Czy z tragedii wielu narodów, jaką była druga wojna światowa, wyciągnięto odpowiednie wnioski? Trudno na to pytanie dać pozytywną odpowiedź.

Entuzjaści fałszywego pojednania
Z szumu propagandowego i niezwykle głośnej retoryki o konieczności polsko-niemieckiego pojednania, jak szydło z worka wyłazi dążenie do powrotu do pozycji wyjściowych z 1939 r. Coraz częściej i głośniej stawiane są żądania uznania za bezprawne wszelkich uregulowań związanych z wysiedleniami Niemców po roku 1945 (Karl Lammers i posłowie z CDU), żądania przepraszania "ofiar polskiego, czeskiego i jugosłowiańskiego barbarzyństwa" (Erika Steinbach z CDU) oraz konieczność "zadośćuczynienia przepędzonym" (szef CSU Edmund Stoiber).
Swoisty poziom zaprzaństwa osiągnęli panowie Adam Michnik i Adam Krzemiński, zgłaszając projekt budowy pomnika "wypędzonych" we Wrocławiu. W projekcie była mowa o "wypędzonych" Niemcach po roku 1945 i "wypędzonych" Polakach ze Związku Sowieckiego, też po roku 1945. Panowie ci jednak "zapomnieli", że między 1939 a 1945 rokiem "coś" się działo w naszej Ojczyźnie i kogoś również wysiedlano. Zapomniał o tym także pan premier Leszek Miller, gdy w wystąpieniu telewizyjnym entuzjazmował się projektem pomnika.
Wszystkich entuzjastów fałszywego "pojednania" dystansuje jednak Włodzimierz Borodziej, od lat lansujący w radiu i w prasie termin "wypędzeni". Chcielibyśmy panu profesorowi jednak uświadomić fakt, że w polskim słownictwie naukowym w odniesieniu do ludzi używa się terminów: ewakuacja, przymusowe przesiedlenie, wymuszona migracja, deportacje itp. W zwrotach tych tkwi pewna forma uszanowania dla ludzkiego cierpienia, związanego z tragedią przymusowych przemieszczeń. Natomiast słowa "wypędzić" używa się raczej w innym znaczeniu, np. "wypędzić bydło na pastwisko" lub "przepędzić precz hałastrę".
Pan Borodziej działa jednak niestrudzenie na wielu płaszczyznach. Niedawno prasa doniosła, że dokonał sensacyjnego odkrycia w tajnym archiwum Sejmu (kto go tam wpuścił?). Odnalazł rzekomo dokumenty, z których wynikałoby, że uchwały poczdamskie, nakazujące przymusowe przesiedlenie Niemców, straciły swą moc i "wypędzeni" mogą bez przeszkód wracać do Polski!

