Zafałszowania w mediach
Po dziesięcioleciach przemilczeń sprawy zbrodni kieleckiej w tekstach autorów krajowych (poza rzadkimi wyjątkami na łamach prasy) w latach 90. doszło do wyraźnej eksplozji prac na ten temat. Wydane zostały m.in. prace książkowe Tadeusza Wiącka: "Zabić Żyda - Kulisy i tajemnice pogromu kieleckiego 1946" (Kraków 1992), Bożeny Szaynok: "Pogrom Żydów w Kielcach 4 lipca 1946 r. (Warszawa 1992), i cytowane już przeze mnie wielokrotnie książki Krzysztofa Kąkolewskiego "Umarły cmentarz" (Warszawa 1996) i ks. Jana Śledzianowskiego "Pytanie nad pogromem kieleckim" (Kielce 1999). Te dwie nowsze książki osobiście najwyżej oceniam spośród krajowej literatury przedmiotu. Przytoczone w pozycjach książkowych materiały dały bardzo wiele nowych informacji, rozbiły wiele niejasności, mitów i fałszów. Zarówno Kąkolewski, jak ks. Śledzianowski jednoznacznie dowiedli, w oparciu o bardzo bogatą faktografię, że zbrodnia kielecka była wynikiem sowieckiej prowokacji i jednoznacznie potwierdzili w tym względzie dużo wcześniejsze ustalenia na ten temat podane w książce b. polskiego oficera pochodzenia żydowskiego Michaela Chęcińskiego "Poland - Communism - Nationalism - Antisemitism" (New York 1983).
Rzecz znamienna, że właśnie te najbogatsze w faktografię i dowody komunistycznej prowokacji książki Kąkolewskiego i Śledzianowskiego zostały najwyraźniej przemilczane w najbardziej wpływowych przekaziorach, od telewizji po "Gazetę Wyborczą" i inne tego typu organy. Obie książki były bowiem wyraźnie "niepoprawne politycznie" - obalały tak miły wielu żydowskim i filosemickim dysponentom mediów mit o zbrodni kieleckiej jako dziele fanatycznego polskiego "reakcyjnego i klerykalnego motłochu". Znamienne było pod tym względem również kilkuletnie blokowanie przez telewizję emisji filmu Andrzeja Miłosza (brata noblisty) i Piotra Weycherta "Henio" - zawierającego wyznania Henryka Błaszczyka, jednoznacznie dowodzące przygotowania pogromu kieleckiego przez ubeków.

