DziesiÄ™ciolecia PRL-u nie sprzyjaÅ‚y jakimkolwiek gÅ‚Ä™bszym badaniom w kraju nad kulisami zbrodni kieleckiej. KsiÄ…dz Jan Åšledzianowski odnotowaÅ‚ w swej książce pogróżki jednego z prominentów PZPR wobec profesora, który zaczÄ…Å‚ być zbyt dociekliwy w tej sprawie. WÅ‚adza musiaÅ‚a pilnie czuwać, by nie trafiono na jej Å›lady, podobnie jak w przypadku tylu innych niewykrytych komunistycznych zbrodni. A tu jeszcze byÅ‚a sprawa pod "szczególnie Å›cisÅ‚ym nadzorem", bo dotyczyÅ‚a w dużej mierze agenturalnych dziaÅ‚aÅ„ sowieckich w Polsce. ZdawaÅ‚o siÄ™, że zmiany po czerwcu 1989 roku znaczÄ…co przyspieszÄ… ostatecznÄ… likwidacjÄ™ "biaÅ‚ej plamy" w kontekÅ›cie zbrodni kieleckiej. MogÅ‚o tak siÄ™ jednak tylko zdawać w sytuacji, gdy dziÄ™ki oszustwu magdalenkowemu starzy generaÅ‚owie bezpieki mogli w najlepsze nadzorować proces niszczenia akt przynajmniej do lipca 1990 roku. W przypadku Kielc posÅ‚użono siÄ™ zaÅ› dziaÅ‚aniem specjalnego typu.


Palenie dowodów

Jesienią 1989 r. w tajemniczych okolicznościach został wywołany pożar kieleckiego archiwum SB, gdzie magazynowano materiały operacyjne z lat 1945-49, w tym te dotyczące zajść antyżydowskich 1946 r. Wszystkie one spłonęły doszczętnie w ciągu 12-godzinnego pożaru. Jak oceniał Krzysztof Kąkolewski, "Pożar ten był przede wszystkim aktem ocenzurowania najważniejszego wydarzenia w tym mieście w jego powojennej historii, jakim był pogrom" (K. Kąkolewski: Umarły cmentarz, "Tygodnik Solidarność", 16 grudnia 1994 r.). Co najważniejsze, doszczętnie spłonęły katalogi akt, tak że potem nie mając katalogów, nie można było nawet odtworzyć, co spłonęło. Znamienne było, że po wybuchu pożaru straż pożarną fałszywie poinformowano zarówno co do rozmiarów pożaru, jak i jego umiejscowienia, co tym bardziej wpłynęło na niepowodzenie akcji ratowania archiwum (zob. szerzej K. Kąkolewski: "Umarły cmentarz", Warszawa 1996, s. 18-20).
Zmienne koleje przemian politycznych po 1989 r., a zwłaszcza dojście do władzy postkomunistów w 1993 r. też nie sprzyjały działaniom zmierzającym do wykrycia kulisów komunistycznej zbrodni. Postkomuniści aż nadto byli zainteresowani tuszowaniem wszelkich materiałów na ten temat, opóźnieniami śledztwa lub spychania go na mylne tory. Wszystko w interesie najdogodniejszej dla nich wcześniejszej teorii spychającej winę za kielecką zbrodnię na polski "reakcyjny i klerykalny motłoch".