Oświecone kłamstwa
W 2001 roku ukazała się - finansowana przez polskich podatników (MEN) - książka pt. "Polsko-Niemiecka Komisja Podręcznikowa. Polska i Niemcy w XX wieku. Wskazówki i materiały do nauczania historii". Jednym z trzech redaktorów jest właśnie pan Borodziej. W "Przedmowie" jego autorstwa wyjaśniony został cel napisania tej, prawie 300-stronicowej, książki. Czytamy tam: "(...) Jako wspólna niemiecko-polska grupa próbujemy dać nauczycielowi odpowiadające dzisiejszemu stanowi badań syntetyczne przedstawienie węzłowych punktów naszych stosunków w tym stuleciu. (...) Komisja zdaje sobie sprawę z tego, że w swej działalności nigdy jeszcze nie zaszła tak daleko w przekazywaniu nauczycielkom i nauczycielom w obu krajach nie tylko podstawowej wiedzy, lecz także inspiracji, dających się bezpośrednio wykorzystać w pracy dydaktycznej. (...) Ma on [ten tomik - wyj. ALS] mianowicie pomóc dydaktyce historii w obu krajach w spełnieniu oświeceniowej funkcji, polegającej na przezwyciężaniu stereotypów i uprzedzeń (...)".
Zajrzyjmy do rozdziału "Druga wojna światowa. Okupacja i polityka eksterminacji", napisanego przez prof. Borodzieja. W podrozdziale poświęconym wrześniowi 1939 roku czytamy: "Pierwszego września zaczęła się niemiecka agresja na Polskę. Wprawdzie Wielka Brytania i Francja wypowiedziały Niemcom 3 września wojnę, ale nie przyszły Polsce z pomocą. Natomiast 17 września Armia Czerwona wtargnęła na Kresy. Warszawa skapitulowała przed niemieckimi wojskami 28 września. Tego samego dnia Berlin i Moskwa podpisały traktat o granicy i przyjaźni, wskutek którego Niemcom przypadła zachodnia, a ZSRR wschodnia część Polski. Mimo to w świetle prawa międzynarodowego państwo polskie nie przestało istnieć. We Francji powstał rząd emigracyjny, który w 1940 r. przeniósł się do Londynu".
Koniec i kropka. Tyle o wrześniu 1939, który nie tylko, że zmienił układ sił w Europie, ale przeorał polską świadomość i w poważnym stopniu ukształtował nasz stosunek do Niemców. Wrzesień to dla Narodu Polskiego zarazem dni klęski i chwały, to manifestacja woli całego Narodu gotowego walczyć do końca o utrzymanie własnego, niepodległego państwa. Była to wojna nie tylko dla wojska, ale również dla całego społeczeństwa, która stała się próbą dojrzałości politycznej, wytrwałości, hartu i męstwa. Z drugiej strony był to test na postępowanie Niemców, realizujących w Polsce pierwszą w drugiej wojnie planową eksterminację inteligencji całego Narodu - operacja Tannenberg - ponad 760 masowych mordów dokonanych przez Wehrmacht i Einsatzgruppen; Wrzesień '39to gordyjski węzeł nierozwiązanych polsko-niemieckich problemów. Czy odbicie tych problemów znajdujemy w propozycjach p. Borodzieja?
Bądźmy jednak obiektywni i zajrzyjmy do drugiego podrozdziału pt. "Okupowana Polska". Czytamy tam: "Obaj okupanci odznaczali się od początku skrajną brutalnością i pogardą wobec życia ludzkiego. Narodowi socjaliści podstawą swojej polityki uczynili kryterium rasowe. (...) Mieszkańców terenów wcielonych do Rzeszy wysiedlono do tak zwanego Generalnego Gubernatorstwa (czyli okupowanej Polski centralnej). (...) Sojusz totalitarnych państw trwał aż do napaści Niemiec na ZSRR 22 czerwca 1941 r. Od lata tego roku do początku 1944 r. wszystkie ziemie polskie znajdowały się pod okupacją niemiecką. Kosztowała ona życie 5-6 mln polskich obywateli, w tym około 3 mln polskich Żydów. (...) W okupowanym kraju rozwinął się, obejmując stopniowo wszystkie warstwy społeczne, antyniemiecki ruch oporu ("państwo podziemne"). Dnia 1 sierpnia 1944 r., gdy wojska sowieckie zbliżały się do Warszawy, podziemie odważyło się na wzniecenie powstania w Stolicy. Zostało ono stłumione przez Niemców po wielotygodniowych walkach (kapitulacja 2 października). Tymczasem stojąca na wschodnim brzegu Wisły Armia Czerwona bezczynnie przyglądała się klęsce Armii Krajowej i masowej śmierci cywili. Po upadku powstania Niemcy systematycznie niszczyli miasto, a ludność Warszawy wypędzili".

