W poprzednim odcinku pisałem o zdumiewającej wyrozumiałości mieniącego się katolickim "Tygodnika Powszechnego" dla takich zajadłych ateistów jak Stanisław Lem czy Krzysztof Wolicki. Wyrozumiałość ta jakoś dziwnie łączyła się zawsze z wyraźnym pobłażaniem dla odchodzenia od nauki Kościoła, praktykowania - łagodnie mówiąc - dalekich od Kościoła postaw w sferze moralnej.

Pobłażanie to wyraźnie widać w postępowaniu zastępcy red. naczelnego "TP" Józefy Hennelowej, dążącej do maksymalnego złagodzenia postawy Kościoła i ludzi świeckich wobec tzw. aborcji. A równocześnie z pasją atakującej pokazanie uczniom VIII klasy w Częstochowie tak znaczącego filmu, jak "Niemy Krzyk", ukazującego jakże wymowne antyaborcyjne przesłanie doktora Nathansona (por. tekst J. Hennelowej "Zgroza", "Tygodnik Powszechny", 3 listopada 1996 r.). Innym przejawem tego pobłażania była okazywana w swoim czasie przez "Tygodnik Powszechny" "wyjątkowa" wprost tolerancja wobec b. stałego felietonisty tygodnika Turowicza Jerzego Pilcha. Był on znany nie tylko ze skłonności do tekstów pełnych wulgarności i opowieści o delirycznych "radościach" alkoholowego upojenia, ale i z akceptacji współpracy z pornograficznym czasopismem "Hustler". Ta ostatnia sprawa wywołała wielki szok i protesty. Współpracownik "Życia" Paweł Paliwoda ostro indagował w tej sprawie innego redaktora "Tygodnika Powszechnego" Adama Szostkiewicza (por. "Życie" z 11 lutego 1999 r.). Zapytywał Szostkiewicza, jak to się stało, że Pilch, felietonista "Tygodnika Powszechnego", zaczął współpracować od pierwszego numeru polskiej wersji "Hustlera" z amerykańskim czasopismem, którego wydawca "chce zarobić na poniżaniu kobiet, propagowaniu przemocy, ordynarnego i sprymityzowanego seksu". Rzecz znamienna - red. Szostkiewicz, kierownik działu w "Tygodniku Powszechnym" bronił Pilcha, stwierdzając "Jurek wie, co robi" i akceptując, że "w tym, co opublikował Jurek" (w pierwszym numerze "Hustlera") "nie ma niczego, co by mnie obrażało w uczuciach religijnych". Na próżno redaktor "Życia" zwracał uwagę Szostkiewiczowi, że "jest jeszcze coś takiego jak kontekst, w którym się publikuje". Warto tu przy okazji dodać, że sam Gustaw Herling-Grudziński w 1999 roku bardzo ostro potępił wyrażony na łamach "Tygodnika Powszechnego" styl pisarstwa J. Pilcha, jego "słabość do dowcipasów ocierających się o zwykłą błazenadę". Herling-Grudziński napiętnował Pilcha za jego atak w "Tygodniku Powszechnym" na książkę Mariusza Wilka, nazywając ten tekst "skandalicznym i głupim" "przejawem felietonowego pociągu dezynwoltury i ubawu" (por. G. Herling-Grudziński "Dziennik pisany nocą", "Rzeczpospolita" 27-28 marca 1999 r.). Wulgarną stylistykę Pilcha dobrze ilustruje wyrażana przez niego wyraźna aprobata dla brutalnych rękoczynów. Pisał na przykład o skądinąd bardzo kontrowersyjnym historyku brytyjskim Davidzie Irvingu: "Zdarza się, że za swoje pisanie dostaje od czasu do czasu po ryju" (cyt. za J. Zadencki "Ile wolności słowa", "Życie" z 30 marca 1998 r.). Warto tu dodać na marginesie, że obaj byli redaktorzy "Tygodnika Powszechnego": Pilch i Szostkiewicz, przeszli później z redakcji krakowskiego tygodnika na stałe do postkomunistycznej "Polityki". Dodajmy do tego, że "Polityka" finansuje od kilku już lat "Nową Res Publikę", wydawaną przez innego redaktora "TP" Marcina Króla. Ciekawa symbioza, nieprawdaż. Podobnie jak "metamorfoza" Romana Graczyka, byłego sekretarza redakcji "Tygodnika Powszechnego", najbardziej zajadłego antykościelnego publicystę "Gazety Wyborczej". Szczególną "tolerancję" "Tygodnika Powszechnego" wobec ludzi nader odległych od chrześcijaństwa wyrażało głośne, a szczere wyznanie Jerzego Turowicza z 5 listopada 1995 roku: "Głosowałem na Jacka Kuronia". A więc redaktor naczelny tygodnika mieniącego się katolickim głosował w wyborach prezydenckich na ateistę, niejednokrotnie występującego przeciw wartościom chrześcijańskim i polskim tradycjom patriotycznym (m.in. byłego "czerwonego" pogromcę tradycyjnego harcerstwa). Człowieka, który w 1989 roku udzielił absolutnego poparcia atakującemu oświęcimskie karmelitanki rabinowi A. Weissowi (por. J.R. Nowak - portret Kuronia pt. "Trzeźwy inaczej" w książce "Czarny leksykon", Warszawa 1998 r., s. 111-113). Człowieka, o którym słynny krakowski artysta fotografik Adam Bujak, znany m.in. ze wspaniałej fotograficznej dokumentacji pontyfikatu Jana Pawła II, mówił w wywiadzie udzielonym krakowskiemu tygodnikowi "Dziś i jutro" (z 17 maja 1995 r.): "Są fotografie, które ścinają człowieka z nóg, bo świadczą o czymś niedopuszczalnym. Proszę sobie wyobrazić, zasiadam w jury Ogólnopolskiego Konkursu na Fotografię Prasową. Otwieram kopertę i cóż widzimy. Towarzysz Kuroń - pijany, z białkami wywróconymi do góry, z rozpiętymi spodniami (...). Czy Polacy chcą mieć takiego prezydenta? (...)". Polacy, jak się okazało, w ogromnej większości nie chcieli "takiego prezydenta", ale to kuroniowe rozpicie najwyraźniej nie przeszkadzało "katolickiemu" moraliście - Turowiczowi i redakcji "Tygodnika Powszechnego", na czele z jego luminarzami od Turowicza po ks. Bonieckiego, najwyraźniej przeszkadzało natomiast stanowcze występowanie w obronie wiary, jednoznaczność i wyrazistość tego typu wystąpień. Przeszkadzało nawet, gdy wychodziły one ze strony samego Ojca Świętego.