Sfuszerowane śledztwo

Ogłoszone w 1997 r. wyniki pięcioletniego śledztwa Głównej Komisji Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu wywołały bardzo szybko ogromnie wiele ostrych krytyk i zastrzeżeń. Publicysta "Życia" Jerzy Morawski, analizując całą sprawę jako pierwszy wyraził przypuszczenie: "czy z przyczyn politycznych śledztwo nie zostało zmanipulowane, tak aby nic z niego nie wynikało?" (J. Morawski: Kto się boi procesu kieleckiego, "Życie" z 25-26 kwietnia 1998 r.). Przyjrzyjmy się dużo dokładniej całej sprawie. Inicjatorem wznowienia śledztwa w sprawie kieleckiej był na początku lat 90. sędzia Andrzej Jankowski, dyrektor Okręgowej Komisji Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Kielcach. Właśnie on wszczął śledztwo i prowadził je od listopada 1990 do końca 1991 r. (według tekstu A. Gassa: "Nienawiść czy prowokacja", 15 października 1997 r.). Sędzia A. Jankowski w uzasadnieniu decyzji o wszczęciu śledztwa pisał: "Postępowanie organów i niektórych osób odpowiedzialnych za zapewnienie porządku i bezpieczeństwa (...) może nasuwać podejrzenie, że nie zależało im na natychmiastowym stłumieniu zamieszek (...). W śledztwach i procesach związanych z pogromem nie wyjaśniono wiele istotnych okoliczności (...) prawdopodobna staje się teza, że do pogromu doszło w wyniku czyjegoś zorganizowanego działania, które (...) co najmniej szło na rękę niektórym organom ówczesnych władz Polski lub 'sprzymierzonych'".
Sędzia Jankowski prowadził śledztwo nader pracowicie z ogromnym zaangażowaniem, jak widać z rozmów z nim przytaczanych niejednokrotnie w książce ks. Jana Śledzianowskiego "Pytania nad pogromem kieleckim". W oparciu o wyniki prowadzonego przez niego śledztwa stał się absolutnie rzecznikiem tezy, że sprawa kielecka była wynikiem zorganizowanej komunistycznej sowieckiej prowokacji. Jak się zdaje, to jego przekonanie i wyjątkowe zaangażowanie w dążenie do wykrycia sprawców zbrodni stały się przyczyną odebrania mu sprawy i przekazania innemu prokuratorowi. - Ja miałem "za krótkie ręce" - wyjaśniał taki obrót sytuacji sędzia Jankowski (cyt. za A. Gass: op. cit.).
Znamienne jest, że prowadzone później przez innego prokuratora - Zbigniewa Mieleckiego śledztwo nie dało żadnych wyników po 5 latach prac i kończyło się konkluzją, aby "umorzyć sprawę". Wyniki śledztwa okazały się tak mierne, gdyż jak się okazało pominięto wiele działań niezbędnych do wykrycia prawdy. Ogłoszone przez Główną Komisję Badań Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu wyniki śledztwa zostały zakwestionowane zarówno poprzez Prokuraturę Wojewódzką w Kielcach, jak i później przez Prokuraturę Apelacyjną w Krakowie. Prokurator wojewódzki z Kielc Jan Woźniak po kilkumiesięcznej analizie śledztwa uznał, że popełniono w czasie niego bardzo wiele błędów i zaniechań. Za ciężki błąd uznał na przykład pominięcie przesłuchania ponad 200 osób, które bezwzględnie należało przesłuchać. Byli pośród tych pominiętych m.in. liczni funkcjonariusze UB z Kielc, Komendy Wojewódzkiej MO, komisariatu miejskiego milicji oraz Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, żołnierze i oficerowie WP, Informacji Wojskowej i KBW, obecni na miejscu zbrodni. Jak pisał Jerzy Morawski w cytowanym wcześniej artykule: "Logiczne wydaje się wyjaśnienie, co każda z tych osób robiła w trakcie pogromu i kto wydał im konkretne rozkazy. W aktach komisji nie ma śladu próby odpowiedzi na te pytania. Nie podjęto nawet starań, aby stwierdzić, czy ci świadkowie żyją. Dlaczego te rutynowe czynności prokuratorskie zostały zaniechane przez komisję? - Pewne działania należało przeprowadzić, bo ich potrzeba wynikała z zebranych materiałów śledztwa - mówi prokurator Jan Woźniak. Nie mogę znaleźć racjonalnego wyjaśnienia, dlaczego je pominięto".
