Publikując artykuły autorów maksymalnie wspierających antypolskiego hochsztaplera Jana Tomasza Grossa, redakcja "Tygodnika Powszechnego" pod kierownictwem ks. Adama Bonieckiego weszła na drogę totalnych negatywnych uogólnień na temat historii Polski. Najskrajniejszym i zarazem najbardziej ignoranckim przykładem "syntetycznych" antypolskich uogólnień był tekst Janusza A. Majcherka pt. "Ciemne karty polskiej historii" z 25 marca 2001 roku. Oto niektóre co wymowniejsze przykłady z tego "syntetycznego" paszkwilu na dzieje Polski i Polaków.

Haniebne fałsze J.A. Majcherka

Tekst J.A. Majcherka w "Tygodniku Powszechnym" z 25 marca 2001 stanowił swoisty zsyp różnorodnych antypolskich i antykatolickich (!) potwarzy, insynuacji i oszczerstw. Autor nie wahał się otwarcie wystąpić z oszczerczymi twierdzeniami pod adresem ks. arcybiskupa gnieźnieńskiego kardynała Mieczysława Ledóchowskiego, metropolity krakowskiego ks. kardynała Adama Sapiehy. Najwidoczniej potwarze te nie przeszkadzały redaktorom katolickiego krakowskiego tygodnika (!). W paszkwilu Majcherka znalazła się m.in. któraś już z rzędu jego próba zohydzenia Konstytucji 3 Maja. Już w 2000 roku pisał w książce "W poszukiwaniu nowej tożsamości", że "wychwalane akty historyczne niosły innym krzywdę (np. Konstytucja 3 Maja znosiła wszelką autonomię Wielkiego Księstwa Litewskiego)". Z kolei w "Tygodniku Powszechnym" z 25 marca 2001 r. Majcherek z werwą perorował na ten sam temat: "Jesteśmy dumni z Konstytucji 3 Maja, lecz mało wiemy o takich jej postanowieniach jak (...) likwidacja autonomii Wielkiego Księstwa Litewskiego (dla Litwinów ma to podobną wymowę, jak dla Polaków likwidacja autonomii Królestwa Polskiego wobec Rosji po 1854 r.) (...)".

Szkoda, że autor "Tygodnika Powszechnego" nie zdobył się choć na odrobinę prawdziwej wiedzy o tym, o czym pisze. Szkoda, że nie przeczytał choćby "Dziejów Polski" pod red. J. Tazbira, gdzie tak ganioną przez Majcherka Konstytucję 3 Maja nazwano "pierwszą na kontynencie nowoczesną konstytucją". Szkoda, że zamiast gromkiego pokrzykiwania, jak Polacy "krzywdzili" innych (Litwinów), nie zajrzał choćby do o ileż gruntowniejszych książek Pawła Jasienicy, który szczegółowo opisuje, jak wyglądał ukształtowany w 1791 roku nowy stan prawny stosunków polsko-litewskich. Dowiedziałby się wówczas, że "Sejm Czteroletni wcale nie pozbawił państwa charakteru federacji, nadał jej tylko formy ściślejsze, bardziej odpowiadające potrzebom, czasom nowym. Można ponadto stwierdzić, że Litwa historyczna nie tylko nie znikła, lecz znalazła się na samym przedprożu ponownego rozkwitu". Dowiedziałby się, że rozwinięciem postanowień Konstytucji 3 Maja w sprawie charakteru państwa było uchwalone 22 października 1791 roku "Zaręczenie wzajemne Obojga Narodów", zawierające niedwuznaczne stwierdzenie, że "prowincja" litewska jest czymś jakościowo innym niż małopolska i wielkopolska - z których składa się Korona. Że "Wielkie Księstwo zastrzegło sobie, iż wszystkie istniejące lub mające powstać w przyszłości instytucje wspólne winny się składać z tej samej ilości Litwinów i koroniarzy, podlegać kolejnemu kierownictwu obywateli jednej i drugiej strony. Równa liczba dygnitarzy egzystować będzie i tu, i tam, pomimo wspólności skarbu fundusze pochodzące z Litwy pozostaną na jej terytorium, w kasie odrębnej (...). Sejm Czteroletni stworzył, raczej pozostawił ramy ustrojowe przydatne dla nieuchronnego renesansu narodowości białoruskiej i litewskiej (...). 'Zaręczeniem wzajemnym' obwarował, ułatwił dalsze trwanie poczucia historycznej odrębności Wielkiego Księstwa, którego charakterystyczną cechą była narodowość złożona z wielu wątków (...). Był to zatem jak gdyby ponowny akt unii, zawieranej jednak tym razem już nie tylko w imieniu dobrze urodzonych. W kilka miesięcy później oficjalny, całego państwa dotyczący dokument Komisji Policji stwierdzał, że 'opieka prawa rozciąga się według Konstytucji 3 Maja na wszystkich mieszkańców kraju'. Bogusław Leśnodorski nie wahał się uznać tego stwierdzenia za 'rewolucyjne w swym wydźwięku społecznym'. Struktura wewnętrzna Rzeczypospolitej sprawiała, że każdy krok w kierunku sprawiedliwości socjalnej automatycznie przynosił korzyści narodowościom niepolskim (...)" (wg P. Jasienica "Rzeczpospolita Obojga Narodów", Warszawa 1972, t. III, s. 477-479). Gdzież więc tu była rzekoma krzywda "innych", o której rozpisuje się Janusz A. Majcherek. Temu niedouczonemu autorowi radzę pokornie uczyć się z tekstów bijącego go o wiele głów Jasienicy.

