W innym miejscu dr Rostański informuje, że głosy prasy przeciw Polsce nastrojonej dotarły rychło do najwyższych kół USA. Posłowie żydowscy i przez Żydów inspirowani podnosili interpretacje i rezolucje antypolskie. W Kongresie dłuższy czas toczyła się dyskusja dla nas w najwyższym stopniu niepochlebna i nieprzychylna (...). Dla uspokojenia opinji publicznej, na serio wzburzonej i dla dojścia wątka prawdy, wysłano do Polski komisję z dyplomatą Henrym Morgenthauem i gen. Jadwinem na czele. Pisząc o wynikach tej misji, dr Rostański zauważa: (...) Morgenthau złożył raport mocno stronniczy, pisząc wprost przewrotnie i nieprzychylnie - tak niezgodnie z faktycznym stanem rzeczy, że gen. Jadwin uważał za konieczne złożyć swój raport, a ten dokument wypadł już bezwzględnie korzystnie i zupełnie zaszczytnie dla Polski.

Z jednego z artykułów dr. Rostańskiego można się dowiedzieć o czymś, co po 60-70 latach jako żywo przypomina sytuację niegdysiejszą. Oto pisze on: (...) Zabrakło (do obrony dobrego imienia Polski - przyp. Rog.) najbardziej powołanego czynnika, jakim była oficjalna reprezentacja Rzeczy Pospolitej w Waszyngtonie. Niestety, za pierwszego posła naszego w Ameryce nie było żadnej łączności pomiędzy nim a społeczeństwem polsko-amerykańskim (...). Wzywania i krytyki ze strony pism polskich pod jego adresem nic odmienić nie zdołały. Poselstwo wykazywało apatję niegodną i szkodniczą.

Tamtą sytuację można by bez większej przesady odnieść do pasywności dzisiejszych przedstawicielstw dyplomatycznych i konsularnych RP w USA. Reaguje się tylko sporadycznie i bez szczególnego nacisku - w postaci listów protestacyjnych do redakcji gazet, gdy ukazywały się określenia polskie obozy koncentracyjne.

Rolę obrońcy dobrego imienia Polski i Polaków wzięła na siebie Polonia! Tak właśnie było tuż po odzyskaniu przez nas niepodległości w 1918 r., gdy w USA trwała ostra nagonka antypolska. Przypomina o tym dr Rostański: (...) W Kongresie dzielnie bronił sprawy polskiej, imienia polskiego, jedyny podówczas polski kongresman adwokat Kleczka z Milwaukee, którego w tej akcji podtrzymywały wydatnie polsko-amerykańskie organizacje i prasa, dostarczając mu potrzebnych materiałów, dokumentów itp. Napaści żydowskie odpierały m.in. takie stowarzyszenia, jak Związek Narodowy Polski, Związek Polek, Zjednoczenie Polskie.

(...) Jasno i dowodnie - pisze dr Rostański - odpierano wszelkie inwektywy, kalumnie i oskarżenia o pogromach w Polsce. Odezwał się tak popularny w Ameryce Paderewski, oświadczając, że żadnych pogromów nie było, potwierdził to jego zdanie dwukrotnie poseł amerykański w Warszawie Hugh Gibson. Także wspomniany raport gen. Jadwina zaprzepaszczał sprawę żydowskiej hecy.

Z obroną Polaków sprzed ponad 80-85 laty znamiennie korespondują słowa, jakie w Chicago przeczytałem w odezwie prezesa Kongresu Polonii Amerykańskiej Edwarda Moskala z okazji tegorocznych obchodów Dnia Gen. K. Puławskiego. Oto fragment: (...) Najgorsze kłamstwa i epitety rzuca się na Polskę, Polaków i Amerykanów polskiego pochodzenia. Media celowo mylą. Piszący i mówiący w nich nadają nam najbardziej ohydne nazwy. Celowo mylą kraj naszych przodków z tymi, którzy dokonali holokaustu. Obrażają nie tylko inteligencję, ale i nasze tradycje. Pytam: kiedy ostatni raz widzieliśmy, by takie osoby nazywano po imieniu osobnikami antypolskimi? Nigdy! Ponieważ nie pasuje to do programu tych, którzy chcą poniżyć naród polski. Obciąża się nas obelżywymi etykietkami w celu poniżenia - to właśnie jest w zgodzie z ich regułami gry.

