Perspektywa polityczna historii wyrwanej z kontekstu, czyli nauczanie o holokauście i nazistowski schemat propagandowy wznowiony sześćdziesiąt lat później

Znajomość prawdziwej i niezafałszowanej historii własnego narodu jest niezbędnym elementem zachowania tożsamości i rozkwitu kultury narodowej. Dla tejże przyczyny historia nosiła miano magistra vitae - co oznacza mistrzynię wiedzy o życiu.

Wiedza o historii Polski jest zagrożona specyficzną utratą pamięci narodowej z powodu uczenia sowieckiej wersji "historii" przez pół wieku sowieckiej władzy nad Polską. Obecnie "nowa historia Polski" jest formowana m.in. pod wpływem jednostronnego programu uczenia o zagładzie Żydów, przy zaniedbaniu nauczania równie szczegółowo o procesie eksterminacyjnym, któremu poddany był Naród Polski w czasie II wojny światowej, jak również o krytycznym wkładzie Polaków w zwycięstwo aliantów. Dzisiejsze przedstawianie faktów i wydarzeń wyrwanych z kontekstu często staje się fałszywą propagandą żydowskiego ruchu roszczeniowego.

Niestety ludzie w Polsce, jak i w innych krajach, często nie znają swej historii, ponieważ - ogólnie ludziom - bardziej zależy na tym, żeby przewidzieć co będzie jutro niż martwić się tym, co było wczoraj. W tym momencie historycznym, jeżeli Naród Polski nie wie, dlaczego istnieje i jakie przedstawia sobą wartości, to jego przyszłość jest pod znakiem zapytania, zwłaszcza gdy stoi u progu wejścia do Unii Europejskiej.

Polska doświadcza rwania dawnych wspólnych ogólnonarodowych włókien historii, na które składa się pamięć narodowa. Prezydent Lincoln nazywał te włókna historii mistycznymi więzami pamięci, które rozciągają się od pól bitew i grobów poległych patriotów do każdego bijącego serca i każdego domostwa w całym kraju. Ludzie pamiętali swoją spuściznę przez podania i pieśni przekazywane z pokolenia na pokolenie, jak również z nauki w szkole i z literatury narodowej. Tradycja ta została przerwana przez rewolucję informacji wyzyskiwaną najpierw przez Sowiety, a później przez postkomunistów, a teraz przez narzucanie studiów o zagładzie Żydów, wyrwanych z kontekstu. Logicznym wyjściem z obecnego pomieszania pojęć jest przedstawienie w programie szkolnym tragedii Żydów polskich w prawdziwym kontekście historii II wojny światowej. Powinno to się odbywać taktownie, traktując z należytym szacunkiem cierpienia i zagładę Żydów polskich i innych.

Polska a ciągłość historii Żydów

Jak wiemy, Żydzi bronili swej tożsamości bardziej skutecznie i dłużej niż wszystkie inne grupy narodowe żyjące w starożytności na brzegach Morza Śródziemnego. Po wygnaniu Żydów z Europy Zachodniej z końcem średniowiecza, Polska przyjęła ich gościnnie i pozwoliła im być kupcami i przedsiębiorcami - czyli klasą ludzi biznesu. Taką klasę zachodni Europejczycy wytworzyli sobie spośród własnych mieszkańców po usunięciu Żydów. Był to okres, kiedy Polska uratowała Żydów przed wymarciem. Przez następne czterysta lat, do 1764 roku, liczba Żydów w Polsce powiększyła się siedemdziesiąt razy w porównaniu z rokiem 1333. W tym samym okresie rodzima ludność Polski powiększyła się tylko około sześciokrotnie - czyli przeszło dziesięć razy mniejszym tempem niż to się stało z ludnością żydowską. Żydzi Polscy stali się największą i kulturalnie najważniejszą częścią żydostwa światowego. Trzeba zaznaczyć, że stosunkowo słaby przyrost ludności rodzimej wynikał w dużej mierze ze strat wojennych. Żydzi polscy do zagłady w latach czterdziestych XX w. stracili na wojnach bez porównania mniej ludzi niż Polacy, nawet wliczając w to powstanie Chmielnickiego na Ukrainie w 1648 roku.