Podważanie przesłania Jana Pawła II
Obłudę "Tygodnika Powszechnego" szczególnie dobrze ilustrowała postawa jego redakcji wobec przesłania Ojca Świętego. Z jednej strony manifestacyjnie deklarowano swoje uwielbienie dla postaci Jana Pawła II. Z drugiej, w sposób bardzo, ale to bardzo zawoalowany, starano się podważać te wątki jego nauczania, które nie przypadły do gustu redakcji krakowskiego tygodnika. Zwłaszcza to wszystko, co uderzało w próby zamazywania wyrazistości nauki Kościoła czy obnażało nietolerancję wpływowych mediów wobec ludzi wierzących, co wzywało do "obrony praw sumienia" (tak jak w słynnej homilii Ojca Świętego w Skoczowie). Znana publicystka katolicka Ewa Polak-Pałkiewicz zwróciła uwagę już w 1995 roku na występujące w "Tygodniku Powszechnym" manipulacje tego typu. Pisała m.in.: "Bardziej uważna lektura pozwala odnaleźć na jego [tj. "Tygodnika Powszechnego" - J.R.N.] łamach zawoalowaną krytykę nauczania moralnego Ojca Świętego, dziwnie współgrającą z atakami 'Gazety Wyborczej' czy 'Wprost'.
Tuż po majowej wizycie Jana Pawła II w Polsce 'Tygodnik' opublikował dyskusję redakcyjną pt. 'Polskie pytania', w której m.in. ks. bp Tadeusz Pieronek, Jerzy Turowicz i Jarosław Gowin zastanawiali się nad treścią skoczowskiej homilii Ojca Świętego. Można tu znaleźć takie oto myśli Jarosława Gowina: 'Papież ma jednostronny obraz polskiej rzeczywistości', 'stawianie znaku równości (pomiędzy totalitaryzmem a permisywizmem - Ewa Polak-Pałkiewicz) jest błędem i może prowadzić do fałszywej strategii duszpasterskiej'. Niestety, nic nie może powstrzymać czytelnika od skojarzenia, jakie przywodzi poziom tych refleksji z wypowiedzią Józefa Oleksego, który na gorąco skomentował skoczowską homilię: 'Nie zgadzam się z Papieżem'. Jarosław Gowin, redaktor naczelny 'Znaku', wypowiadający się na łamach 'Tygodnika', formułuje swoje sądy niejako w imieniu środowiska pisma. Nonszalancja, z jaką zostało zakwestionowane nauczanie Ojca Świętego, skierowane do Polaków musi zdumiewać" (E. Polak-Pałkiewicz "Miejsce Kościoła w 'TP'", "Arcana" nr 6 z 1995 r.). Trudno nie podpisać się pod tą tak ważną i uargumentowaną konkluzją Ewy Polak-Pałkiewicz.
Dnia 28 lutego 1999 roku w "Tygodniku Powszechnym" przełamano kolejną "barierę". Wydrukowano zachętę do krytyk pontyfikatu Jana Pawła II - tekst austriackiego teologa, ks. Paula M. Zulehnera: "Papież 'długodystansowiec'". Z oburzeniem pisał o tym w "Niedzieli" (nr 13 z 1999 r.) redaktor Karol Klauza w artykule pod tytułem "Krytyka Papieża? Nie, dziękuję!": "Czy katolików polskich trzeba 'uszczęśliwiać' zachętą do krytyki pontyfikatu Jana Pawła II? Są środowiska, które to robią. Na łamach 'Tygodnika Powszechnego' (nr 9 z 26 lutego 1999 r.) na niespełna trzy miesiące przed pielgrzymką do Ojczyzny zamieszczono zachętę do zajmowania krytycznej postawy wobec Papieża (...). Całość zachowuje pozory edytorskiego obiektywizmu, ostrożnego dawkowania głosów 'za' i 'przeciw' Papieżowi oraz deklarowanej troski o to, by spokojne zastanowienie się nad krytyczną wypowiedzią okazało się 'pomocne w zrozumieniu'. Pozostaje jednak po stronie polskiego czytelnika uzasadniony niepokój, zaskoczenie i lęk: czemu ten publicystyczny eksperyment ma służyć".

"Niepoprawny" Prymas i "zawstydzony" święty
Ludzie "Tygodnika Powszechnego" w swych "zachętach do krytyki" nie oszczędzali również wielkiego Prymasa Tysiąclecia, któremu Turowicz najwyraźniej nie mógł przebaczyć zdemaskowania jego kłamstw (sprawa sławetnej "Opinii" z 1963 r.). Dość typowa pod tym względem była wypowiedź samego J. Turowicza na temat Prymasa Stefana Wyszyńskiego w II Programie TVP z 14 maja 1994 r. o godz. 14.00 Jak pisali J. S. i W. W. S. w tekście "Tematy tygodnia" ("Myśl Polska" z 5 czerwca 1994 r.): "W II Programie (...) wypowiedział się p. Turowicz, głównie na temat postaci Prymasa S. Wyszyńskiego. Przyznając Prymasowi spełnienie doniosłej roli w zwycięstwie nad rządami PZPR, jednocześnie krytykował Go za promowanie 'katolicyzmu ludowego' oraz niedostatecznie gruntowną realizację uchwał II Soboru Watykańskiego i modernizację Kościoła w Polsce".
Co "odważniejsi" autorzy "Tygodnika Powszechnego" zabierają się za krytykę świętych, ich "zawstydzanie" po stuleciach. Tak jak to zrobił b. zastępca redaktora naczelnego "Tygodnika Powszechnego" ks. Stanisław Musiał w odniesieniu do świętego Andrzeja Boboli na łamach "TP" z 26 maja 2002 r. Pisał on tam m.in.: "Trzeba zdecydowanie przeciwstawić się próbom ukazywania św. Andrzeja Boboli jako ofiary prześladowań ze strony prawosławia (...) zginął z rąk Kozaków (...). Gdyby św. Andrzej żył dzisiaj, na pewno nie 'nawracałby' naszych braci i sióstr prawosławnych (...) na katolicyzm. To nie wina św. Andrzeja, że wyposażono go w czasie studiów do kapłaństwa w teologię, która nie dawała szans zbawienia prawosławnym.
'Wiara moja jest prawdziwa i do zbawienia prowadzi. Wy powinniście żałować i pokutę czynić, bo bez tego w waszych błędach zbawienia nie dostąpicie. Przyjmując moją wiarę, poznacie prawdziwego Boga i wybawicie dusze swoje'. Chyba tych słów św. Andrzej Bobola dzisiaj się wstydzi (...). Dzisiaj znalazłby swą realizację w głoszeniu i promowaniu tego wszystkiego, co ludzi łączy, a nie co dzieli". Jak celnie skomentował te słowa ks. Musiała Jan Kowalski na łamach "Naszego Dziennika" z 4 czerwca 2002 roku, pod tytułem "Święty od wstydu": "Jeżeli, zdaniem ks. Musiała, to nie wina św. Andrzeja, że znał taką, a nie inną teologię, to dlaczego miałby się wstydzić słów z nią zgodnych? My dobrze wiemy, że należy się wstydzić czegoś, czego się nie uczyniło (np. sprawa Jedwabnego), ale czy to źle, że św. Andrzej nauczał zgodnie z teologią? Gdyby nauczał niezgodnie, głosiłby herezję. Wtedy pewnie, zdaniem ks. Musiała, wstydzić by się nie miał czego i nie tylko znalazłby dziś realizację w promowaniu tego, co nie dzieli, ale nawet etat w 'Tygodniku Powszechnym' lub 'Gazecie Wyborczej'".
Na łamach "Tygodnika Powszechnego" wydrukowano również niewybredną napaść na innego polskiego świętego - ojca Maksymiliana Kolbego. Napaść wyszła spod pióra goszczącego na łamach "TP" noblisty Czesława Miłosza. W "Tygodniku Powszechnym" z 17 października 1995 roku Miłosz pisał m.in.: "Jak słucham Radia Maryja, to przypomina mi się natychmiast 'Mały Dziennik', prasa Niepokalanowa, co dla mnie jest wspomnieniem horroru". Redaktorzy "katolickiego" "TP" bez komentarza zostawili ten atak Miłosza na "horror" prasy Niepokalanowa!

