Nasza Polska, nr 5, 29.01.2002

Ukochani Arcypasterze i Pasterze Polskiego Kościoła,

zwracamy się do Was z apelem dramatycznym: prosimy Was o zajęcie wyraźnego i jednoznacznego stanowiska w sprawie obrony praw polskiego Kościoła oraz wobec fali zorganizowanej profanacji wszystkiego, co w nim najświętsze, najważniejsze, najbardziej cenne - Boskiego Imienia i wizerunku, odwiecznych symboli wspólnej wiary, prawa do poszanowania przez innych jej zasad. To, co się dzieje w Polsce w ostatnich dniach, tygodniach, miesiącach - nie pozwala dłużej milczeć. Dlatego zdecydowaliśmy się napisać ten list.

Wytęskniona przez pół wieku komunistycznych kłamstw i nieprawości III Rzeczpospolita niemal od dnia swych narodzin stała się sceną walki z polskością i Kościołem. Co gorsza część katolików świeckich poczuła się opuszczona przez swych Arcypasterzy, których głos nie był dla nich słyszalny pośród ogólnego szumu informacyjnego, aprobującego wymierzone w naszą wiarę wynaturzenia w sztuce.

Życie publiczne, życie religijne, środki społecznej komunikacji, wreszcie najszerzej pojęta kultura - wszędzie nasila się walka z katolicyzmem, z Kościołem, z człowiekiem pojmowanym tak, jak nauczał Chrystus: jako istota wolna, dobra, bo niosąca w sobie Boski pierwiastek podobieństwa do Stwórcy, istota mająca wolną wolę i prawo do kształtowania swego życia według własnych zasad i zdolności. Wymieńmy tu tylko najważniejsze w ostatnich miesiącach przykłady bezczeszczenia wartości i symboli religijnych: tzw. instalacja artystyczna w stołecznej Zachęcie przedstawiająca Ojca Świętego przygniecionego olbrzymim głazem, wystawa Irreligia w Brukseli przedstawiająca Matkę Boską z domalowanymi wąsami. I przypadek najnowszy: skandal w galerii w Gdańsku związany ze zbeszczeszczeniem krzyża.

Takie zjawiska powodują, że nasze życie jest coraz bardziej uzależnione od zjawisk alarmujących, budzących niepokój, trwogę, a niekiedy lęki sumienia. Akty beszczeszczenia tego, co dla Polaka zawsze było święte i drogie, nie omijają wyższych uczelni ani świątyń, programów telewizyjnych, filmów i teatralnych spektakli, coraz częściej natrafia się na nie w galeriach sztuk, muzeach, podczas imprez kulturalnych.

Obowiązującym standardem w życiu publicznym stają się: rynsztokowy język, jawna pornografia. Rzeczą codzienną staje się zaprogramowany atak na oczywiste i powszechnie jeszcze niedawno aprobowane wartości: przyzwoitość, praca, więzi rodzinne, uczciwość, prawdomówność, ludzką solidarność, wreszcie - miłość, którą odziera się z tego wszystkiego, co czyni ją najważniejszym życiowym nakazem chrześcijanina.

Bóg i jego nauka wciąż pozostają najważniejszym we współczesnym świecie fundamentem ludzkiego ładu. I właśnie dlatego atak jest tak zajadły, dlatego profanatorzy mnożą wysiłki, by zasłaniając się opatrznie pojmowanym sloganem wolności (czy "wolności sztuki") pomniejszyć znaczenie Boga i wiary. Gra toczy się bowiem - jak wielokroć w przeszłości - o rząd dusz.

Ludzi wierzących, stanowiących większość narodu polskiego oburzają tego typu ataki na naszą wiarę i symbolikę religijną. Szczególnie dlatego, że od pokoleń noszą w sercach wizerunek Polski semper fidelis - zawsze wiernej, a do tego otwartej dla wszystkich, nie krępującej nigdy niczyjej wolności. Dziś jednak ludzie ci - a są ich miliony - powszechnie artykułują swój gniew i oburzenie z powodu nadużywania w ich własnym kraju tej wolności przeciw nim samym.

Ukochani nasi Pasterze,

Obóz katolicko-niepodległościowy wskazuje i krytykuje wspomniane zagrożenia polskiego życia duchowego od dawna. Niewspółmierność sił własnych wobec autentycznej na każdym polu potęgi przeciwnika sprawia, że nasze wysiłki są niewystarczające i w ostatecznym efekcie sprowadzają się do protestu, któremu towarzyszy wzgardliwe milczenie lub szyderstwo adresatów. Świadomi tego faktu Polacy, którym jeszcze nie jest wszystko jedno, co stanie się z ich krajem, ślą do redakcji "Naszej Polski" listy, dzwonią, przychodzą osobiście i pytają: dlaczego nie słyszymy głosu Kościoła? Czemu gromko i stanowczo nie sprzeciwi się jawnemu bluźnierstwu i profanacji, które stają się normą, drogą do publicznego zaistnienia? Przecież nawet w dzisiejszej, zanarchizowanej Polsce takiego gromkiego głosu - głosu przywódców Kościoła katolickiego - nikt nie ośmieli się zlekceważyć.

Potrzebne jest zatem nowe non possumus polskiego Kościoła, potrzebne jest wezwanie do obywatelskiej i chrześcijańskiej niezgody na rugowanie Boga i świętości z naszego życia. Prawdziwy chrześcijanin nie godzi w niczyjego Boga, w niczyją duszę, bo wie, że to tak, jakby godził we własną. Ale ten chrześcijanin ma prawo domagać się podobnych postaw od innych.

Z miłościa i wiarą najpokorniej zanosimy do Was, drodzy nasi Pasterze, prośbę o apel: zabierzcie głos w tej sprawie, brońcie naszej wspólnej wiary, jej zasad i symboli. Niech ambona polskiego Kościoła znów będzie redutą, jak zawsze w trudnych momentach naszej historii. Niech popłynie z niej gromki, mądry głos otrzeźwienia, a jeżeli to mało - potępienia. Połączmy się wszyscy w tym dziele. Bądźmy, jak przez wieki, semper fidelis.

Maria Adamus, Piotr Jakucki, Nasza Polska, 2002-01-29

powrot