KÅ‚amstwa Krystyny Kersten
Przemilczając próby pokazania pełnej prawdy o enkawudowsko-ubeckich korzeniach zajść kieleckich 1946 roku w najbardziej wpływowych mediach od telewizji po "Wprost" i "Politykę", tym skwapliwiej lansowano najróżniejsze próby zrzucenia całej winy za zbrodnię kielecką na "ciemny" polski tłum. Można by długo tu wyliczać publikacje autorów, snujących na temat Kielc najbardziej szkaradne antypolskie uogólnienia w stylu Sławomira J. Maca. Pominę tu jednak ich żenujące częstokroć wprost swą tendencyjnością i brakiem logiki publicystyczne uogólnienia. I ograniczę się do najbardziej lansowanej w mediach autorki tekstów o Kielcach 1946 r. - prof. Krystyny Kersten. Autorki, nie da się tego ukryć, wielce zahartowanej w kłamstwach o historii. Już w 1965 roku wydała swą pierwszą pełną zakłamania pracę - panegiryczną książkę o PKWN, w której wychwalała "mądrą politykę obozu demokratycznego" i piętnowała niepodległościowe podziemie za "podsycanie dezorientacji i nieufności", "zastraszanie ludności" oraz "kompleks antyrosyjski".
W 1967 roku K. Kersten jako autorka hasła o Polsce Ludowej w Wielkiej Encyklopedii Powszechnej PWN stwierdzała, że PKWN miał na celu m.in. "zabezpieczenie państwa przed atakami nacjonalistycznego podziemia", zaś "działalność skrajnie prawicowych odłamów podziemia ewaluowała w kierunku terroru, który niekiedy przeradzał się w bandytyzm". W 1981 roku, gdy stawianie na "Solidarność" stało się modne w kręgach dużej części "warszawki", związanej poprzednio z PZPR-em, K. Kersten wystąpiła na łamach tygodnika "Solidarność" z artykułem wyraźnie głoszącym tezy o zbrodni kieleckiej jako komunistycznej prowokacji. Wtedy takie stawianie sprawy zyskiwało szczególne poparcie, ułatwiało "nobilitowanie" wśród opozycji tak długo związanej z partyjną wykładnią historyczki.
Po 1989 roku jednak, wraz z opanowaniem przez lewicę "internacjonalistyczną" (także opozycyjną) najbardziej wpływowych mediów, przestało być "modne" rewidowanie antypolskich kłamstw komunistycznych, a na porządku dziennym stanęło służenie tropieniu "polskiego antysemityzmu". W tej sprawie Kerstenowa szybko zdobyła palmę pierwszeństwa wśród historyków. Już w 1992 roku, po powrocie ze spotkania historyków polskich i izraelskich w Tel Awiwie, chwaliła się, iż będąc członkiem polskiej delegacji "o wiele silniej akcentowałam fakty obciążające Polaków" ("Przegląd Tygodniowy" 2 lutego 1992 r.).
W tymże 1992 roku wydała pełną zafałszowań historii stosunków polsko-żydowskich książkę "Polacy. Żydzi. Komunizm. Anatomia półprawd 1939-68". W rozdziale na temat Kielc 1946 r. mnożyła najbardziej ordynarne i tendencyjne uogólnienia w stylu: "Skoro wystarczała pogłoska o mordzie rytualnym, by zaczął zbierać się tłum, gotów do niepohamowanej agresji, nie trzeba było zbrodniczego zamysłu, wystarczyła ciemnota, siła przesądu, zakorzenione fobie". 8 czerwca 1996 r. Kersten przebiła wszystkie swe dotychczasowe kłamstwa artykułem "Ręka Polaka", opublikowanym w "Polityce". Lansując jednoznacznie tezę o odpowiedzialności "polskiego motłochu" za zbrodnię kielecką, dla jej tym mocniejszego uwypuklenia opatrzyła swój tekst zdjęciem szczególnie drastycznie przedstawiającym okrucieństwo rzekomego polskiego tłumu wobec mordowanych Żydów. Szybko zdemaskowano jednak tę fałszywkę. Okazało się, że publikowana przez Kersten odpowiednio spreparowana fotografia (wycięto nazbyt wyrazistego SS-mana w mundurze) rzekomych Polaków była już publikowana 15 lat wcześniej w USA. W rzeczywistości przedstawiała mordowanie Żydów na ulicach Kowna przez Niemców i ich litewskich popleczników. K. Kersten nie zdobyła się nawet na przeproszenie czytelników za taką próbę, delikatnie mówiąc, "zmanipulowania" ich wyobrażeń.