Znamienna była różnica podejścia prokuratorów kieleckich i Głównej Komisji do wiarygodności tezy o prowokacji jako przyczynie zbrodni. Jak pisał Morawski: "Kieleccy prokuratorzy po przeanalizowaniu 23 tomów akt komisji (w ich opinii - niepełnych i fragmentarycznych) skłaniają się do twierdzenia, że pogrom kielecki był wynikiem zaplanowanej prowokacji. Główna Komisja orzekła na podstawie tych samych akt, że wersji o prowokacji nie można potwierdzić". Prokurator Jan Woźniak jednoznacznie stwierdził, że "najbardziej prawdopodobną przyczyną wybuchu pogromu kieleckiego jest sprowokowanie go przez organy bezpieczeństwa. Wśród dowodów na to wyliczał m.in. fakt, że władze dysponowały wówczas w Kielcach takimi siłami wojska, które w ciągu kilku minut przerwałyby zajścia. Przypominał, iż: "Z akt komisji wynika, że w archiwach są dokumenty świadczące o tym, że organy bezpieczeństwa zaangażowane były w inspirowanie pogromów w Krakowie, Rzeszowie i innych miastach. Dlaczego nie zajęto się tym ważnym śladem? Dokumenty komisji zawierają informacje, że w okresie poprzedzającym pogrom Wojewódzki Urząd Bezpieczeństwa w Kielcach słał do centrali MBP w Warszawie bieżące raporty o nastrojach antysemickich w Kielcach. - To dowód, że badano nastawienie ludności - podkreśla prokurator Woźniak. Wręcz pojawiła się w raportach pogłoska o porywaniu przez Żydów dzieci do celów rytualnych (a taka plotka stała się detonatorem pogromu). Dlaczego nagle badano antysemityzm kielczan? Czy specjalnie nie preparowano raportów, aby później uzasadnić, że pogrom wybuchł tam, gdzie już od dawna się tlił? - Komisja nie dociekała, dlaczego powstawały raporty poprzedzające wydarzenia, jaki był ich związek z późniejszą tragedią - mówi prokurator Woźniak. - Przecież pod tymi raportami są podpisy konkretnych funkcjonariuszy. Należy ich odnaleźć i jeśli żyją przesłuchać (...) Za specjalistę od organizowania pogromów uchodził szef WUB w Kielcach, Władysław Sobczyński. Gdy kierował UB w Rzeszowie, doszło tam do antyżydowskich zajść. Podobnie, gdy przebywał w Krakowie - wybuchł pogrom. Komisja nie szukała analogii między tymi wydarzeniami (...) Główna Komisja nie ustaliła kręgu osób pokrzywdzonych przez pogrom. Nie wiadomo, kto poniósł śmierć, kto został ranny, a kogo obrabowano (...) W aktach Głównej Komisji istnieje raport o pogromie napisany przez szefa Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa w Kielcach, Henryka R. Nie został on jednak przesłuchany, nie próbowano go odnaleźć (...)" (cyt. za J. Morawski: op. cit.). Komisja nie ustaliła także roli, jaką odgrywał Diomin, sowiecki doradca centrali MBP, który w czasie pogromu przebywał w Kielcach. Czy to przypadek, że tam się akurat znalazł?
Jerzy Morawski zwrócił uwagę na istotne jego zdaniem polityczne uwarunkowania, które mogły wpłynąć na ogłoszone w październiku 1997 roku ustalenia Głównej Komisji, działającej pod bezpośrednim nadzorem ówczesnego ministra sprawiedliwości Leszka Kubickiego. Komisja ta wbrew jakże odmiennym ocenom kieleckich prokuratorów stwierdziła, że: "ustalenie rzeczywistych przyczyn wydarzeń kieleckich jest praktycznie niemożliwe". Sam minister Leszek Kubicki - mimo z gruntu odmiennych ocen kieleckich prokuratorów badających akta pięcioletniego śledztwa - powiedział: "Ustalenia komisji nie pozwalają stwierdzić, że doszło do prowokacji".
