Jan Kochanowski nazywał Polskę Bożym igrzyskiem, żeby podkreślić zmienność losów Rzeczypospolitej. Po czterystu latach wyrażenie Kochanowskiego wsławił Norman Davies, gdy użył go jako tytuł w swojej książce o historii Polski. Profesor Davies udowodnił, że do wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w 1941 r. więcej obywateli polskich zostało zabitych przez komunistów niż przez nazistów w latach 1939-41.
Trzeba pamiętać, że w dużej mierze terror sowiecki i niemiecki w Polsce był zapłatą za bohaterstwo, z jakim Naród Polski oparł się i bolszewikom, i nazistom niemieckim. Niestety, prawda historyczna jest niewygodna tak dla lewicy postkomunistycznej, jak i dla przedstawicieli żydowskiego kultu zagłady i związanego z nim ruchu roszczeniowego, którego zachłanność nie ma granic. Ugrupowania te mają tendencje do wyciszania zbrodni sowieckich i niemieckich.

Przedmurze antytotalitaryzmu
Musimy pamiętać, że w 1920 roku polski opór uniemożliwił połączenie się rewolucyjnych sił rosyjskich i niemieckich pod wodzą Lenina. Terror sowiecki groził Polsce od chwili odzyskania niepodległości, kiedy Polacy toczyli wojny o granice swego odradzającego się państwa. Wtedy, pod dowództwem Józefa Piłsudskiego najważniejszym polskim zwycięstwem było pokonanie inwazji bolszewickiej w 1920 roku. Lenin usiłował zająć Polskę i rozpętać komunistyczną rewolucję światową w oparciu o Rosję i Niemcy.
Miliony Niemców, komunistów, a także ludzi rozgoryczonych przegraną w pierwszej wojnie światowej było gotowych poprzeć rząd komunistyczny w Berlinie w zamian za odzyskanie, dzięki Leninowi, zachodnich prowincji polskich byłego zaboru pruskiego, z chwilą kiedy te ziemie byłyby okupowane przez wojska bolszewickie. Polskie zwycięstwo, które zniszczyło plany rozpętania komunistycznej rewolucji światowej pod dowództwem Sowietów w 1920 roku, zostało określone przez lorda Edgara d'Abernona jako jedno z 16 najważniejszych zwycięstw w historii świata.

Plan Hitlera ataku na ZSRS ze wschodu i z zachodu
Od sierpnia 1935 roku Hitler zabiegał usilnie o zawarcie przymierza z Polską i Japonią przeciwko Rosji Sowieckiej w ramach Paktu Antykominternowskiego, który Japonia podpisała w 1936 roku. Atak japoński na ZSRS nastąpił w 1938 roku. Rok później w styczniu Polska odmówiła podpisania tego paktu i wykoleiła strategię Hitlera. Miał on zdominować świat przez zdobycie trzonu kontynentu euroazjatyckiego i kontroli nafty Bliskiego Wschodu.
Hitler, chory na chorobę Parkinsona, śpieszył się, żeby dokonać swej misji dziejowej, której - uważał - żaden inny Niemiec nie dokonałby. Dlatego tak usilnie starał się uzyskać udział Polski w ataku na Sowiety, zwłaszcza że był ostrzeżony przez swoich generałów, iż w Niemczech nie ma dosyć żołnierzy do wykonania jego planów. Hitler spodziewał się mieć trzyipółmilionową armię polską po swojej stronie (faktycznie Niemcom brakowało na froncie milion żołnierzy rocznie, począwszy od 1941 roku).
Kluczem Hitlera do zdominowania świata miał być podbój Rosji Sowieckiej, głównie przez siły niemieckie i polskie atakujące z zachodu oraz siły japońskie ze wschodu. Zdobycie pól naftowych Rosji i Bliskiego Wschodu miało zapewnić Hitlerowi dominację nad światem i dostarczyć paliwa dla jego "zmotoryzowanej maszyny wojennej". Linia Zygfryda miała osłaniać Niemcy z zachodu, skąd, jak uważał, było małe prawdopodobieństwo interwencji państw zachodnich po stronie Sowietów.

