Głośny pisarz emigracyjny Karol Zbyszewski napisał kiedyś jakże trafne stwierdzenie: Im głupszy Żyd, tym bardziej doszukuje się antysemityzmu. Autora tych słów trudno byłoby oskarżyć o antysemityzm, był przyjacielem szeregu wybitnych twórców pochodzenia żydowskiego, choćby słynnego pisarza i wydawcy, "niezłomnego z Londynu" - Mieczysława Grydzewskiego, naczelnego redaktora londyńskich "Wiadomości". Ileż to razy przypominało mi się to tak celne powiedzenie Zbyszewskiego, gdy czytałem wyskoki "szczujnych" piór takich tropicieli antysemityzmu jak Dawid Warszawski (Gebert), Jan Tomasz Gross czy Henryk Grynberg. Ten ostatni posunął się aż do oskarżenia o antysemityzm samego Cypriana Kamila Norwida, zarzucając mu "kompleks antyżydowski" we "Wprost" z 21 maja 1992 r. Oskarżać o "antysemityzm" Norwida, autora tak pięknego i pełnego sympatii do Żydów wiersza Żydowie polscy. Czyż można było niżej upaść?!

Stwierdzenie: Im głupszy Żyd, tym bardziej doszukuje się wszędzie antysemityzmu, staje się szczególnie aktualne w kontekście opisywanej w tym tomiku sprawy skonfiskowania moich trzech książek w Tychach pod zarzutami rzekomego antysemityzmu. Konfiskata ta właśnie w ostatnich dniach zakończyła się całkowitą kompromitacją jej inicjatorów i sprawców. Minister sprawiedliwości RP Barbara Piwnik w piśmie z dnia 3 kwietnia 2002 r. , odpowiadającym na interpelację posła Artura Zawiszy zdezawuowała poczynania konfiskatorów z policji tyskiej. Stwierdziła, że nie było podstaw do wszczynania przeciw moim książkom dochodzenia w Tychach i zatrzymania tych książek, uznając to jako "uchybienia policji", dokonane wbrew Prokuratorowi Rejonowemu. Przyznała również, że Prokurator Rejonowy w Tychach zawinił brakiem "stosownej reakcji na . . . uchybienia policji". 
Zanim jednak szerzej omówię całą tę niegodną sprawę i nakreślę obraz tyskich tropicieli "antysemityzmu" chciałbym nieco mocniej skupić się na bardziej generalnym problemie ciągłego nagminnego nadużywania oskarżeń o antysemityzm. Oskarżeń, które coraz częściej traktowane są jako swoistą maczugę wobec wszystkich "myślących inaczej". Jak to ktoś powiedział: kiedyś antysemityzmu używano dla określania tak tych, którzy nie lubili Żydów, dziś nazywa się tak tych, których nie lubią Żydzi". W codziennej praktyce nadzwyczaj często zniekształca się pojęcie antysemityzmu, odnoszące się do antyżydowskiego rasizmu, przenosząc je na rzeczy z nim nieporównywalne. Terminu tego nadużywa się dla dyskwalifikowania każdej z osób w jakikolwiek sposób krytykującej konkretne zachowanie jakichś osób pochodzenia żydowskiego lub tylko polemizującej z nimi. Stosuje się go też w odniesieniu do jakiejkolwiek krytyki zachowań Żydów w historii, krytyki cech ich charakteru narodowego, pełnych fanatyzmu i zacietrzewienia antychrześcijańskich sformułowań Talmudu, fanatyzmu wyznaniowego we współczesnym Izraelu czy zbrodni wojsk Izraela wobec okupowanych Arabów. 