Ataki w "TP" na hierarchów i księży
"Tygodnik Powszechny" skwapliwie stara się podważać i dezawuować tych hierarchów Kościoła katolickiego, którzy myśleli i myślą inaczej niż Turowicz czy ks. Boniecki. Na przykład w 1994 r. Jarosław Gowin zaatakował na łamach "Tygodnika Powszechnego" ks. arcybiskupa Józefa Michalika (obecnego zastępcę przewodniczącego Episkopatu) za jego krytykę laickiego totalitaryzmu. (por. J. Gowin "Sklejanie Polski", "Tygodnik Powszechny" 18 września 1994 r.). W "Tygodniku Powszechnym" z 30 maja 1999 r. redaktor "TP" Adam Szostkiewicz atakując ks. biskupa Adama Lepę, posłużył się sprowokowaną przez siebie wypowiedzią innego ks. biskupa Tadeusza Pieronka. Oto fragment zamieszczonej wówczas w "TP" rozmowy z ks. bp. Pieronkiem: A. Szostkiewicz: "Tymczasem bp Adam Lepa upowszechnia wizję antykościelnego 'spisku' mediów 'liberalno-laickich'...
Bp T. Pieronek: "To jest błąd, prowadzący do tego, że nie korzystamy z posiadanej dziś wolności pod pretekstem, że w ten sposób rzekomo popieramy wszystkie brudy, które zdarzają się w mediach świeckich. Nieprawda; powinniśmy wchodzić, wykorzystując owo życzliwe nastawienie, o którym wcześniej wspominałem" (cyt. za "Biskup 'pod komórką'", rozmowa A. Szostkiewicza z bp. T. Pieronkiem, "Tygodnik Powszechny" z 30 maja 1999 r.).
Biskup Pieronek mówił wcześniej o tym, że laickie środki przekazu otwierają się na Kościół, co "czasem ogranicza się tylko do pewnej życzliwości wobec Kościoła" ze strony takich mediów laickich jak "Gazeta Wyborcza" czy "Wprost", życzliwie obdarzanych tekstami przez paru hierarchów.
Politykę redakcyjną "Tygodnika Powszechnego" ciągle cechują dwie miary. Z jednej strony wspomniana już niebywała wyrozumiałość wobec "agnostyków", ateistów, b. stalinistów i b. ubeków czy różnych "dzieł" o jednoznacznie antykościelnej czy antychrześcijańskiej wymowie (por. np. tekst ks. Adama Bonieckiego faktycznie wybraniający osłabiony paszkwilancki film Helen Whitney o Janie Pawle II "Papież Tysiąclecia". Ksiądz Boniecki pisał o filmie Whitney w "Tygodniku Powszechnym" z 29 października 2000 r.: "Film irytujący, ale pożyteczny"). Z drugiej strony zaś obserwujemy równoczesną niebywałą zajadłość "Tygodnika Powszechnego" w zwalczaniu duchownych myślących inaczej niż redakcja Turowicza i ks. Bonieckiego. Tu w polemikach nie widać ani krzty osławionej tygodnikowej "tolerancji". Jak na przykład określić nader agresywne ataki publikowane w "Tygodniku Powszechnym" przeciwko księdzu profesorowi Waldemarowi Chrostowskiemu, jednemu z najwybitniejszych współczesnych polskich naukowców katolickich, inicjatorowi powstania Rady Chrześcijan i Żydów i jej byłemu współprzewodniczącemu. Na łamach "Tygodnika Powszechnego" z 1 lutego 1999 r. wydrukowano na przykład słowa wręcz szkalujące ks. Chrostowskiego i pełne zapiekłej nienawiści: "Poglądy ks. Chrostowskiego są anachronizmem, co nie znaczy, że można je lekceważyć, nie jest on bowiem w swych uprzedzeniach i antysemickich fobiach odosobniony". Jak wytłumaczyć pełną nienawiści zajadłość, z jaką redaktor "Tygodnika Powszechnego" Tadeusz Żychiewicz zaatakował duszpasterza środowisk twórczych księdza Wiesława Niewęgłowskiego w rozmowie z Adamem Michnikiem. Żychiewicz powiedział wówczas: "Ks. Niewęgłowski, duszpasterz środowisk twórczych, publikuje w 'Rzeczpospolitej' tekst tak żenująco głupi, że rozpacz człowieka bierze" (por. rozmowa A. Michnika z T. Żychiewiczem; Nikt nie zna granic Kościoła, "Gazeta Wyborcza" z 16 kwietnia 1992 r.). Chodziło o opublikowany w "Rzeczpospolitej" z 8-9 lutego 1992 r. artykuł ks. Niewęgłowskiego, odsłaniający obłudę i mimikrę, z jaką niektórzy laiccy "postępowi europejczycy" udawali w latach 80. sympatię do Kościoła, bo liczyli wówczas na jego pomoc. A potem, po 1989 r., kiedy poczuli się silni, żwawo przystąpili do ataków na Kościół.
W atakach na niektórych "niewygodnych" dla "TP" duchownych redaktorzy krakowskiego tygodnika bez żenady uciekali się do kłamstw, tak jak to zrobił obecny redaktor naczelny "TP" ks. Adam Boniecki, kłamliwie występując przeciwko ks. Stanisławowi Małkowskiemu. Ksiądz Boniecki przytoczył w "Tygodniku Powszechnym" z 28 listopada 1999 r. rzekomą rozmowę ks. Jerzego Popiełuszki z ks. Małkowskim, w której ks. Popiełuszko stanowczo radził ks. Małkowskiemu, by na przyszłość w mniej ostrym stylu walczył z przerywaniem ciąży. Ksiądz Małkowski zarzucił dzisiejszemu naczelnemu "TP" ordynarne kłamstwo, stwierdzając, że tego typu rozmowy nigdy nie było, a z ks. Jerzym "co do spraw zasadniczych byliśmy całkowicie zgodni" (por. "Magis amica veritas", Ks. Małkowski prostuje kłamstwa "Tygodnika Powszechnego" o księdzu Jerzym Popiełuszce, "Nasza Polska" z 8 grudnia 1999 r.).