Asymilacja, syjonizm i polityka Stalina

Do XIX wieku Żydzi bronili swej tożsamości wiarą w teologię wygnania. W XIX wieku wielu Żydów odchodziło od ich wiary i tradycji i usiłowało ze zmiennym sukcesem asymilować się wśród społeczeństw, gdzie zamieszkiwali. Wtedy wielu Żydów zaczęło rozumieć, że ich silna tożsamość narodowa i tradycja przeszkadza im w asymilacji. Wszędzie w Europie byli postrzegani jako obca mniejszość, potencjalnie mniej lojalna. W Niemczech i w innych krajach panowało przekonanie, że wypadkowa mieszania kultury żydowskiej z rodzimą stworzy nową kulturę o cechach żydowskich, przeważających nad rodzimymi. Tego rodzaju trudności w asymilacji przyczyniły się do narodzin ruchu syjonistycznego wśród Żydów, wnet popieranego przez około jedną trzecią żydostwa światowego. Wielu z nowych przywódców syjonistycznych było ateistami. Mieli oni nadzieję stworzyć własne państwo za życia, nie czekając na interwencję Boga.

Nadzieja syjonistów spełniła się głównie z pomocą Moskwy (Stalina). W latach 1945-1947 NKWD zorganizowało pogromy we wszystkich krajach satelickich (m.in. Polska, Słowacja, Węgry), które spowodowały panikę i otworzyły wyłącznie dla uciekinierów żydowskich "żelazną kurtynę" tak, że przeszło 700 000 Żydów opuściło wtedy tereny państw satelickich. W 1948 roku Narody Zjednoczone (ONZ) uznały państwo izraelskie w Palestynie na wniosek sowiecki - tak więc Stalin stworzył krótkotrwałą okazję do powstania państwa izraelskiego. Państwo to było mu potrzebne jako zarzewie konfliktu zbrojnego - jako część strategii zimnej wojny i rozgrywki o naftę Bliskiego Wschodu. Wkrótce po stworzeniu państwa izraelskiego Związek Sowiecki przeniósł swoje poparcie na stronę arabską. W 1967 roku po zwycięstwie Izraelczyków nad Arabami wzrost sowieckich wpływów w Syrii, Egipcie i innych krajach arabskich niepokoił rząd Stanów Zjednoczonych, który dla przeciwwagi rozciągnął swą opiekę nad państwem izraelskim. Amerykańskie poparcie dla Izraela spowodowało wzrost terrorystycznych organizacji arabskich w obliczu przewagi wojskowej i politycznej udzielonej Izraelowi przez Amerykanów.

Chrześcijanie, syjoniści i arsenał nuklearny Izraela

Obecnie duże znaczenie ma izraelski arsenał atomowy składający się z kilkuset bomb, pocisków artyleryjskich i min lądowych, jak również trzech łodzi podwodnych zbudowanych w Niemczech (każda wyposażona w cztery wyrzutnie rakiet z głowicami nuklearnymi o zasięgu około 1500 km). Ariel Szaron powiedział: Arabowie mogą mieć naftę, ale my mamy zapałki. Imperialiści (to słowo jest tu jak najbardziej na miejscu) izraelscy mają nadzieję zdobyć hegemonię nad całym Bliskim Wschodem, szczególnie jeżeli siły amerykańskie dokonają podboju Iraku, a następnie podbiją Iran jednoczesnymi atakami z Iraku i Afganistanu. W wyniku takich podbojów amerykańskie kompanie naftowe kontrolowałyby pola naftowe Bliskiego Wschodu, co zbiegałoby się z celami CIA. Głównego poparcia dla tego rodzaju strategii udzieliłby amerykański przemysł zbrojeniowy. Strategia ta miałaby wyciągnąć gospodarkę amerykańską z głębokiej zapaści, jak to się stało na przykład w 1941 roku dzięki kolosalnym programom zbrojeniowym w czasie II wojny światowej. Stany Zjednoczone dopiero wtedy wyszły z kryzysu, który zaczął się w 1929 roku.