Przy okazji przypomnę, co nawet Karol Marks pisał o rzekomo krzywdzącej "innych" Konstytucji 3 Maja: "Przy wszystkich swoich brakach konstytucja ta widnieje na tle rosyjsko-prusko-austriackiej barbarii (mitten in der russisch-preussisch-österreischen Barbere) jako jedyne dzieło wolnościowe (als das einzige Freiheitswerk), które kiedykolwiek Europa Wschodnia stworzyła. A wyszło ono wyłącznie z klasy uprzywilejowanej, ze szlachty. Historia świata nie zna żadnego innego przykładu podobnej szlachetności szlachty". Prawd tych nie mogą jednak pojąć bezustannie lżący dzieje Polski antypatrioci typu Janusza Majcherka, nagradzani przez podobnych im "znawców".

"Źli" Polacy i "dobrzy" zaborcy

Kontynuując swe zakłamujące historię uogólnienia, Majcherek pisał, iż: "Niewygodną prawdą jest, że Rzeczpospolita do końca utrzymała (...) prawne upośledzenie Żydów", a równouprawnienie dla nich przynieśli dopiero zaborcy. Prawda jest zupełnie inna. Żydzi w Rzeczypospolitej Obojga Narodów cieszyli się niebywałymi wręcz przywilejami, z których niektóre na pewno dano im zbyt pochopnie. Na przykład zapewniono Żydom tak wielką autonomię, że mieli całkowicie własne sądownictwo, niezależne od polskiego, z rabinami, którzy o wszystkim decydowali, mając nawet prawo wydawania wyroków śmierci. Wykorzystywali to najczęściej do karania śmiercią Żydów, którzy przechodzili na wiarę chrześcijańską, a których w tajemnicy przed Polakami porywano i mordowano nocami w łaźniach (por. szerzej J.R. Nowak "Antysemityzm w Polsce", "Encyklopedia Białych Plam", Radom 2000, s. 207). W ten sposób królowie polscy lekkomyślnie pozwolili rabinom na utrzymywanie swoistych fanatycznych enklaw nietolerancji w Polsce, kraju o wyjątkowej tolerancji w skali europejskiej. Wraz z rozpoczęciem rozbiorów zaborcy szybko zaczęli likwidować przywileje polskich Żydów. Na przykład cesarz austriacki Józef II zniósł sądownictwo rabiniczne, zakazał używania języka hebrajskiego i jidysz w sprawach handlowych i umowach publicznych, zakazał Żydom pobytu na wsi, jeśli zajmowali się "nieproduktywnymi" zajęciami (szynkarstwem i lichwą). Dzięki temu ukrócił pospolite przedtem w Rzeczypospolitej swobodne rozpijanie chłopów i lichwiarstwo. W ciągu pół wieku działań austriackich odsetek szynkarzy żydowskich i arendarzy w zaborze austriackim spadł aż 7-krotnie. (podkr. red. NW) Dość szczególną formą troski o "równouprawnienie Żydów" było wprowadzenie przez biurokratów austriackich zakazu używania przez Żydów hebrajskich nazwisk i odpowiednie "obdarowywanie" ich nazwiskami niemieckimi. Co złośliwsi biurokraci austriaccy przydzielali Żydom ohydnie brzmiące, odstręczające nazwiska, np. Eselkopf (ośla