Profesor uniwersytetu stanu Massachusetts w Amherst, Sut Jhally, przeanalizował kontrolę podawania wiadomości w USA i opisał technikę tego procesu. Podał też wyniki badań nowojorskiej organizacji FAIR (Fairness and Accuracy in Reporting). Oto kilka punktów, w których wspomniany autor wskazał na sposoby cenzury i manipulacji stosowane przez media amerykańskie w publikacjach dotyczących sytuacji w Ziemi Świętej.

Jak Żydzi "oddają cios"
1. Przemilczanie wiadomości dotyczących okupacji Palestyny faktycznie doprowadza do tego, że widzowi amerykańskiemu zbrodnie popełniane przez izraelskie siły okupacyjne są w ogóle nieznane. I tak na przykład mówi się i pisze "Izrael oddaje cios" w 79 procentach raportów w ostatnim roku, podczas gdy w tym samym czasie Palestyńczycy są wspominani tylko w 9 procentach raportów, i to jako terroryści, a w 12 procentach raportów są wspomniani w sposób niejasny.

Izrael zajmuje "swoje"
2. Amerykańskie media przemilczają wiadomości dotyczące nielegalnych osiedli ekstremistów izraelskich na Zachodnim Brzegu Jordanu i na terenie Gazy. Taktyka zakładania tych osiedli jako "przesądzająca" zabór ziem Palestyńczyków jest potępiana przez opinię światową, ale pozostaje zupełnie nieznana Amerykanom, którzy tylko słyszą o "żydowskim sąsiedztwie".

Cywilizowani okupanci i fanatyczne ofiary
3. Zupełnie wyrwane z kontekstu są amerykańskie reportaże dotyczące rozpaczliwych ataków samobójców palestyńskich. Wobec braku wiedzy o beznadziejnej sytuacji Arabów pod izraelską okupacją amerykański odbiorca postrzega palestyńskich samobójców jako zwariowanych fanatyków, nienawidzących Żydów i chcących wpędzić ich do morza. Prawie nikogo w USA nie obchodzą powody rozpaczy Palestyńczyków, bo oni są postrzegani jako psychopaci, potwory zakłócające spokój cywilizowanym Żydom. Dla Amerykanów nieznany pozostaje obraz Araba, który całe życie spędził pod okupacją, poniewierany i kontrolowany przez żołnierzy izraelskich, chcących doprowadzić do tego, żeby ludność arabska opuściła Palestynę.

Bronią się tylko źli terroryści
4. W języku większości amerykańskich artykułów prasowych i analiz wszystkie palestyńskie akcje obronne są klasyfikowane jako akty terroru, jak opisuje je rozhisteryzowana prasa amerykańska w ramach kampanii propagandowej prowadzonej pod hasłem "wojny z terrorem". Jedynie ekstremiści żydowscy korzystają z tej "wojny z terrorem", która poza tym odbija się fatalnie na gospodarce amerykańskiej, powoduje spadek wartości dolara i przyczynia się do znacznego wzrostu bezrobocia oraz - co oczywiste - destabilizuje gospodarkę na całym świecie. Na przykład możemy wskazać tu na już obserwowany znaczny wzrost cen ropy czy fakt, iż zakupy poczynione na ostatnie święta w USA były bez porównania mniejsze niż w poprzednich latach.

Nadludzie, podludzie i getta
5. Telewizja i prasa amerykańska pokazują kontrast między kulturalnymi Żydami i prymitywnymi arabskimi podludźmi. FAIR oblicza, że 81 procent zabitych Żydów jest wspominanych w prasie, podczas gdy tylko 34 procent zabitych Arabów doczekało się wzmianki o swojej śmierci, mimo że Arabów - ofiar izraelskiego terroru - ginie bez porównania więcej niż Żydów. Tak więc "dzięki" działaniom mediów Amerykanom wydaje się, że straty są "równe", ale że należy lokować swoje sympatie po stronie cywilizowanych Żydów, a nie obskurnych Arabów. Tak więc, w przeciwieństwie do zbrodni na Żydach, zbrodnia dokonana na Palestyńczyku jest nieważna; właściwie można Arabów bezkarnie zabijać. Znamy takie założenia już z historii - także z uwzględnieniem rasizmu hitlerowców czy budową murów gett, które dzisiaj w makroskali wznosi Izrael w Ziemi Świętej.

Palestyńczycy i Żydzi: jak Dawid i Goliat
6. Ważne jest także wskazanie na amerykańskie kłamstwo w prasie i telewizji o jakoby jednakowych siłach w walkach w Palestynie. Pomija się fakty, takie jak ten, że Izrael ma 430 000 wojska i 175 000 rezerwistów, 3800 czołgów, 1500 dział artyleryjskich, 4 łodzie podwodne, 466 samolotów bojowych, 133 uzbrojone helikoptery, 20 okrętów wojennych i arsenał nuklearny kilkuset bomb, większy niż posiada Wielka Brytania, podczas gdy Palestyńczycy niczego z tego uzbrojenia nie mają. W 1999 roku budżet wojskowy Izraela - zasilany bezzwrotnymi pożyczkami USA - wynosił 8 700 000 000 dolarów, a palestyński 500 000 dolarów. W tym samym czasie propaganda izraelska w USA podaje, że chłopcy arabscy rzucają w tanki izraelskie nie kamieniami, ale "głazami".

