Yehuda Evron, przewodniczÄ…cy organizacji Holocaust Restitution Committee, zapowiedziaÅ‚, że w Kongresie Stanów Zjednoczonych zostanÄ… przeprowadzone przesÅ‚uchania w sprawie mienia pożydowskiego w Polsce. W sprawÄ™ zaangażowane sÄ… takie organizacje, jak Åšwiatowy Kongres Å»ydów oraz AmerykaÅ„ski Komitet Å»ydowski.
Od kilku lat jesteśmy poddawani w Polsce medialnym manipulacjom, w celu rewizji spojrzenia na postawę naszego Narodu w czasie II wojny światowej. Pisarze w rodzaju Jana Tomasza Grossa starają się za wszelką cenę udowodnić rzekomą współwinę Polaków za holokaust. Podobnych Grossowi postaci w świecie zachodnim jest co niemiara. Rewizji historii poddani zostali ostatnio Szwajcarzy i wiele innych narodów. Tymczasem o książce "Sąsiedzi" Norman Finkelstein, autor słynnej już książki "Przedsiębiorstwo holocaust", pisze jako o "typowym produkcie 'przedsiębiorstwa holokaust' wobec Polski". "Książka Grossa to typowy produkt 'przedsiębiorstwa holokaust' - uważa Finkelstein. - I jak w przypadku tego rodzaju literatury, cechuje ją przywiązanie do dwóch dogmatów: że holokaust jest zupełnie wyjątkowym wydarzeniem historycznym i że stanowi on kulminację irracjonalnej nienawiści gojów do Żydów. Żadnego z tych dogmatów nie da się obronić w sposób naukowy. Ale są one użyteczne w sensie politycznym: wyjątkowość cierpień daje Żydom prawo do wyjątkowych przywilejów moralnych, jeśli zaś nienawiść gojów do Żydów jest irracjonalna, to Żydzi nie ponoszą za nią żadnej odpowiedzialności".
W Polsce tak jednoznaczna krytyka książki Grossa poczytana zostałaby za przejaw antysemityzmu. Tymczasem trudno ten zarzut postawić Finkelsteinowi. Autor "Przedsiębiorstwa holokaust", urodzony w 1953 r., jest synem Maryli Husyt Finkelstein, która przeżyła warszawskie getto i obóz koncentracyjny na Majdanku oraz Zachariasza Finkelsteina, który ocalał z Auschwitz. Tak tragiczne rodzinne doświadczenia nie odbiły się jednak na Finkelsteinach w postaci jakiejś powojennej psychozy. Wręcz przeciwnie, Norman Finkelstein podejmuje problemy współczesnych zagadnień żydowskich bardzo odważnie.
Wydaje się, że liberałowie polscy, którzy głośnym chórem wpisali się w kampanię jedwabneńską, teraz czują się w obowiązku zniszczyć każdego, który ośmiela się pokusić o niepoprawność polityczną w spojrzeniu nie tylko na II wojnę światową, ale nade wszystko na działalność niektórych współczesnych żydowskich kręgów międzynarodowych. A tezy postawione przez Finkelsteina są porażające. Twierdzi on, że wiele lat po wojnie powstały zorganizowane grupy wyłudzaczy, stawiające sobie za cel zarobienie na tragedii milionów Żydów z czasów II wojny światowej. Ma to polegać na wymuszaniu różnego typu odszkodowań od państw i instytucji. Dla Finkelsteina zbijanie fortuny na krzywdzie ofiar Hitlera jest niemoralne, szczególnie, że - jego zdaniem - procederu tego dopuszczają się ludzie nie mający żadnego moralnego prawa do wysuwania jakichkolwiek roszczeń. Chodzi tu przede wszystkim o środowiska Żydów amerykańskich, którzy w czasie wojny zaciągnęli winę bierności w stosunku do swoich pobratymców europejskich. Przez długie lata powojenne zostawiali sprawę holokaustu na boku swoich zainteresowań, by dopiero wykorzystać ją politycznie i medialnie w ostatnim czasie.