Miano antysemity można "zyskać" za przypomnienie haniebnego zachowania Judenratów i policji żydowskiej w czasie II wojny światowej, za sprzeciwianie się monopolizowaniu przez Żydów martyrologii okresu wojny czy eksploatowaniu jej w celach komercyjnych (tzw. holocaust business czy Shoah - business). Można być napiętnowany jako "antysemita" tylko za protest przeciwko usunięciu krzyża upamiętniającego śmierć katolików w obozie koncentracyjnym w Auschwitz (Oświęcim). Można być piętnowanym jako rzekomy "antysemita" za krytykę oddziaływań lobby żydowskiego w USA i krajach europejskich czy opisy konfliktów między Żydami a nie-Żydami w sprawach gospodarczo-finansowych, starć partyjnych komunistycznych frakcji politycznych (np. "Puławian" i "Natolińczyków" w Polsce od 1956 r. ) Można być piętnowany jako antysemita za krytykę oszczerczych antypolskich filmów żydowskich (np. Holocaust, Shoah, Shtetl czy Lista Schindlera), antypolskich książek, od komiksu Maus po Sąsiedzi J. T. Grossa. Zarzuty antysemityzmu bardzo często padają wobec osób krytykujących polityków, twórców, publicystów czy biznesmenów, a nawet aferzystów pochodzenia żydowskiego. Za antysemitę może być uznany zarówno ten, kto wyśmiewa żydowską wymowę (tzw. żydłaczenie), a robił to m. in. w jednej z książek nawet słynny doktor Janusz Korczak (Goldszmit). Za antysemitę mogą być uznani wybitni uczeni, którzy przeciwstawiają się przywłaszczaniu przez Żydów wielkich postaci z innych narodów. (Tak Henryk Grynberg piętnował mickiewiczologów, krytykujących fałsze o rzekomym żydowskim pochodzeniu Adama Mickiewicza, dziś już jednoznacznie obalone po znalezieniu przez białoruskiego badacza dokładnych danych o szlacheckim rodowodzie matki naszego wieszcza). O rzekomy "antysemityzm" oskarża się tych, którzy przypominają zbrodnie żydowskich stalinowców w Rosji, Polsce, na Węgrzech, w Rumunii etc. 
W spisie rzekomych przejawów antyżydowskiego rasizmu znajduje się zarówno krytyka na szczęście obalonego później bezprawnego sprzedania za bezcen gmachu historycznej "Pasty" Fundacji Nissenbaumów, jak i niehumanitarnego uboju zwierząt. W wydanym przez Żydowski Instytut Historyczny w 1994 r. wyborze źródeł z dziejów Żydów w Polsce Ideologia antysemicka za przejaw antysemityzmu uznano nawet krytykę złego stanu sanitarnego dzielnicy żydowskiej we Lwowie na łamach "Czasu" w 1871 r. Najczęściej oskarżeń o antysemityzm nie próbuje się nawet w jakikolwiek sposób uzasadniać, rzucając je publicznie lub w charakterze pogłoski w kręgach towarzyskich na osobę reprezentującą odmienne poglądy polityczne. Tworzy się w ten sposób typ antysemity z mianowania. 
Historia wysuwania zarzutów antysemityzmu stanowi w bardzo dużym stopniu prawdziwą kopalnię najbardziej obskuranckich absurdów. Dość przypomnieć choć część z niezwykle rozbudowanej listy twórców i polityków o bardzo różnych postawach i poglądach, których piętnowano zarzutami antysemityzmu. Znajdują się wśród nich między innymi: Cyceron, Seneka, Strabon, Kwintylian, Horacy, Juwenalis, G. Chaucer, Erazm z Rotterdamu, W. Shakespeare, D. Defoe, D. Diderot, P. H. Holbach, J. W. Goethe, G. W. F. Hegel, A. Schopenhauer, Napoleon Bonaparte, W. M. Thackeray, J. G. Herder, I. Kant, Ch. Dickens, A. Puszkin, R. Wagner, F. Liszt, N. Gogol, F. Dostojewski, A. Czechów, I. Turgieniew, L. To?stoj, J. Proudhon, E. Degas, A. Renoir, K. Marks (jako ?yd-"antysemita"), E. E. Renan, H. G. Wells, G. B. Shaw, T. Dreiser, T. A. Edison, W. Disney, G. K. Chesterton, W. Lippman (jako ?yd-"antysemita"), M. Bu?hakow, B. Pasternak, A. So??enicyn. T. S. Elliot, gen. G. Patton, Ch. de Gaulle, A. Gide, H. Arendt (jako Żydówka-"antysemitka"), A. J. Toynbee, pośród Polaków o antysemityzm oskarżano m. in. P. Włodkowica, J. Ostroroga, M. Reja, P. Skargę, S. Czarnieckiego, S. Konarskiego, H. Kołłątaja, S. Staszica, J. U. Niemcewicza, M. Mochnackiego, Z. Krasińskiego, A. Mickiewicza, J. I. Kraszewskiego, B. Prusa, A. Świętochowskiego, W. Reymonta, S. Żeromskiego, R. Dmowskiego, J. Piłsudskiego, J. Paderewskiego, W. Sikorskiego, A. Słonimskiego (jako Żyda-"antysemitę" za uwagi o nadwrażliwości Żydów), J. Tuwima (jako Żyda-"antysemitę" za wiersze wyszydzające żydowskich bankierów jako "srulków bankowych"), S. Roweckiego-Grota, T. Bora-Komorowskiego, W. Andersa, prymasa A. Hlonda, św. Maksymiliana Marię Kolbego, prymasa S. Wyszyńskiego, M. Dąbrowską, S. Kisielewskiego, prymasa J. Glempa, a nawet Papieża Jana Pawła II. Ostatnio o rzekomy "antysemityzm" zaczęto oskarżać słynnego żydowskiego naukowca z USA - profesora Normana G. Finkelsteina, bo w książce Przedsiębiorstwo Holocaust z oburzeniem napiętnował roszczenia materialne części Żydów wobec Polski na sumę 65 miliardów dolarów. 
