Organizacje żydowskie we Francji, jak i wpływowe koła francuskich intelektualistów żydowskiego pochodzenia robią wszystko, by za wszelką cenę udowodnić wzrost antysemityzmu nad Sekwaną. Jak to zwykle bywa, jednym z głównych motywów tej kampanii są pieniądze.

Dobitnym przykładem polityki żydowskich środowisk jest wrzawa, jaka powstała po decyzji rady administracyjnej Uniwersytetu Paryż VI, domagającej się wstrzymania przez Unię Europejską subwencji dla uniwersytetów izraelskich. Swoją decyzję Uniwersytet Paryski oparł na rezolucji Parlamentu Europejskiego z 10 kwietnia 2002 r., wzywającej do nieodnawiania układu stowarzyszeniowego Unii z Izraelem, podpisanego w 1995 r. Rezolucja uzależniała wzajemną współpracę ekonomiczną, kulturalną i uniwersytecką od przestrzegania przez Izrael praw człowieka i prowadzenia dialogu mającego na celu przywrócenie pokoju na Bliskim Wschodzie.

Sankcja za łamanie praw człowieka

Sygnatariusze uchwały rady uniwersyteckiej są zdania, że w obecnej sytuacji należałoby wstrzymać na pewien czas kontakty naukowe i kulturalne z Izraelem. Byłaby to swoista sankcja skierowana przeciw państwu izraelskiemu. "Układy o współpracy między Unią Europejską i Izraelem zostały podpisane w euforii po zawarciu układu z Oslo, by wesprzeć perspektywy pokojowe. Od kiedy rząd izraelski systematycznie niszczy całą stworzoną infrastrukturę za europejskie pieniądze, przeznaczone dla przyszłego państwa palestyńskiego, układy te są wykorzystywane do celów niezgodnych z ich pierwotnymi zamiarami" - napisano w uchwale.

Decyzja Uniwersytetu Paryż VI została odczytana przez francuskie środowiska żydowskie jako... ewidentny przejaw antysemityzmu. Przewodniczący Unii Żydowskich Studentów we Francji Patrick Klugman przekonywał nawet, że są to "metody ideologiczne z innej epoki". Jego stowarzyszenie było jednym z organizatorów manifestacji z udziałem kilkuset osób protestujących przeciwko decyzji paryskiego uniwersytetu, która odbyła się 6 stycznia. Pod specjalnie zredagowaną przy tej okazji deklaracją zebrano we Francji i poza jej granicami około 20 tys. podpisów. Deklarację podpisało też kilku znanych francuskich naukowców pochodzenia żydowskiego.

Bez przymusu nie respektują umów

Decyzję Uniwersytetu Paryż VI starano się przedstawiać nie tylko jako antysemicką, ale również jako apel o bojkot izraelskich uniwersytetów, co jest sprzeczne z prawdą i niezgodne z celem uniwersyteckiej uchwały. Stwierdził to bardzo jasno w wypowiedzi dla tygodnika "Le Point" Claude Allegre, członek Francuskiej Akademii Nauk i były minister edukacji.

"Po układach z Oslo Wspólnota Europejska zdecydowała się udzielić pomocy dla badań naukowych i nauczania uniwersyteckiego narodom żyjącym w Palestynie. Pewna część uniwersytetów francuskich w Lille, Strasburgu i Paryżu doszła do wniosku, że wraz ze zniszczeniem, zwłaszcza biblioteki uniwersytetu palestyńskiego, warunki diametralnie się zmieniły i z obecnej pomocy korzystają tylko Izraelczycy. Dlatego uniwersytety te ogłosiły apele o wstrzymanie pomocy przewidzianej dla obu stron, skoro jedna z nich nie ma do niej dostępu. Nie ma to nic wspólnego z bojkotem uniwersytetów izraelskich i nie ma w tym żadnego antysemityzmu" - wyjaśnił Allegre. Poparł on również decyzję powziętą w uchwałach rad uniwersyteckich, by domagać się od rządu francuskiego, aby wymusił on na władzach Izraela przestrzeganie podpisanych przez niego układów.

"Rozszyfrowywanie", czyli oskarżanie

Powyższe argumenty nie docierają jednak do środowisk żydowskich. Starają się one za wszelką cenę je zakrzyczeć, biadoląc o wzroście francuskiego antysemityzmu. Między innymi temu posłużył wchodzący obecnie na ekrany we Francji film Jacques'a Tarnero i Philippe'a Bensoussana pod tytułem "Rozszyfrowywanie".

Autorzy filmu przekonują, że postawy Francuzów biorą się z używania nad Sekwaną metod analiz wojny w Algierii do oceny konfliktu izraelsko-palestyńskiego. Film co prawda przedstawia niektóre niewygodne dla Izraela fakty, takie jak śmierć małego Mahomeda w objęciach przypartego do muru i zastrzelonego w obecności kamery telewizyjnej ojca czy wizyta Ariela Szarona na Wzgórzu Świątynnym w Jerozolimie. Wszystko jednak jest zrobione tak, by potwierdzić wcześniejszą tezę autorów, mianowicie, że Francuzi błędnie oceniają politykę Izraela wobec Palestyńczyków.

Bezwzględnie zdławić krytykę...

Film może przekonać tylko tych, którzy są już do tego typu analizy przekonani - stwierdził Charles Enderlin, obywatel izraelski i korespondent francuskiej państwowej telewizji France 2. - Dlaczego film wszedł właśnie teraz na ekrany, w momencie, kiedy Izrael rozpoczął ofensywę przeciw zagranicznym korespondentom prasy, radia i telewizji? - pyta Charles Enderlin. Wskazał on, że władze izraelskie prowadzą już od dłuższego czasu permanentne szykany wobec zagranicznych dziennikarzy. Wszystkie stacje radiowe i telewizyjne z innych krajów są ciągle nachodzone przez izraelskich inspektorów finansowych. Dziennikarze i kamerzyści nie są przepuszczani przez blokady wojskowe. Zakazuje się im też przebywania i filmowania na terenach palestyńskich - ujawnia dziennikarz.

Dla Charles'a Enderlina film "Rozszyfrowywanie" stanowi część izraelskiej kampanii na rzecz ograniczenia obecności obcych środków masowego przekazu na terenach konfliktu.

Franciszek L. Ćwik, Nasz Dziennik, 2003-01-29

powrot