Finkelstein z oburzeniem konstatuje, że wiele pieniędzy, które miały przypaść ofiarom wojny, w dużej mierze przejmowane jest przez "organizacje żydowskie zajmujące się sprawami holokaustu", czyli przez tzw. "przedsiębiorstwo holokaust". "(...) Obecna kampania 'przedsiębiorstwa holokaust' - pisze - obliczona na wyłudzenie pieniędzy od Europy w imieniu 'potrzebujących ofiar holokaustu', sprowadziła moralny wymiar ich męczeństwa do rozmiarów kasyna w Monte Carlo".
Ciekawie na tle poglądów autora przedstawiają się polskie problemy w stosunkach z organizacjami żydowskimi. Znana jest głośna sprawa pozwu zbiorowego w sądzie nowojorskim, jaką założyli w imieniu grupy osób mecenasi Edward Klein i Melvin Urbach. Polskie władze oskarżono m.in. "o kontynuowanie nazistowskiej polityki prześladowania Żydów". Oczywiście tezy tak postawione są najnormalniej w świecie obelgą dla państwa polskiego. Rzecz idzie o przywrócenie przedwojennego mienia środowiskom żydowskim.
Norman Finkelstein nie może pogodzić się z nierównym, a zarazem niesprawiedliwym traktowaniem różnych zbrodni historycznych. I tak na przełomie wieku XIX i XX Europejczycy wymordowali ok. 10 mln Afrykańczyków w ramach tzw. eksploatacji kolonialnej, a nikt o tym prawie nie słyszał. Tymczasem o "ostatecznym rozwiązaniu kwestii żydowskiej przez Hitlera" powstało ostatnio ok. 10 tys. prac naukowych, a w 17 stanach USA zobowiązano szkoły do wprowadzenia programów edukacyjnych o holokauście. Gdy spojrzymy na los naszych rodaków, mieszkających w czasie wojny za Bugiem, możemy również powiedzieć, że w kwestii ich praw (również majątkowych) panuje kompletna cisza. Cisza okrywa też sprawę niemieckich reparacji wojennych dla Polski po II wojnie światowej. Widzimy zatem, jak ogromne są dysproporcje w pokazywaniu różnych obszarów zbrodni XX wieku. Według Finkelsteina, nie jest to ani sprawiedliwe, ani dobre i to również dla narodu żydowskiego.
Wydaje się, że w polskiej rzeczywistości uczczenie ofiar zbrodni hitlerowskich ma specjalny wymiar. To właśnie na naszych ziemiach w niemieckich obozach zagłady zginęło kilka milionów ludzi, w tym ogromna ilość Żydów. Uczczenie ich pamięci jest naturalnym, ludzkim zachowaniem. Tego powinniśmy przestrzegać. W przekonaniu niektórych, uczczenie ofiar tym będzie głębsze, im większą przyjmiemy rzekomą "współodpowiedzialność" za zbrodnie holokaustu. Książka Normana Finkelsteina uczy nas czegoś wręcz przeciwnego. Do historii należy podchodzić w sposób prawdziwościowy. Proste uleganie naciskom wpływowych grup polityczno-finansowych urąga krwi ofiar i jest z gruntu nieetyczne. Finkelstein pisze: "'Przedsiębiorstwo holokaust' zawsze było bankrutem. Pozostaje się tylko otwarcie do tego przyznać. Już dawno nadszedł czas, by zamknąć ten interes. Najszlachetniejszy gest wobec tych, którzy zginęli, powinien polegać na tym, żebyśmy zachowywali ich w pamięci, uczyli się z ich cierpień i pozwolili im w końcu spoczywać w spokoju".

Mieczysław Ryba, Nasz Dziennik, 2002-06-03

powrot