głowa), Galgenstrick (sznur szubieniczny), Taschengregger (kieszonkowiec), Borgennicht (nie pożyczaj). Aby uzyskać lepsze nazwisko, np. Kluger (mądry) czy Diamant, trzeba było wiele zapłacić. W 1813 roku austriaccy urzędnicy obarczyli Żydów specjalną "taksą korekcyjną" (Kollektentaxe), czyli opłatą od każdego Żyda przybywającego do Wiednia; szpiedzy policyjni czyhali na każdego Żyda, który po przybyciu do Wiednia nie zaopatrzył się w kartę meldunkową i traktowali go jako kryminalistę.

W Prusach pod rządami Fryderyka II wydano (1750 r.) prawa żydowskie, które rozróżniały "zwyczajnych" i "nadzwyczajnych" Żydów; "zwyczajnych" pozbawiono dziedziczonych praw zamieszkania, "nadzwyczajni" mogli je przekazać tylko jednemu dziecku; Żydów zmuszano także do obowiązkowych zakupów towarów państwowych i ograniczono ich dostęp do licznych zawodów; w latach 1772-1780 z inicjatywy Fryderyka II doszło do wypędzenia biedniejszej części Żydów z Prus.

Wprowadzone przez władze pruskie (1797) tzw. generalne urządzenie Żydów (General-Judenreglement) stwierdzało, że rząd pragnie przeciwdziałać "lichwiarskiemu postępowaniu Żydów" (wucherisches Handeln), "ich zbyt wielkiemu rozmnażaniu się, które wychodzi na szkodę wiernym, chrześcijańskim poddanym" oraz "oszukaństwu Żydów i krańcowemu zepsuciu ich etycznego charakteru"; w tym celu m.in. zapowiedziano wydalenie Żydów bez określonego zawodu, zakaz handlowania przez nich na wsiach, wydawanie zgody na małżeństwo wyłącznie Żydom powyżej 25 lat, i to pod warunkiem, że nie osiedlą się na wsi.

Po włączeniu do Rosji terenów zamieszkałych przez wielką ilość Żydów caryca Katarzyna II szybko zadbała o wyciągnięcie od nich o wiele większych sum pieniędzy niż te, które dotąd wpłacali na rzecz skarbu Rzeczypospolitej. Szybko pozbawiono ich też przywilejów, jakimi cieszyli się w Rzeczypospolitej, przede wszystkim likwidując samodzielność kahałów. Rosyjscy dygnitarze zalecali jak największą ostrożność w polityce wobec Żydów, bardzo krytycznie oceniając ich rolę w życiu gospodarczym; gubernator mohylewski Kachowski pisał w memoriale z 1773 r.: "Żydzi, aczkolwiek naród trzeźwy, lecz leniwy, oszukujący (...). Naród ten przez pochlebstwo i chytrość wkrada się w łaskę i protekcję majętniejszych mieszkańców, aby tą drogą zwiększyć swój kredyt. Szynkują wódkę i poją nią chłopów. Do wódki dodają różnych ziół, aby tym sposobem łatwiej doprowadzić chłopów do utraty przytomności; gdy do takiego stanu chłopa doprowadzą, wówczas obdzierają go z grosza, a nadto zapiszą mu tyle długu, ile sami zechcą i później ściągają to w gotówce lub ziarnie. (...) Żydzi plenią się tam, gdzie rząd jest słaby i nie dbały o wymiar sprawiedliwości".