U progu rodzącej się II Rzeczpospolitej oskarżenia prasy żydowskiej i amerykańskiej (m.in. hearstowskiej) miały swą kulminację w sugerowaniu rzekomych pogromów Żydów w Polsce. W tych oskarżeniach i lżeniu Polaków celował wychodzący w Chicago w języku angielskim żydowski tygodnik "Sentinel".

Dr Rostański przytacza wyjątki z numeru tego pisma z dnia 28 VII 1920 r. i opatruje własnym komentarzem, w którym pisze: (...) Numer ten w zaciekłości ataku wprost skandaliczny, rekordowy w tej kampanji potwarzy, łgarstwa, nienawiści i przewrotności łotrowskiej - obliczony niezawodnie na to, by w Ameryce, w której nam o dobre imię tak usilnie zabiegać zależało - by nam tu właśnie dobre imię psuć.

Autor cytuje "Sentinela" i komentuje: (...) Ach, co też tam wszystkiego nie nazbierano! Włosy stają na głowie od tych okropności! Ktoś tam chciał Żydów wieszać w samejże sali Sejmu!... W Poznaniu na ulicach rozwieszano afisze wzywające do pogromów. Ktoś gdzieś jakoby osmarował Żyda czernidłem, a potem "pucował na glanc" ostrą szczotką (dosłownie!).

Dalej w "Sentinelu" napisano: (...) Żydzi nigdzie na świecie nie wycierpieli tyle, co w Polsce, bo ich nawet inkwizycja w Hiszpanii tak nie udręczyła jak Polacy (sic!). A i dziś Polska jest krajem ich cierpienia - wbrew wszystkiemu co kłamią światu Polacy! Polska to kraj upadły, zdemoralizowany, w nędzy gnijący; Polacy naród degeneratów, popsuty, w zbrodni zrodzony - w zbrodni zginie! Oto dosłowne cytaty i konkluzje owego artykułu. Uff!

Dr Rostański tak podsumował swój komentarz do ataku "Sentinela": Widać było z owych szpalt i słów hasydzkiego pismaka, jak się pieni, ciska, jak nim rzuca zajadłość szalona, jak go złość bezsilna rozpiera, że nie może własnymi rękoma tej całej Polski szarpać, targać, bić, deptać, by z niej, żywej jeszcze, ciepłą krew chłeptać! Więc bezsilność manifestował w potwarzach, kalumnjach i wyzwiskach zapamiętałych.

Nie ma to jak spółka z Niemcami

Polski autor stwierdza, że w nagonce przeciw Polsce Żydzi w Ameryce mieli po swej stronie Niemców. Pisał: (...) Niemcy sekundowali Żydom w tej robocie od samego początku nagonki. Oni zawsze szli z Żydami przeciw Polakom, a Żydzi protekcję u nich mieli stale na naszą szkodę. W niemieckiej gazecie ukazującej się w Chicago "Illinois Staats Zeitung" nazywano Polskę pogardliwie "Pollackei" (każde polskie dziecko w Ameryce wie, że "Pollack" to obraźliwe określenie Polaków w tym kraju - przyp. - Rog.), a o polskiej gospodarce pisano jako o tej, która dokonywała gwałtu na Litwinach, Ukraińcach, Żydach. Musimy ich brać w obronę - grzmiał "Sentinel" - byle Polska nie była za dużą i za potężną!

Amerykańscy Niemcy nader krytycznie odnieśli się do wspomnianego wyżej raportu z Polski Morgenthaua, choć bynajmniej nie był nam życzliwy, Niemcom to nie wystarczało. W "Illinois Staats Zei-tung" ukazały się nader nieprzychylne Polakom artykuły. Jeden z nich tak dr Rostański skomentował: (...) Niemcy wtórując Żydom, wykazali idjotyczną iście w opętaniu zaciekłem złość prusaczą, przeciwko nam skierowaną, taką bezmyślnie tępą w swej wściekłości, że to aż rozbraja, dysputować z tem wprost nie można! I dorzucił cytat ze wspomnianej niemieckiej gazety o tym, że ów Morgenthau nie skompromitował do cna Polski, czym skompromitował Amerykę i stał się niegodnym miana Amerykanina.

