Listy czytelników

Listy czytelników
Listy otwarte, IPN-owskie "dowodzenie"
Nasz Dziennik, 24.07.2002

Do Pana Prezesa
Instytutu Pamięci Narodowej
Leona Kieresa

Szanowny Panie Prezesie!
My, Polacy domagamy się stanowczo ponownej ekshumacji zwłok w Jedwabnem, policzenia, zbadania do końca. Bo tylko w ten sposób dojdziemy do prawdy. Nie możemy ciągle odpowiadać za zbrodnie, których dokonali Niemcy. Nie wolno wierzyć w te kłamstwa Grossa i jego świadka, ponieważ ten człowiek sam sobie zaprzecza, mówiąc, że Niemcy nie brali udziału w tej zbrodni. To dlaczego ukrywał się, i to w polskiej rodzinie, w okolicach Jedwabnego do końca wojny? Ja też przeżyłam II wojnę światową. I dobrze pamiętam Niemców, wiem, że oni nie pojechali tam filmować. W głowie się nie mieści, że Żydzi mogą nas tak oskarżać. Za tyle dobroci, miłości okazywanej im przez Polaków! Przecież to oni zaraz po wojnie nazwali nas Polaków "Sprawiedliwi Wśród Narodów Świata". A teraz, gdy nie minęło jeszcze 100 lat od wojny, ci sami, których uratowały polskie rodziny, kłamliwie nas oskarżają.
(...)
Janina M. z woj. lubelskiego

List otwarty
Prezes IPN
prof. L. Kieres
pl. Krasickich 2/4/6
00-207 Warszawa

Jestem Polką, która doskonale pamięta czasy okupacji hitlerowskiej. Cała nasza rodzina ratowała Żydów i umożliwiła przetrwanie wojny wielu z nich. Wyrażam najwyższe oburzenie i składam protest wobec takiego postawienia sprawy przez IPN, który utwierdza kłamstwa, że Polacy są winni mordu Żydów w Jedwabnem.
Wstrzymanie ekshumacji jest najlepszym tego dowodem, że zrobili to Niemcy, a Żydzi boją się, iż ta prawda zostanie udokumentowana. Hańbą jest to, co Pan robi jako prezes IPN. Powinien Pan zająć się tym, ile tysięcy Polaków (imiona, nazwiska, wiek) Żydzi wydali w ręce Sowietów i jaki był ich dalszy los, oraz zająć się ustaleniem stopnia i zakresu odpowiedzialności Żydów amerykańskich za śmierć Żydów wymordowanych przez Niemców. Bohaterskie wysiłki Polaków, by poinformować rządy zachodnie o sytuacji Żydów w getcie były lekceważone - całkowity brak reakcji na wstrząsające dokumenty przewiezione z najwyższym narażeniem życia przez kuriera Karskiego.
Instytut Pamięci Narodowej zobowiązany jest do ustalenia i udokumentowania miejsc, zakresu martyrologii oraz bohaterskiej walki Polaków.
Na wyjaśnienie czeka wiele spraw, jak np.:
- losy wywiezionych w głąb Rosji AK-owców;
- zbrodnie ubowskich sędziów i pracowników oraz aparatu bezpieczeństwa na Polakach;
- zbrodnie dokonane przez Żydów na ludności polskiej w Koniuchach i Nalibokach.
Wiele białych plam o naszej niedawnej historii czeka na wyjaśnienie i do tego został powołany IPN.
Liczymy na rzetelne, w pełni udokumentowane informacje, a nie insynuacje oparte na powierzchownych, niepełnych badaniach i pokrętnych wnioskach.
Jeśli nie jest Pan zdolny sprostać temu zadaniu, powinien Pan podać się do dymisji.
Krystyna Dudzińska, Warszawa

IPN-owskie "dowodzenie"

(...) Jeśli wczytać się w komunikat o końcowych ustaleniach śledztwa w sprawie udziału w zabójstwach w Jedwabnem, widać, że już pierwsze zdania demaskują tendencyjność autorów w ocenach badanych faktów. Otóż czytamy:
"W czwartek nad ranem, do Jedwabnego zaczęli przybywać mieszkańcy okolicznych wsi z zamiarem brania udziału w zaplanowanej wcześniej zbrodni zamordowania żydowskich mieszkańców tej miejscowości". Dziwne, że w okresie przedżniwnym nasi chłopi okazali nagle tyle zaangażowania w realizacji hipotetycznego planu zbiorowego działania przeciwko Żydom, wyłącznie w upatrzonym miasteczku. Dziwne też jest nazywanie ludzi z dalszych wsi sąsiadami. I po cóż była taka mobilizacja okolicznych zbirów czy może furmanów na podwodach? Znajdujemy przecież wzmianki o kłonicach, sztachetach itp.
Zbyt dużo w omawianym tu komunikacie enigmatycznych określeń, jak "planowano", "przygotowywano", "kazano", "dokonywano" itp. W postępowaniach karno-dowodowych wymaga się konkretnych ustaleń, na co były dwa lata czasu. Wszystkie te i dalsze autorytatywne wywody w raporcie IPN są sklecone elegancko, ale bałamutnie, aby nie dopuścić do interpretacji fragmentów wydarzeń. (...)
IPN twierdzi, że "Niemcy nikogo do niczego nie zmuszali". (...) Jeden ocalały świadek w Izraelu zeznał, że żadnego Niemca na rynku nie widział, pewien zaś Polak w Jedwabnem opowiadał, że kiedy jakiś Niemiec (niewidzialny dla niektórych) rozkazał mu pójść do akcji spędzania Żydów na rynek, a tenże gospodarz odpowiedział, że pójdzie, ale po spożyciu śniadania, zapłacił za ten wykręt utratą zębów od uderzenia kolbą. W rozmowie z reporterem "Gazety Wyborczej" prokurator Ignatiew jednak ubolewał, że nie udało mu się znaleźć dowodu, iż niektórzy uczestnicy wydarzeń działali pod przymusem. Dla niego "niedookreślone polecenia zrobienia czegoś z Żydami nie są rozkazami". Problem w tym, że każde życzenie Niemców w czasie wojny było rozkazem. (...)
Bolesław Fiutowski, Jarosław

Czytelnicy "Naszego Dziennika", Nasz Dziennik, 2002-07-24

powrot