Aby zapobiec swobodnemu przemieszczaniu się Żydów w głąb państwa moskiewskiego, ukazem carycy (1791 r.) dano Żydom prawo zamieszkania wyłącznie w guberniach białoruskich, w namiestnictwie jekatierinosławskim i w ziemi taurydzkiej. Tak zainicjowano uderzające przez ponad 100 lat w Żydów przepisy o tzw. strefie osiadłości; wraz z kolejnymi rozbiorami Polski poszerzono ją o dalsze oderwane od Polski ziemie. W XIX w. strefa osiadłości, poza którą nie wolno było Żydom się przemieszczać, objęła oprócz Kongresówki 15 guberni: wileńską, grodzieńską, kowieńską, witebską, mohylewską, mińską, kijowską (bez miasta Kijów), podolską, wołyńską, czernichowską, połtawską, jekatierinosławską, chersońską, taurydzką i besarabską.

Władze carskie podjęły działania dla ograniczenia żydowskiego szynkarstwa i arend, rozpoczynając rugowanie Żydów z osad miejskich. Długotrwałe rugi i represje wobec Żydów wiejskich i szynkarzy spowodowały zasadnicze zmiany; w połowie XIX w. z wyrobu i handlu trunkami żyło już zaledwie ok. 6 proc. Żydów na Kresach, podczas gdy jeszcze na początku XIX w. aż 40 proc. ludności żydowskiej na Kresach temu zawdzięczało swoje utrzymanie. Żydzi we wszystkich 3 zaborach poczuli, co oznaczał dla nich upadek tak tolerancyjnej i wspaniałomyślnej (kosztem swoich własnych interesów) Rzeczypospolitej.

Tak oto w praktyce wyglądało opiewane przez Majcherka równouprawnienie Żydów przez zaborców po straszliwym "upośledzeniu", jakie mieli w dawnej Rzeczypospolitej.

Fałsze o polskim zacofaniu

Mnożąc antypolskie uogólnienia, autor z "Tygodnika Powszechnego" pisał, że: "(...) w schyłkowym okresie Rzeczypospolitej kultura polska pogrążała się w zacofaniu, traciła atrakcyjność i zdolność przyciągania nie tylko sąsiadów, ale także niemieckich, rusińskich i żydowskich mieszkańców. Określenia 'polnische Wirtschaft' czy zarzuty o polskiej tępocie, wówczas powstałe i formułowane, uważamy za wrogą propagandę, nie chcąc przyjąć do wiadomości faktów, które je uzasadniały". Przypomnijmy więc Majcherkowi i jego poplecznikom z "Tygodnika Powszechnego", którzy - jak widać - niewiele czytali, że w schyłkowym okresie Rzeczypospolitej Obojga Narodów doszło do niebywałego "odrodzenia w upadku", że powstało jakże znaczące polskie Oświecenie. Że tworzyły je niebywale prężne ówczesne polskie elity, na czele z Kołłątajem, Staszicem ("ojcem polskiej geologii"), Niemcewiczem, Naruszewiczem czy Zabłockim, elity, które biły o wiele długości dzisiejszą zadufaną w sobie, próżniaczą elitkę, godną tylko wybryków "majcherkizmu". Że właśnie wówczas powstała Komisja Edukacji Narodowej - pierwsze w świecie ministerstwo oświaty. Że upadająca pod ciosami trzech zaborców Polska potrafiła przyciągnąć wówczas w chwilach upadku i w dobie rozbiorowej wielu, jakże wielu cudzoziemców (dość przypomnieć choćby takie nazwiska, jak: Brückner, Linde, Kolberg, Estreicher, Diettl, Grottger, Lelewel (Loelhoeffel), Matejko (czeski Matieyka), Pol (Pohl), Anczyc (Anschutz), Asnyk (Asnick), Balzer.