Napaści na media katolickie
"Tygodnik Powszechny" wielokrotnie popisywał się atakami na niektóre patriotyczne media katolickie, w tym Radio Maryja, "Niedzielę" i "Nasz Dziennik", jak pisałem już w pierwszym odcinku obecnego cyklu. Warto tu wspomnieć, że wśród najostrzej atakujących Radio Maryja, poza samym naczelnym "TP" ks. Adamem Bonieckim, znalazł się inny redaktor "TP" Jarosław Makowski, m.in. autor ogromniastego ataku na o. Rydzyka, ks. Jankowskiego i o. Palecznego pt. "Niepokorni synowie Kościoła" ("Tygodnik Powszechny" z 30 sierpnia 1998 r.). Redaktor Makowski wystąpił również "gościnnie" na łamach "Rzeczpospolitej" z 6 września 2002 r., publikując sążnisty atak na Radio Maryja. "Prostował" w nim nawet biskupa Pieronka za jego słowa, że Radio Maryja posiada "katolickiego ducha". Według Makowskiego: "Gdyby Radio Maryja posiadało ducha katolickiego, nigdy na jego łamach nie usłyszelibyśmy antysemickich czy antyeuropejskich treści".
Jednym z celów szczególnie konsekwentnych i zajadłych ataków "Tygodnika Powszechnego" są częstochowscy paulini, strażnicy największego narodowego sanktuarium religijnego - Jasnej Góry. Oto kilka wymownych przykładów z ostatnich lat. 15 lutego 1998 r. "Tygodnik Powszechny" piórem Adama Szostkiewicza zaatakował częstochowskich paulinów za to, iż apelowali, by Częstochowa pozostała miastem wojewódzkim. Szostkiewicz otwarcie "denuncjował" za to paulinów, stwierdzając: "Naciski w tej kwestii godzą w ducha konkordatu" (A. Szostkiewicz: Częstochowa i konkordat, "Tygodnik Powszechny" z 15 lutego 1998 r.). Dnia 17 września 1999 r. ks. Boniecki zaatakował na łamach "TP" paulina ojca Janusza Zbudniewka w tekście "Posłannictwo". Z kolei 13 maja 2001 r. tenże ks. Boniecki, już jako redaktor naczelny "Tygodnika", zaatakował przeora paulinów (dziś już generała zakonu) ojca Izydora Matuszewskiego, za nadanie Orderu Jasnogórskiego prezesowi KPA Edwardowi Moskalowi, zarzucając paulinom, że poszli jakoby "drogą antyewangeliczną". Atak ks. Bonieckiego wywołał stanowczą polemikę o. Tadeusza Dionizego Łukaszuka: Antyewangeliczna droga paulinów, "Tygodnik Powszechny" z 3 czerwca 2001 r.
Kolejnym niegodnym przejawem dziwnej "wojny" prowadzonej przez "TP" przeciw jasnogórskim paulinom był opublikowany 20 października 2002 r. artykuł redaktora "TP" ks. Jana Kracika, próbujący podważyć i ośmieszyć historię kultu Cudownego Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. Jak pisał w ostrym tekście polemicznym "List otwarty do ks. prof. Jana Kracika" ("Niedziela" z 24 listopada 2002 r.) paulin o. Janusz Zbudniewek: "(...) Śmiem (...) sądzić, że podjąłeś się niewdzięcznej misji, jaką od wielu lat uprawiają niektórzy publicyści 'Tygodnika' z naczelnym redaktorem włącznie". Ojciec Zbudniewek nazwał po imieniu tekst ks. J. Kracika "artykułem godnym plugawego 'Nie'".
Rozliczne przykłady wspomnianych wyżej ataków redaktorów "Tygodnika Powszechnego" na wybitnych duchownych katolickich i wartości, które reprezentują, dowodzą, jak słuszna jest krótka, ale jakże celna diagnoza na temat roli "Tygodnika Powszechnego", dana przez filozofa - prof. Bogusława Wolniewicza na łamach tygodnika "Solidarność" z 4 października 2002 r. Gdy red. Paweł Paliwoda zapytał profesora: "A czy elity nie stanowi światły katolicyzm wyznawany przez środowiska skupione wokół 'Tygodnika Powszechnego'", filozof odpowiedział: "Ten - jak go pan nazwał - światły katolicyzm to są właśnie jady rozkładowe, które przeniknęły właśnie do Kościoła. Działalność ojca Rydzyka jest reakcją obronną na nie (...)".

"Obłudnik Powszechny" część 8 z 30.11.2002

Szeroko pisałem dotąd o "jadach rozkładowych", wydzielanych przez "Tygodnik Powszechny" dla dzielenia i skłócania Kościoła katolickiego. Czas pokazać jednak inną odmianę tych "jadów" - działania "Tygodnika Powszechnego" godzące w obraz Polski i Polaków, polskość i patriotyzm. Nie ulega wątpliwości, że publikacje "Tygodnika Powszechnego" zrobiły bardzo wiele dla zatrucia atmosfery w tych sprawach i świadomej dezinformacji krajowych i polonijnych czytelników.

Turowicz zrzuca maskę

Przez parę dziesięcioleci, aż do nagłego radykalnego zwrotu w 1987 r. (dyskusja wokół tekstu J. Błońskiego), naczelny "Tygodnika Powszechnego" Jerzy Turowicz starał się przedstawiać jako osoba występująca w sposób zobiektywizowany na tematy polsko-żydowskie, odcinając się od negatywnych uogólnień na temat Polski i Polaków w tej sprawie. 17 maja 1957 r. Turowicz tak pisał w "Tygodniku Powszechnym" o sytuacji w czasie wojny: "Ta ówczesna wspólnota ludzi prześladowanych, cierpiących i walczących zmieniła dość zasadniczo stosunki polsko-żydowskie w naszym kraju. W ogromnej części społeczeństwa polskiego zniknęły ślady antysemityzmu, a na jego miejsce pojawiło się poczucie solidarności, zjawiła się - szeroko wprowadzana w czyn - wola pomocy ludziom prześladowanym". W "Tygodniku Powszechnym" (nr 25 z 1967 r.) J. Turowicz, recenzując książkę Bartoszewskiego i Lewinówny "Ten jest z ojczyzny mojej", ostro przeciwstawiał się powstałej po wojnie na Zachodzie legendzie obciążającej Polaków współodpowiedzialnością za tragiczny los Żydów w czasie wojny.

Jeszcze w listopadzie 1985 r. Turowicz występował jako obrońca polskich racji, krytycznie oceniając antypolskie akcenty zawarte w filmie "Shoah" Lanzmanna i zarzucając mu "uprzedzenia antypolskie, antykatolickie, a nawet antychłopskie". Jak pisał Turowicz: "(...) W odniesieniu do Polski i Polaków tezy Lanzmanna brzmią tak: obozy zagłady zostały zlokalizowane na terenie Polski, ponieważ Polacy byli antysemitami i Niemcy mogli liczyć na milczącą aprobatę swoich poczynań (...). Polacy byli obojętnymi, niewrażliwymi i biernymi świadkami zagłady Żydów, a nieraz nawet z tego się cieszyli. (...) Polacy - zdaniem Lanzmanna - są antysemitami, ponieważ są katolikami. Antysemityzm polski - mówi on w jednym z wywiadów - jest naturalnym dzieckiem katolicyzmu. (...)" (J. Turowicz "'Shoah' w polskich oczach, "Tygodnik Powszechny", 10 listopada 1985 r.).