Publicysta "Życia" J. Morawski, zastanawiając się nad przyczyną tak rozbieżnych stanowisk Komisji i prokuratorów kieleckich, wskazał na dość szczególne postaci kierujące Główną Komisją Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Otóż funkcję dyrektora generalnego tej komisji sprawował mianowany przez SLD-owskiego ministra sprawiedliwości W. Cimoszewicza Ryszard Walczak, awansowany na to stanowisko mimo braku jakichkolwiek doświadczeń w badaniu zbrodni stalinowskich czy hitlerowskich. Przedtem pracował m.in. w WSNS przy KC PZPR, w gabinecie prezydenckim W. Jaruzelskiego. Jego pracę habilitacyjną zdyskwalifikowała komisja kwalifikacyjna w 1990 r. Zastępcą Walczaka był prokurator ze stalinowską przeszłością Stanisław Kaniewski. Obaj panowie przeprowadzili w 1993 r. odpowiednie zmiany kadrowe w Komisji, odsuwając na przykład od śledztw w sprawach katów stalinowskich sędziego Wiśniowskiego, bo był żołnierzem AK, czy sędziego Naruszewicza, który walczył w Powstaniu Warszawskim. Na tym tle bezprzedmiotowe wydaje się końcowe pytanie postawione przez Jerzego Morawskiego: "Czy Walczak z Kaniewskim, którzy w 1993 roku usuwali z pracy prokuratorów, byłych żołnierzy AK, prowadzących ważne śledztwo, mogli być zainteresowani dogłębnym wyjaśnieniem kulis kieleckiego pogromu?".
Cała sprawa dowodzi, że sfuszerowany werdykt, jak nazwałem wynik śledztwa IPN w sprawie Jedwabnego, nie jest niczym nowym. Zbyt dużo bowiem mamy w naszym sądownictwie prokuratorów skłonnych do naginania śledztwa do odgórnych a priori przyjętych ustaleń "poprawnych politycznie". Jest to sprawa smutna, bo najlepiej dowodzi, jak silny jest "trąd w pałacu sprawiedliwości", uniemożliwiający rzetelne poszukiwania prawdy o przyczynach i przebiegu zbrodni.


Prokuratorzy niedołężni czy gmatwacze

Śledztwo w sprawie kieleckiej zawieszono w grudniu 1998 roku, gdy likwidowano Komisję. Od lipca 2001 r. zostało ono wznowione przez prokuratora Krzysztofa Falkiewicza z kieleckiego ośrodka Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, podległej IPN. Jakie będą efekty tego śledztwa? Obawiam się, że bardzo mizerne, sądząc po niektórych wypowiedziach tegoż prokuratora Falkiewicza, zacytowanych w "Tygodniku Powszechnym" z 7 kwietnia 2002 r. Zacznijmy od sprawy pracownika UB (kierowcy), który jak donosiła prasa codzienna zgłosił się z informacjami o podsłuchanej przez niego w samochodzie rozmowie, dowodzącej zamieszania jego zwierzchników w przygotowany mord Żydów. Prokurator Krzysztof Falkiewicz mówi redaktorom "Tygodnika Powszechnego": "Słyszałem o jakimś kierowcy z UB. - Ale w aktach sprawy nie ma jego zeznań. Nie wiem, gdzie teraz jest, nie znam nawet jego inicjałów. Byłoby to istotne zeznanie, ale stara maksyma prawnicza mówi: 'jeden świadek, żaden świadek'" (cyt. za M. Flak, M. Zając: Siódma hipoteza, Kiedy zakończy się śledztwo IPN w sprawie pogromu kieleckiego?, "Tygodnik Powszechny" 7 kwietnia 2002 r.). W sprawie tego samego świadka kierowcy poprzedni prokurator Mielecki mówi redaktorom "Tygodnika Powszechnego" (op. cit.): "Ja go chyba nawet przesłuchiwałem. Ale te zeznania nie były wiele warte". Prokurator, który mówi o tym, że chyba przesłuchiwał jakiegoś świadka, to chyba nie zasługuje na pracę w prokuraturze, jak ma taki bałagan w pracy i w myśleniu. Z kolei zdumiewający jest niedołężny prokurator Falkiewicz, który za nic nie może się dowiedzieć inicjałów czy nazwiska świadka, mogącego złożyć 'istotne zeznanie'. Nie może się dowiedzieć, choć prowadzi śledztwo już ponad rok (od lipca 2001 roku), a przesłuchiwał go 'chyba' jego poprzednik - prokurator Mielecki. I dziwnym trafem nie ma w aktach tych zeznań. To co z tymi zeznaniami zrobił prokurator Mielecki, jeśli go 'chyba' przesłuchiwał. Panowie prokuratorzy, albo jesteście zupełnymi niedołęgami albo wyznajcie, że z sobie tylko znanych powodów nie spieszy się wam z dotarciem do prawdy w tak ważnej sprawie. Tertium non datur!