Już w 1981 roku Ariel Szaron wygłosił przemówienie, w którym nawoływał do stworzenia przymierza państw Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej rozciągających się od Mauretanii do Afganistanu pod egidą Izraela jako jedynej między nimi potęgi nuklearnej. Izraelscy politycy uważają Iran za groźniejszego rywala niż Irak, ale obecnie łatwiej jest namówić Amerykanów na atak na Irak niż na Iran, więc dlatego Irak ma być wzięty na pierwszy ogień ataku amerykańskiego.

Fundamentalna zmiana amerykańskiej polityki zagranicznej wobec Izraela otworzyła wielkie możliwości asymilacji Żydów w Stanach Zjednoczonych. Prasa amerykańska zaczęła opisywać Izraelczyków jako obrońców zachodniej cywilizacji w walce z Arabami ulegającymi sowieckim wpływom. Wtedy zaczęła się eskalacja wpływów lobby Izraela w Waszyngtonie, gdzie stopniowo Żydzi zdobyli silniejszą pozycję polityczną niż ją kiedykolwiek mieli w czasie całej historii Stanów. Równocześnie zaczął się w Ameryce kult zagłady Żydów, który przed 1967 rokiem w ogóle nie istniał. Wkrótce ten nowy kult zagłady stał się ważniejszą ostoją walki o utrzymanie żydowskiej tożsamości niż tradycyjna teologia wygnania. Wśród popierających kult zagłady są zarówno Żydzi religijni, jak i niereligijni. Niektórzy Żydzi religijni krytykują kult zagłady, bo uważają, że jest to wykorzystywanie ogromnego i prawdziwego cierpienia milionów Żydów dla korzyści finansowych i politycznych. Ich głosy są jednak szybko "wyciszane". Nieżydowscy zwolennicy kultu zagłady są bardzo dobrze widziani przez syjonistów. Wśród nich ważną rolę odgrywają chrześcijanie syjoniści, którzy uzasadniają swoje poparcie dla Izraela przepowiednią, że Chrystus przyjdzie na ziemię po raz drugi, kiedy dojdzie do tryumfu Żydów nad Arabami w Palestynie; niektórzy chrześcijanie-syjoniści łudzą się, że udaje im się "odpokutować" holokaust. Między chrześcijanami-syjonistami wyróżniają się telewizyjni ewangeliści, którzy są popierani finansowo i politycznie przez syjonistów żydowskich.

Israel Szahak napisał w swojej książce Open Secrets, Israeli Nuclear and Foreign Policies (Ploto Press, London, Sterling Virginia, 1997), że dwie kluczowe dziedziny, w których Izrael uparcie zachowuje swoją niezależność od Stanów Zjednoczonych, to: jego arsenał nuklearny i izraelskie wpływy wewnątrz samych Stanów Zjednoczonych (str. 149). Do dziś Stany Zjednoczone mają tylko tyle informacji o izraelskim arsenale nuklearnym, ile Izrael zechce im dać (str. 141). Kiedy specjalista od spraw wywiadu, admirał Bobby Ray Inman, był podejrzany o planowanie amerykańskiej inspekcji izraelskiego arsenału nuklearnego i nuklearnego procesu produkcyjnego w Dimona na pustyni Negew, izraelskie lobby walnie przyczyniło się do jego rezygnacji jako kandydata na amerykańskiego ministra obrony narodowej (11 lutego 1994 roku; s. 140, 141). Jak wszystkie inne państwa świata, Stany Zjednoczone są uważane za potencjalnego wroga przez imperialistów izraelskich. Tak więc 28 stycznia br. hebrajski dziennikarz Amir Oren opublikował w piśmie "Shishi" analizę izraelskiego wywiadu, w tym zwłaszcza aferę szpiega Jonathana Pollarda (dziś w amerykańskim więzieniu), którego działalność szpiegowska przeciw Stanom Zjednoczonym była popierana przez czterech izraelskich ministrów obrony narodowej i premierów. Byli nimi: Arens, Rabin, Szamir i Peres (str. 148). Gazeta "Wall Street Journal" podała, że wszystkie bardzo ważne informacje o amerykańskim stanie uzbrojenia i łączności przekazane przez Pollarda Izraelowi, natychmiast znalazły się w Moskwie.