Były wszak gazety, które życzliwie odnosiły się do Polski u zarania jej niepodległości i broniły nas przed napastliwymi atakami. Należał do nich "Times" z Nowego Jorku, a także wielkonakładowe chicagowskie dzienniki "Journal" (reprezentował demokratów) i republikańska "Tribune". Szczególnie przychylnym okazał się organ "króla samochodów" Henry'ego Forda "Dearborn Independent", który nawet rozpoczął propolską kampanię prasową, korzystając często z informacji i artykułów dostarczanych przez stronę polską (Żydom wiele krwi to napsuło - pisał dr Rostański).

W obronie szkalowanej Polski i Polaków występowały, rzecz oczywista, przede wszystkim polskie gazety, wśród których wyróżniał się "Dziennik Chicagowski". Gdy w "Chicago Daily News" ukazał się oczerniający nas artykuł, redaktor naczelny dr Karol H. Wachtel wystosował do szefa amerykańskiego dziennika list z protestem, pisząc m.in.: (...) W Polsce nie było pogromów, sam wyraz ten jest obcy. Pogromy były urządzane w Rosji i na Ukrainie (tamże od czasów buntu Chmielnickiego), ale winę za pogromy Żydzi przypisywali Polakom. Polacy musieli się tylko bronić przeciw Żydom zabiegami ekonomicznymi, bowiem oni połączyli się przed I wojną światową z Rosjanami, grożąc zrusyfikowaniem naszego handlu i przemysłu; Polacy musieli się bronić przeciw Żydom także politycznie w latach wojny światowej, ponieważ Żydzi połączyli się z Niemcami w Polsce przeciwko polskiej ludności, podobnie jak byli przeważnie proniemieccy w Ameryce. Używali oni wszelkich możliwych sposobów, by nam szkodzić, służyli oni Niemcom jako szpiegowie, donosiciele etc. (...) Żydzi zawsze stali po stronie ciemiężców, nigdy nie po stronie ciemiężonego ludu.

W komentarzu do tego listu dr Rostański pisał: (...) To w Wielko-Rosji Żyd był upośledzony i w pogardzie i to do ostatnich dni caratu, który trzymał ich pod prawami wyjątkowymi, bardzo ciężkimi. Przy lada okazji dochodziło tam do pogromów. I tak w 1882 r. miał miejsce wielki pogrom w Niżnym Nowogrodzie, a już w bieżącym stuleciu - w 1903 r. - w Kiszyniewie przyszło do najstraszniejszego z pogromów, w którym zginęło ponad 300 Żydów, a około 4 tysiące odniosło rany, okaleczenia lub guzy co najmniej, a cała dzielnica tego miasta, którego ludność była w 43 proc. żydowska, została splondrowana i zburzona.

Witajcie, bracia bolszewicy!

Dr Rostański wiele miejsca w swych publikacjach poświęcił zachowaniu Żydów w czasie, gdy Polska zmagała się z nawałą bolszewicką. Przypominał, że na wschodnich rubieżach mieszkańcy pochodzenia żydowskiego garnęli się do szeregów sowieckich wszędzie tam, gdzie najeźdźca stawiał stopę. Pisał: (...) Żydzi popełniali niewysłowione gwałty, walcząc nie jak żołnierze, lecz jak dzicz. Dalej wspomina: (...) Gdy w Wilnie cały sztab bolszewicki zagarnęła Armja Polska, to prawie wszyscy w nim byli Żydami. Osądzono ich za okrucieństwa, a Żydzi znowu głosili po świecie o wileńskim "pogromie".

Dr Rostański przypomina słowa, jakie padły na zebraniu polsko-żydowskiego Towarzystwa "Zgoda" w Paryżu, a były to słowa wypowiedziane przez dr. Downarowicza, b. ministra w rządzie Moraczewskiego: Wracam z Wilna, gdziem słyszał od naocznego świadka, jakim był Józef Piłsudski, że przy zdobywaniu Wilna Żydzi rzucali na wojsko polskie bomby, strzelali z ukrycia, a nawet rzucali na żołnierzy siekierami!... A przecież do polskich retorsji nie doszło. Sam rabin wileński Rubinstein przyjechał do Piłsudskiego i dziękował za to, iż pomimo prowokacji ze strony grup żydowskich Polacy nie wzięli odwetu.