Przypomnimy tu jakże celne uwagi księdza biskupa Adama Lepy na łamach "Niedzieli" (nr 48 z 1997 r. , s. 10): Etykietka antysemityzmu Polaków znalazła wyjątkowo korzystną glebę w mediach po 1989. Widać odtąd gorączkową i hałaśliwą wręcz krzątaninę, aby uczynić zeń jedną z głównych wad, na zawsze określających image Polaków. Etykietka ta jest tak skutecznie stosowana, że nawet światli ludzie w Polsce mówią potocznie o "narodowym antysemityzmie" i gotowi są wszystko poświęcić, aby się z nim raz na zawsze rozprawić. Jednakże dokładna i spokojna analiza tego rodzaju wypowiedzi prowadzi do dwóch gorzkich wniosków: po pierwsze - dziś już tylko Polakom można bezkarnie wmawiać antysemityzm, po drugie - odnosi się wrażenie, że permanentne obciążenie społeczeństwa polskiego etykietką antysemityzmu zdradza znamiona różnorakich uprzedzeń, a nawet zaplanowanego antypolonizmu. 

Jak aresztowano moje książki

22 lutego 2002 r. w Tychach doszło do szokującego aktu policyjnego bezprawia, godzącego w wolność słowa - miejscowy podkomisarz policji Robert Grupa skonfiskował w miejscowej "Naszej Księgarni" cztery książki bez nakazu prokuratorskiego czy wyroku sądowego pod zarzutem rzekomego antysemityzmu. Chodziło o książkę H. Pająka i trzy moje książki: o drukowaną w odcinkach w "Niedzieli" książkę Sto kłamstw J. T. Grossa, wydaną w czerwcu zeszłego roku i wydaną trzy lata temu książkę Przemilczane zbrodnie i wydaną w sierpniu zeszłego roku w Bibliotece książek "niepoprawnych politycznie", książkę Kogo muszą przeprosić Żydzi. Treść swych książek oparłem na wielojęzycznej literaturze, częstokroć na tekstach autorów żydowskich. Na przykład w książce Kogo muszą przeprosić Żydzi większość cytatów (blisko 50) pochodzi od autorów pochodzenia żydowskiego. Zarzut antysemityzmu jest tym bardziej groteskowy, że właśnie ja jestem autorem, który w ostatnich  dziesięcioleciach najwięcej w Polsce pisał o prapolskich Żydach czy patriotach pochodzenia żydowskiego. Właśnie ukazał się mój odrębny tomik na ten temat we wspomnianej Bibliotece książek "niepoprawnych politycznie" Przemilczani obrońcy Polski. 
Policyjni konfiskatorzy w Tychach, wspierani przez tropicieli "antysemityzmu" z urzędu miejskiego w Tychach, zdominowanego przez SLD i UW, nie zatroszczyli się o udowodnienie oszczerczych pomówień przeciw moim książkom. Nie podali żadnej strony z trzech moich książek, którą można by oskarżyć o rzekomy "antysemityzm". Potem dopiero usilnie szukali dowodów mej winy, zagrożonej więzieniem do 3 lat. Wszystko w myśl starej stalinowskiej zasady: dajcie mi człowieka, a paragraf zawsze się znajdzie. Upowszechniano za to najskrajniejsze pomówienia na temat skonfiskowanych przez policję moich książek. Jak się zdaje głównym powodem rozdrażnienia tyskich prominentów na moje książki była konieczność ciągłego spotykania się z ich widokiem. "Nasza Księgarnia", wystawiająca moje książki w swojej witrynie mieści się akurat na parterze domu, w którym na piętrze mieszczą się siedziby SLD i UW. 