Wspomniany prokurator Falkiewicz głosi w rozmowie z redaktorami "Tygodnika Powszechnego" (op. cit.): "Co więcej pogrom nie był na rękę władzy ludowej. Wskazuje na to gwałtowna reakcja szefa MBP Stanisława Radkiewicza. Pokazowy proces był właściwie odcięciem się państwa od mordu". Przecież takie twierdzenie jest dowodem albo absolutnej ignorancji, albo świadomego gmatwania. W świetle faktów aż nadto dobrze wiadomo, że zbrodnia kielecka była władzy ludowej bardzo, ale to bardzo na rękę, odwracając uwagę Zachodu od sfałszowanego referendum. I ułatwiając rozpoczęcie nagonki przeciwko andersowcom, "reakcji", Kościołowi, PSL-owi. I właśnie gwałtowna reakcja ministra bezpieczeństwa publicznego Stanisława Radkiewicza była tego najlepszym dowodem. Przemawiając w dniu pogrzebu Żydów kieleckich, "powiedział nad otwartą mogiłą, że pogrom był dziełem emisariuszy Rządu Polskiego na Zachodzie i gen. Andersa przy poparciu AK-owców. Zapowiedział wielki proces sądowy, w którym wszystko zostanie omówione i osądzone" (cyt. za J. Śledzianowski: op. cit., s. 196). Jak komentował to stwierdzenie Radkiewicza ks. J. Śledzianowski (op. cit., s. 196): "I rzeczywiście procesy się zaczęły i pogromy też 'band podziemia', ludzi AK. Nie trzeba było długo czekać...". Już parę miesięcy potem, 27 września 1946 r. komunistyczna Rada Ministrów pozbawiła gen. Andersa obywatelstwa polskiego za to, że "organizował i popierał walkę ośrodków terrorystyczno-dywersyjnych w kraju przeciwko interesom narodu polskiego i demokratycznej władzy polskiej". Jednocześnie z nim pozbawiono polskiego obywatelstwa 75 generałów i starszych oficerów, w tym słynnego bohatera walk na zachodzie Europy w 1944 roku - gen. Stanisława Maczka.
W innym miejscu relacji "Tygodnika Powszechnego" czytamy dość szczególne wyjaśnienie Falkiewicza: "Nieudolność UB może świadczyć o prowokacji, ale i o zwyczajnym zaskoczeniu. Nagle zebrał się spory agresywny tłum". Otóż, jak to jeszcze podejmę w innym fragmencie tekstu, nigdy nie było "sporego agresywnego tłumu". Sięgał on według wiarygodnych świadectw najwyżej 300 osób, a inicjatorami agresywnych działań wobec Żydów byli wojskowi i milicjanci. Czy można w ogóle mówić o "zaskoczeniu" UB, jeśli zajścia antyżydowskie trwały wiele godzin?
Przyglądając się stylowi prezentowanych wyżej uwag prokuratora Falkiewicza na temat zajść kieleckich, już można bez trudu przewidzieć, że jego dochodzenie najwyraźniej zmierza do równie "obiektywnego" werdyktu w sprawie kieleckiej jak werdykt IPN w sprawie Jedwabnego. Jeśli bowiem śledztwo prowadzi prokurator tak "rozumujący" jak Falkiewicz, to i wynik będzie odpowiednio "poprawny politycznie".


