Niefortunna wizyta

Niefortunna wizyta
Prof. Jerzy Robert Nowak, cotygodniowy felieton "Pro i Contra" Tygodnik Katolicki "Niedziela", 18 i 25.01.2002

Fragment felietonu "Pro i contra" z Tygodnika Katolickiego "Niedziela" z numeru 3/2002

(...)

Prof. Strzembosz o kłamstwach Grossa

W grudniowym numerze miesięcznika Powściągliwość i Praca ukazał się obszerny wywiad Piotra Smogorzewskiego i Euzebiusza Zdanowicza z prof. dr. hab. Tomaszem Strzemboszem pt. Gross kłamie - nie mogłem milczeć. Prof. Strzembosz wylicza w wywiadzie przykłady dowodzące, że Gross jest wyraźnie "nieprzemakalny" na argumenty druzgocące jego kłamstwa. Na koniec wywiadu prof. Strzembosz konkluduje, iż Sąsiedzi Grossa to książka napisana po to, "by udowodnić z góry postawioną tezę. Jest po prostu mocna publicystycznie, natomiast historycznie bardzo słaba".

Skutki "grubej kreski" dla badań historii

Wrocławski miesięcznik Odra z grudnia ubiegłego roku przyniósł rozmowę Jerzego Pawlasa Zmierzch historii ze Zbigniewem Gluzą, prezesem Ośrodka "Karta" i redaktorem naczelnym kwartalnika Karta, zajmującego się likwidacją "białych plam" z historii Polski. Red. Gluza stwierdza bez ogródek: "'Gruba kreska' - niezależnie od intencji Tadeusza Mazowieckiego - była hasłem wyjątkowo niefortunnym dla pracy nad historią, ale jeszcze bardziej dla polityki. Przeszłość zeszła w końcu na margines życia publicznego (...). Historia od lat była marginalizowa i deprecjonowana ( ...). Niemiecka historiografia dotycząca opozycji w NRD jest oszałamiająca, kilkunastokrotnie obszerniejsza od polskiej, mimo że niemiecka opozycja była ruchem nieznacznym, podczas gdy polska - to siła niszcząca system komunistyczny".
Warto tu dodać, że ogromne znaczenie dla przyśpieszenia badań nad najnowszą historią NRD miało błyskawiczne otwarcie teczek bezpieki w
Niemczech Wschodnich po obaleniu komunizmu, dzięki działaniom Instytutu pastora Gaucka. W Polsce zablokowanie lustracji i dekomunizacji przyniosło efekt wprost przeciwny. Nawet po powstaniu Instytutu Pamięci Narodowej kierowanie nim przez osobę taką jak L. Kieres prowadzi do fatalnego spowolnienia dostępu do teczek, graniczącego z faktycznym sabotowaniem tego procesu. W tej sytuacji tylko przypadkiem można trafić na tropy dotąd zamaskowanych, najbardziej niebezpiecznych agentów bezpieki wśród byłej opozycji (vide casus Lesława Maleszki)

Fragment felietonu "Pro i contra" z Tygodnika Katolickiego "Niedziela" z numeru 4/2002