Stereotypom o "polnische Wirtschaft" i "polskiej tępocie" z taką satysfakcją akcentowanym przez autora "Tygodnika Powszechnego" warto przeciwstawić choćby pamięć "cudu gospodarczego", jaki zademonstrowało Królestwo Kongresowe pod rządami ministrów Franciszka K. Druckiego-Lubeckiego i Tadeusza Mostowskiego. Królestwo stało się wzorem przyspieszonej działalności gospodarczej, wygrało wojnę celną z Prusakami i potroiło eksport w latach 1817-1830, stając się przedmiotem podziwu wielu zagranicznych obserwatorów. Co o tym wie narodowy nihilista Majcherek? Zdumiewają kolejne uogólnienia Majcherka, opisującego, jak widać, przy aprobacie redaktorów "Tygodnika Powszechnego", jak to mieszkańcy różnych ziem podbitych przez zaborców nie kwapili się jakoby z przyłączeniem do ziem polskich, bo "polskość była odpychająca, a przynajmniej nieatrakcyjna dla wielu mieszkańców i społeczności". Autor z "Tygodnika Powszechnego" obraża w ten sposób pamięć bohaterskich bojowników trzech powstań śląskich, lwowskich Orląt czy uczestników walk Powstania Wielkopolskiego. Majcherek pisze o antyżydowskich "ekscesach" lat 1918-1919, a jakoś zapomina wspomnieć o zdradzieckiej roli litwaków przed 1918 r., a prokomunistycznych Żydów w latach 1918-1920 i później w KPP, o planach Judeo-Polonii z 1914 r., o tym, że przeważająca część Żydów popierała Prusaków w Poznańskiem, Ukraińców we Lwowie, Litwinów w Wilnie czy nawet w Białymstoku. O tym, że jeszcze w pierwszych miesiącach 1919 r. znalazła się grupa żydowskich działaczy, która wysunęła ideę utworzenia z Białegostoku wolnego miasta lub włączenia go do Litwy, tak jak to było w granicach wytyczonych przez Traktat Brzeski. Dodajmy, że tak znani przywódcy żydowscy jak Leo Reich sugerowali, że Żydzi muszą poprzeć Ukraińców w sporze z Polakami, bo tylko Ukraińcy będą potrzebowali Żydów jako swego rodzaju warstwy przewodniej. Polacy mają bowiem bardzo liczne środowiska inteligenckie, Ukraińcy zaś mają mało inteligencji, stąd "we własnym interesie muszą protegować inteligencję żydowską". Twierdzeniom Majcherka o rzekomej skrajnej dyskryminacji Żydów w II Rzeczypospolitej wystarczy przeciwstawić o ileż bardziej udokumentowane, wręcz przeciwstawne twierdzenia znakomitego historyka prof. Normana Daviesa, czy wypowiedzianą na łamach "Rzeczpospolitej" opinię słynnego izraelskiego historyka - prof. Jakuba Goldberga. Powiedział on, że sytuacja Żydów w Polsce międzywojennej była lepsza niż w jakimkolwiek innym kraju Europy, poza Czechosłowacją (w Czechosłowacji było jednak wielokrotnie mniej Żydów niż w Polsce). Nader kłamliwe, acz nie prostowane przez redakcję "Tygodnika Powszechnego", były różne uogólnienia Majcherka na temat wybitnych hierarchów Kościoła katolickiego w Polsce. Pisał na przykład o arcybiskupie gnieźnieńskim ks. kard. Mieczysławie Ledóchowskim, że polskości "wcale nie okazywał (godził się na wprowadzenie języka niemieckiego w nauczaniu religii)". Wystarczy zajrzeć do biogramu ks. abp. Ledóchowskiego w "Polskim Słowniku Biograficznym", by zauważyć, jak kłamie Majcherek. Otóż autorzy biogramu Ledóchowskiego, Adam Galos i Zygmunt Zieliński ("PSB", zeszyt 71, s. 627, Wrocław 1971) piszą, że Ledóchowski: "W lutym 1873 r., godząc się na wprowadzenie w wyższych klasach gimnazjalnych wykładu religii w języku niemieckim, nakazał jednak polski wykład w czterech najniższych klasach, następnie zaś po wydaleniu przez rejencje posłusznych mu katechetów, zarządził lekcje religijne pozaszkolne, zakazane zresztą wkrótce przez władze". Ledóchowski, który według Majcherka, polskości "wcale nie okazywał" po raz pierwszy naraził się władzom pruskim przez podpisanie się na Soborze Watykańskim I tytułem "prymasa Polski". Jak się zdaje, o tym wszystkim ignorant z "Tygodnika Powszechnego" nie ma najmniejszego pojęcia. Dlaczego Majcherek, "demaskator" rzekomego braku okazywania polskości przez niektórych polskich hierarchów, ani słowem nie wspomniał o licznych polskich duchownych w zaborze pruskim, rosyjskim czy austriackim, słynnych z wielkiego poświęcenia w obronie polskości. Choćby o słynnym ks. arcybiskupie Zygmuncie Szczęsnym Felińskim, przez 20 lat przebywającym na zesłaniu w Rosji właśnie za swój gorący patriotyzm. Czy o ks. arcybiskupie gnieźnieńskim Leonie Przyłuskim, w 1848 r. stojącym na czele delegacji polskiej wysłanej do króla Prus z żądaniami oddzielenia Poznańskiego od Rzeszy. Zdumiewa tendencyjność, z jaką Majcherek przedstawia, bez polemicznych uwag ze strony "katolickiego" "Tygodnika Powszechnego", postać ks. kardynała Augusta Hlonda. Zarzuca mu, że jego listy pasterskie "zawierały pochwałę antyżydowskich poczynań, niekiedy nawet zachętę do nich". Wiadomo, że ks. kardynał Hlond w liście pasterskim z 1936 r., nie ukrywając krytycznego stosunku do niektórych środowisk żydowskich "jednoznacznie bardzo stanowczo występował przeciwko wszelkim próbom stosowania wobec Żydów 'importowanych z zewnątrz' metod przemocy". Przypominał kiedyś właśnie te zalecenia kardynała Hlonda arcybiskup gnieźnieński Henryk Muszyński, krytykując deformowanie poglądów słynnego Prymasa Polski przez jednego z zagranicznych autorów żydowskich. Jak widać, dziś trzeba prostować podobne deformacje, popełniane ze świadomą hucpą przez autora w kraju i to na łamach "katolickiego" "Tygodnika Powszechnego"!