W tymże tekście z listopada 1985 r. Turowicz stwierdzał: "(...) Nie przeczę, że w Polsce antysemityzm nie został bez reszty wykorzeniony, chociaż jest on o wiele słabszy niż gdzie indziej [podkr. - J.R.N.]. Przecież w ostatnich latach i miejscach nie w Polsce, lecz w Rzymie, Paryżu, a ostatnio w Mediolanie, rzucano bomby na żydowskie synagogi i restauracje, przecież to w RFN, a nie w Polsce, profanowano niedawno żydowskie cmentarze (...)" (tamże).

Krytykując film Lanzmanna za "sfałszowanie perspektywy" w obrazie Polaków, Turowicz stwierdził, że gdyby nie sfałszowania, film ten byłby zapewne dziełem "dużo większym i czystszym". Na tle cytowanych wyżej wcześniejszych postaw J. Turowicza w odniesieniu do spraw polsko-żydowskich tym bardziej zaszokowała jego skrajnie radykalna wolta w tej kwestii w 1987 r. Naczelny redaktor "Tygodnika" zrobił nagle zwrot o 180 stopni, z osoby przeciwstawiającej się oszczerczym uogólnieniom na temat Polaków w osobę całą siłą wspierającą takie właśnie uogólnienia w swoim tygodniku. Czy oznaczało to, że nagle przeszedł taką przedziwną ewolucję, a może jego poprzednie poglądy były tylko wyrazem długotrwałej mimikry na pokaz? A teraz ostatecznie postanowił zrzucić maskę! Autor "pionierskiego" tekstu antypolskiego w "Tygodniku Powszechnym" Jan Błoński znany był ze swych dawnych niegodnych zachowań w dobie stalinowskiej (m.in. wraz z późniejszą noblistką W. Szymborską podpisał w 1953 r. haniebną rezolucję grupy osób ze środowisk twórczych, piętnującą księży z kurii krakowskiej skazanych w sfabrykowanym stalinowskim procesie). Teraz w tekście publikowanym w tygodniku Turowicza w numerze z 22 lutego 1987 r. Błoński poszedł dosłownie na całość w oskarżeniach wobec Polaków o współudział w holokauście. Pisał o rzekomym "moralnym zdziczeniu społeczności polskiej podczas wojny" i stwierdził, że "sami Polacy (...) byli bliscy zbrodni ludobójstwa i tylko w ostatniej chwili 'Bóg naszą rękę zatrzymał'" [oba pokreślenia - J.R.N.].

Tekst Błońskiego sprowokował namiętny głos polemiczny mecenasa Władysława Siła-Nowickiego, pisany w obronie prawdy o Narodzie Polskim w dobie wojny, publikowany 22 lutego 1987 r. Wkrótce po tym w "Tygodniku Powszechnym" opublikowano jednak całą serię ataków na Siła-Nowickiego, które wyszły spod piór autorów żydowskich bądź skrajnych filosemitów. Jawną tendencyjnością tygodnika Turowicza w całej sprawie był fakt, że nie opublikowano ani jednego tekstu popierającego stanowisko mecenasa Siła-Nowickiego. Stało się zaś tak, pomimo że - jak przyznał sam Turowicz - ponad połowę z więcej niż sto tekstów nadesłanych do jego tygodnika stanowiły listy i artykuły krytyczne wobec wymowy tekstu Błońskiego. Wśród tekstów niewydrukowanych w "Tygodniku Powszechnym" znalazły się m.in. teksty artykułów napisanych przez eseistę i poetę Jerzego Narbutta, prof. Stanisława Borkackiego, prof. Leszka Tomaszewskiego, prof. Rafała Brodę. Po raz pierwszy wyszła tak otwarcie na jaw filosemicka stronniczość "Tygodnika Powszechnego". Profesor Leszek Tomaszewski tak komentował na łamach "Przeglądu Tygodniowego" wymowę stronniczo wyselekcjonowanych przez redakcję "Tygodnika Powszechnego" tekstów skrajnie filosemickich: "(...) Jest dla mnie niepojęte, dlaczego i cui bono ci zawodowi myśliciele, intelektualiści uniwersyteccy, inteligenci bardzo wysokiej próby, wręcz masochistycznie biczują siebie i wszystkich Polaków 'polskim antysemityzmem' (...). Wszyscy dyskutanci, poza jedynym mecenasem Siłą-Nowickim, forsują najrozmaitszymi sposobami jedną tylko tezę - polski antysemityzm (...)" (L. Tomaszewski "Potrzeba dialogu bez stereotypów", "Przegląd Tygodniowy" 1987, nr 17).

Dodajmy, że wydrukowany w lutym 1987 r. w "Tygodniku Powszechnym" sławetny tekst Jana Błońskiego, z jego najabsurdalniejszymi oskarżeniami wobec Polaków, został przetłumaczony na liczne języki świata, stając się "materiałem dowodowym" dla najzacieklejszych polakożerców. Pseudodyskusję na łamach "Tygodnika Powszechnego" zakończono skrajnie prożydowskim tekstem Jerzego Turowicza "Racje polskie i racje żydowskie". Wbrew tytułowi Turowicz maksymalnie akcentował tylko jeden typ racji - żydowskich, jak mu bardzo celnie i wnikliwie dowiódł profesor Stanisław Borkacki w artykule "Polska jest tylko jedna - dwóm panom jednocześnie służyć nie można". Nader typowe dla zachowania redakcji "Tygodnika Powszechnego" w rozmaitych dysputach, w których starała się nagłaśniać tylko bliskie jej "jedynie słuszne racje", było niewydrukowanie w tygodniku Turowicza listu mecenasa W. Siła-Nowickiego oprotestowującego styl dyskusji wokół tekstu J. Błońskiego. W liście wystosowanym z Warszawy 29 kwietnia 1987 r. do redakcji "Tygodnika Powszechnego" Siła-Nowicki pisał m.in.: "(...) Pragnę zwrócić uwagę na głęboko niepokojące skutki kampanii propagandowej rozpoczętej artykułem prof. Jana Błońskiego 'Biedny Chrześcijanin patrzy na getto', a skończonej - jak zostało zaznaczone na razie - artykułem redaktora naczelnego Jerzego Turowicza 'Racje polskie i racje żydowskie'. Według mojej oceny, 'Tygodnik Powszechny' poniósł w toku tej kampanii dotkliwą klęskę, co najgorsze, obniżającą poważnie Jego dotychczas wysoką pozycję moralną w społeczeństwie polskim. Redakcja 'Tygodnika', do której wpłynęła lawina korespondencji, jest jeszcze lepiej ode mnie - a odzew społeczny skierowany do mnie osobiście jest również zdumiewająco szeroki i prawie jednoznaczny - zorientowaną w zakresie katastrofalnego, jeśli chodzi o ocenę ogromnej większości czytelników, wyniku podjętej akcji.

