i

Edward E. Klein (EK-8587)
275 Madison Ave.,
11th Floor
New York, New York 10016
Tel: 212-661-9400

Skarżący:

Theo Garb, Bella Youngewirth, Sam Lefkowitz, Peter Koppenheim, Judah Weller, Chana Lewkowicz, Samuel Goldin, Karl Diamond, Hala Sobol, Saul Klausner, Goldie Knobel
W imieniu własnym i wszystkich znajdujących się w podobnej sytuacji.

przeciw:

Pozwani:

Rzeczpospolita Polska, polskie Ministerstwo Skarbu Państwa, inni nieznani z nazwiska.

Skarżący wymienieni powyżej oraz wszyscy inni znajdujący się w podobnej sytuacji poprzez swoich niżej podpisanych pełnomocników wnoszą następującą skargę:

1. Jest to postępowanie na wniosek jedenastu indywidualnych powodów, złożony w imieniu własnym i innych znajdujących się w podobnej sytuacji, zgodnie z 28 U.S.C. [amerykańskim kodeksem - red.] §§ 1330 et. seq. oraz §§ 1602 et. seq. - Aktem o immunitecie suwerennych państw (Foreign Sovereign Immunities Act) oraz innymi federalnymi i stanowymi ustawowymi oraz zwyczajowymi prawami, przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej, zwanej dalej "Polską", polskiemu Ministerstwu Skarbu Państwa, zwanemu dalej "Skarbem", oraz nieznanym z nazwy zagranicznym, rządowym i/lub prywatnym instytucjom i/lub osobom, zwanym dalej "innymi Pozwanymi", których tożsamość jest na razie nieznana, a którzy uczestniczyli w realizacji przedstawionego tutaj powszechnego planu.

2. Plan, realizowany przez ostatnie pięćdziesiąt cztery lata, obejmował siłowe, przymusowe "wypędzenie aż do wytępienia" Żydów z Polski, poprzez etniczne i rasowe czystki, poprzez używanie przemocy oraz groźby przemocy, w tym tortur i śmierci. Polska, Skarb i inni Pozwani dla celów komercyjnych wyzyskiwali, zarządzali, wynajmowali, remontowali, przetrzymywali i w końcu przejmowali nielegalnie tytuły własności dóbr, w tym nieruchomości, należących do Żydów usuniętych z Polski. Robili to pod pretekstem, że dobra te zostały porzucone. Wszyscy pozwani wyciągali i nadal wyciągają zyski z realizacji tego planu kosztem starzejących się i umierających osób ocalałych z Holocaustu.

3. Skarżący są ofiarami i ocalałymi z nazistowskiego Holocaustu (lub ich spadkobiercami). Jako grupie, odmówiono im praw do własności, zarządzania, kontroli, używania oraz przyjemności z posiadania nieruchomości i ruchomości od momentu pierwotnego pozbawienia ich tych dóbr w czasie Holocaustu. Po II wojnie światowej ludzie ocalali z Holocaustu byli mordowani, bici, gwałceni, terroryzowani, torturowani i zmuszani do zaprzestania prób odzyskania lub zarządzania swoją własnością. Było to spowodowane powszechnym planem etnicznych i rasowych czystek, prowadzonych w Polsce po Holocauście, w celu usunięcia z Polski 10-proc. mniejszości żydowskiej, która przeżyła Holocaust.

4. Koncepcja wyciągania zysków z rasowej i etnicznej eksterminacji była praktykowana przez reżim nazistowski przed i w trakcie II wojny światowej. Naziści z premedytacją, systematycznie łupili i plądrowali dobra będące własnością Żydów, bogacąc się i zapewniając niezbędne środki finansowe do popełnienia zbrodni wojennych oraz zbrodni przeciwko ludzkości.