Majcherek nie omieszkał również przedstawić w zdeformowanym, negatywnym świetle stosunku ks. kardynała Adama Sapiehy do Żydów w czasie wojny. Atakując metropolitę krakowskiego, Majcherek pisał: "Czy Kościół polski jest więc gotów zmierzyć się z takimi faktami, jak pomijanie przez kardynała Sapiehę zagłady Żydów (Oświęcim leżał w jego archidiecezji, kilkadziesiąt kilometrów od jego siedziby) w raportach o położeniu polskiej ludności pod hitlerowską okupacją słanych do Watykanu?". Przypomnijmy więc tu przemilczane przez Majcherka fakty jakże wspaniale świadczące o pomocy ks. kardynała A. Sapiehy dla Żydów w czasie wojny. Choćby to, co pisał na ten temat Jerzy Śląski, autor głośnej kilkutomowej książki "Polska walcząca 1939-1945" (Warszawa 1986, t 3-4, s. 518): "Wzorcem dla duchowieństwa był także i w zakresie [pomocy dla Żydów - J.R.N.] metropolita krakowski arcybiskup Adam Sapieha, który wielokrotnie apelował do Franka o zaprzestanie terroru wobec ludności żydowskiej, a gdy apele pozostawały bez skutku, osobiście stanął na czele akcji ratunkowej. Zaopatrywał Żydów w metryki, zlecał to duchowieństwu archidiecezji, otwierał przed nimi wrota klasztorów, umieszczał żydowskie dzieci w prowadzonych przez zgromadzenie zakonne internatach i sierocińcach. Prawą ręką arcybiskupa w tej pracy był znany działacz społeczny i kaznodzieja, ks. dr Franciszek Machay, wówczas proboszcz w kościele Najświętszego Salwatora na krakowskim Zwierzyńcu".