"Wyznania" Henryka BÅ‚aszczyka
Jak wiadomo, w zainicjowaniu prowokacji w 1946 r. w Kielcach znaczącą rolę odegrało tajemnicze zaginięcie małego chłopca Henryka Błaszczyka, który potem wraz z ojcem poszedł na milicję, twierdząc, że był przetrzymywany przez Żydów. Chłopiec nie został powołany na świadka w procesie kieleckim w 1946 r., choć go przetrzymywano w UB (wraz z matką i bratem) aż do 17 lutego 1947 r. Później okazał się na tyle "godny zaufania", że przez wiele lat strzegł z bronią w ręku gmachu Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Kielcach. A jednak w latach 90., na kilka lat przed śmiercią, Henryk Błaszczyk zdecydował się "mówić" o tym, co wie na temat prowokacji kieleckiej. Jak twierdził do współautora filmu o nim, Andrzeja Miłosza: "Panie Miłoszu, chyba Bóg tak chciał, że ja pana spotykam, bo byłem u spowiedzi i ksiądz kazał mi całą prawdę o pogromie powiedzieć" (cyt. za M. Flak, M. Zając: Siódma hipoteza. "Tygodnik Powszechny" 7 kwietnia 2002 r.). Twórcom filmu: A. Miłoszowi i P. Weychertowi, Henryk Błaszczyk ujawnił prawdę o roli ubeków w prowokacji kieleckiej, w tym rolę własnego ojca - ubeka. Sprawę tych "wyznań" szerzej opisał ks. Jan Śledzianowski, któremu Błaszczyk również szeroko opisał swą tragiczną historię. Czytelników "Naszego Dziennika" odsyłam więc do cytowanej już tylekroć książki ks. Śledzianowskiego. Zacytuję tu tylko kilka jakże wymownych cytatów z tej książki. Na s. 22 czytamy, jak ubowiec po wypuszczeniu Błaszczyka z więzienia w lutym 1947 r. powiedział: "jeśli piśniesz komu słowo, że nie byłeś u Żydów, to zginiesz tak, jak ci Żydzi". Na s. 25 czytamy, jak Błaszczyk opowiada: "W naszym mieszkaniu to była taka melina UB. Nawet jeden z tych ubowców ożenił się u ojca brata z córką". Na s. 25-26 dowiadujemy się, jak matka Henryka Błaszczyka ostrzegała swojego syna. "W czasie ÇSolidarnościČ jeszcze przed stanem wojennym, kiedy różni ludzie zaczęli się sprawą interesować i odnajdywali mnie, matka prosiła, abym nic nie mówił, bo zginę" - wyznawał Błaszczyk.

Mordowały "osoby urzędowe"
W sprawie kieleckiej wciąż dominują różne przemilczenia. Dlaczego autorzy negujący tezę o zbrodni kieleckiej jako cynicznie zrealizowanej prowokacji komunistycznego reżimu przemilczają w swej argumentacji tak wiele niewygodnych dla nich faktów? Dlaczego milczą na przykład o tym, że: "Na jednym z trzech egzemplarzy, opatrzonych klauzulą Çściśle tajneČ, sprawozdania z kieleckich wydarzeń z 19 lipca 1946 r., które trafiło na biurko gen. Mariana Spychalskiego, zastępcy naczelnego dowódcy Wojska Polskiego, ówczesny naczelny prokurator WP płk Henryk Holder dopisał odręcznie: ÇZe sprawozdania wynika nie tylko indolencja władz odpowiedzialnych za bezpieczeństwo i porządek w Kielcach, ale wręcz udział i (słowa nieczytelne) szeregu osób urzędowych w dokonywaniu pogromuČ" (cyt. za J. Śledzianowski: "Pytania nad pogromem kieleckim", Kielce 1999, s. 80). Jak na tle tego "udziału szeregu osób urzędowych w dokonywaniu pogromu", który przyznawał nawet ówczesny naczelny prokurator wojskowy, może być podtrzymywana teza Krystyny Kersten o zbrodni kieleckiej jako skutku pogromowej psychozy wśród ciemnego kieleckiego motłochu. Bo - jak głosiła Kersten "nie trzeba było zbrodniczego zamiaru, wystarczała ciemnota, siła przesądu".