(...) Podobnie wrogie stanowisko wobec polskich żołnierzy zajęli Żydzi w czasie walk o Lwów. Z okien domów rzucali na nasze wojsko kamienie i różne sprzęty, lali wodę gorącą. I dalej: (...) Jak daleko zaszły w Polsce sowieckie hordy, tak daleko zaszli i Żydzi, łącząc się z nimi. Po miastach, po miasteczkach oni pierwsi zakładali "sowiety" lokalne, wszędzie opowiadali się po stronie zwycięzców. A później, gdy bolszewików przepędzono, ci Żydzi zdrajcy Polski, musieli uciekać razem z najeźdźcą.

Alians Żydów z bolszewikami? Skąd my to znamy? Historia lubi się powtarzać. W niecałe 20 lat później, gdy bolszewicy 17 września 1939 r. najechali nasz kraj, kresowi Żydzi z miejsca zaczęli kolaborować z NKWD, wydając najlepszych synów Polski w jego łapy. Czekała ich śmierć, obozy lub niewolnicza praca na "nieludzkiej ziemi".

Wróćmy wszakże do zmagania z nawałą bolszewicką u zarania II Rzeczpospolitej. Wieści o zbrodniczych zachowaniach Żydów docierały do amerykańskiej Polonii. Rodacy za oceanem w ramach protestów podjęli m.in. bojkot żydowskich sklepów, które np. w Chicago, w polskich dzielnicach, szybko straciły setki klientów. Ziały pustką. Znamienna była reakcja na owo zachowanie Polonusów, jaką wyraził w słowach w czasie spotkania z Romanem Dmowskim finansista i przywódca Żydów nowojorskich Louis Marschal. Powiedział: Żydzi woleliby już pogrom od ekonomicznego bojkotu... (sic!).

Opuszczając na początku 1919 r. USA, Roman Dmowski (po licznych kontaktach także ze środowiskami żydowskimi) powiedział prasie polonijnej: Na konferencji pokojowej najzaciętszych wrogów naszej sprawy będziemy mieli w Żydach.

Dr Rostański pisze, że z czasem nieco przygasła antypolska nagonka, bowiem Amerykanie zaczęli się wyzwalać spod wpływu propagandy żydowskiej diaspory. Zabierali głos w obronie Polaków i Polski ludzie rządowego establishmentu, jak np. senator Fons (wystąpił w tej kwestii w Kongresie), którego poparł senator Bird. Innym głosem był głos prof. Vernona Kelloga i jego brata George'a, którzy po wojnie przebywali w Polsce z misją charytatywną. Ten drugi wystosował list do nowojorskiego "Globe'a", w którym zarzucił polskim Żydom bolszewicką tendencję wywoływania nienawiści rasowych w naszym kraju, by tym łatwiej dostęp bolszewizmowi otworzyć. List zakończył konstatacją: Pokochałem naród polski, bo to naród łagodny i szanujący prawa.

Niedługo potem nowojorski tygodnik "America" zamieścił artykuł wstępny, w którym przestrzegano przed żydowską propagandą wobec Polski, bardzo podejrzaną co do źródeł.

W komentarzu do przytoczonych wyżej wystąpień prasowych dr Rostański, napisał: (...) Nie głosimy zasady "oko za oko", niezgodnej z duchem wzniosłym narodu naszego, ale praktycznie zastosuje kiedyś Polska zasadę zupełnie godziwą i moralną - "jaką miarką mierzyłeś, taką miarką ci odmierzą".

W jednym z felietonów dr Karol Rostański podsumowuje: (...) Walka amerykańskich rodaków ze skrajnie nam nieprzychylnymi Żydami nieodzowna i na wielu etapach w końcu wygrana. Oto nieliczna w części intelektualnej, ale pełna dobrej woli i determinacji Polonja amerykańska walkę taką podjęła, walkę z nieprzyjacielem bardzo groźnym.

Zbigniew K. Rogowski, Nasza Polska, 2003-06-16

powrot