Pragnę zasygnalizować, że po pierwsze, panuje dość powszechna opinia, że akcja ta została uzgodniona z nieujawnionymi a wpływowymi za granicą czynnikami, że jest działaniem zaplanowanym, że wchodzi tu w grę uzyskanie korzyści politycznych i że 'TP' reprezentuje tu nie 'racje polskie', a 'racje żydowskie'. Zaznaczam, że nie jest to mój pogląd, lecz powtarzam 'opinia dość powszechnie panująca', wyrażająca się np. w wypowiedziach skierowanych do mnie, zaprzeczającego tym przypuszczeniom, 'niechże pan w swoim wieku i przy swoich doświadczeniach życiowych nie będzie naiwny' (...).

Niestety, idei pojednania polsko-żydowskiego cała akcja 'Tygodnika Powszechnego' zrobiła prawdziwą niedźwiedzią przysługę.

Dodatkowo nadmienić należy, że całą w swym założeniu szkodliwą i w wykonaniu fatalnie przegraną kampanię 'TP' przeprowadził w sposób oczywiście nieobiektywny, nie dopuszczając do głosu - z wyjątkiem mojego artykułu - żadnych głosów zdecydowanie przeciwnych, choć była ich przytłaczająca większość. Czym innym są prawa Redakcji do wyboru artykułów, a czym innym świadome manipulowanie posiadanym materiałem, aby z drobnej mniejszości zrobić znaczną większość. Smutne to swoiste kontynuowanie bogatej u nas tradycji 'cudów nad urną'(...)".

Jak nie bez racji wskazywał wykładowca Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie Michał Wojciechowski na łamach "Życia" z 15 maja 1998 r.: "Część polskich publikacji na temat dialogu (np. w 'Tygodniku Powszechnym') sprawia wrażenie, że dialog Polaków, względnie chrześcijan, z Żydami powinien polegać na przyjmowaniu każdego postulatu strefy żydowskiej". Na tą skrajną prożydowską tendencyjność 'Tygodnika Powszechnego' wyraźnie wskazywał również ks. profesor Waldemar Chrostowski, założyciel i współprzewodniczący (w latach 1991-98) Polskiej Rady Chrześcijan i Żydów. Zrezygnował ze współkierowania tą Radą po nasileniu przeciw niemu - w związku z jego obroną Krzyża w Oświęcimiu - hucpiarskich ataków na łamach części prasy (m.in. w 'Tygodniku Powszechnym', 'Trybunie' i w 'Gazecie Wyborczej')". W czasie polemiki, jaka wywiązała się między ks. prof. Chrostowskim a ks. Stanisławem Musiałem, skrajnym rzecznikiem opcji prożydowskiej (co krytycznie ocenił kiedyś sam Prymas Polski), wyraźnie widać było, że "Tygodnik Powszechny" usilnie wspiera właśnie tę opcję. Sam ks. prof. W. Chrostowski mówił w wywiadzie dla polonijnej "Gazety" z Toronto (Wielkanoc 1998 r.): "Ostatnio na łamach 'Tygodnika Powszechnego' wywiązała się moja polemika z księdzem Musiałem, który jest takim entuzjastą żydowskiego punktu widzenia, że wydaje mu się, że można go bez żadnych ograniczeń przenosić i stosować w Kościele katolickim". Nawiązując do swych przykrych doświadczeń, m.in. w polemice z tak chętnie nagłaśnianym przez "Tygodnik Powszechny" i "Gazetę Wyborczą" księdzem S. Musiałem, ks. prof. W. Chrostowski mówił w wywiadzie dla "Rzeczpospolitej" z 16 kwietnia 1998 r.: "Katoliccy rzecznicy dialogu nie mogą być tubą strony żydowskiej, mówić tylko to, co Żydzi chcą usłyszeć i co im odpowiada (...)". Z kolei w wywiadzie dla "Gazety Polskiej" z 18 marca 1998 r. ksiądz Chrostowski podkreślał: "Prawdziwe problemy zaczynają się wtedy, kiedy z jednej strony spotyka się Żyd, a z drugiej ktoś, kto chce się mu przypodobać. To nie jest dialog, to nieszczęście" [podkr. J.R.N.]. Ksiądz prof. Chrostowski niejednokrotnie zwracał uwagę na skrajne, fanatyczne wręcz uprzedzenia czy fobie części Żydów wobec katolików i Krzyża, stwierdzając, że: "Objawiają się nawet w codziennych sytuacjach, kiedy to niektórzy Żydzi twierdzą, że nie mogą zakładać nogi na nogę albo krzyżować rąk, bo im się to kojarzy właśnie z Krzyżem". Ksiądz prof. Chrostowski ostrzegał przed eskalacją żądań żydowskich: najpierw usunięcie karmelitanek z Oświęcimia, potem żądanie usunięcia krzyża z Oświęcimia, aż wreszcie dojdzie do żądania usunięcia kościoła z Brzezinki, bo jego wieża jest widoczna z terenu obozu w Oświęcimiu. Na tym tle tym bardziej zdumiewająca wydawała się dla ks. prof. W. Chrostowskiego tendencja "Tygodnika Powszechnego" do wspierania całkowitej ustępliwości wobec żądań żydowskich. Ksiądz prof. Chrostowski wskazywał na "ogólnie znaną podatność środowiska 'Tygodnika Powszechnego' na argumentację i wrażliwość strony żydowskiej przy równocześnie idącej z nią w parze zastanawiającej głuchocie na argumenty i wrażliwość polską i katolicką" [podkr. J.R.N.]. Ksiądz prof. W. Chrostowski pisał o stosowanym przez "Tygodnik Powszechny" odpowiednim "dobieraniu rozmówców; odzwierciedlaniu zapatrywań wygodnych wyłącznie dla strony żydowskiej, manipulowaniu faktami i monopolizowaniu dialogu". Zdaniem ks. prof. Chrostowskiego: "'Tygodnik Powszechny' zamieszcza to, co Żydzi chcą słyszeć, ale nie jest to wyjście dobre także dla Żydów" (cyt. za "Życie" z 11 maja 1998 r.).

Razem z zagranicznymi siewcami antypolonizmu

Nikt chyba nie był zbytnio zaskoczony postawą "Tygodnika Powszechnego" wobec "Sąsiadów" Grossa, tym że "TP" panegirycznie i po klakiersku poparł od początku antypolskiego fałszerza i hochsztaplera. Przypomnijmy niektóre co skrajniejsze przejawy tego poparcia na łamach "TP".