Polska mówi "nie", Japonia zdradza Hitlera
Gdy w styczniu 1939 roku Polska odmówiła przystąpienia do Paktu Antykominternowskiego, był to punkt zwrotny w historii świata, ponieważ niweczył plan Hitlera jednoczesnego ataku na Rosję na dwu frontach - przez Niemcy i Polskę z zachodu i jednocześnie przez Japonię ze wschodu. Hitlerowskie plany zdobycia przestrzeni życiowej dla Niemiec (tzw. Lebensraum) były nie do przyjęcia przez Polaków, ponieważ było dla nich oczywiste, że w końcu chodziło o ekspansję niemiecką na wschód - na ziemie polskie. Polska decyzja uratowała Sowiety od katastrofalnej wojny na dwa fronty; co więcej, Polska spowodowała, że to Niemcy musieli podjąć beznadziejną walkę na dwa fronty.
Polska nie tylko odmówiła paktu z Hitlerem, ale już 25 lipca 1939 r. przekazała rozwiązanie niemieckich kodów Enigmy Wielkiej Brytanii i Francji, co według wypowiedzi amerykańskiego specjalisty D.A. Hatcha w 1999 roku "stało się kamieniem węgielnym zwycięstwa aliantów nad Niemcami" (Center of Cryptic History, Fort Meade, Maryland). Inwazja Normandii nie byłaby możliwa bez posiadania Enigmy przez aliantów.
Dnia 22 sierpnia Hitler w tajnym przemówieniu do dowództwa niemieckich sił zbrojnych wydał rozkaz roztoczenia morderczego terroru w Polsce i masowego zabijania Polaków, których zaczął nazywać podludźmi na równi z Żydami, których określał jako zabójczy wirus w rasie ludzkiej.
Jak wiadomo, Japonia po zawarciu paktu z Niemcami przeciw Rosji Sowieckiej w 1936 roku, zaatakowała Związek Sowiecki już w 1938 roku w przekonaniu, że Niemcy wraz z Polską wkrótce wystąpią przeciw niemu z zachodu. Zamiast tego w czasie ciężkiej bitwy o kolej syberyjską pod Kalkhimgol Japończycy nie tylko stracili 25 000 zabitych, ale też dowiedzieli się o zdradzie Hitlera i zawarciu paktu o nieagresji przez Ribbentropa i Mołotowa 23 sierpnia 1939 roku. Pakt zawierał tajny plan czwartego rozbioru Polski i skoordynowane niszczenie inteligencji polskiej przez Niemcy i ZSRS...

Polacy nie zdradzili Sowietów, Sowieci zdradzili Polaków
Sowiecka władza odpłaciła się Polakom terrorem za klęskę w 1920 roku i, jak to wykazał profesor Davies, w latach 1939-41 dokonała większego ludobójstwa na obywatelach polskich niż Niemcy w tym samym czasie. Około czterech piątych wszystkich zabitych było aresztowanych wprost przez milicję żydowską albo przez NKWD z donosów miejscowych kolaborantów, głównie żydowskiego pochodzenia.
Pięć dni po podpisaniu sowiecko-niemieckiego traktatu o granicach i przyjaźni, 3 października 1939 roku, Ławrentij Beria, szef NKWD, wydał rozkaz numer 4441/b nakazujący aresztowanie zarówno polskich oficerów, jak i członków administracji państwowej. Lista Berii 21 857 obywateli polskich, "kontrrewolucjonistów", została przekazana do Politbiura w celu uzyskania zatwierdzenia wyroku śmierci każdego z wymienionych.
Dnia 12 lutego NKWD zaczęło przygotowywać egzekucję jeńców polskich w Kozielsku, Ostaszkowie i Starobielsku. Stalin wraz z Politbiurem podpisał rozkaz egzekucji Polaków wymienionych na liście Berii. NKWD wykonało wyrok śmierci według listy Berii wiosną 1940 roku. (Na liście Berii Żydzi stanowili poniżej pięciu procent całości).
Masowe łapanki, areszty i deportacje na wschód ludności polskiej objęły blisko dwa miliony ludzi. Jan Karski w swoim raporcie opisał masowy udział miejscowych Żydów w akcjach NKWD. Zwykle ostatnią osobą widzianą przez deportowanych Polaków był milicjant żydowski zamykający drzwi wagonu towarowego, w którym jechali na Sybir.
Kiedy Niemcy uruchomili transporty z gett żydowskich do obozów śmierci, policja żydowska ładowała kontyngenty ofiar, jak to obrazowo i dokładnie opisał Władysław Szpilman w "Pianiście". Na pewno film "Pianista" nie będzie pokazany w Ameryce, ponieważ wpływowe koła żydowskie chcą za wszelką cenę nie dopuścić do pokazania na ekranie roli policji żydowskiej w holokauście.
Dnia 22 czerwca zaczął się atak wojsk niemieckich przez linie podziału Polski między Hitlera i Stalina. Na terenach polskich okupowanych przez Sowiety w więzieniach NKWD było około 40.000 obywateli polskich, prawie wyłącznie nie-Żydów.
Dnia 24 czerwca 1941 r. Ławrentij Beria wydał rozkaz zabijania więźniów na okupowanych przez ZSRS od 1939 roku terenach polskich. Około 30 000 więzionych obywateli polskich nie-Żydów zostało zamordowanych wkrótce po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej, ponieważ NKWD nie miało dla nich transportu. Niemiecki rząd od razu otrzymał informacje o rozkazie Berii i o masowych egzekucjach, których skutki widzieli i opisywali szybko postępujący na wschód żołnierze niemieccy.