Nielubiani, znaczy antysemici
7. Znamienne jest także usuwanie z widoku publicznego Żydów, takich jak rabin Arik Ascherman, tak zwanych "refusników" (refuseniks), krytyków zbrodniczej polityki ekstremistów, którzy rządzą w Izraelu. Wielu rabinów sprzeciwia się bezsilnie polityce Szarona, ale o nich Amerykanie nie wiedzą. "Poprawnie" w Ameryce trzeba pisać, że krytyka ekstremistów izraelskich jest objawem antysemityzmu.

"Bezstronny" stronnik Izraela
8. Kłamliwie przedstawia się również w prasie postawę rządu USA jako "honest broker", czyli bezstronnego rozjemcy, mimo dyplomatycznego i finansowego poparcia USA dla Izraela: poparcia, bez którego żydowski zabór Palestyny byłby niemożliwy i stopa życiowa Izraelczyków byłaby bez porównania niższa. Stopień uwikłania rządu USA z Izraelem oraz finansowania przez USA eksterminacji Palestyńczyków pozostaje przemilczany.

Żydowska cenzura w USA
9. Maszyna propagandowa żydowskiej grupy nacisku wespół z agencjami prasowymi Izraela ma swój wywiad w USA i umie karcić dziennikarzy niepodporządkowujących się "przyjętej linii". Akcja ta nazywa się "Komitetem dla dokładności w sprawozdaniach z Bliskiego Wschodu na terenie Ameryki". Wskutek tej akcji rozpowszechniona jest samocenzura wśród amerykańskich dziennikarzy. Mało kto odważy się powiedzieć czy napisać, że napad na Irak i Iran ma na celu stworzenie hegemonii Izraela na Bliskim Wschodzie i kontrolę nafty arabskiej.

Uczciwi, wyciszani Żydzi
Naomi Klein, należąca do ruchu zabiegającego o sprawiedliwość na arenie międzynarodowej, pisze dużo o wyzyskiwaniu solidarności Żydów przeciw antysemityzmowi przez ekstremistów izraelskich. Podkreśla, że Szaron w swoich metodach politycznego działania opiera się na strachu i oskarżanie o antysemityzm jest jego najlepszą bronią. Podaje ona także, że trzeba oddzielić krytykę polityki Izraela od antysemityzmu i trzeba pamiętać, że polityka Szarona nie jest wyrazem judaizmu, a raczej zwykłego imperializmu.
Umiarkowani Żydzi, tacy jak rabini popierający prawa człowieka, muszą jasno i otwarcie mówić, że polityka fundamentalistów, takich jak Szaron, nie ma nic wspólnego z judaizmem i że grupa ich popiera sprawiedliwość, prawa człowieka i solidarność ogólnoludzką. Nie mogą zgadzać się na taką interpretację judaizmu, która nakazuje nienawiść i zemstę i popiera wyższości Żydów nad innymi, a zwłaszcza nad Palestyńczykami. Przyjmując taką postawę, stworzyliby szansę porozumienia z umiarkowanymi muzułmanami, jak Eqbal Ahamad, myśliciel pakistański, kiedyś wykładający w Hampshire College w Amherst, który nigdy nie zapominał o Palestyńczykach i odważnie bronił prawdy o nich w USA.

Co wolno Kimowi, nie przystoi Saddamowi
Stany Zjednoczone, gdzie media działają w ramach wyżej wymienionych dziewięciu punktów manipulacji i cenzury, ostatnio mają trudności, jak potraktować otwartą i zaskakująca spowiedź Korei Północnej z grzechu budowy broni nuklearnych dużo dalej posuniętej niż cokolwiek zarzuca się Irakowi. Wygląda na to, że Korea Północna pod opieką Rosji i Chin ma działać jak piorunochron przeciw najazdowi na Irak i uczynić go stosunkowo bezsensownym - bo jak można "karać" Irak za nieudowodnione winy budowania broni masowego rażenia, kiedy w przypadku Korei mamy do czynienia z jasną deklaracją kraju zaliczonego przez G. Busha do "osi zła". Wielu myli się, że jest to ruch na szachownicy polityki światowej zainicjowany przez Moskwę. Miejmy nadzieję, że posunięcie to zniweczy plany wojny na Bliskim Wschodzie.

Pozwolę sobie na jedną uwagę do artykułu prof. Pogonowskiego. Otóż opisując stan rzeczy w USA wciąż używa on określenia "prasa amerykańska". Jest to z całą pewnością tak samo słuszne, jak używanie wyrażenia "prasa polska" w stosunku do "Gazety Wyborczej", "Rzeczpospolitej", "Wprost", "Polityki", "Tygodnika Powszechnego" i kilkunastu mniejszych prezentujących - ostrożnie mówiąc - częściej interesy żydowskie, niż polskie. - wtr. WK

prof. Iwo Cyprian Pogonowski, Nasz Dziennik, 2003-01-04

powrot