Prowokacja Jana Tomasza Grossa, który w książce "Sąsiedzi" rzucił haniebne oskarżenie na mieszkańców Jedwabnego, a pośrednio na cały Naród Polski, wstrząsnęła opinią publiczną w Polsce i zainicjowała bezprecedensową kampanię manipulacji świadomością historyczną, dotyczącą tragicznych wypadków II wojny światowej.

W stosunkach między narodami nie wolno, nie wolno nawet w dobrej wierze, przyjmować odpowiedzialności za czyny niepopełnione - nikt nie ma prawa obciążać Narodu, gdy nie da się przeprowadzić pełnego i jednoznacznego dowodu winy.

Dlatego przez długie dwa lata z cierpliwością czekaliśmy na odsłonięcie pełnej prawdy o wydarzeniach w Jedwabnem. Wierzyliśmy, że Instytut Pamięci Narodowej oprze się wszelkim naciskom i po zakończeniu wszechstronnych badań ogłosi obiektywne i zweryfikowane fakty. Oczekując na ten werdykt, zapoznawaliśmy się na bieżąco z wieloma artykułami, książkami i na podstawie dostępnych informacji wypracowaliśmy własny osąd tej sprawy. Argumenty przedstawiane przez polemizujące ze sobą strony żadną miarą nie pozwalały na przypisanie Polakom winy za ten tragiczny epizod.

Do tej pory IPN nie ujawnił żadnego nowego i istotnego faktu, który mógłby zasadniczo zmienić dokonany przez nas osąd. Natomiast bezprecedensowe wstrzymanie - na żądanie strony żydowskiej - ekshumacji szczątków ofiar wykazało jednoznacznie, że oskarżający po prostu boją się prawdy.

W świetle udokumentowanych faktów tylko jedna rzecz okazała się pewna - liczba nieprawdziwych informacji podawanych przez J.T. Grossa podważyła całkowicie wiarygodność prowokatora i ujawniła jego nienawiść do Polaków jako motywację prowokacji. W tej sytuacji jedyną możliwą konkluzją badań IPN winno być uznanie J.T. Grossa za kłamcę, winien on być pociągnięty do odpowiedzialności karnej i uznany za "persona non grata" w Polsce. Wszystkie osoby publiczne, które pospiesznie, bez dowodów winy, dołączyły się do oskarżania Polaków, a nawet przepraszania w ich imieniu, powinny być otoczone powszechną infamią.

Werdykt ogłoszony w tych dniach przez Instytut Pamięci Narodowej, przypisujący Polakom "decydującą rolę" w spełnieniu tragedii, jest pozbawiony jakiejkolwiek podstawy merytorycznej, jest niesprawiedliwy i haniebny. Dzisiaj mamy szczególne prawo, by kwestionować morale, motywacje, a nawet polskość ludzi uczestniczących w formułowaniu tego bezprecedensowego werdyktu.

Stosunki między dwoma Narodami muszą opierać się na fundamencie prawdy i na poszanowaniu godności każdego narodu. Ujawniając swój werdykt, Instytut Pamięci Narodowej wykazał, że w przypadku stosunków polsko-żydowskich po prostu nie jest to możliwe. Nie jest możliwe budowanie normalnych stosunków, gdy, bez względu na fakty, roszczenia strony żydowskiej są z góry przyjmowane jako słuszne i uzasadnione. Taka sytuacja musi prowadzić do przecięcia możliwości dialogu z tymi, którzy na obecnym etapie reprezentują środowiska żydowskie. Jest taki poziom kłamstw i upokorzeń, którego akceptować nie wolno. W wytworzonej sytuacji pozostaje nam tylko jedno wyjście - rezygnacja z poniżającego Polaków dialogu ze stroną żydowską, ponieważ okazuje się on być całkowicie jałowy, niemożliwy do prowadzenia i ukierunkowany na jednostronne korzyści strony żydowskiej. Wpisane w scenariusz sprawy wydarzeń w Jedwabnem wypowiedzi ambasadora Izraela są wymowną ilustracją tego, jak bardzo do siebie nie pasujemy i ile spokoju zyskalibyśmy, powstrzymując się od dalszych kontaktów.

Osobnym wątkiem jest tryb i sposób prowadzenia działalności przez Instytut Pamięci Narodowej. Jest zastanawiające, z jaką "sprawnością" prowadzone są śledztwa wykazujące rzeczywiste i urojone winy Polaków wobec innych nacji, przede wszystkim wobec nacji żydowskiej. Jest również symptomatyczne, z jakimi trudnościami i jak opieszale prowadzone są dochodzenia w sprawie wielu zbrodni na Narodzie Polskim, np. na Wołyniu czy w czasach stalinowskich. Jest to tym bardziej symptomatyczne, że właśnie wiele spraw dotyczy szczególnego udziału Żydów w zbrodniach popełnionych na Polakach.

Taka wybiórcza i tendencyjna działalność IPN każe postawić pytanie, czy jest to rzeczywiście Instytut Pamięci Narodowej służący Narodowi Polskiemu i w duchu prawdy, czy też mamy do czynienia z zaplanowaną akcją poniżania Narodu Polskiego przez obcą duchowo instytucję. Musimy też zauważyć, że beztroska, z jaką IPN formułuje oskarżenia pod adresem Polaków, prowadzi w prostej linii do eskalacji kolejnych żądań, w tym także do żądań materialnych pod adresem Polski i Polaków.

Być może taki jest prawdziwy powód pośpiechu i oskarżycielskiego charakteru wielu werdyktów IPN. W tym kontekście mamy do czynienia z fałszowaniem historii, tak by Polska, będąca głÃ³wną ofiarą okupacji niemieckiej i reżimu komunistycznego, stała się w powszechnej świadomości agresorem i oprawcą, z wszelkimi tego konsekwencjami, przede wszystkim ekonomicznymi i finansowymi. Czas wreszcie, by wzorem innych państw, np. Izraela czy Niemiec, wszelkie instytucje publiczne w Polsce, w tym i Instytut Pamięci Narodowej, zaczęły traktować swą misję jako służbę Narodowi Polskiemu i zgodnie z interesem naszego Narodu. Bez zasadniczej zmiany składu personalnego IPN trudno oczekiwać, by taką misję podjęto.

W imieniu członków Klubu "Myśl dla Polski"
przewodniczący Rady Klubu prof. dr hab. Rafał Broda
przewodniczący Kolegium Klubu dr inż. Adam Stoszko
Kraków, 11 lipca 2002 roku

Klub "Myśl dla Polski", Nasz Dziennik, 2002-07-14

powrot