Historia do góry nogami
Tyle informacji o okupacji niemieckiej w Polsce proponuje pan Borodziej polskim nauczycielom i dydaktykom historii. To ma odpowiadać "dzisiejszemu stanowi badań" i być "syntetycznym przedstawieniem węzłowych punktów" stosunków polsko-niemieckich w tym stuleciu. Czy autor pisze to serio, czy kpi sobie z czytelnika? Trudno tego właściwie dociec, ale jeśli porówna się inne teksty tegoż autora, to dochodzi się do wniosku, że zostało to napisane na serio. Te ubożuchne, karykaturalne informacje przeznaczone są dla polskiego i obcego czytelnika. Dlatego też w całym tekście (i tym niecytowanym) nie znalazła się wzmianka, że Polacy ginęli w niemieckich obozach różnych typów. Jest natomiast informacja, że w obozach zagłady ginęli tylko Żydzi z Polski i różnych krajów Europy. O innych narodowościach także ani słowa. Nie ma nic o celach narodowego socjalizmu wobec Polski i Polaków, a zastępowanie tego określeniem "odznaczali się skrajną brutalnością i pogardą wobec życia ludzkiego" - to po prostu niezrozumiała bzdura, która nic czytelnikowi nie wyjaśnia. Zastosowany tu niefrasobliwy język w rodzaju: "Kosztowała ona życie 5-6 mln polskich obywateli", jest również symptomatyczny. Jeden milion mniej ofiar, jeden więcej, co to w ogóle za różnica? Zważywszy, iż o temacie dokładnie zbadanym przez naukę, pisze takie rzeczy profesor Uniwersytetu Warszawskiego, zakrawa to na zwyczajny skandal.
Zobaczmy jeszcze, co pan Borodziej - tym razem w rozdziale "Migracje: wędrówka za pracą, wypędzenie, przesiedlenie" - pisze wspólnie z Hansem Lembergiem. W charakterystyce okupacji niemieckiej na ziemiach polskich znalazło się takie zdanie: "Ludzie ci pozbawieni zostali prawa do stanowienia o swoim losie, stali się przedmiotem działań państwa, ofiarami nieokiełznanej samowoli". Bzdura, której celem jest całkowite zafałszowanie okupacyjnej rzeczywistości! Straty ludzkie, jakie poniosła II Rzeczpospolita, były spowodowane planową, ludobójczą polityką nazizmu niemieckiego i nastąpiły w wyniku realizacji Generalplan Ost (Generalny Plan Wschód) oraz Endlösung der europaischen Judenfrage, a dopiero w ramach tych gigantycznych akcji planowych występowała nieludzka, nieokiełznana samowola.
W tekście o przesiedleniach czytamy: "Niemal 500 tys. Polaków i Żydów z terenów wcielonych do Rzeszy zostało wywłaszczonych i wypędzonych do tak zwanego Generalnego Gubernatorstwa, a dalsze setki tysięcy wysłano do Rzeszy na roboty przymusowe. Z Zamojszczyzny wypędzono ponad 100 tys. Polaków, aby zrobić miejsce dla około 10 tys. volksdeutschów (...) pod koniec wojny w niemieckiej gospodarce pracowało szacunkowo prawie 2 mln polskich kobiet i mężczyzn".
Prawda o tych przesiedleniach jest inna: ogółem wysiedlono i wyrugowano z miejsc zamieszkania: na ziemiach wcielonych do Rzeszy - ponad 1,5 miliona; z Generalnego Gubernatorstwa - 780 tys. Łącznie wysiedlenia i rugi objęły na ziemiach okupowanych przez Niemców ok. 2,5 miliona Polaków. Niewolniczą pracę w Niemczech wykonywało łącznie 2 miliony 826,5 tysiąca Polaków.
W tym tekście jest jeszcze jedno, szczególnie znamienne zdanie: "Te wypędzenia z gospodarstw i domów przebiegały równocześnie z ludobójstwem dokonywanym na Żydach". Otóż i mamy "syntezę": Polaków wysiedlano, a Żydów w tym czasie mordowano! Kolejne, grube kłamstwo, mające postawić historię do góry nogami! Deportacje z ziem wcielonych i większość z Generalnej Guberni to lata 1939-1940, a mordowanie Żydów: na Kresach Wschodnich, jako podpora władzy sowieckiej od 22.06.1941 r., w Generalnej Guberni od kwietnia 1942 r. (po konferencji w Wansee 20.01.1942 r.); planowe i systematyczne mordowanie Polaków rozpoczęto w ramach operacji Tannenberg od 1.09.1939 r.
W książce tej występuje masa błędów rzeczowych i to często rażących. Nie jest to jednak przypadek, ponieważ cały jej sens polega na tym, aby w ramach fałszywego pojednania wmówić Polakom, że okupacja niemiecka w latach 1939-45 to tylko przykry epizod, którego nie warto pamiętać, a dziś sprawą najważniejszą jest odwrócenie skutków II wojny światowej i dokonanie zadośćuczynienia "wypędzonym" Niemcom w 1945 r. W Niemczech przy akompaniamencie propolskich frazesów w rzeczywistości trwa antypolska ofensywa. Prowadzi ją większość znaczących sił politycznych, opierających się na coraz bardziej zakłamywanych treściach historycznych. Ofensywa ta jest skutecznie wspierana przez V kolumnę, działającą jawnie i bezczelnie nad Wisłą. Wspiera ją także polskojęzyczna prasa, znajdująca się w obcych rękach. Najgorszą sprawą jest jednak to, że polsko-niemieckie kontakty opanowane są w poważnym stopniu przez sprzedajnych ludzi, którzy z polskością nie mają nic wspólnego, chyba jedynie tylko to, że fałszują naszą historię. (podkr. moje - WK) Nie prowadzi to na pewno do pojednania polsko-niemieckiego, a o to chyba właściwie chodzi.
Naszym obowiązkiem jest ujawnianie prawdy historycznej i w oparciu o nią budowanie prawidłowych stosunków między Polakami i Niemcami.

dr Andrzej Leszek Szcześniak, Nasz Dziennik, 2002-09-07

powrot