W Warszawie już są realizowane plany polskiego państwowego Muzeum Historii Żydów, które ma kosztować sześćdziesiąt milionów dolarów i - według ruchu roszczeniowego - ma być wybudowane przez polskich podatników. Zgromadzone tam eksponaty będą zbiorowym aktem oskarżenia przeciwko Polakom, by ze skruchą skłonni byli płacić haracz ruchowi roszczeniowemu i państwu Izrael

W tej chwili najważniejszym centrum kultu zagłady jest amerykańskie państwowe Muzeum Holokaustu w Waszyngtonie. Ma ono roczny budżet około 60 milionów dolarów, z których to pieniędzy większość jest wydawana na studia o zagładzie i programy szkolne z nimi związane. Samo istnienie państwowego Muzeum Holokaustu w stolicy Stanów Zjednoczonych jest dziwnym zjawiskiem na kontynencie, na którym biali przybysze spowodowali śmierć sześciu milionów rodzimych Amerykanów (żeby użyć dziś poprawnego terminu dla Indian). W Stanach Zjednoczonych w ogóle nie ma upamiętnienia tego ludobójstwa, jak również nie ma właściwego pomnika-muzeum cierpienia czarnych niewolników w Ameryce, których potomkowie twierdzą, że dwadzieścia milionów z nich zginęło na statkach przewożących niewolników. Należy też być świadomym, że w Europie w czasie II wojnie światowej zginęło łącznie około dwudziestu pięciu milionów cywilów; a więc zamordowani Żydzi stanowią około jednej piątej ofiar tej kategorii. W hołdzie dla wymordowanej ludności cywilnej pomija się dwadzieścia milionów Europejczyków nie-Żydow.

Muzeum Holokaustu w Warszawie, czyli zbiorowy akt oskarżenia Polaków

W Warszawie już są realizowane plany budowy polskiego państwowego Muzeum Historii Żydów, które ma kosztować sześćdziesiąt milionów dolarów i według ruchu roszczeniowego ma być sfinansowane przez polskich podatników. Będzie ono spełniało podobne zadania jak jego odpowiednik istniejący w Waszyngtonie. Prezesem zespołu projektu tego muzeum jest obecny minister spraw zagranicznych Izraela Shimon Peres, znany ze swego pokojowego wkładu w rozwój imperializmu izraelskiego, którego bardziej brutalnym zwolennikiem jest Ariel Sharon. Obaj oni opierają swoje plany na posiadaniu przez Izrael arsenału nuklearnego i znani są z przekonania, że wszystkie państwa nie posiadające broni jądrowej są skazane na rolę wasali tych, które taką broń mają i skutecznie bronią się przed jej rozpowszechnieniem w ich sąsiedztwie. Ten temat nie będzie obecny w Muzeum Historii Żydów, natomiast eksponaty będą zbiorowym aktem oskarżenia przeciwko Polakom, by ze skruchą skłonni byli płacić haracz ruchowi roszczeniowemu i państwu Izrael. O tym, że bez Polski prawdopodobnie Żydów by dziś nie było na świecie i o zasługach, jakie Polska ma dla rozwoju kultury żydowskiej eksponaty warszawskiego Muzeum Historii Żydów najprawdopodobniej nie będą wspominać.