Manipulacje postkomunistów

W lutym 1996 r., na kilka miesięcy przed obchodami 50. rocznicy zbrodni kieleckiej doszło do pierwszej spektakularnej próby zmanipulowania tej sprawy przez postkomunistycznego prominenta. "wczesny minister spraw zagranicznych Dariusz Rosati wystąpił z osobnym posłaniem do Światowego Kongresu Żydów, zawierającym przeprosiny całej światowej społeczności żydowskiej za zbrodnię kielecką. Rosati stwierdził m.in.: "Nowa demokratyczna Polska wyraża głęboki żal za wszystkie krzywdy, jakich doświadczył naród żydowski. W 1996 r. opłakiwać będziemy ofiary haniebnego pogromu kieleckiego, popełnionego 50 lat temu podczas chaosu polskiej wojny domowej. Ten akt polskiego antysemityzmu uznać musimy za naszą wspólną tragedię. Wstyd nam, że do tej tragedii doszło w Polsce, w której hitlerowcy zbudowali obozy zagłady. Wstyd nam, że Polacy popełnili tę zbrodnię. Prosimy was o wybaczenie". Przeprosiny Rosatiego były typowym przykładem postkomunistycznych manipulacji, zmierzających do zacierania pamięci o komunistycznych sprawcach zbrodni kieleckiej i "odpowiedniego" obciążenia nią Narodu. List Rosatiego wywołał ostry protest zjazdu ZChN, który uznał go za sprzeczny z badaniami historyków, wskazującymi na to, że pogrom kielecki był prowokacją "komunistycznych sił specjalnych". W uchwale zjazdu ZChN list Rosatiego określono jako "wyrzeczenie się polskiej racji stanu".
Prawdziwym szczytem zafałszowań sprawy zajść kieleckich 1946 r. stały się obchody 50. rocznicy tych zajść w lipcu 1996 r. Ton manipulacjom nadał ówczesny premier Włodzimierz Cimoszewicz, syn oficera Informacji Wojskowej w czasach stalinowskich, akcentując: "Pogrom kielecki - niezależnie od tego, kto go inspirował - jest także cząstką naszej pamięci (...) hitlerowski faszyzm zapuścił korzenie rasowej i religijnej nienawiści, antysemityzmu i ksenofobii również wśród swoich przyszłych ofiar. Wyzuł wielu spośród tych, co przeżyli, z uniwersalnych zasad moralnych. (...) Głęboko bolejąc z powodu wszystkiego, w czymkolwiek Polacy zawinili wobec Żydów, i szczerze za to przepraszając, widzimy potrzebę pracowania dla prawdziwego polsko-żydowskiego pojednania i braterstwa".
Manipulowania przez postkomunistyczne władze rocznicą antyżydowskich zajść kieleckich sprowokowały liczne protesty. Jednym z najbardziej znaczących było oświadczenie ks. bp. Adama Lepy, który stwierdził w homilii wygłoszonej do rzeszy słuchaczy Radia Maryja: "Za zamieszki w Kielcach przeprasza się ze strony wszystkich Polaków, a nie ówczesnych ciemiężycieli Narodu. Niedługo doczekamy się przeprosin ze strony wszystkich Polaków za zamordowanie księdza Popiełuszki" (cyt. za J. Noszczyk: Demokracja bez krzyża, "Gazeta Wyborcza" z 15 lipca 1996). Ze zdecydowanym protestem przeciwko przeprosinom Cimoszewicza wystąpił Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej (ŚZŻAK), a więc formacji tak silnie zaangażowanej w czasie wojny w pomoc Żydom (akcja "Żegota", etc.). W oświadczeniu ŚZŻAK stwierdzono m.in.: "(...) budzą sprzeciw wypowiadane w imieniu narodu polskiego słowa ekspiacji, niedwuznacznie obciążające naród polski za tę zbrodnię" (cyt. za JCK: Nie oskarżać narodu polskiego, "Myśl Polska" z 21 lipca 1996). Protestowało również Porozumienie Organizacji Kombatanckich i Niepodległościowych, stwierdzając m.in.: "Zamiast niesłusznie oskarżać cały naród o antysemityzm i bić się w piersi w jego imieniu premier Cimoszewicz powinien przeprosić za zbrodnię, której dokonali jego ideowi poprzednicy" (cyt. tamże).