Partia wiedziała wcześniej
Kolejne pytanie: dlaczego w Kielcach już przed południem 4 lipca 1946 r. pojawili się specjalni wysłannicy KC PPR, najwyraźniej wysłani z Warszawy rankiem, gdy jeszcze nie było śladów żadnego pogromu? Pytanie to zadawał już w 1992 r. piszący o kieleckiej zbrodni dziennikarz "Gazety Wyborczej" Włodzimierz Kalicki, zapytując dosłownie: "...jakim cudem specjalni wysłannicy KC PPR, Chełchowski i Buczyński, zjawili się w Kielcach przed południem? Decyzję o wysłaniu ich do Kielc podjąć musiał ktoś z najściślejszego kierownictwa partyjnego. Podjęcie decyzji i dojazd do lotniska zająć musiały 20-30 minut. Lot na podkieleckie lotnisko stosowanym powszechnie wówczas do takich celów kukuruźnikiem, osiągającym w sprzyjających warunkach prędkość do 150 km na godz., trwać musiał około 1,5 godziny. Dojazd częściowo gruntową, a częściowo szufrową drogą do Kielc nie mógł trwać krócej niż następne pół godziny. Decyzję o wylocie delegatów w celu obserwacji pogromu podjęto zatem w Warszawie między godz. 9.00 a 9.30, gdy pogrom się jeszcze nie zaczął i nic nie wskazywało, że dojdzie do poważnego rozlewu krwi". (cyt. za J. Śledzianowski: op. cit., s. 81-82). To w KC PPR byli już tak "przewidujący" znawcy tego, co się zdarzy w Kielcach?!

Żydowscy ubecy pozwolili Żydom zginąć
Inne pytanie. W ówczesnym polskim aparacie bezpieczeństwa dominującą rolę odgrywają komuniści żydowskiego pochodzenia, począwszy od sprawującego jako członek Biura Politycznego KC PPR nadzór nad bezpieką Jakuba Bermana. Wiadomo, jak wielkie wpływy mieli tacy bezpieczniacy żydowscy, jak Romkowski, Różański (Goldberg), Fejgin czy Światło. Wiele godzin trwa pogrom Żydów, wojsko i UB zachowują zdumiewającą bezczynność, a Żydzi w kierownictwie Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i UB nie robią nic dla pogonienia opieszałych kieleckich podwładnych, dla zagrożenia im odpowiednio surową karą za bezczynność. Przecież istniały wtedy też telefony i telegrafy. Równie bezczynni wobec tragedii swych ziomków pozostają na miejscu tragedii w Kielcach jakże wpływowi tamtejsi Żydzi: prezydent miasta Zarecki, zastępca szefa Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego Albert Grynbaum, szef sekretariatu Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego Eta Lewkowicz-Ajzenman, szef wydziału personalnego Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Marian (Morris) Kwaśniewski. I gdzie tu jest osławiona żydowska solidarność?
Jeśli rzeczywiście w ataku na Żydów brał tylko udział "reakcyjny, rasistowski motłoch", to przecież jakże łatwo byłoby go rozpędzić w sytuacji, gdy według dokładnie potwierdzonych świadectw nigdy nie liczył więcej niż 300 osób. Tymczasem, jak przypomina Kąkolewski: naczelnik wydziału personalnego WUBP Morris Kwaśniewski, raportując o siłach bezpieczeństwa ocenia, że można było wystawić 600 osób. "Z samych tylko wartowników i szkoły WUBP - twierdzi - można było wystawić siłę zbrojną zwartą do 150 osób" (K. Kąkolewski: "Umarły cmentarz", Warszawa 1996, s. 146). Można było wystawić więc siłę zbrojną 600 osób wobec cywilów, liczących najwyżej 300 osób.
Dlaczego więc nie ściągnięto takiej siły dla spacyfikowania zajść? Komu zależało na ich przedłużaniu i dalszym mordowaniu Żydów? Dlaczego nie dopuszczono na miejsce zajść prokuratora i duchownych?