W poświęconym sprawie Jedwabnego specjalnym dodatku "Tygodnika Powszechnego" z 25 marca 2001 r. - "Kontrapunkt" (nr 1-2) czołowe miejsce i ogromną objętość (około 2,5 kolumny tekstu) zapewniono nieznanemu dotąd z żadnych większych "dokonań" naukowych początkującemu badaczowi historii - doktorantowi Wojciechowi Stanisławskiemu. Wdzięczny za swoje nagłośnienie w "TP" Stanisławski wysmażył, jak odeń oczekiwano, klakierski progrossowy elaborat "Pamięć wciąż nieodzyskana". Młody autor "Tygodnika Powszechnego" wysławiał "Sąsiadów" jako "pracę nowatorską", bezkrytycznie powielając za nią najskrajniejsze antypolskie kalumnie i kłamstwa. Między innymi wyeksponował tezę Grossa "o istnieniu w pamięci ludności wiejskiej od XVII w. 'wzorca' prześladowań (pogromu) uruchamianego przez odpowiednie okoliczności". Stanisławski powtórzył tu ignorancko i bezkrytycznie jedną z najgłupszych tez Grossa, który twierdził jakoby "od czasów Chmielnickiego (...) gotowość do zniszczenia tego, co obce, a w pierwszej kolejności Żydów, nie tylko przetrwała na polskiej wsi, ale coraz to była manifestowana w paroksyzmach gwałtu". W mojej książce "100 kłamstw J.T. Grossa o żydowskich sąsiadach i Jedwabnem" (Warszawa 2001, s. 28-29) nazwałem tę tezę Grossa kłamstwem nr 3, pisząc: "Chmielnicki dokonywał rzeczywiście rzezi Żydów, ale jako przywódca powstania Kozaków i ukraińskiego chłopstwa, wyrzynając wraz z Żydami polską szlachtę. Pisać o jego rzeziach w kontekście polskiego chłopstwa i snuć uogólnienia na temat powtarzających się odtąd na polskiej ziemi 'paroksyzmach gwałtu' może tylko zupełny nieuk i ignorant (a tak nie jest w przypadku Grossa) lub świadomy, cyniczny szalbierz. Dodajmy przy tym, że to właśnie wódz wojsk polskich, książę Jeremi Wiśniowiecki uratował dzięki bojom z Kozakami dziesiątki tysięcy Żydów i był za to wysławiany w pismach i poematach żydowskich w całej Europie".

Autor "Tygodnika Powszechnego" - bezkrytycznie, z całkowitą aprobatą - nagłaśniał różne inne kłamstwa Grossa, nie fatygując się, by zajrzeć do zafałszowanych przez Grossa książek, które żydowski autor antypolsko deformował w swej "interpretacji". Stanisławski bez sprawdzenia, w ślad za Grossem, powołał się na książkę Pawła Szapiro "Wojna żydowsko-niemiecka. Polska prasa konspiracyjna o powstaniu w getcie Warszawy" jako rzekomo "pokazującą obojętność ogromnej większości wspomnianej prasy, przemieszaną z Schadenfreude". W rzeczywistości Szapiro dał dokładnie wręcz przeciwstawny obraz postawy polskiej prasy. Jak pisałem (przytaczając tę sprawę jako 43. kłamstwo Grossa) (por. "100 kłamstw... op.cit., s. 128-129): "(...) wybór Szapiro przekonująco pokazuje, że ogromna część polskiej prasy konspiracyjnej sympatyzowała z walką Żydów w getcie, a rzadkimi odstępstwami od tej reguły były właśnie teksty antyżydowskie. Dodajmy, że Ludwik Landau, słynny autor 'Kroniki lat wojny i okupacji'" (por. jej wyd. z 1962 r., t. II, grudzień 1942 - czerwiec 1943, s. 377) odnotował, iż: "Walka ta spotkała się wszędzie z uznaniem, obudziła współczucie, nawet w mało dostępnych dla niego w stosunku do Żydów środowiskach, zwłaszcza wobec jednoznacznego stanowiska całej tajnej prasy".

Przypomnijmy również, że Baruch Goldstein, działacz Bundu i organizator jego bojówek przed wojną, jednoznacznie stwierdził: "Cała polska prasa podziemna, niezależnie od politycznej ideologii, powitała z entuzjazmem bitwę 18 stycznia" [1943 r. - pierwszą próbę obrony getta przed niemiecką pacyfikacją - J.R.N.] (por. B. Goldstein: "The Star bears Witness", New York 1949 r., s. 177).

"Tygodnikowi Powszechnemu" można tylko "pogratulować" tak niekompetentnych i tendencyjnych autorów jak początkujący "badacz" - Wojciech Stanisławski. Dość zdumiewa w niby "katolickim tygodniku" dawanie zielonego światła pochwale chamstwa. A właśnie na to pozwolił sobie Stanisławski, pisząc aprobująco o nazwaniu przez Grossa Świtonia "jegomościem niespełna rozumu". W tymże numerze "TP" powiela się jedno z najskrajniejszych oszczerstw Grossa, z którego później wycofał się w zagranicznych wydaniach swej książki. Oszczerstwo o tym, że Żydów w Jedwabnem wymordowało społeczeństwo (por. moje uwagi o tym kłamstwie Grossa jako kłamstwie nr 72, "100 kłamstw... op.cit., s. 236-238). Marek Edelman z całą nieodpowiedzialnością stwierdza w wywiadzie pt. "Świadkowie" "TP" z 25 marca 2001 r.), że "udało... się zmobilizować całe miasto do zbrodni".

Z mentorskimi pouczeniami wobec Polaków pod wymownym tytułem "Zabrakło 'mea culpa'" wystąpił w związku z Jedwabnem na łamach "TP" z 4 marca 2001 r. również Aleksander Klugman z Izraela. Ten były propagandysta PZPR-owski był w swoim czasie bardzo ostro krytykowany za przeszłość nawet przez znaną tropicielkę "polskiego antysemityzmu" Alinę Grabowską. Dziś równocześnie współpracuje z postkomunistycznym "Wprost" i z "katolickim" "Tygodnikiem Powszechnym". 11 grudnia 2001 r. "Tygodnik Powszechny" szeroko udostępnił swoje łamy samemu J.T. Grossowi na skrajnie tendencyjną polemikę ze swymi krytykami (m.in. z piszącym te słowa, P. Machcewiczem i S. Ratoniem z IPN oraz Ryszardem Bugajem). Gross szczególnie mocno próbował się wypierać tego, że jego książka ma służyć uzasadnianiu żądań niektórych środowisk żydowskich, zmierzających do wymuszenia jak największych odszkodowań za mienie od Polaków.

Rejterada ks. Czajkowskiego

W "Tygodniku Powszechnym" roiło się od różnych tekstów nawołujących do tego, aby Polacy przeprosili Żydów za Jedwabne. Nader typowy pod tym względem był tekst jednego ze szczególnie fetowanych autorów "TP" ks. Michała Czajkowskiego: "Dlaczego należy przepraszać za Jedwabne" ("Tygodnik Powszechny" z 20 maja 2001 r.). Ks. Czajkowski, o którym sam Prymas Polski ks. kardynał Józef Glemp powiedział publicznie ponad rok temu, że "robi bardzo złą robotę", znany jest ze skrajnego filosemityzmu i oczerniania obrazu Polski, nagłaśniania rzekomego "polskiego antysemityzmu" i "katolickiego antysemityzmu". Krytykował go bardzo ostro przed laty w polemice na łamach "Więzi" jeden z najwybitniejszych współczesnych polskich uczonych katolickich ks. prof. Zygmunt Zieliński, autor historii papiestwa. Już 30 czerwca 1995 r. otwarcie przygwoździłem kłamstwa ks. Czajkowskiego o rzekomych "polskich pogromach" w publikacji na łamach "Słowa - Dziennika katolickiego". Ksiądz Michał Czajkowski, którego skrajną ignorancję obnażyłem w artykule, nie zdobył się na choćby cień uczciwości intelektualnej i przeproszenie czytelników "Więzi" za oszczercze pomówienia na temat polskiej historii.