Myślę, że prawdziwym powodem wściekłości prominentów powyższych obu partii w Tychach przeciwko mojej skromnej osobie nie był wcale rzekomy antysemityzm. W rzeczywistości chodziło o obraz, jaki malowałem na temat czołowych postaci ich partii, od "trzeźwego inaczej" Kuronia i Geremka po "o mało co magistra" Kwaśniewskiego i Millera. SLD-owscy aparatczycy od dawna nie mogą znieść irytacji na myśl o mych cotygodniowych tekstach w "Niedzieli" i wielogodzinnych Rozmowach Niedokończonych w Radiu Maryja, demaskujące fatalny stan BMW ("biernych, miernych, ale wiernych") z armii gen. Leszka Millera. Więc postanowili się zemścić i spróbować założyć knebel na moje usta. 
Ta próba zastraszenia oponentów była wyraźnym przejściem do nowej taktyki millerowskiej władzy. Widząc galopujący spadek poparcia społecznego, SLD-owscy prominenci postanowili uciec się do starej wypróbowanej PRL-owskiej metody - zastraszania jako swej ostatniej szansy przed listopadowymi wyborami samorządowymi. Stąd w ślad za konfiskatą moich książek i książki H. Pająka w Tychach doszły wkrótce inne podobne działania tego typu - konfiskata książki dr. A. L. Szcześniaka na Dworcu Centralnym, rewizja w prawicowym tygodniku w Nysie. Słowem - początki pełzającego powrotu do dawnego PRL-owskiego państwa policyjnego. 

Odsiecz Radia Maryja

Policyjna prowokacja w Tychach spełzła na niczym przede wszystkim dzięki jej niebywale szybkiemu nagłośnieniu w Radiu Maryja. 22 lutego skonfiskowano moje książki, a już dwa dni później, 24 lutego, potępił akt konfiskaty Ojciec Dyrektor Tadeusz Rydzyk po zapoznaniu się z protokołem policyjnym w sprawie tyskiej konfiskaty. 25 lutego bezprawie działań policji zostało szerzej napiętnowane w audycji Radia Maryja w czasie rozmowy na antenie między Ojcem Dyrektorem i prezesem Ligi Polskich Rodzin mecenasem Markiem Kotlinowskim. Także w następnych dniach Radio Maryja wielokrotnie napiętnowało bezprawie policyjnej "cenzury" w Tychach, uzyskałem też możliwość licznych bezpośrednich wystąpień w Radiu Maryja na ten temat. Po raz kolejny okazało się, jak ogromną, bezcenną rolę odgrywa Radio Maryja w obronie prawdy o Polsce. Jak słusznie i dosadnie stwierdziła na ten temat w Radiu Maryja kierowniczka tyskiej "Naszej Księgarni" p. Krystyna Zapała: - Bez pomocy Radia Maryja "wdeptaliby nas w ziemię!". W ślad za Radiem Maryja poszły liczne teksty piętnujące policyjne bezprawie w Tychach opublikowane na łamach "Naszego Dziennika", "Niedzieli", "Naszej Polski", "Głosu", "Nowej Myśli Polskiej", "Dziennika Polskiego", interpelacje poselskie posła Artura Zawiszy, piętnującego konfiskatę w Tychach pytanie posła Antoniego Stryjewskiego skierowane do Leona Kieresa. Do tego doszły jakże liczne wystąpienia różnych środowisk patriotycznych w kraju i za granicą (m. in. solidarnościowy list prezesa KPA Edwarda Moskala). Wszystko to miało tym większe znaczenie dla przełamania niegodnej blokady informacyjnej w najbardziej wpływowych mass mediach. Po raz kolejny okazało się, co faktycznie reprezentują rzekomi "obrońcy wolności słowa" u najbardziej wpływowych przekaziorów. Dość przypomnieć, że przez cały czas "sprawy tyskiej" milczały jak grób na jej temat publiczna telewizja i radio, "Gazeta Wyborcza", "Rzeczpospolita" i "łże-prawicowe" "Życie". 