5. Niemcy wykorzystały antysemicki klimat w Polsce, umieszczając tam okryte najgorszą sławą obozy śmierci, w tym Oświęcim i Treblinkę. Żydowscy mężczyźni, kobiety i dzieci z całej Europy byli mordowani i torturowani na śmierć w tych i innych obozach koncentracyjnych w Polsce.

6. Kiedy naziści wycofali się z Polski, obywatele polscy, Skarb, rząd polski oraz inni Pozwani dążyli do wzbogacenia się kosztem nieszczęścia Żydów polskich poprzez powielenie nazistowskiego planu rasowej i etnicznej czystki i czerpanie zysków z zajmowania własności żydowskiej na cele komercyjne.

7. Aby zmusić Żydów do ucieczki z Polski oraz porzucenia swoich dóbr i praw własności, wprowadzony został w życie morderczy plan czystek rasowych i etnicznych, skierowany przeciwko powracającym Żydom, którzy przeżyli Holocaust. Gdy Żydzi powrócili do domów w Polsce, tysiącom z nich grożono, a następnie okrutnie bito i/lub mordowano w ich dotychczasowych domach, wsiach i miastach. Zakończyło się to masową ucieczką z Polski większości polskich Żydów. Szacuje się, że ponad 60 tys. Żydów uciekło z Polski od lipca do września 1946 roku wskutek pogromu kieleckiego i potwornej kampanii przemocy skierowanej przeciwko Żydom polskim. Wielu innych nie odważyło się powrócić do Polski. Porzuciło wszelką nadzieję na odzyskanie swoich dóbr i własności.

8. Pozwani w tej sprawie mogli odnosić i nadal odnoszą korzyści z realizacji planu czystek rasowych i etnicznych skierowanego przeciwko Żydom polskim. Przejęli oni w posiadanie zasadniczo wszystkie dobra trzech milionów Żydów polskich, w tym wartościowe nieruchomości, maszyny, przedmioty osobiste, meble, walutę, polisy ubezpieczeniowe, obligacje, akcje, złote monety, biżuterię, diamenty, przedmioty religijne i inne. W następnych latach i dziesięcioleciach Pozwani w sposób nielegalny zapewnili sobie prawo własności tych dóbr, zmieniając tytuł własności, wszystko przy milczącej zgodzie Polski i Skarbu.

9. W czasie wprowadzania w życie planu czystek rasowych i etnicznych Żydzi w Polsce cierpieli z powodu systematycznego gwałcenia praw człowieka, w tym m.in. bicia, gróźb przemocy, łupienia, tortur, gwałtów i morderstw.

10. Przed rokiem 1939 polscy Żydzi stanowili ponad 20 proc. światowej populacji Żydów. Od roku 1939 do roku 1948 trzymilionowa populacja Żydów polskich prawie znikła. Nieliczni, którzy pozostali, ukrywali swoją żydowską tożsamość lub zmienili religię, aby uniknąć prześladowań. Chociaż to reżim nazistowski odpowiada za większość zniszczeń, które dotknęły Żydów w Polsce, to jednak zachowanie polskiego rządu i innych Pozwanych pozbawiło Powodów ich własności i praw do tej własności.

11. Żydzi powrócili po II wojnie światowej do setek miast w całej Polsce. Po pięciu latach nazistowskich prześladowań wracali do domu, bo jako polscy obywatele nie mieli dokąd pójść. W wielu miastach Żydów nie widziano od lat. Zamiast traktować ich jak uchodźców, Pozwani przeszkadzali im w powrocie do domu, stosując potworne akty przemocy i morderstwa. Pozwani powielili nazistowski plan "Juden Rein" na własnych obywatelach, oczyszczając swój kraj z Żydów. Dzięki temu Pozwani mogli zająć i czerpać zyski z żydowskich dóbr i własności.