O interweniowaniu metropolity krakowskiego ks. kardynała A. Sapiehy w obronie Żydów u władz niemieckich już w 1940 r., pisał m.in. żydowski lekarz, dyrektor żydowskiego szpitala zakaźnego w getcie krakowskim Aleksander Biberstein w książce "Zagłada Żydów w Krakowie" (Kraków 1985, s. 38). Niestety, jedyną reakcją na tę interwencję było - jak pisze Biberstein (s. 223) - uwięzienie w Oświęcimiu trzech rabinów, którzy ośmielili się prosić o interwencję metropolity. Prawa ręka Papieża Piusa XII mons. Tardini tak pisał w nocie z 18 maja 1942 r. o wyjątkowo ciężkiej sytuacji ks. kardynała Sapiehy: "Aż do teraz biskup Krakowa był wsparciem episkopatu i katolików: jego niezłomna i nieustraszona postawa zyskała mu sympatię oraz szacunek wszystkich, ale jak to było do przewidzenia, ściągnęła na niego również ciosy Niemców, którzy otaczają go przez gestapo, szpiegują go, ustawiają na niego pułapki, pozbawiają go, zamykając w więzieniu, współpracowników: jednym słowem, tworząc wokół niego atmosferę duszenia się" (cyt. za: B. Blet SJ "Pius XII i druga wojna światowa w tajnych archiwach watykańskich", Katowice 2000, s. 141).

I takiego to hierarchę katolickiego z Krakowa, człowieka niezłomnego, tak zasłużonego dla ratowania Żydów, bezwstydnie zniesławiono na łamach mieniącego się katolickim krakowskiego "Tygodnika Powszechnego". Haniebny jest fakt, że redaktor naczelny "Tygodnika Powszechnego" ks. Adam Boniecki nie zdobył się na natychmiastowe odcięcie się od tego typu jaskrawych oszczerstw wobec hierarchy z jego rodzinnego miasta, hierarchy, którego zasługi tak powszechnie znano w Krakowie. Czy ks. Boniecki zrobił to tylko z ignorancji? Nie wierzę! Pierwszym jego obowiązkiem, jako redaktora naczelnego, gdy dostał tekst tak ostro atakujący słynnego metropolitę krakowskiego, powinno być sprawdzenie faktów na temat zachowania ks. kard. A. Sapiehy wobec Żydów. Nie zdobył się na to. A może zarówno w tym przypadku, jak i przy innych okazjach zniesławiania Kościoła i jego hierarchów przez Majcherka i innych autorów "TP", nic mu to nie przeszkadzało. Może go nawet cieszyły tego typu oszczercze "odkrycia". Tak jak z wyraźną lubością drukowane niedawno w "TP" "rewelacje" ks. Kracika "prostujące" rzekome legendy na temat klasztoru na Jasnej Górze.

