Wstrzymanie ekshumacji w myśl litery prawa jest dowodem działania funkcjonariuszy IPN przeciwko ustaleniu prawdy obiektywnej. Należy obecnie przeprowadzić dodatkowe śledztwo, by ustalić, na czyje polecenie to uczyniono.

Z przykrością obserwujemy ustawiczne objawy upadku trzeciej władzy w Polsce - polskiego wymiaru sprawiedliwości: ucieczki przestępców z rozpraw, samobójstwa groźnych przestępców w aresztach przed procesem, lawinowy wzrost z góry przegrywanych spraw w Trybunale Europejskim itp., itd. Ale to, co zaprezentowali nam ostatnio funkcjonariusze IPN, sądownictwa polskiego o oddziaływaniu co najmniej europejskim, daje wizerunek cofający poziom prawno-historyczny naszego sądownictwa do czasów Mezopotamii sprzed Kodeksu Hammurabiego.

Przed blisko dwoma laty IPN (z własnej woli?) postawił sobie ambitny cel sprowadzający się w istocie do udowodnienia mordu obywateli niemieckich wyznania mojżeszowego w Jedwabnem przez obywateli niemieckich wyznania rzymsko-katolickiego (lub - obywateli używających jako ojczystego języka polskiego). Obie te grupy ludnościowe społeczności Łomżan były pod czasowym zarządem tajnych służb białoruskiego NKWD - "Obłasti Łomżyńskiej", które zdjęto "z pełnienia obowiązków" 31 VII 1941 r.

Funkcjonariusze IPN dysponowali "prawdą objawioną w mediach" przez Jana T.Grossa i Agnieszkę Arnold, ratyfikowaną przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego i b. ministra spraw zagranicznych Władysława Bartoszewskiego 10.7.2001 r. w Jedwabnem, z użyciem insygniów Izraelitów.

"Śledztwo" z błędami i zaniedbaniami

Podczas "śledztwa" IPN popełniono wiele rażących błędów i charakterystycznych zaniedbań obowiązków prokuratorskich; wypunktujmy niektóre, najważniejsze z nich.

1. Brak ekspertyzy historycznej (zaniedbanie obowiązków sędziego oraz niewypełnienie powinności prokuratora), która nie dała podstaw eliminacji-wskazania: miejsca - czasu zbrodni, przesłanek wskazujących sprawców bezpośrednich i ich mocodawców, obszaru wskazującego na źródła archiwalne zebrania potrzebnych dowodów.

Doprowadziło to do wadliwego posadowienia śledztwa od samego początku, a w szczególności do braku analizy obszaru dowodowego w zakresie:

- 1A - terminu popełnienia zbrodni

Możliwości: 12-22 IX 1939 r. (rządy Wehrmachtu); 28 IX 1939-22 VI 1941 r. (rządy sowieckich sielsowietów oraz administracji NKWD w przygranicznych obszarach Rzesza - sowiecka "Zach. Białoruś"; 22 VI-31 VII 1941 r. (rządy Gestapo-NKWD); 1 VIII 1941 r. - 23 I 1945 r. (rządy min. spraw wewnętrznych Himmlera); 24 I - 16 VIII 1945 r. (rządy sowieckiej Smierszi); lata 1945-1952 r. (terror UB-IW);

- 1B - sformułowania przesłanek eliminująco-wskazujacych sprawców bezpośrednich i współpracujących

Możliwości: według największych grup ludnościowych: katolicy (ojczysty jęz. polski, litewski), grekokatolicy i prawosławni (ojczysty jęz. białoruski, ukraiński, rusiński), wyznania mojżeszowego, protestanci (ojczysty jęz. niemiecki);

- 1C - sformułowania przesłanek eliminująco wskazujących inicjatorów-rozkazodawców

Możliwości: NKWD-Smiersz, Gestapo-Wehrmacht, milicja białoruska, ukraińska, litewska, polska; organizacje szowinistyczne i ruch oporu: bulbowcy, banderowcy, Ypatingas Buras, partyzantka sowiecka, partyzantka białoruska i ukraińska, polskie ZWZ-AK;

- 1D - analizy dostępnych archiwaliów

Czyli: materiałów operacyjnych NKWD-GRU-DTO-RKM-UrKM; dokumentacji OUN, archiwum niemieckiego (teczka Himmlera), archiwum ZWZ-AK.

W szczególności rażącym błędem jest brak analizy zarządzeń wykonawczych rozkazu WKP(b) z 22 VI 1941 r., dającego uprawnienia Canawie na Zach. Białorusi, oraz Hitlera z 9 VII 1941 r., dającego uprawnienia Himmlerowi.