12. Wyrzucenie Żydów z Polski i zajęcie ich dóbr i własności zostało dokonane przy współudziale polskiego rządu, w tym polskiej policji i armii. Poprzez sponsorowany przez państwo terroryzm Polacy inicjowali i uczestniczyli w atakach na powracających Żydów. W mniejszych miastach Żydzi byli linczowani i duszeni, rozstrzeliwani lub zakłuwani na śmierć. Publiczne wieszanie Żydów było opisywane w prasie, co przerażało tych, którzy zostali w Polsce, i tych, którzy zamierzali lub próbowali wrócić. W oparciu o informacje i przekonania pozywających te ataki były częścią planu mającego wymazać wszelkie ślady rasy żydowskiej z Polski po II wojnie światowej.

13. Pozwani kierowali się nie tylko nienawiścią, ale również chciwością. Po wypędzeniu Żydów z Polski Pozwani przejęli kontrolę nad majątkiem żydowskim, przejmując prawa własności i zarządzając nim dla zysku.

14. W momencie zakończenia II wojny światowej, ignorując prawne konsekwencje ludobójstwa, zbrodni wojennych, zbrodni przeciwko ludzkości i czystek rasowych, polski rząd i Pozwani pozwolili na kontynuację okrucieństw skierowanych przeciwko Żydom w Polsce przez kilka kolejnych lat, do momentu, gdy Żydzi poddali się z powodu wyczerpania, zostawiając za sobą Polskę i swój majątek.

15. Zamiast doglądać i gospodarować majątkiem z korzyścią dla pozostałych przy życiu Żydów i ich spadkobierców, Pozwani, posługując się mordem, zastraszaniem i przemocą, starali się pozbawić ofiary Holocaustu ich własności i majątków. Rozpowszechniła się praktyka dopuszczania się gróźb, przemocy, tortur, gwałtów i mordów, która pociągnęła za sobą przymusowe wysiedlenia i niemalże całkowitą eksterminację ludności żydowskiej w Polsce.

16. Bezustannie, od czasów Holocaustu, Polska, Skarb i inni Pozwani zaangażowani byli w oszukańcze działania, mające zapobiec, opóźnić, udaremnić i zablokować dążenia członków grupy właścicieli do ujawnienia prawdy o swym stanie posiadania i prawach do dysponowania i korzystania z majątku pozostałego w Polsce, będącego ich własnością. Oszustwo, jakiego dopuścili się Pozwani, miało zapobiec upominaniu się przez członków grupy właścicieli o zwrot majątków i dokładnemu określeniu przez nich całkowitej liczby i wartości nieruchomości i innych aktywów bezprawnie im odebranych.

17. W odpowiedzi na roszczenia zgłaszane przez członków grupy Pozwani stosowali standardowe formuły, takie jak: "Majątek został porzucony dobrowolnie; własność została skonfiskowana legalnie; własność została zniszczona; nie można było odnaleźć dokumentów; własność była zadłużona na ogromne sumy z zaległych podatków"; lub upominającym się kazano wracać do Polski, by uzasadnić roszczenia. W tym czasie Pozwani dokonywali operacji handlowych i czerpali znaczne zyski z majątków ofiar Holocaustu.

18. W rezultacie działalności Pozwanych przez okres pięćdziesięciu czterech lat Pozwani w sposób ciągły zarządzali, użytkowali i czerpali zyski z uzyskanych nielegalną drogą majątków, należących do członków klasy właścicieli, do których to majątków Pozwani nie mieli żadnej prawnej podstawy ich posiadania, kontrolowania, użytkowania, przetrzymywania i czerpania z nich korzyści.

19. Polska, Skarb i inni Pozwani zapoczątkowali i kontynuowali proces bezprawnego użytkowania, wynajmowania, sprzedawania i/lub zezwalania na sprzedaż lub przekazywania aktywów i posiadłości należących do członków grupy właścicieli, uniemożliwiając w dalszym ciągu ocalałym po wojnie starzejącym się Żydom i ich spadkobiercom odzyskanie swojej własności. Polska wystawia obecnie na sprzedaż w Stanach Zjednoczonych i w innych krajach majątki ofiar Holocaustu, zarówno nieruchomości przenaczone na cele mieszkalne, jak i handlowe, prawnie należące do członków grupy właścicieli.