Wystarczy zeznanie jednego Żyda...

Wielki kontrast między uwagą poświęconą ofiarom nazistów a liczbą wyżej wymienionych ofiar ludobójstwa na amerykańskim kontynencie jest dowodem różnicy w dzisiejszych siłach politycznych potomków ofiar. Argument, że nieżydowskie ofiary zostały zamordowane dawno temu jest fałszywy, ponieważ niewiele uwagi poświecono tureckiemu ludobójstwu Ormian, dokonanemu wcześniej w XX wieku, jak i niedawnym ludobójstwom w Kambodży, na Timorze, oraz na plemieniu Tutsi w Afryce. Te ostatnie ludobójstwa były o wiele lepiej dokumentowane i fotografowane niż mordy nazistowskie w Europie. Ten stan rzeczy jest najwyraÿniej spowodowany tym, że syjoniści uważają Żydów za rasę bardziej wartościową od innych.

Zwolennicy uczenia w szkołach o zagładzie Żydów przedstawiają ten temat w sposób wyrwany z kontekstu historii II wojny światowej. Twierdzą oni, że zeznanie Żyda, który przeżył wojnę w Europie, przeciw komukolwiek jest wystarczającym dowodem winy oskarżonego, który z kolei sam musi udowadniać swą niewinność; jest to więc obalanie zasady, że każdy jest niewinny, póki wina nie zostanie mu w sądzie udowodniona.

Jak się zaciera zbrodnie

Równie dziwna jest zasada izraelska, która unieważnia wszelkie zbrodnie Żydów dokonane w czasie wojny. Pojęcie to rozszerza się również na takich zbrodniarzy jak Salomon Morel, komendant powojennego obozu koncentracyjnego w Polsce, który dopuścił się ludobójstwa na więźniach pod jego władzą, w tym wielu żołnierzach Armii Krajowej.

Warto także dostrzec i podkreślić, że kiedy Papież skrytykował nieludzkie traktowanie Palestyńczyków przez siły zbrojne Izraela, media zdominowane przez syjonistów uruchomiły w odwecie utajniony poprzednio problem homoseksualizmu w Kościele, żeby choć chwilowo osłabić moralny autorytet Kościoła w czasie, kiedy krwawe zajścia mają miejsce w Palestynie.

Lobby Izraelskie, Ruch Roszczeniowy i Poszukiwanie Winowajców

Lobby izraelskie odniosło już wielkie sukcesy i według wypowiedzi izraelskiego sprawozdawcy Ari Shavit w "New York Times" (w maju 1996 r.) steruje ono polityką Waszyngtonu, jako że Biały Dom, senat amerykański, izba deputowanych i większość mediów amerykańskich są w żydowskich rękach. Ten stan rzeczy przyczynia się do zachwiania zaufania do polityki Stanów Zjednoczonych na świecie. Przy jednoczesnych malwersacjach w czołowych korporacjach amerykańskich, międzynarodowa wartość dolara spadła. Inwestycje z zagranicy poważnie zmniejszyły się, gdy na przykład na jaw wyszedł fakt, że wielu kierowników amerykańskich korporacji pobiera wynagrodzenie do 1 500 razy większe niż płaca przeciętnego pracownika tychże korporacji, podczas gdy dochody tych firm jednocześnie poważnie spadają.