Pomimo tego, jakże niesławnego, milczenia lewicowych mediów, szybka, spiętrzona fala protestów przeciw tyskiemu bezprawiu odniosła skutek. 10 kwietnia pani minister sprawiedliwości Barbara Piwnik, odpowiadając po miesiącu na interpelację posła - A. Zawiszy - zdezawuowała policyjne działania wobec moich książek w Tychach i skrytykowała postępowanie prokuratora, który nie zareagował na niedozwolone praktyki policyjne. Inicjatorzy tyskiej nagonki na książki ponieśli sromotną klęskę. To jednak nie wystarczy - bezprawie i jego inicjatorzy powinni zostać ukarani. Istnieje bardzo duża szansa, że spawa tyskiej prowokacji przeciwko wolności słowa może odbić się jak bumerang na pozycji SLD na Śląsku. Że otwarcie ujawnione bezprawie i głupota niektórych SLD-owskich prominentów staną się wstępem do ich szerszej kompromitacji. Wszak nawet na łamach pierwszej strony urbanowgo "Nie" lamentowano, że dygnitarze z zarządu miasta w Tychach "upadli na głowę", dokonując konfiskaty moich książek, która tylko zwiększyła ich popularność. Oby cała sprawa przyczyniła się do tym większego otrzeźwienia co do intencji postkomunistów, na niewiele miesięcy przed wyborami samorządowymi. 

Tchórze, czyli "odważni inaczej"

3 marca 2002 r. w audycji Radia Maryja wraz z panią Krystyną Zapała zapraszaliśmy na spotkanie w Tychach osoby szczególnie zaangażowane w działaniach uderzających w moje książki: podkomisarza policji R. Grupę, prokuratora rejonowego Z. Wilczaka, naczelnika Biura Informacji i Promocji w Urzędzie Miejskim w Tychach. Liczyliśmy na to, że zdobędą się na publiczne przedstawienie swych racji, swych zarzutów. Zainteresowani panowie woleli jednak stchórzyć i uniknąć publicznej konfrontacji argumentów. A przecież, jeśli uważali, że moje książki zawierają rzeczywiście treści przestępcze zagrożone więzieniem do lat 3, to nie byłoby nic bardziej celowego niż publiczne napiętnowanie takich konkretnych treści, aby zniechęcić innych do wchodzenia na podobnie złą drogę. Wszyscy ci trzej panowie nie mieli jednak nawet cienia odwagi cywilnej potrzebnej do publicznej konfrontacji. Podobnie jak wiceprezydent miasta. J. Łaskota, który złożył doniesienie przeciwko moim książkom nawet ich nie przeczytawszy. Nie bez kozery więc nazwałem ich publicznie tchórzami. Przypomnę, że według Słownika Języka Polskiego pod redakcją prof. Witolda Doroszewskiego, wydanego przez PAN (Warszawa, t. IX, s. 74) tchórz, to: człowiek łatwo ulegający uczuciu strachu i nieumiejący zapanować nad tym, gdy zachodzi potrzeba działania. Ktoś podszyty tchórzem, ktoś bojaźliwie tchórzliwy. 
Tchórzliwym prominentom i funkcjonariuszom z Tychów nie mogę darować jednego. Że pozbawili mnie intelektualnej przyjemności wysłuchania ich "odkrywczych" zarzutów pod adresem moich książek. Bo, jak dotąd, wśród rozlicznych recenzji trzech moich książek, "nękanych" przez policję w Tychach, recenzji w Polsce, Stanach Zjednoczonych i w Kanadzie nie znalazło się ani jednego stwierdzenia, kwestionującego jakikolwiek fakt przeze mnie podany. 
Napiętnowani tu przeze mnie za brak odwagi prominenci i funkcjonariusze mają jeszcze wielką szansę "zrehabilitowania się". 17 marca zaczynam prawie tygodniowy objazd miast śląskich z odczytami (będzie tam m. in. wiec w Tychach w dniu 20 marca). Może wreszcie zdobędą się na próbę publicznego przedstawienia swoich argumentów, jeśli są w ogóle zdolni do jakiejkolwiek logicznej argumentacji. Obiecuję, że sam zadbam o to, by nikt im nie przerywał w wypowiadaniu zarzutów przeciwko mnie. Bo, w odróżnieniu od nich, nigdy nie lubiłem jakichkolwiek prób zamykania komukolwiek ust, organicznie nie znoszę knebla!