20. Składający pozew chcą powstrzymać Polskę, Skarb i innych Pozwanych przed dalszą wyprzedażą, trwonieniem, dysponowaniem lub zezwalaniem na wyprzedaż, dysponowanie lub przekazywanie majątków należących do członków grupy właścicieli.

21. Składający pozew dążą również (I) do rozliczenia i zwrotu przez Polskę, Skarb i innych Pozwanych aktywów i majątków bezprawnie zawłaszczonych, przetrzymywanych lub sprzedawanych z naruszeniem praw i pełnomocnictw członków klasy właścicieli, (II) do rozliczenia i zwrotu zysku czerpanego z tych aktywów i (III) do wypłacenia odszkodowania i poniesienia kosztów karnych, zniechęcających do podobnych działań w przyszłości.

22. Niniejszy Sąd posiada zakres kompetencji stosowny do 28 U.S.C. §§ 1330 (amerykański kodeks), ponieważ sprawa ta wytoczona jest obcemu państwu; 28 U.S.C. §§ 1331, ponieważ sprawa ta dotyczy Konstytucji, praw i/lub traktatów Stanów Zjednoczonych; 28 U.S.C. §§ 1332, ponieważ sprawa ta dotyczy obywateli Stanów Zjednoczonych - powodów i obywateli lub podmiotów państw obcych - oskarżonych, a suma będąca przedmiotem sporu przekracza 75 tys. dolarów, nie wliczając odsetek i innych kosztów; 28 U.S.C. §§ 1350, ponieważ sprawa ta dotyczy czynów popełnionych przez obcokrajowców i łamiących prawo narodów lub traktat zawarty przez Stany Zjednoczone; 28 U.S.C. §§ 1367 - dodatkowych kompetencji niniejszego Sądu; 28 U.S.C. §§ 1605(a) jako wyjątek od zasady nietykalności zawartej w Akcie o immunitecie suwerennych państw. Miejsce rozprawy w niniejszym Sądzie jest stosowne do 28 U.S.C. §§ 1391.

Skarżący:

23. Theo Garb ("Theo"), urodzony w Manchesterze w Anglii. Jest obywatelem Stanów Zjednoczonych i mieszka na Long Island w Nowym Jorku. Jego nieżyjąca już matka Ruchla Rosenstrauch-Garbarz ("Ruchla") urodziła się w Warszawie, gdzie mieszkała do 1924 roku. Potem wyjechała do Belgii, a następnie do Dublina, gdzie jej mąż objął stanowisko kantora w głównej synagodze. W Polsce Ruchla wraz z rodzeństwem, które pozostało w kraju, była współwłaścicielką dużej kamienicy na warszawskiej Pradze. Budynek mieścił się przy ulicy Targowej w Warszawie. (...) Będąc w Dublinie, Ruchla otrzymywała regularny dochód pochodzący z jej udziału w budynku na Targowej. Pieniądze przychodziły z Polski za pośrednictwem banku w Anglii. Przed wojną jej rodzina z Warszawy była bogata. Wraz z wybuchem wojny pieniądze przestały napływać. Budynek cudem nie został zniszczony. Niektórzy z krewnych będących współwłaścicielami kamienicy zmarli bądź zginęli w czasie wojny.

24. Po wojnie matka i ojciec Theo udali się do Belgii, by dowiedzieć się czegoś o swej rodzinie. Ruchla odkryła, że w 1942 roku większość członków jej rodziny została wywieziona do obozu koncentracyjnego w Treblince i wymordowana przez nazistów. Rodziców Theo ostrzeżono, by nie jechali do Polski ze względu na represje w stosunku do powracających Żydów. Ruchla posłuchała rady i wróciła do Dublina. Powiedziała swojemu synowi Theo, by zapamiętał adres i nr hipoteki 174C - odnośnik do tytułu własności w Polsce. Powiedziała mu, że pewnego dnia wszystko się unormuje i wtedy powinien wrócić i domagać się zwrotu kamienicy na Targowej.