Jeśli bić, to w polskich mundurach
Kolejna kwestia - jaką rolę w całej sprawie odegrał sowiecki doradca szefa UB w Kielcach, osławionego majora Spychaja-Sobczyńskiego? (Były ambasador PRL-u Zdzisław Rurarz w publikowanym w 1996 roku w "Dzienniku Chicagowskim" artykule twierdził, że Szpilewoj to agent "Natan", z pochodzenia Żyd radziecki z NKWD). Otóż sowiecki pułkownik Szpilewoj jednoznacznie sprzeciwił się strzelaniu do motłochu atakującego Żydów, mówiąc: "Eto ne budiet charaszo" (wg. J. Sledzianowski, op. cit., s. 70). Kąkolewski o tym samym pułkowniku Szpilewoju przytacza informację, iż na prośbę o pomoc odpowiedział on co następuje: "Nie może przysłać pomocy, bo nie ma jednostek w mundurach polskich. Ma tylko mundury rosyjskie, a gdyby wystąpili w rosyjskich, mogliby potem powiedzieć, że Rosjanie mordują Polaków" (cyt. za K. Kąkolewski "Umarły cmentarz" Warszawa 1996, s. 146). Kąkolewski komentuje: "Nasuwa się też pytanie: gdzie byli w tym czasie żołnierze sowieccy, którzy byli w mundurach polskich?" (tamże). Zapytajmy teraz, a dlaczegóż to dowódca sowiecki okazywał się nagle tak wstrzemięźliwy z wysłaniem żołnierzy sowieckich, których sam widok mógł podziałać studząco na tych, którzy atakowali Żydów? Przecież znamy z tamtego czasu aż nadto wiele przypadków, gdy Rosjanie bez żenady wysyłali swe oddziały przeciw Polakom, choćby parę miesięcy przedtem do okrutnego spacyfikowania pokojowej manifestacji studenckiej w Krakowie z okazji 3 Maja. Tam nie wahano się użyć broni palnej i czołgów, a tu nie chciano nic zrobić dla spacyfikowania domniemanego motłochu, atakującego i zabijającego Żydów. Bo przypuszczalnie był to dość specyficzny motłoch - "motłoch komunistyczny" - jak pisze o nim K. Kąkolewski, złożony głównie z odpowiednio dobranych prowokatorów.

Kuprij "w odstawku"?
Kolejna wielce zagadkowa sprawa. Generał brygady w stanie spoczynku Antoni Frankowski (4 lipca 1946 roku oficer dyżurny kieleckiego garnizonu) opisywał w 1996 roku, jak to zameldował dowódcy dywizji pułkownikowi Stanisławowi Kupszy o tym, że zajścia antyżydowskie przybrały niezwykle groźny charakter. Kupsza odpowiedział mu na to po rosyjsku: - Poszedł, zobaczył parę przekupek i robi alarm (cyt. za J. Śledzianowski, op. cit., s. 71). Tak zachował się najwyższy wówczas zwierzchnik wojskowy w mieście - Kupsza był dowódcą 2 Dywizji Piechoty WP im. Henryka Dąbrowskiego. Kupsza vel Kuprij był synem Rosjanina - urzędnika gubernialnego i urodził się w Kielcach. Po powstaniu niepodległej Polski Kuprije wyjechali do Rosji. Przybył do Polski po 1944 roku dla "utrwalenia władzy ludowej" (wg J. Śledzianowski, op. cit. s. 72). Według podanych przez ks. Śledzianowskiego informacji po wydarzeniach na Plantach Kupsza opuścił Kielce, był sądzony przez wojskowy sąd sowiecki, usunięty ze stanowiska i zdegradowany do stopnia szeregowca. Później został zabity na ulicy w Olsztynie (tamże s. 74). Znów kolejna tajemnicza śmierć kogoś, kto miał wpływ na wydarzenia. Nasuwa się znowu pytanie - dlaczego taki, a nie inny los spotkał płk. Kupszę, podczas gdy szefa UB, podejrzanego o bezpośrednie przygotowanie pogromu w Kielcach, wybronili przed sądem jego sowieccy protektorzy i nawet zrobił później błyskawiczną karierę. A może płk Kupsza z czymś się niepotrzebnie "wygadał" i stał się dlatego "niebezpieczny"?