Cieszę się, że sprawa konfiskaty moich książek w Tychach doprowadziła do pierwszego donośniejszego zwycięstwa nad fanatycznymi tropicielami rzekomego antysemityzm. Satysfakcję moją trochę umniejsza jednak fakt, że ci tyscy tropiciele są tak ograniczeni, nieoczytani i najwyraźniej nie lubiący czytać. Oni nie czytają, oni tylko urzędują i zakazują. Typowa pod tym względem była postawa Marcina Lauera, szefa Biura Informacji i Promocji Urzędu Miejskiego w Tychach, "wsławionego" m. in. zapytaniem o "Dziennik Polski": Ale to jest porządna gazeta, mimo tego przymiotnika "polski" w tytule? (według artykułu Bogdana Wasztyla Knebel). Ten urzędnik, sugerujący swym pytaniem, że co polskie, to nieporządne, "wsławił się" szczególnie szczerym wyznaniem o książkach, które jego urząd chciał "aresztować" i zakazać. Według tekstu red. Wasztyla: Ja nie czytam takich pozycji i sądzę, że nie znajdzie pan w urzędzie osoby, która by je czytała - Marcin Lauer przyznaje z wyraźnym "niesmakiem". Niechęci do czytania, towarzyszy u p. Lauera skłonność do potępiania książek, które broniły prawdy o Polsce i Polakach. Jakże odmiennie zachowywał się wiele dziesięcioleci temu imiennik p. Marcina Lauera - Bernard Lauer, wspaniały polski patriota żydowskiego pochodzenia, który niezwykle stanowczo występował przeciwko fanatycznym oszczerstwom antypolonizmu żydowskiego (zob. szerzej mój tomik Przemilczani obrońcy Polski, Warszawa 2002, s. 26-28). 
Tyska prowokacja przeciw wolności słowa zakończyła się całkowitą kompromitacją jej inicjatorów i realizatorów. Trzeba sobie jednak zdać sprawę z tego, że zadecydowały o tym tylko wyjątkowo szybkie i skuteczne działania bardzo dużego grona ludzi myślących i czujących po polsku, nie bojących się stanowczo wystąpić w obronie prawdy. Wielkie znaczenie miał fakt, że uderzona jako pierwsza konfiskatą książek kierowniczka "Naszej Księgarni" w Tychach p. Krystyna Zapała nie ulękła się prób zastraszenia, grożeniem jej kilku latami więzienia za rzekomą sprzedaż "antysemickich" książek. Nie ulękła się i błyskawicznie nagłośniła sprawę, zwracając się do największego i najbardziej skutecznego w obronie polskości środka przekazu, jakim jest Radio Maryja. Z kolei Radio Maryja kolejny raz z rzędu pokazało, jak ogromne znaczenie ma jego istnienie dla przełamywania blokady informacyjnej w zdominowanych przez lewicę mass mediach i stanowczego obrony prawdy. Trudno wyobrazić sobie również sukces akcji przeciwdziałającej policyjnemu bezprawiu w tychach bez solidarnościowego wystąpienia tak różnych środowisk - mediów i posłów patriotycznych, organizacji politycznych i społecznych, patriotycznych środowisk naukowych. Nader cenny był fakt tak silnego zademonstrowania w tej sprawie solidarności patriotycznych środowisk polonijnych. Swym stanowczym sprzeciwem przeciw "aresztowaniu książek" w Tychach dowiodły one, jak ważne jest współdziałanie między wierzącymi w siłę polskości Polakami z kraju i z zagranicy. 
Dzięki tym wszystkim, jakże cennym solidarnym działaniom, wygrana została ważna bitwa przeciwko próbom forsowania policyjnego bezprawia w PRL-owskim stylu. I wygrana została szczególnie ważna bitwa przeciwko fanatycznym próbom tropienia "antysemityzmu", tak częstym w ostatnim czasie. Za ten nasz wspólny sukces chciałbym jakże gorąco podziękować wszystkim, którzy tak szybko i skutecznie zaangażowali się w walce przeciwko neostalinowskim konfiskatorom książek i ich poplecznikom. Obyśmy tę naszą solidarność potrafili jak najmocniej rozbudować i doprowadzić do pełnego zwycięstwa sił chrześcijańsko-patriotycznych w naszym kraju.

Prof. Jerzy Robert Nowak, Tygodnik Głos, 2002-04-27

powrot