- 1E - wyciągnięcia przesłanek odnośnie motywów zbrodni

Możliwości: obrona konieczna; rozkaz; działania wojenne; odwet władz; samosąd; napad rabunkowy;

- 1F - zbadania dokumentacji i udowodnienia braku afiszy eksterminacyjnych niemieckich odnośnie zbrodni w Jedwabnem i okolicach Łomży, wykazujących działanie odwetowe niemieckie

Działania śledcze w tym zakresie nie mogą zostać zastąpione relacjami świadków, gdyż każdy z nich ulega nieświadomej sugestii pod wpływem napisu na pomniku w Jedwabnem oraz rewelacjami tandemu Gross-Arnold i większość z nich będzie twierdziła "w dobrej wierze", że obserwowaną zbrodnię popełniono 10 VII 1941 r. i że uczestniczyli w niej katolicy. Ten precedens prawny zastosowało NKWD (zarówno w "Amtliches Materialen", jak i w raporcie Burdenki występowali ci sami świadkowie dający diametralnie różne świadectwa "w dobrej wierze". Precedens uczyniły bezprawnym władze Rosji, przyznając się w 1991 r. do popełnienia zbrodni katyńskiej).

2. Brak ekspertyzy geologiczno-przyrodniczej w momencie podjęcia próby czynności ekshumacyjnych w Jedwabnem (niedopełnienie obowiązków nadzoru prokuratorskiego).

Nie powołano grup eksperckich w zakresie sporządzenia mapy podkładów geologicznych, szczególnie miąższości podkładów, ich porowatości i przepuszczalności, co zaowocowało zniszczeniem grup dowodów w momencie kontaktu z powietrzem atmosferycznym. Nie dokonano zdjęcia szaty roślinnej w rejonie planowanej ekshumacji, co uniemożliwia wyciągnięcie przesłanek o lokalizacji ewentualnych innych dołów śmierci w rejonie. Brak analizy historycznej ekspertyzy stanu roślinności sprzed lat, uniemożliwiającej wykrycie ewentualnego przestępstwa zacierania śladów.

3. Brak powołania ekspertów kryminalistyki i innych specjalistów europejskich w momencie rozpoczęcia ekshumacji.

Brak szczegółowego planu działalności wykopów sondażowych, jakim w istocie była próba ekshumacji, brak zaproszenia do udziału w niej kompetentnych organów, spowodował przestępstwo zniszczenia dowodów. W szczególności należało:

- pobrać i zabezpieczyć próby warstw ziemi w celu poddania ich badaniom datowania metodami fizykochemicznymi i biologicznymi przez wyspecjalizowane laboratoria europejskie;

- pobrać i zabezpieczyć łuski oraz ewentualne naboje i oddać do ekspertyzy;

- wykonać pełną dokumentację fotograficzną postępu prac ekshumacyjnych i poddać ją analizie w celu wyciągnięcia przesłanek odnośnie czasu mordu i oprawców dokonujących zbrodni;

- zabezpieczyć dowody bezpośrednie: ziemi kontaktującej ze szczątkami ofiar, prób odzieży, dokumentów, gazet, mogących wskazać, kim byli pomordowani.

Większość z tych dowodów została bezpowrotnie zniszczona wskutek kontaktu z tlenem atmosferycznym i zbrodni bezpośredniego niszczenia oraz ukrycia dowodów przez funkcjonariuszy IPN.

Nie są żadnym "usprawiedliwieniem" przerwania ekshumacji "względy religijne". Prawo izraelskie wyraźnie stwierdza, że ofiary mogą być oglądane po śmierci, a nawet dokonywane sekcje zwłok, o ile celem jest dojście prawdy. IPN powinien być na taką ewentualność prawnie przygotowany. Obecnie fakt wstrzymania ekshumacji w myśl litery prawa jest dowodem działania funkcjonariuszy IPN przeciwko ustaleniu prawdy obiektywnej. Należy obecnie dokonać dodatkowego śledztwa w sprawie ustalenia, na czyje polecenie wstrzymano ekshumację.

4. Brak protokołu zakończenia "śledztwa" oraz ogłoszenia go drukiem, brak oficjalnego wniosku przekazania akt w celu wyrokowania powoduje brak podstaw prawnych działania funkcjonariuszy IPN. Pozostaje otwarte pytanie - za co brali społeczne pieniądze funkcjonariusze IPN? czy wyłącznie za faktyczny brak takowego śledztwa i za zbrodnie sądowe?

5. Końcowe wnioski "śledcze IPN" pozbawione są racjonalnych przesłanek prawnych i żaden sąd nie może na podstawie niezebrania jakichkolwiek dowodów wnioskować ani o miejscu, ani o czasie, ani o samym fakcie popełnienia przestępstwa, a tym samym o sprawcach. W szczególności nie próbowano nawet ustalić:

- 5 a - okoliczności popełnienia przestępstwa, jego charakteru, a więc nie można stwierdzić, czy w ogóle zostało popełnione przestępstwo. Nie można twierdzić np. o 200-300 zamordowanych, skoro w odsłoniętym w wykopie sondażowym znaleziono kilkadziesiąt osób z przestrzelonymi czaszkami, o nieustalonej przynależności etnicznej;

- 5b - motywów popełnienia przestępstwa (patrz pkt. 1E). Zgodnie z regułami prawa sąd winien przyjąć korzystną dla oskarżonych wersję obrony koniecznej lub mordu przypadkowego w działaniach wojennych - wolnych od kary. Wiadomo, że znaleziono przy ofiarach kosztowności, co daje przesłanki braku motywu rabunkowego;