Niefortunna wizyta

To była niewątpliwie jedna z najbardziej nieudanych wizyt polskich polityków za granicą po 1989 r. Premier Miller wybrał się ze swą pierwszą wizytą do Stanów Zjednoczonych na zaledwie 43 godziny, ale zdążył przez ten czas zrobić multum rzeczy, łagodnie mówiąc, niefortunnych z punktu widzenia polskich interesów. Nader wyraźne było to na spotkaniu z przewodniczącymi organizacji amerykańskich Żydów. Skrytykował tam jako "niesprawiedliwą" poprzednią wersję ustawy w sprawie restytucji mienia, uchwaloną przez Sejm, ale, jak wiadomo, zawetowaną przez A. Kwaśniewskiego. Stwierdził, że nowa ustawa obejmie wszystkich bez względu na obecne obywatelstwo (por. P. Kościński: Dobra atmosfera, udane spotkania, Rzeczpospolita z 14 stycznia). Ułatwił tym znacząco rozszerzenie roszczeń żydowskich do mienia w Polsce. Skandaliczne wręcz było użyte w czasie spotkania z organizacjami żydowskimi przez Millera stwierdzenie, iż: "bolesne wspomnienia Żydów dotyczą zarówno historii przedwojennej, jak i okupacji hitlerowskiej, a także wydarzeń powojennych, w tym haniebnych wydarzeń 1968 r." (wg B. Węglarczyka - Przepraszamy, pomagamy. Miller w Nowym Jorku, Gazeta Wyborcza z 11 stycznia).
Trudno zrozumieć, jak premier III RP mógł posunąć się do postawienia w jednym rzędzie obok siebie "bolesnych wspomnień" Żydów z historii przedwojennej i z okupacji hitlerowskiej. Premierowi Millerowi polecam cytowany przez nas w Niedzieli z 30 stycznia 2000 r. wywiad ze słynnym historykiem izraelskim - prof. Jakubem Goldbergiem, doktorem h.c. Uniwersytetu Warszawskiego. W wywiadzie publikowanym w Rzeczpospolitej z 15-16 stycznia 2000 (w dodatku Plus Minus) prof. Goldberg, mówiąc o sytuacji Żydów w Polsce przedwojennej, stwierdził, że Żydom w Polsce "było lepiej aniżeli gdzie indziej (...) w okresie międzywojennym tylko w Czechosłowacji było im lepiej niż w Polsce" . Jak wiadomo, w Czechosłowacji było wiele razy mniej Żydów niż w Polsce. Jak można więc porównywać sytuację Żydów w Polsce w II RP do prawdziwie bolesnych wspomnień ich eksterminacji w dobie hitlerowskiej!
Absolutnie nie na miejscu jest użyte przez premiera Millera w jednym ciągu porównań stwierdzenie o bolesnych wspomnieniach "Żydów" odnośnie do wydarzeń powojennych w zestawieniu z czasami okupacji hitlerowskiej. Przypomnijmy, że za "haniebne wydarzenia 1968 r." odpowiada wyłącznie PZPR, a więc partia, do której sam Miller zdążył należeć i nawet być jej prominentnym członkiem (członkiem Biura Politycznego i sekretarzem KC PZPR). Niech więc bije się w piersi za to, co robiło kierownictwo tej samej partii, którego był jednym z sukcesorów w latach 80. Dobrze, by przypomniał sobie choćby fakt ujawniony na łamach Gazety Polskiej na temat zachowania aż trzech prominentnych urzędników kancelarii obecnego prezydenta Kwaśniewskiego w czasie wydarzeń marcowych. Czy tak wydatną rolę gen. Jaruzelskiego jako ministra obrony narodowej w czystce "oficerów-syjonistów" w latach 1967-68. Było na ten temat dość relacji.
Na tle faktu, że - jak akcentowano w Gazecie Wyborczej - Miller spotkał się z "przewodniczącymi wszystkich liczących się organizacji amerykańskich Żydów", tym bardziej szokujący był sposób, w jaki potraktował "wszystkie liczące się organizacje polonijne". Otóż według cytowanego już tekstu z Rzeczpospolitej, w czasie wizyty: " Nie było natomiast poważnego dialogu z przedstawicielami organizacji polonijnych ani chociażby wizyty w 'polskiej' dzielnicy w Nowym Jorku" . Premier nie udał się w ogóle do głównego centrum Polaków w USA - Chicago. Być może obawiał się, że w czasie spotkania z czołowymi organizacjami polonijnymi na czele z KPA znajdzie się w obliczu bardzo ostrych krytyk za jego tak niefortunne przeprosiny wobec Żydów. Znamienne, że - jak pisała Rzeczpospolita z 14 stycznia - nawet przyjęcie w konsulacie generalnym Polski w Nowym Jorku "miało specyficzny charakter. Ograniczyło się do wystąpienia premiera i krótkich rozmów z nielicznymi osobami, którym udało się do niego zbliżyć".

(...)