Jesienią 2001 r. tenże ks. Michał Czajkowski zrejterował z zorganizowanego podczas Festiwalu Nauki na ratuszu we Wrocławiu panelu polsko-żydowskiego po otwartym przygwożdżeniu przeze mnie jego kłamstw na temat najnowszej historii. Wyraziłem wówczas zdziwienie, jak ks. Czajkowski mógł wypowiadać na łamach "Gazety Wyborczej" z 16-17 września 2000 r. tak kłamliwe stwierdzenie, że żaden Polak nie zginął od żydowskiego antypolonizmu, podczas gdy miliony Żydów zginęły od antysemityzmu. Poradziłem ks. Czajkowskiemu, by wreszcie zapoznał się z tak licznymi świadectwami na temat Polaków zamordowanych dzięki takim żydowskim komunistom, jak: Berman, Różański (Goldberg), Fejgin, Romkowski, Światło, Morel, Stefan Michnik, Gurowska, Brystygierowa, Wolińska etc. (od red. NW: patrz QUIZ: Zbrodnie UB) By zapoznał się z rozlicznymi świadectwami na temat mordowania Polaków na Kresach w latach 1939-41 przez zbolszewizowanych Żydów, wybicia całej polskiej wsi Naliboki i całej polskiej wsi Koniuchy przez sowieckich partyzantów żydowskich w czasie wojny etc. Zgromadzeni na sali słuchacze w ogromnej części obdarzyli moje stwierdzenia aplauzem, co doprowadziło ks. Czajkowskiego do desperacji i pośpiesznej rejterady z panelu.

Oszczerstwa Gabrieli Lesser

Szczególnie haniebnym posunięciem redakcji "Tygodnika Powszechnego" było dopuszczenie na swych łamach (nr z 11 marca 2001 r.) druku skrajnie oszczerczego, antypolskiego tekstu niemieckiej autorki Gabrieli Lesser pt. "Haniebne czyny będą pomszczone. Pogromy Żydów w Galicji Wschodniej latem 1941 roku". Niemiecka autorka, opisując pogromy Żydów w Galicji Wschodniej, pisała, że "tylko w czerwcu i lipcu 1941 r. doszło w Galicji Wsch. do 35 pogromów - największego we Lwowie, 20 w miasteczkach, a 14 we wsiach (...)". To wszystko było prawdą. Fałszem i to ordynarnym natomiast było to, że niemiecka autorka obciążyła winą za te pogromy Polaków na równi z Ukraińcami, stwierdzając bez podania żadnych konkretnych dowodów "polskich zbrodni", iż: "W historycznej pamięci Polaków i Ukraińców ten fakt kolaboracji z Niemcami zatarł się prawie całkowicie (...). Polacy i Ukraińcy poczuli się zwolnieni z obowiązku rozliczenia się z własnych win". Redakcja "Tygodnika Powszechnego" nie zdobyła się nawet na jedno zdanie komentarza dystansującego się od jawnych antypolskich oszczerstw Gabrieli Lesser. Oszczerstw, przeciwko którym zaprotestowała, o dziwo, nawet znana ze skrajnego krytycyzmu wobec polskiej historii katolewicowa działaczka warszawskiego KiK-u Stanisława Grabska. Jako świadek wydarzeń we Lwowie napisała w liście do "Tygodnika Powszechnego", że nieprawdą jest twierdzenie G. Lesser, iż Polacy urządzili we Lwowie pogrom Żydów razem z ludnością ukraińską. Według Grabskiej: "Polacy byli przerażeni i na pewno nie brali udziału w żadnych pogromach. Bali się Niemców i milicji ukraińskiej (...). Nie trzeba brać na siebie cudzych win".

Przypomnijmy tu, że nawet wielce tendencyjny historyk z Żydowskiego Instytutu Historycznego, Andrzej Żbikowski, przedstawiający stosunki polsko-żydowskie z wyraźnymi skrajnymi uprzedzeniami na niekorzyść Polaków, jednoznacznie akcentował w 1992 r.: "W bogatych materiałach wspomnieniowych przechowywanych w archiwach ŻIH [Żydowskiego Instytutu Historycznego - J.R.N.] natrafiłem na bardzo niewiele informacji o krwawych pogromach poza terenami zamieszkałymi przez Ukraińców (...) akty wrogości wobec ludności żydowskiej przybrały masowe formy głównie na terenach zamieszkanych przez ludność ukraińską" (A. Żbikowski: "Lokalne pogromy Żydów w czerwcu i lipcu 1941 r. na wschodnich rubieżach II Rzeczypospolitej", "Biuletyn Żydowskiego Instytutu Historycznego", 1992, nr 2-3, s. 11, 13).

"Tygodnik Powszechny" z 9 września 2001 r. zamieścił ogromniasty wywiad z popierającym Grossa jednym z czołowych tropicieli rzekomego "polskiego antysemityzmu" prof. Jerzym Jedlickim, przewodniczącym Rady Programowej Stowarzyszenia Otwarta Rzeczypospolita. (Stowarzyszenie znane jest ze swych iście cenzorskich wystąpień, m.in. gwałtownie atakowało tygodniki "Myśl Polska" i "Nasza Polska", wyraźnie dążąc do ich likwidacji. Te cenzorskie marzenia "Otwartej", a w rzeczywistości bardzo zamkniętej "Rzeczypospolitej" spełzły na niczym z powodu bardzo licznych protestów w obronie zaatakowanych czasopism.) Jedlicki w swym "tropicielskim" tekście zaatakował m.in. jednego z największych polskich autorytetów, nestora myśli ekonomicznej - prof. Stefana Kurowskiego. Warto tu przypomnieć, że tak nagłośniony w "Tygodniku Powszechnym" profesor Jedlicki był zaledwie kilka miesięcy przedtem (17 kwietnia 2001 r.) na łamach "Przeglądu" bardzo ostro skrytykowany za "podłą wypowiedź" na temat zachowania mieszkańców Warszawy w czasie wojny przez prof. dr hab. Marię Radomską. Jako mieszkanka Żoliborza w czasie wojny prof. Radomska zaprotestowała przeciwko uogólnieniom Jedlickiego na temat rzekomego szyderczego stosunku warszawiaków do Żydów w płonącym getcie. Profesor Radomska pisała o słowach Jedlickiego: "To obrzydliwe uogólnienie, dyktowane Bóg wie czym, obrażające elementarne poczucie przyzwoitości". Zdaniem prof. Radomskiej, opinia Jedlickiego nie tylko "fałszowała ówczesną rzeczywistość, ale też znieważała całą jej społeczność".

Kolejny odcinek cyklu ukaże się za tydzień.

Poprzednie części 1, 2, 3 i 4, 5, 6

Podkreślenia w tekście pochodzą od redakcji Naszej Witryny. W tekście zamieszczonym w Naszym Dzienniku podkreślenia nie były widoczne mimo, iż Autor o nich wspomina

prof. Jerzy Robert Nowak, Nasz Dziennik, 2002-11-23

powrot