Wyciąganie pieniędzy

Po wojnie żydowski ruch roszczeniowy (World Jewish Restitution Organization of the World Jewish Congress) odniósł sukcesy w zdobywaniu kolosalnych sum od rządu niemieckiego, a ostatnio uzyskał on od banków szwajcarskich sumę ponad miliarda dwustu milionów dolarów niby jako odszkodowanie za sprzeniewierzenie trzydziestu dwu milionów dolarów na 755 rachunkach (według oficjalnej komisji bankiera amerykańskiego Volkera). Uważa się, że ta wielka suma była okupem banków szwajcarskich, zagrożonych bojkotem i utratą prawa do funkcjonowania na rynku nowojorskim. Ostatnio ruch roszczeniowy uzyskał od władz niemieckich blisko połowę całego funduszu odszkodowania za pracę niewolniczą w Niemczech bez sporządzenia odpowiedniej listy imiennej. Stało się to ku oburzeniu jeszcze żywych setek tysięcy weteranów pracy niewolniczej w Niemczech. Ludzie ci zdają sobie sprawę, że obecnie przy życiu nie ma więcej jak dziesięć tysięcy żydowskich weteranów pracy niewolniczej, ponieważ było ich tylko około pięćdziesięciu tysięcy w 1945 roku na terenie Niemiec.

Następna ofiara - Polska

Teraz, aby funkcjonować w dalszym ciągu, ruch roszczeniowy musi udowodnić opinii światowej, które następne państwo brało udział w zagładzie Żydów. Tak więc przyszła kolej na Polskę, gdzie nieruchomości (tereny, budynki etc.) - jako członka NATO i potencjalnego członka Unii Europejskiej - wnet warte będą bez porównania więcej niż są dzisiaj. Tak więc wartość rynkowa przedwojennych posiadłości żydowskich w Polsce pójdzie w górę wielokrotnie wyżej w stosunku do ich obecnej wartości. Zdobycie prawa do tego mienia przez żydowski ruch roszczeniowy może być spowodowane poprzez presję amerykańską na Polskę. Prezydent Kwaśniewski może na przykład zobowiązać się do przekazania mienia w imieniu Polski (co będzie bardzo trudne do odwołania przez Sejm). Mienie to przedstawia wartość około 15 do 20 proc. całego polskiego majątku narodowego, tak że zdobycie kontroli nad nimi uczyniłoby z ruchu roszczeniowego (World Jewish Restitution Organization of the World Jewish Congress) największego potentata finansowego i politycznego, który w krótkim czasie mógłby zmienić Polskę w satelitę Izraela i mieć ją w rezerwie dla ponownej kolonizacji przez Żydów, zwłaszcza jeśli ich życie w Izraelu stanie się nie do zniesienia. Po Polsce żydowski ruch roszczeniowy najprawdopodobniej zainteresuje się Węgrami, Czechami, Słowacją, a następnie byłymi republikami sowieckimi: Ukrainą, Białorusią, Litwą i Łotwą (etc.), w miarę jak kraje te odbudują się gospodarczo i będą mogły wstępować do NATO i do Unii Europejskiej.

Żydowski ruch roszczeniowy jest popierany przeze syjonistyczne lobby, które już uruchomiło kampanię pogróżek członków amerykańskiego parlamentu pod adresem Polski senator Hillary Clinton jest jednym z prowodyrów w tej akcji. Niedawno posłowie Sejmu polskiego, którzy usiłowali ograniczyć wysokość odszkodowań żydowskich byli oskarżeni przez Światowy Kongres Żydów (World Jewish Congress) o antyamerykanizm - oszczercze oskarżenie bardzo szkodliwe dla Polski, gdyż jest ona tak bardzo uzależniona od dobrej woli rządu amerykańskiego. Nie przeszkadza tym oskarżeniom fakt, że w czasie niedawnej formalnej wizyty prezydenta Kwaśniewskiego prezydent Bush powiedział, że Polska jest najbardziej proamerykańskim krajem w NATO.