Haniebna napaść na prof. Kurowskiego
Gazeta Wyborcza już niejednokrotnie splamiła się haniebnymi napaściami na osoby szczególnie zasłużone dla Polski i polskości, m.in. Zbigniewa Herberta, prezesa KPA Edwarda Moskala, prof. Tomasza Strzembosza. Teraz przyszła kolej na jednego z największych polskich ekonomistów, słynnego z niezależności poglądów - prof. Stefana Kurowskiego. Przez wiele lat był on w PRL-u jedynym znaczącym polskim ekonomistą, który pozwalał sobie na dystansowanie się od pochwał socjalizmu. W 1963 r. wywołało to taką furię ówczesnego pierwszego sekretarza KC PZPR Władysława Gomułki, że polecił, by krnąbrnego "antysocjalistycznego" naukowca pozbawiono tytułu doktora habilitowanego, unieważniając jego habilitację. Tytuł przywrócono Kurowskiemu dopiero po 7 latach. W 1981 r. prof. Kurowski był czołowym ekonomistą "Solidarności" w czasie, gdy mało jeszcze wówczas znany Balcerowicz gorliwie pracował w Instytucie Marksizmu-Leninizmu. (podkr moje - WK) Po 1989 r. prof. Kurowski stał się jednym z czołowych krytyków planu Sorosa-Sachsa-Balcerowicza, niejednokrotnie piętnował jego doktrynerstwo ekonomiczne i wzywał do obrony tak zagrożonych polskich interesów narodowych w gospodarce. To wszystko nieprzypadkowo budziło wobec niego fobie redaktorów takich organów, jak Gazeta Wyborcza. I to jest właśnie główną przyczyną haniebnej wręcz napaści na niego - prawie trzykolumnowego tekstu Witolda Gadomskiego pt. Splątane ścieżki profesora (Gazeta Wyborcza z 12-13 stycznia). Gadomski stwierdza, że Kurowski "był jednym z najwybitniejszych polskich ekonomistów" . ("Był!"). A potem atakuje go za rzekome "zanegowanie" swego życiorysu przez "nacjonalistyczne" i "antysemickie" poglądy, głoszone jakoby przez niego w ostatnich latach. Gadomski posuwa się wprost do obrzydliwego pomówienia, że są w tekście Kurowskiego "zdania jakby żywcem wyjęte z Mein Kampf". Prof. Kurowski zapowiedział już skierowanie sprawy do sądu. Nasuwa się jednak pytanie, czy tak zasłużony dla polskiej myśli naukowej, znakomity 78-letni ekonomista musi rzeczywiście tracić czas na sądzenie się z oszczercą z Wyborczej. Jak długo dziennik Michnika będzie bezkarnie kontynuował swój proceder oszczerstw i pomówień?

O tendencyjności "Wyborczej"

W Naszej Polsce z 15 stycznia zdecydowanie najciekawszą pozycją numeru jest polemiczny tekst Stanisława Michalkiewicza Słóweczka dum-dum. Wskazując na skrajną prożydowską tendencyjność Gazety Wyborczej we wszystkich spornych sprawach polsko-żydowskich, Michalkiewicz pisze: "(...) Gazeta Wyborcza uchodzi za żydowską gazetę dla Polaków jak najbardziej słusznie. Widać to zwłaszcza w sprawach konfliktu interesów między, że tak powiem, stroną polską a żydowską. O ile pamiętam, Gazeta Wyborcza w takich przypadkach zawsze przyjmowała żydowski punkt widzenia. Nie tylko przyjmowała, ale zawsze też próbowała narzucić go Polakom jako jedynie słuszny, a przynajmniej obiektywny. Tak było w przypadku konfliktu wokół klasztoru Sióstr Karmelitanek w Oświęcimiu (Roman Graczyk i Maria Wiernikowska Jak wyjść z Karmelu?), tak było w przypadku wizyty prezydenta Wałęsy w Izraelu (komentarz Dawida Warszawskiego: "winy narodu polskiego zostały uznane"), tak było w przypadku krzyża na żwirowni, tak było, kiedy pan Abraham Foxman przyjechał stawiać Polsce ultimatum w sprawie 'zwrotu' mienia byłych gmin żydowskich w 1996 r., tak było (i jest) wreszcie w sprawie Jedwabnego, będącego elementem kampanii, mającej zmusić polski rząd do przekazania Organizacji Restytucji Mienia Żydowskiego kolejnych miliardów dolarów w nieruchomościach, co przedstawił pan Norman Finkelstein w swej książce o 'przemyśle holocaustu', itd., itp.".

Prof. Jerzy Robert Nowak, Tygodnik Katolicki "Niedziela", 2002-01-25

powrot