narodowych d膮偶e艅 Polak贸w i wydawa艂o si臋 im, 偶e nieograniczone pieni膮dze i wsparcie pot臋偶nego mocarstwa mog膮 by膰 silniejsze nad wol臋 narodu do odrodzenia w艂asnej Ojczyzny.

Z ob艂臋dnych plan贸w jednaknie zrezygnowano. Nie uda艂o si臋 stworzy膰 dywersyjnego tworu pa艅stwowego przy pomocy Niemc贸w, wi臋c ju偶 od roku 1919 zacz臋to planowa膰 zniewolenie Polski przy pomocy bolszewik贸w, co zaowocowa艂o w 1944 r. stworzeniem tzw. Polski Ludowej, w kt贸rej mordy elementu niepodleg艂o艣ciowego, zniewa偶anie godno艣ci narodu i walka z polskimi tradycjami mia艂y doprowadzi膰 do wynarodowienia i stalinizacji "mas polskich". Okaleczony nar贸d, chocia偶 poni贸s艂 ogromne straty, zdo艂a艂 jednak zachowa膰 w sobie tyle 偶ywotno艣ci, aby walczy膰 o to, "偶eby Polska, by艂y Polsk膮".

Trzecia pr贸ba zniewolenia i zniszczenia Polski narodowej zosta艂a podj臋ta od roku 1989, gdy pod pretekstem transformacji zacz臋to jawnie propagowa膰 likwidacj臋 pa艅stw narodowych (nie wszystkich!!!) i stworzenie globalistycznego kibucu, sk艂adaj膮cego si臋 z kosmopolitycznych euroregion贸w, sterowanych przez mi臋dzynarodowy kapita艂. Miejmy nadziej臋, 偶e i tym razem Polakom nie zabraknie si艂y i ch臋ci aby walczy膰 o zachowanie warto艣ci, o kt贸re walczyli i za kt贸re gin臋li nasi Ojcowie.

Bibliografia do tematu "Judeopolonia"