Dowody Chęcińskiego
Krystyna Kersten w cytowanej już książce "Polacy. Żydzi. Komunizm" starała się podważyć twierdzenia b. oficera Informacji Wojskowej żydowskiego pochodzenia Michała Chęcińskiego o prowokacji sowieckiej jako przyczynie zbrodni kieleckiej. Twierdziła, że Chęciński jakoby wypowiada się "stanowczo, acz bez dowodów". Otóż Chęciński wyraźnie powołuje się na relacje uzyskane od wiarygodnych świadków wydarzeń - czy to jest brak dowodów? Chęciński dowodzi na przykład, że aktywny udział w trakcie zajść kieleckich odegrał agent rosyjski o nazwisku Demin lub Diomin, urzędujący w tym czasie w WUBP w Kielcach. Jako źródło swej informacji w tym względzie podaje b. szefa sekretariatu WUBP E. Lewkowicz-Ajzenman, która później rozpoznała Diomina jako dyplomatę sowieckiego w Tel Awiwie. Także E. Lewkowicz-Ajzenman poinformowała Diomina o tym, że ojciec chłopca, który posłużył jako narzędzie prowokacji w Kielcach w lipcu 1946 roku - Walenty Błaszczyk, był agentem polskiej bezpieki o pseudonimie "Przelot". Zapytajmy teraz, jaki interes mogła mieć E. Lewkowicz-Ajzenman w podawaniu nieprawdziwych czy niepotwierdzonych informacji, które służyłyby zmniejszaniu odpowiedzialności Polaków za Kielce, poprzez pokazanie sowieckiej "inspiracji"? Postawmy kolejne pytanie, dlaczego Chęciński, który opuścił polską armię po czystkach 1968 roku, wyjeżdżając za granicę miałby być szczególnie stronniczo propolski, opierając się na niesprawdzonych informacjach, korzystnych dla obrazu Polaków? Osobiście uważam, że właśnie argumenty Chęcińskiego wydają się o wiele bardziej wiarygodne niż twierdzenia K. Kersten, która tyle razy dowiodła nagminnej skłonności do rozmijania się z prawdą. (Od osławionej propagandowej księgi kłamstw o PKWN w 1966 roku po udokumentowanie swego artykułu w "Polityce" w 1996 roku z fałszersko spreparowanym zdjęciem).

Zacieranie śladów zbrodni
Na tle kompromitujących publikacji Krystyny Kersten warto przypomnieć dwa o ile poważniejsze wypowiedzi. Jednym z nich był świetny tekst o. Jacka Salija OP "W rocznicę pogromu", publikowany w "Tygodniku Solidarność" z 5 lipca 1996 r. Duchowny przypominał okoliczności zbrodni kieleckiej i ustalenia badaczy, które dowiodły, że "pogrom kielecki był zbrodnią, z premedytacją obmyśloną i przeprowadzoną przez siły reżimu komunistycznego (w tym również siły sowieckie) w celu osiągnięcia moralnego oburzenia opinii światowej na naród polski i odwrócenia w ten sposób uwagi od sfałszowanego referendum, jak i od sprawy katyńskiej (...)". Autor artykułu przypominał również przebieg sfabrykowanego procesu, który dowodził, że "główną troską sądu było zatarcie śladów po sprawcach zbrodni". Ojciec Salij wyrażał nadzieję, że ujawniona zostanie w końcu pełna prawda o kulisach pogromu kieleckiego i: "imieniu polskiemu, tak niesłusznie zarzutem wyróżniania się wśród narodów świata w nienawiści do Żydów, wcześniej czy później zostanie oddana sprawiedliwość. Bo zapłaciliśmy za pogrom kielecki cenę szczególnie gorzką, cenę niesprawiedliwej infamii, rzuconej na nas 50 lat temu i odtąd po wielokroć ponawianej. Dochodziło aż do absurdalnych oskarżeń, że to my ponosimy główną winę za hitlerowskie ludobójstwo".