- 5c - nie przedstawiono żadnych dowodów identyfikacji ofiar znalezionych w wykopie sondażowym w Jedwabnem. Nie można więc stwierdzać, że "zamordowano Żydów - byłych obywateli polskich". Określenie "Żydzi" zaczerpnięte zostało z brukowej literatury przedwojennej, o zabarwieniu pejoratywnym, ugruntowanym przez hitlerowców, jest obecnie popularnie stosowane do obywateli państwa Izrael. W materiałach polskiego wymiaru sprawiedliwości nie może występować;

- 5d - nie przedstawiono żadnych dowodów odnośnie zatrudnienia i działalności "państwowej" ewentualnych sprawców podczas kolejnych zmian obywatelstwa z polskiego na niemieckie, dalej sowieckie, a w omawianym okresie znowu na niemieckie (pod formalną administracją NKWD). Podawanie przez kierownictwo IPN "prawdy objawionej", że "mordu dokonali Polacy", jest groźnym przestępstwem - zbrodnią sądową i wymaga kary dla głoszących "takie prawdy" przedstawicieli prawa. Co to byli za Polacy? Czy pracowali na zlecenie NKWD czy Himmlera, czy byli wykonawcami wyroków partyzanckich: białoruskich, litewskich, ukraińskich, polskich? Szczytem głupoty i braku poszanowania prawa jest chełpienie się publiczne przedstawicieli IPN "myśmy pierwsi podali tę prawdę".

- 5e - funkcjonariusze IPN podali do publicznej wiadomości, że sprawcy bezpośredni byli "uzbrojeni w kije, pałki, narzędzia gospodarcze itp.". Jak mogli oni wobec tego przestrzelić czaszki ofiar z wykopu sondażowego.

- 5f - podawanie w uzasadnieniu, że sprawcy bezpośredni zostali ukarani przez władze PRL jest dalszą kpiną z prawa. Obowiązującym precedensem prawnym (szczególnie u wschodnich naszych sąsiadów: na Białorusi, Ukrainie, Litwie) jest powtórne postępowanie rehabilitacyjne doprowadzające w 90 proc. wypadków do uniewinnienia skazanych. Tworząc nowy precedens prawny słuszności wyroków reżimów prosowieckich przez aklamację, IPN czyni nowe przestępstwo prawne.

Wyniki "śledztwa IPN" sprowadzające się w istocie do ustalenia, że w Jedwabnem znaleziono kilkadziesiąt ofiar o niewiadomej przynależności etnicznej, zamordowanych przez nieznanych sprawców z niewiadomych powodów, w niewiadomym okresie stanowią hańbę polskiego sądownictwa. Zostały już wykorzystane przez władze państwa Izrael do "szerzenia prawdziwego pojednania między Polakami i Żydami". Jak mogą tego dokonać prominenci państwa, w którym na co dzień mordują się nawzajem obywatele tego państwa? Ale przemilczenie i nieukaranie przestępstwa funkcjonariuszy IPN rodzi groźne przestępstwo precedensu prawnego w europejskim Trybunale Sprawiedliwości. Dlatego też sprawcy z IPN muszą zostać przykładnie ukarani, gdyż wystawili na pośmiewisko cały polski aparat sprawiedliwości.

Kompetentne organy władz polskich powinny zatem:

- ustalić, którzy prokuratorzy i sędziowie IPN działali "w sprawie Jedwabnego", pozbawić ich prawa wykonywania zawodu;

- zmusić do odebrania przywłaszczonych uposażeń, wraz z odsetkami, gdyż wykorzystali swe stanowiska do działania przeciwko i na szkodę prawa;

- odpowiedni organ NIK-u i Komisji Sprawiedliwości powinien sprawdzić konto IPN, rejestr wpływów i wydatków, pod kątem ustalenia uzyskania ewentualnych korzyści finansowych z tytułu zaniedbania obowiązków służbowych;

- ziemie w Jedwabnem nie mogą być odsprzedane, gdyż stanowią obiekt przestępstwa.

Sądzę, że wielu obywateli polskich podziela ten pogląd, że ich pieniądze zostały wykorzystane dla celów przestępstwa sądowego, a polski świat palestry jest żywo zainteresowany w samooczyszczeniu od zalegających go plew. Nie może pozostać w Polsce regułą zajmowanie kluczowych stanowisk w aparacie polskiego prawa na forum światowym przez ludzi nie mających pojęcia o historii i nie znających prawa. Nie może być miejsca dla precedensów Ku-Klux-Klanu ("wskażcie nam ofiarę, wyrok sami wykonamy"), czy osławionego Andrieja Wyszyńskiego ("dajcie mi podejrzanego, paragrafy sam znajdę").

Zygmunt S. Zdrojewski
autor jest prezesem Zarządu Fundacji NOM

Zygmunt S. Zdrojewski, Nasza Polska Nr 31, 2002-07-31

powrot