Ba艂aban M., "Historia i literatura 偶ydowska", Lw贸w - Krak贸w - Warszawa 1925
Ba艂aban M., "Studia historyczne", Warszawa 1927
Bimbaum N., "Den Ostjuden ihr Recht", Wien 1915
Dmowski R., "艢wiat powojenny a Polska", wyd. III, Warszawa 1932
Dmowski R., "My艣li nowoczesnego Polaka", Londyn 1953
Eisenbach A., "Ludno艣膰 偶ydowska w Kr贸lestwie Polskim w ko艅cu XIX w, w: ,Biuletyn 呕ydowskiego Instytutu Historycznego", 1959, nr 29
Fajnhauz D., "呕ydzi na Litwie i Bia艂orusi w XIX w", w: "Biuletyn 呕ydowskiego Instytutu Historycznego", 1959, nr 51;
Fajnhauz D., "Ludno艣膰 偶ydowska na Litwie i Bia艂orusi a powstanie 1963", w: "Biuletyn 呕ydowskiego Instytutu Historycznego", 1961, nr 38
Ford H., "Mi臋dzynarodowy 呕yd", Warszawa 1998
Hartglas A., "Zasady naszego programu politycznego w Polsce", Warszawa 1918
Hirschhorn S., "Historia 呕yd贸w w Polsce od Sejmu Czteroletniego do wojny europejskiej (1788-1914)", Warszawa 1921
Jeske-Choi艅ski T., "Historia 呕yd贸w w Polsce", Warszawa 1919
Johnson R, "Historia 呕yd贸w", Krak贸w 1998
Kautski K., "Rasse und Judentum", Berlin 1914
Kautski K., "Socjal-Demokracja", w: "Rewolucja proletariacka i jej program" [przek艂ad polski]. Warszawa 1924
Kempner S., "Dzieje gospodarcze porozbiorowej Polski", Warszawa 1912
Kobyli艅ski S., "Sprawa polska a kwestia 偶ydowska", Pozna艅 1924
Koneczny F., "Logos i Ethos", Pozna艅 1921
Koneczny F., "Cywilizacja 偶ydowska", Warszawa 1997
Korsch H., "呕ydowskie ugrupowania wywrotowe w Polsce", Warszawa 1925
Kruszy艅ski J. MT, "呕ydzi i kwestia 偶ydowska", W艂oc艂awek 1920
Krysiak F., "Dwa dni grozy we Lwowie", Krak贸w 1919
Krajewski J., "Bia艂e karty w sprawach polsko-偶ydowskich na prze艂omie XIX i XX wieku do roku 1939", Warszawa 1989
Kurnatowski J., "W sprawie 偶ydowskiej". Warszawa 1914
Laudynowa S., "Sprawa 艣wiatowa. 呕ydzi, Polska, ludzko艣膰", t. I-II, Chicago 1919
Marchlewski J., "Antysemityzm a robotnicy" [reprint]. Warszawa 1972
Marks K., "W kwestii 偶ydowskiej", w: K. Marks, F. Engels, "Dzie艂a", t. I, Warszawa 1961
Marylski A., "Dzieje sprawy 偶ydowskiej w Polsce", Warszawa 1912
Mieszkiewicz B., "Antysemityzm?", Krak贸w b.r.
Niemojewski A., "Prawo 偶ydowskie o gojach". Warszawa 1918
Niemojewski A., "Dusza 偶ydowska w zwierciadle Talmudu", Warszawa 1920
Nowaczy艅ski A., "Mocarstwo anonimowe", Warszawa 1920
Nowak J. R., "Haniebna karta", w: "S艂owo - dziennik katolicki", 24-25 III 1995
Nowak J. R., "Judeopolonia. Nieucy z 'Wyborczej'", w: "Nasza Polska", 24 III 1999, nr 12
Orlicki J., "Szkice z dziej贸w stosunk贸w polsko-偶ydowskich 1918-1949", Szczecin 1983
Pawlikowski M., "Dwa 艣wiaty", Londyn 1952
聽"Pami臋tnik z I zjazdu Zjednoczenia Polak贸w Wyznania Moj偶eszowego wszystkich ziem polskich", Warszawa 1919
Phillippson M., Neueste Geschichte desjudischen Volkes", Band I-III,Leipzig l911
Pob贸g-Malinowski W., "Najnowsza historia polityczna Polski", t. II, Londyn 1983
Pogonowski J. C., "Jews in Poland. A Documentary History", New York 1993
Polak J., "Zbrodnicze plemi臋", Wroc艂aw - Warszawa b.r.
Pranajtis J. B., "Chrze艣cijanin w Talmudzie 偶ydowskim". Warszawa 1937
Reich L., "呕ydowska Delegacja Polak贸w w Pary偶u", Lw贸w 1922
Rolicki H., "Zmierzch Izraela", Warszawa 1932
Rosta艅ski K., "Polonii w Ameryce z 呕ydami sprawa w dobie odbudowy Pa艅stwa Polskiego", Warszawa 1925
Segel B., "Die polnische Judenfrage", Berlin 1916
Szczepa艅ski W, "Najstarsze cywilizacje Wschodu klasycznego", t. I: "Egipt", t. III: "Egea i Hatti", Lw贸w 1922-1923
Tartakower A., "Emigracja 偶ydowska z Polski", Warszawa 1934
Tartakower A., "Zarys socjologii 偶ydostwa". Warszawa 1938
Topolski J., "Dzieje Polski", Warszawa 1977
Trzeciak S., "Mesjanizm a kwestia 偶ydowska", Warszawa 1934
Trzeciak S., "Program 艣wiatowej polityki 偶ydowskiej", wyd. III rozszerzone, Warszawa 1936
Trzeciak S., "Talmud o gojach a kwestia 偶ydowska w Polsce", Warszawa 1939
Tworakowski S., "Polska bez 呕yd贸w", Warszawa 1939
Wasiuty艅ski B., "Ludno艣膰 偶ydowska w Polsce w wieku XIX i XX (Studium statystyczne)", Warszawa 1930
Witos W, "Moje wspomnienia", IWW 1978
Wr贸bel P, "Mi臋dzy nadziej膮 a zw膮tpieniem", w: "Wi臋藕", VII-VIII 1986
Zadrecki T., "Talmud w ogniu wiek贸w". Warszawa 1936
Znaniecki F., "Upadek cywilizacji zachodniej", Warszawa 1921
呕aboty艅ski W., "Polaki i Jewreje", Odessa 1921
呕aboty艅ski W., "Pa艅stwo 呕ydowskie", Warszawa - Lw贸w, b.r.
"呕ydzi a powstanie styczniowe". Materia艂y i dokumenty opracowane do druku przez A. Eisenbacha, D. Fajnhauza i A. Weissa, Warszawa 1963

WK: do pozycji wymienionych przez dr Szcze艣niaka doda膰 mo偶na:
Odpowied藕 J臋drzeja Giertycha "Dziennikowi Polskiemu", "My艣l Polska", Londyn 1975
Maciej Giertych, "Nie przemog膮 ! Antyko艣ci贸艂, antypolonizm, masoneria" - Wroc艂aw - NORTOM 1997
Maciej Giertych, "Nisko nad Sanem - planowane przez Niemc贸w pa艅stwo 偶ydowskie na terenach Polski", "Opoka w Kraju" nr 36(57) z grudnia 2000
patrz te偶 Judeopolonia pod adresem: http://www.iyp.org/polish/history/antypolonizmy/index_jedwabne_8.php


Strona glowna "ksiazek skazanych na przemilczenie"