Rozkaz Reinharda Heydricha z 29 czerwca 1941 roku
Pięć dni po rozkazie Berii nakazującym masowe egzekucje "polskich kontrrewolucjonistów" w więzieniach NKWD rząd niemiecki zorientował się, że może wyzyskać propagandowo zbrodnie sowieckie i zradykalizować nimi swoje własne wojsko. Masowe stosy zwłok zamordowanych obywateli polskich, jak i kilku jeńców niemieckich, dały okazję do robienia propagandowych zdjęć i rozpowszechniania ich w prasie i wśród wojska.
Heydrich nakazał dokonywanie masowych egzekucji Żydów przez oddziały niemieckie, które miały zacierać wszelkie ślady swej obecności przy egzekucjach. W ten sposób propaganda niemiecka mogła twierdzić, że drugorzędna rola sterroryzowanych ludzi miejscowych przy egzekucjach Żydów była rolą główną.
W rzeczywistości wszystkie egzekucje Żydów odbywały się według planu i pod ścisłą kontrolą Niemców. Miejscowi ludzie musieli wykonywać rozkazy pod groźbą śmierci, nie mieli ani broni palnej, ani paliwa, by móc dokonywać masowych mordów na ludności żydowskiej w podpalonych budynkach.

IPN i prezydent Kwaśniewski cenią wyżej Żydów?
Trzydzieści egzekucji ludności żydowskiej na ziemiach polskich w 1941 roku opisywanych przez IPN może być oszacowanych na trzy do pięciu tysięcy ofiar. Ponieważ IPN nie dokonuje gruntownych ekshumacji i szczegółowych badań medycyny sądowej, więc ani liczba ofiar, ani powód śmierci każdej z nich nie są możliwe do ustalenia.
Ocena wielkości grobów nie wystarcza do ustalenia liczby ofiar. Tak więc dwa groby w Jedwabnem, jeden mały wewnątrz stodoły i drugi na zewnątrz, mogą zawierać 400 ofiar, jak to podaje IPN, ale też jest zupełnie możliwe, że jest w tych grobach pochowanych bez porównania mniej ludzi. [w witrynie internetowej IPN-u podane były szacunkowe liczby ofiar wynoszące dla większego grobu 100-150 i dla mniejszego 40-50. Mamy więc w sumie w obu grobach szacunkową liczbę w granicach 140-200 ofiar. Więcej na ten temat pod adresem "Zdjęcia z 'ekshumacji', czyli manipulacji IPN-u ciąg dalszy" - wtr. red. NW] W każdym razie jest rzeczą dziwną, że zbrodnia ludobójstwa popełniona w tym samym czasie głównie na chrześcijanach, obywatelach polskich zamordowanych przez NKWD, nie jest opracowana na równi ze zbrodnią dokonaną przede wszystkim na Żydach, obywatelach polskich też na terenie polskim i to w tym samym czasie, ale tym razem po niemieckiej stronie. Tak więc sześć razy więcej chrześcijan niż żydów zostało zamordowanych w tym samym czasie na okupowanych ziemiach polskich, ale szacunek okazywany chrześcijanom w porównaniu z żydami jest odwrotnie proporcjonalny.
Wręcz szokujący jest kontrast zachowania się postkomunistycznego prezydenta Polski Aleksandra Kwaśniewskiego, wyraźnie pijanego w Charkowie na cmentarzu oficerów polskich zamordowanych przez NKWD w 1940 roku i przy grobach Żydów w Jedwabnem, gdzie występował w jarmułce z ostentacyjnie okazywanym szacunkiem dla ofiar żydowskich. Najwyraźniej Polacy-ofiary NKWD tyle go obchodzili, że na ich uroczystość żałobną zjawił się pijany.

Zachód zdradza polskiego sojusznika
Dzisiejsze traktowanie polskich ofiar z początku wojny niemiecko-sowieckiej przez postkomunistyczną lewicę w porównaniu z ofiarami tragedii w Jedwabnem przypomina los Polski w drugiej wojnie światowej. Jak wiemy, mimo kluczowego polskiego wkładu w zwycięstwo i kolosalnych ofiar Polska została zdradzona przez Roosevelta i Churchilla w Teheranie i w Jałcie. Polacy, nieostrzeżeni, krwawili się w beznadziejnym Powstaniu Warszawskim i stracili tam kwiat młodzieży, a ich stolica legła w ruinach.
Polska została oddana Sowietom i po pacyfikacji przez NKWD stała się państwem satelickim, podległym Rosji Sowieckiej mimo że Polacy walczyli po bohatersku w armii, lotnictwie i marynarce wojennej, jak również w stworzonym przez nich największym ruchu oporu w Europie, i zbudowali struktury polskiego państwa podziemnego w czasie okupacji. Bohaterski polski opór zbrojny trwał też przez pierwsze lata powojennej okupacji sowieckiej.
Jednym ze skutków panowania sowieckiego nad Polską przez czterdzieści pięć lat jest omotanie Narodu przez lewicę postkomunistyczną, która nadal rządzi dzięki ordynacji wyborczej przez nią spreparowanej. Krokiem we właściwym kierunku byłyby jednomandatowe okręgi wyborcze. Gdy w ostatnich wyborach samorządowych zastosowano bezpośrednie wybory burmistrzów, wójtów i prezydentów miast, rządzący SLD uzyskał tylko dziewięć procent stanowisk burmistrzów. Był to przykład prawdziwej orientacji większości Polaków, których głosy giną na sztucznych progach i w zakulisowych układach.

prof. Iwo Cyprian Pogonowski, Nasz Dziennik, 2002-12-28

powrot