SÄ… ludzie, o których siÄ™ mówi, że caÅ‚e życie poÅ›wiÄ™cili dla Polski. Do nich należaÅ‚ generaÅ‚ August Emil Fieldorf. Jest też stara prawda, którÄ… wielokrotnie potwierdziÅ‚a historia: tych, którzy sÅ‚użą Ojczyźnie, nie zawsze czeka nagroda za życia. Czasem zamiast nagrody spotyka ich upokorzenie, pohaÅ„bienie, drzewo szubienicy.
Co więc pozostaje? Jan Kochanowski nie miał wątpliwości:

A jest li komu droga otwarta do nieba,
Tym, co służą Ojczyźnie. Wątpić nie potrzeba...

Adam Mickiewicz ostrzegał matki-Polki, by gotowe były na cierpienie, gdy w oczach swoich dorastających synów dostrzegą "dawnych Polaków dumę i szlachetność", gdy zamiast bawić się z rówieśnikami, biegną do starca, który im prawi o bohaterach z przeszłości:

Klęknij przed Matki Bolesnej obrazem
i na miecz patrzaj, co Jej serce krwawi:
Takim wróg piersi twe przeszyje razem!

Bo choć w pokoju zakwitnie świat cały,
Choć się sprzymierzą rządy, ludy, zdania,
Syn twój wyzwany do boju bez chwały
I do męczeństwa...

Wyzwanie przyśle mu szpieg nieznajomy,
Walkę z nim stoczy sąd krzywoprzysiężny,
a placem boju będzie dół kryjomy,
A wyrok o nim wyda wróg potężny.

Zwyciężonemu za pomnik grobowy
ZostanÄ… suche drewna szubienicy,
Za całą sławę krótki płacz kobiecy
I długie, nocne rodaków rozmowy...