UrÄ…gajÄ…ce normom kulturalnym wystÄ…pienie E. Wiesela

Drugim bardzo nieprzyjemnym zgrzytem obchodów 50-lecia zbrodni kieleckiej było wystąpienie żydowskiego laureata Pokojowej Nagrody Nobla Elie Wiesela, znanego skądinąd ze skrajnej tendencyjności, antychrześcijańskich i antypolskich uprzedzeń (m.in. nierzetelnych krytyk pod adresem Jana Pawła II). Wiesel postawił znak równości między spowodowaną przez Niemców zagładą Żydów a wydarzeniami kieleckimi, stwierdzając: "To, co zdarzyło się w tym miejscu, ukazało, że 'normalni' obywatele mogą być tak okrutni, jak mordercy z obozu zagłady. Jeśli gwałtowny przedwojenny antysemityzm utorował drogę Holokaustowi, pogrom kielecki potwierdził jego cel. (...) Kieleccy mordercy byli Polakami. Ich językiem był polski. Ich nienawiść była polska .(...) Jak to było możliwe, aby wielki oszalały tłum został zainspirowany, i by pozwolono mu zabijać przez niemal cały dzień" (cyt. za Z. Lipiński: Druga prowokacja kielecka, "Myśl Polska" z 21 lipca 1996 r. i J. Śledzianowski: "Pytania nad pogromem kieleckim", Kielce 1999, s. 84, 113). Już te słowa Wiesela były krzywdzącą nieprawdą i policzkiem dla milionów Polaków. Jak napisał ks. J. Śledzianowski w wystąpieniu Wiesela "odpowiedzialność ze służb komunistycznych, które z bronią w ręku dokonywały zbrodni, przerzucono na naród polski. Ten naród, który podobnie jak Żydzi, przeżył piekło agresji niemiecko-sowieckiej na Polskę i wyniszczającą II wojnę światową" (J. Śledzianowski: op. cit, s. 111). Rażącym kłamstwem było również stwierdzenie o rzekomym "wielkim oszalałym tłumie", całkowicie sprzeczne z faktami, o których piszę w innym miejscu tekstu. W swym wystąpieniu Wiesel posunął się jednak jeszcze dalej, aż do hucpiarskiej ingerencji w sprawy polskie, domagając się wyrugowania krzyży z Brzezinki, twierdząc, że ich obecność na terenie obozu oświęcimskiego jest "bluźnierstwem" dla Żydów. Powiedział m.in.: "(...) obecność krzyży na świętej ziemi pokrywającej niezliczone żydowskie ofiary w Birkenau była i pozostaje obelgą. (...) Nie ma żadnego uzasadnienia dla stawiania krzyży. (...) Ktokolwiek to uczynił mógł być kierowany dobrymi intencjami, ale rezultat jest katastrofalny, jest bluźnierstwem" (cyt. za Z. Lipiński: op. cit.). Przy okazji Wiesel odsłonił rolę Cimoszewicza, który obiecał mu zająć się sprawą usunięcia krzyży.
Wystąpienie Wiesela wywołało bardzo wiele protestów w Polsce. Warto tu zacytować m.in. fragmenty z jakże znaczącego obszernego protestu redakcji "Niedzieli" przeciwko wypowiedzi Elie Wiesela ("Niedziela" z 21 lipca 1996 r.). Pisząc o przemówieniu Wiesela, redaktorzy "Niedzieli" stwierdzali m.in.: "Zarówno treść tego przemówienia, jak i okoliczności, które doprowadziły do jego wygłoszenia, wywołują zaniepokojenie, wzbudzają odległe w czasie antagonizmy i obnażają słabość polskiej dyplomacji, która zezwala na publiczne, czynione z aprobatą władz łamanie podstawowych swobód obywatelskich i naruszenie polskiej racji stanu.