Pełne hipokryzji jest również inne oskarżenie zawarte w tymże artykule Majcherka w "Tygodniku Powszechnym". Stwierdzał on, że w wielu miasteczkach stoją "pomniki ku czci pomordowanych partyzantów czy cywilnych ofiar, prawie nigdzie nie ma monumentów upamiętniających wielotysięczne wspólnoty żydowskie, zgładzone całkowicie (...)". Na pewno trzeba zadbać o pamięć wszystkich ofiar zbrodni i to zarówno niemieckich, jak i sowieckich doby wojny oraz zbrodni komunistycznych po wojnie. Tyle że przypominając te ostatnie, zwłaszcza najgorsze w dobie stalinizmu, nie uniknie się równocześnie przypomnienia "pamięci" ich katów, w ogromnej części żydowskich decydentów z UB i MBP. Jak zaś ludzie rządzący Polską wszechwładnej kliki Bermana - Minca - Zambrowskiego dbali w swoim czasie o pamięć bohaterstwa Polaków, niech zaświadczą choćby te dwie wymowne historie. O tym, jak wiosną 1945 r. ulice Warszawy obwieszono równocześnie dwoma plakatami: "Hańba faszystowskim pachołkom z AK!" i "Cześć bohaterskim powstańcom z getta". Słynna pisarka Maria Dąbrowska odnotowała ze zrozumiałym oburzeniem w swym dzienniku pod datą 1 czerwca 1945 r.: "Jak można opluwając i depcząc powstanie warszawskie jednocześnie oblepić całą Warszawę plakatami 'Cześć powstańcom w getcie'" (M. Dąbrowska "Dzienniki powojenne", Warszawa 1996, t. I, s. 52). Inny znamienny fakt. Błyskawicznie zbudowano po wojnie pomnik ku czci powstańców getta, a przez kilka dziesięcioleci blokowano budowę pomnika ku czci Powstania Warszawskiego. Czy dlatego, że żydowscy ubecy znaleźli się tak licznie w gronie katów byłych powstańców (od gen. E. Fieldorfa po J. Rodowicza - "Anodę").

Dość szczególne były końcowe konkluzje majcherkowego paszkwilu. Autor "Tygodnika Powszechnego" zalecał nam abyśmy wreszcie zabrali się za rozliczenie "z własną przeszłością". I za wzór dla Polaków, którzy mieli tak heroiczne i tak martyrologiczne lata wojny, postawił Francuzów i Szwajcarów. Tak, właśnie Francuzów tak mocno splamionych haniebną kolaboracją "Vichy", eksponując ich "spóźnione rozliczenie z własną kolaborancką przeszłością" i neutralnych Szwajcarów, którzy, "przyznali się do czerpania korzyści z zagłady żydowskich klientów". Było to rzeczywiście "odpowiednie" porównanie, prawdziwie godne autora tekstu eksponowanego w "Tygodniku Powszechnym".

Artykuł Majcherka nie zostawia żadnej wątpliwości. Redakcja "Tygodnika Powszechnego" jest aż nadto skora do publikowania na swych łamach tekstów szkalujących polskość i katolicyzm. Tylko, jak można wyjaśnić takie postępowanie tygodnika mieniącego się katolickim?! Trudno zrozumieć, dlaczego tak skrajny, zawierający tyle antypolskich stereotypów i kalumni tekst Majcherka w "Tygodniku Powszechnym" nie spotkał się z żadnymi znaczącymi polemikami w prasie patriotycznej. Ten brak polemiki można tylko tym wytłumaczyć, że dziś mało kto ze środowisk patriotycznych zagląda do załganego tygodnika krakowskiego, tak bezpodstawnie mieniącego się katolickim. W związku z tym chciałbym zaapelować do patriotycznych publicystów. Przezwyciężcie poczucie nudy i zdobądźcie się na konieczne tak ciężkie poświęcenie, poczytajcie "Obłudnika Powszechnego", aby tym lepiej uświadomić czytającym go jeszcze, choć już mocno nielicznych czytelnikom, z jakim stężeniem hipokryzji i obłudy mają co tydzień do czynienia. Dzięki ks. A. Bonieckiemu, K. Kozłowskiemu, J. Hennelowej, M. Królowi, et consortes.

KONIEC

Poprzednie części 1, 2, 3 , 4, 5, 6 i 7, 8

Podkreślenia w tekście pochodzą od redakcji Naszej Witryny"

prof. Jerzy Robert Nowak, Nasz Dziennik, 0000-00-00

powrot