Nie darmo nazwano Mickiewicza wieszczem Narodu. Słowa tego wiersza wypełniły się bowiem niejeden raz, także ponad wiek później - prawdą życia i śmierci generała Fieldorfa. Wypełniły się w najdrobniejszych, wstrząsających szczegółach! Siedemnastoletni August zgłasza się do krakowskiego Związku Strzeleckiego, by służyć Polsce. Dwa lata później, na wieść o wojnie, która przyniesie "wolność ludów" (jeszcze jedna trafna zapowiedź Wieszcza!), melduje się na krakowskich Błoniach.
W bełkotliwym "uzasadnieniu" wyroku śmierci na Generała jest jedno zdanie godne uwagi: "Zdaniem sądu nie istnieje możliwość resocjalizacji skazanego - uwzględniając także aspekt polityczny sprawy". Święta prawda! Człowiek, który nie zawahał się w młodości rzucić "życia los na stos", który dowodził kompanią w wojnie z bolszewikami i widział śmierć najbliższych przyjaciół, który po Cudzie nad Wisłą śpiewał wraz z innymi "Pod Twoją obronę...", który uciekł z obozu internowanych oficerów na Słowacji, by w warunkach konspiracji stać się jednym z najwybitniejszych oficerów Polskiego Państwa Podziemnego - na pewno nie nadawał się do komunistycznej "resocjalizacji"! I dlatego "sąd uznał za niezbędne całkowite wyeliminowanie oskarżonego ze społeczeństwa"!
Nie pomogła nawet prośba do Bieruta o łaskę, napisana przez 87-letniego ojca generała, Andrzeja Fieldorfa: "W okresie okupacji straciłem syna Jana, lotnika, który został zamordowany w obozie koncentracyjnym w Gross-Rosen. Żona moja, Agnieszka, zmarła w roku 1941, do czego przyczyniła się sytuacja i losy aresztowanego przez hitlerowców syna. Obecna wiadomość o grozie śmierci, która zawisła nad głową drugiego z mych synów, jest dla mnie ciosem już nie do zniesienia..."
Bierut odmówił. Ten renegat Narodu Polskiego, uczestniczący przed wojną w tajnych szkoleniach w Moskwie w mundurze sowieckiego oficera, mógł się teraz zemścić na człowieku, który "już jako oficer bierze udział w kampanii przeciwko młodemu Związkowi Radzieckiemu". To też z uzasadnienia kary śmierci!
Pozostał "płacz kobiecy" żony i dwu córek generała i długie nocne rodaków rozmowy. I to wystarczy. Generał nie potrzebuje żadnych "rehabilitacji", "unieważnień", dowodzenia, że był niewinny, dzielenia włosa na dwoje. Nie potrzebuje, ponieważ skazali go ludzie, których ojczyzną był "młody Związek Radziecki", a nie Polska. Dla nich przestępcą był nie tylko generał Fieldorf. W ich oczach przestępcami byli także wszyscy ci, którzy walczyli z bolszewicką nawałą w roku 1920, a prawdziwymi bohaterami sowieccy sołdaci, przynoszący nam "wyzwolenie społeczne". Po wojnie, w okupowanej przez Sowietów Polsce, mogli się zemścić za klęskę w roku 1920 i udaremnienie "światowej rewolucji". Reprezentowali sowieckie władze okupacyjne, którym służyli z różnych powodów: dla wygody, dla pieniędzy, dla sklepów z żółtymi firankami, dla świadomości, że jest się panem życia i śmierci innych. Dziś wolno publicznie opowiadać o "tragedii" polskich komunistów, wybielać ich, dowodzić, że mieli jak najlepsze intencje. Wolno głosić bez żadnych konsekwencji najbardziej podłe komunistyczne kłamstwa - łącznie z tym, że w Polsce po wojnie toczyła się "wojna domowa" między "lewicą" i "prawicą"! Nikt za takie kłamstwa nie ściga. Wolno publicznie obrażać, nawet w parlamencie, żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych i innych przedstawicieli antykomunistycznej konspiracji niepodległościowej. Sędzia Maria Górowska, która podpisała się pod wyrokiem śmierci na generała Fieldorfa, dostała za to Złoty Krzyż Zasługi i Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Otrzymała też rentę "dla szczególnie zasłużonych". Nie słyszałem, żeby ktoś ją tego kiedykolwiek pozbawił. Nie słyszałem też, by jakikolwiek przedstawiciel Państwa Polskiego po roku 1990 potępił głośno i jednoznacznie łotrów, którzy fingowali proces, skazywali, zatwierdzali wyrok i wieszali generała Fieldorfa jako "faszystowsko-hitlerowskiego zbrodniarza" (!), funkcjonariuszy sowieckich ("Polaków", Żydów, Rosjan): Igora Andrejewa, Gustawa Auscalera, Bolesława Bieruta, Władysława Dymanta, Marię Górowską, Kazimierza Górskiego, Paulinę Kernową, Władysława Krygiera, Wiktora Leszkowicza, Piotra Madeja, Bolesława Malinowskiego, Emila Merza, Rubinowa, Ludwika Serkowskiego, Michała Szymańskiego, Benjamina Wajsblecha, Aleksandra Wareckiego, Mieczysława Widaja, Zygmunta Wizelberga i paru innych.
"Zwyciężonemu za pomnik grobowy zostaną suche drewna szubienicy...". Nawet to nie zostało. Oprawcy z czasów Aleksandra I i Mikołaja I, znani Mickiewiczowi, nie dorastali do pięt oprawcom sowieckim. Cała rozprawa i egzekucja były tajne. Nie tylko nie pozostały "drewna szubienicy" ("Relikwiarzu narodowy, polska szubienico! Czcią całego się narodu twe ofiary szczycą!" - Maria Konopnicka), ale do dziś nie wiemy, gdzie jest "dół kryjomy", w którym pochowano generała. Niech więc pozostanie w naszych sercach i w modlitwie. Zaufajmy słowom Kochanowskiego, iż "wątpić nie potrzeba"! I przypomnijmy jeszcze słowa Norwida:

Tam, gdzie ostatnia świeci szubienica,
Tam jest mój środek dziś - tam ma stolica.
Tam jest mój gród.

Od wschodu - mądrość - kłamstwa i ciemnota,
Karności harap lub samotrzask z złota,
TrÄ…d, jad i brud.

Na zachód - kłamstwo - wiedzy i błyskotność,
Formalizm prawdy - wnętrza bez-istotność,
A pycha pych!

Braterstwo ludom dam, gdy Å‚zy osuszÄ™,
Bo wiem, co własność ma - co ścierpieć muszę,
Bo już się znam.

patrz też QUIZ Zbrodnie UB - wtr. NW

Szczepan Surdy, Nasz Dziennik, 2003-02-22

powrot