Rozgłos odnowionej propagandy nazistowskiej a pamięć narodowa

Żydowski ruch roszczeniowy (World Jewish Restitution Organization) zdobywa wielki rozgłos, który daje mu darmową światową reklamę. Od lat było wiadomo, że w czerwcu 1941 roku rząd niemiecki zdecydował się rozpowszechniać propagandę mająca przekonać świat, że niemiecka inwazja na Sowiety była entuzjastycznie witana przez ludność spod sowieckiego terroru i że masowe mordy komunistów i Żydów mogą być przedstawiane jako akty zemsty za wcześniejsze prześladowania. Żeby zapewnić sukces swojej propagandzie, rząd niemiecki nakazał oddziałom egzekucyjnym zacierać wszelkie ślady swej obecności przy egzekucjach, nie robić dziennych raportów, jak również zakazane były zdjęcia pamiątkowe, które żołnierze niemieccy często sobie robili wykonując rozkazy (jak chociażby znane zdjęcie po rozstrzelaniu majora Hubala w 1940 r.). Brak niemieckiej dokumentacji dotyczącej masowych egzekucji przyfrontowych pozwolił ludziom z żydowskiego ruchu roszczeniowego zastosować ponownie przeciwko Polakom ten sam, tym razem odnowiony przez syjonistów, nazistowski schemat propagandowy, oskarżający o zbrodnie niemieckie miejscową ludność, tak, żeby żydowski ruch roszczeniowy mógł "udowadniać" winę narodu polskiego w zagładzie Żydów.

Sprawa Jedwabnego zdominowała polskie środki przekazu i promieniowała na cały świat, który dowiadywał się o niej głównie z wypowiedzi przedstawicieli ruchu roszczeniowego. Zbrodnia z 10 lipca 1941 roku miała być dowodem polskiej winy narodowej w zagładzie Żydów. W korespondencji ze mną na ten temat profesor Józef Wieczyński, główny redaktor pięćdziesięciotomowej encyklopedii Rosji, użył trafnego terminu: bitwa o Jedwabne. Ta medialna bitwa o Jedwabne dała żydowskiemu ruchowi roszczeniowemu kolosalną bezpłatną reklamę na światową skalę. Bitwa ta pozostanie faktycznie nierozegrana do czasu przeprowadzenia badań w oparciu o zasady medycyny sądowej dwu masowych grobów w Jedwabnem, co pozwoli dokładnie udowodnić plan i metodę zbrodni, jak również liczbę ofiar i powód śmierci każdej z nich.

Poparcie udzielone ruchowi roszczeniowemu przez postkomunistycznego prezydenta Polski i jego postkomunistycznego premiera ma miedzy innymi formę zupełnie nieodpowiedzialnej "polityki przeproszeń i skruchy" wobec Żydów za morderstwa takie jak masakra jedwabieńska, za którą odpowiedzialny jest rząd niemiecki. Nic dziwnego, że polityka nie tylko wzmocniła żądania Rosjan, żeby Polska przeprosiła za nie popełnioną zbrodnię ludobójstwa na jeńcach rosyjskich w 1920 roku, ale również wzmacnia żądania niemieckie, mające na celu obalenie ustaleń poczdamskich i warunków kapitulacji Niemiec dotyczących mienia poniemieckiego w Polsce zachodniej i północnej.

Żydzi narzucali Polakom jarzmo niewoli

Pamięć narodowa Polaków, jak i innych narodów dziś wyzwolonych spod sowieckiego jarzma, zachowała obraz nieproporcjonalnie wysokiego udziału mniejszości żydowskiej i jej centralnej roli w narzucaniu tego jarzma przez stalinowski aparat terroru na kraje satelickie po II wojnie światowej. Ten niezaprzeczalny fakt historyczny był potwierdzony przez główne na świecie pismo żydowskie - "New York Times". To wspólne doświadczenie byłych mieszkańców krajów satelickich uniemożliwi powodzenie wielkiego kłamstwa i oszczerstw ruchu roszczeniowego, którego przywódcy tracą zdrowy rozsadek. Ten brak umiaru może tylko spowodować ich ostateczne niepowodzenie.

Prof. Iwo Cyprian Pogonowski, Nasza Polska Nr. 34, 2002-08-21

powrot