Zginęli również niewinni Polacy
W tym samym "Tygodniku Solidarność" (nr z 12 lipca 1996 r.) znalazł się tekst pięknego przemówienia wygłoszonego przez Antoniego Zambrowskiego 4 lipca 1996 r. W kościele św. Katarzyny na uroczystości poświęconej pamięci ofiar tzw. pogromu kieleckiego Antoni Zambrowski, syn jednego z czołowych przedstawicieli frakcji żydowskiej w Biurze Politycznym KC PZPR w dobie stalinizmu, Romana Zambrowskiego, od połowy lat 60. zbuntowany przeciwko komunizmowi i kilka lat więziony, powiedział bez ogródek; "(...) dziś przyszliśmy tu, by czcić pamięć innych ofiar stalinizmu - pamięć ludzi zamordowanych w Kielcach, w lipcu 1946 roku. Byli nimi Żydzi z żydowskiego domu na plantach zamordowani przez komunistycznych siepaczy z różnych formacji bojowych: MO, KBW, UB w czasie tzw. pogromu kieleckiego. Byli nimi również Polacy, którzy zginęli przy tej okazji. Wszyscy zginęli dlatego, że Stalin i jego NKWD potrzebowali wielkiej sensacji, która przysłoniłaby prawdę o sfałszowanym przed kilku dniami w Polsce referendum. Życie ludzkie w tych warunkach nie miało dla autorów tej zbrodni żadnej wartości. Tak popełniono zbrodnię przeciwko Żydom i Polakom. Prawda o pogromie kieleckim przez długie lata ukrywana była za zasłoną dymną komunistycznej propagandy, przedstawiającej ten mord jako dzieło reakcyjnego motłochu (...). Czcząc pamięć ofiar kieleckiego pogromu, domagamy się zarazem ujawnienia jego kulis i ukarania prawdziwych organizatorów zbrodni (...)".
Nawet Stefan Bratkowski, zbliżony skądinąd bardzo silnie do Unii Wolności i kręgów "Gazety Wyborczej", w świetle faktów nie miał żadnej wątpliwości co do tego, kim byli sprawcy zbrodni kieleckiej. W wydanej rok temu w Warszawie książce "Pod wspólnym niebem" o dziejach stosunków polsko-żydowskich jednoznacznie określił zajścia antyżydowskie w Kielcach 4 lipca 1946 roku jako efekt sowieckiej prowokacji.

Ręka bandyty
Osoby rzetelnie analizujące różne fakty na temat przebiegu zbrodni kieleckiej wyraźnie nie miały wątpliwości co do tego, kto był jej inicjatorem. Występujący ze swą relacją we wspomnianym już filmie A. Miłosza i P. Wejcherta o Kielcach 1946 roku Rafał Blumenfeld stwierdził jako mieszkaniec kamienicy Planty, że "pogrom był zorganizowany i zaplanowany po to, aby w opinii Zachodu skompromitować Polaków. UB udowodniło aliantom, że "Polacy to dziki naród" i potrzebna mu będzie silna opiekuńcza ręka, która już od Jałty przygarnia go do siebie". (wg J. Śledzianowski, op. cit., s. 206). Rita Pragier w wydanej w 1992 roku książce "Żydzi czy Polacy" (s. 197-8) cytuje znamienną opinię dziennikarza żydowskiego pochodzenia Kazimierza Zyberta: "Pogrom kielecki. Nie ma dowodów, ale wiele poszlak na to wskazuje, że była to ubecka prowokacja. A kto był na wierchuszce w UB? Podobno Żydzi (...). Rzecz w tym, że ci ludzie w ogóle nie mieli skrupułów - zwyczajni bandyci".

Prof. Jerzy Robert Nowak, Nasz Dziennik, 2002-08-23

powrot