Mówiąc o akcie zbiorowego mordu dokonanego w Kielcach w 1946 r. Elie Wiesel uprzedził wynik postępowania sądowego toczącego się w tej sprawie, jednoznacznie przypisując obywatelom polskim odpowiedzialność za podżeganie do zbrodni. Elie Wiesel powiedział m.in.: 'Kieleccy mordercy byli Polakami'. Naruszył w ten sposób podstawowe prawo do dobrego imienia, za co w prawodawstwie cywilizowanego świata grożą określone konsekwencje.
Publiczne żądanie - wyrażone wobec mieszkańców dzisiejszych Kielc oraz odbiorców mediów masowych - usunięcia krzyża z terenu obozów koncentracyjnych w Oświęcimiu nosi wszelkie znamiona wywoływania antagonizmów religijnych, od których polskie społeczeństwo jest wolne.
Odwaga w wygłoszeniu tego żądania, będąca - jak się wydaje - wynikiem wcześniejszych uzgodnień w tej sprawie u Premiera Rzeczpospolitej Polskiej, obnaża słabość polskiej dyplomacji. Elie Wiesel powiedział: 'Pańskie postępowanie Panie Premierze napełnia nas otuchą. (...) Był Pan łaskaw obiecać, że osobiście zajmie się Pan kilkunastoma krzyżami wzniesionymi w Birkenau'.
Do czego w konsekwencji prowadzi zgoda na panoszenie się w kraju obcych interesów, przekonują lata obu okupacji. To właśnie wówczas m.in. na polskiej ziemi, obcymi rękoma dokonywano czynów, za które dzisiaj chce się obarczać społeczeństwo polskie. (...)
Ponawianie aktów przeprosin przez każdego nowego polskiego prezydenta czy premiera może być różnie interpretowane (...), tym bardziej, że - jak dotychczas - antypolonizm żydowski nie doczekał się równie spektakularnych przeprosin".


Deir Yassin: żydowska hańba

Kieleckie potępienia Polaków i Krzyża przez "pokojowego" noblistę Elie Wiesela były swego rodzaju szczytem hipokryzji. Z aroganckim osądem Polaków występował człowiek, który nigdy nie zdobył się nawet na choćby cień rozliczenia z własną potworną żydowską "hańbą domową" - okrutną zbrodnią w Deir Yassin. Chodzi o wymordowanie w tej arabskiej wiosce w pobliżu Jerozolimy przez terrorystyczne bojówki izraelskie 254 osób: meżczyzn, kobiet, dzieci i głównie starszych bezbronnych mężczyzn. (O zbrodni tej dużo szerzej napiszę w zestawieniu z Kielcami w następnym odcinku). Tu chciałbym przypomnieć, że Wiesel niejednokrotnie był krytykowany za całkowite milczenie w sprawie tej nieludzkiej historii i zafałszowanie powojennych dziejów Izraela. Oskarżano go o to m.in. w wydanej w 1998 r. książce "Remembering Deir Yassin", współautorem której był żydowski teolog i naukowiec Marc H. Ellis. Jak wspomniano w tej publikacji - Wiesel winę za zło w stosunkach z Izraelczykami zrzucał na Palestyńczyków, akcentując, że Żydzi jakoby po holokauście "wybrali człowieka" zamiast zemsty. Okrutna masakra 254 bezbronnych Arabów w Deir Yassin przez bojówki późniejszego premiera Izraela Menachema Begina ukazała, jak nieprawdziwe jest stwierdzenie Wiesela o tym, że Żydzi nie dążą do zemsty i "wybrali człowieka". W przeciwieństwie do wielkiej XX-wiecznej Żydówki Hannah Arendt - Wiesel nigdy nie był zdolny do narodowego samorozrachunku i zawsze wybierał farezyjskie pouczanie innych.

Prof. Jerzy Robert Nowak, Nasz Dziennik, 2002-08-16

powrot