25. Ruchla zmarła 17 lat temu. Od tego czasu jej słowa nie dawały Theo spokoju. Próbował odzyskać budynek, lecz bezskutecznie. Wszystkie starania spełzały na niczym. W końcu pojechał do Polski, gdzie udało mu się uzyskać dostęp do archiwum. Niestety, archiwista zgodził się pokazać mu jedynie starsze rejestry i nie pozwolił skopiować nowszych dokumentów, które wskazałyby obecnych właścicieli budynku należącego niegdyś do jego rodziny. Theo zaprotestował przeciw ciągłemu ukrywaniu dokumentów, lecz bez rezultatu. Nie zna polskiego, ale na niektórych dokumentach rozpoznał nazwisko matki.

26. W czasie pobytu w Polsce Theo odwiedził kamienicę na Targowej i stwierdził, że wszystkie mieszkania wyglądały na wynajęte. Na parterze mieściły się sklepy. Ani Theo, ani członkowie jego rodziny nigdy nie otrzymali żadnego odszkodowania za bezprawne przejęcie własności jego rodziny.

27. Bella Jungewirth (z domu Neustadt) ("Bella") jest obywatelką Stanów Zjednoczonych zamieszkałą w Nowym Jorku. Urodziła się 17 marca 1920 roku w Polsce. Jej ojciec był kantorem w krakowskiej synagodze mieszczącej się przy ulicy rabina Maizelsa. Miała czterech braci i dwie siostry. W 1939 roku Niemcy napadły na Polskę. Wojska szybko dotarły do Krakowa. Bella była zmuszona do niewolniczej pracy przez nazistów i noszenia żółtej gwiazdy Dawida na ubraniu. W 1942 roku naziści przeszli przez getto w Krakowie, gdzie mieszkała Bella, krzycząc "Juden Raus" ("Żydzi, wynocha"). Młodzież polska pomagała nazistom zidentyfikować domy żydowskie. Gdy naziści dotarli do domu Belli przy ulicy Szerokiej 13, wszyscy zostali wyrzuceni. (...)

44. Wraz z nasileniem się pod koniec lat 30. antysemityzmu w Polsce (i innych krajach) w Warszawie zaczęto napadać i bić Żydów. Samuel opuścił Warszawę jesienią 1937 roku, by studiować chemię inżynieryjną na uniwersytecie w Strasburgu. Jesienią 1938 roku przeniósł się do Paryża na Sorbonę. W czerwcu 1940 uciekł z Paryża na rowerze na dwa dni przed wkroczeniem nazistów. Ostatecznie we wrześniu 1941 wyruszył do Stanów Zjednoczonych przez Hiszpanię i Portugalię. Jego rodzice pozostali w Warszawie. Zginęli później w obozie w Oświęcimiu.

45. Po wojnie Samuel dowiedział się od innych Żydów, że naziści zaraz po wkroczeniu do Warszawy przejęli fabrykę jego ojca.

46. Samuel umieścił ogłoszenie w kilku polskich gazetach, informujące, że przeżył wojnę. Był zbyt przerażony antysemityzmem, by osobiście pojechać do Polski. Próbował odzyskać własność ojca, ale bezskutecznie. Według najnowszych dokumentów, do jakich udało mu się dotrzeć (były to dokumenty z 1996 roku), Skarb jest właścicielem fabryki i zarządza nią do dziś.

47. Karl Diamond ("Karl") jest obywatelem Stanów Zjednoczonych zamieszkałym w Memphis w stanie Tennessee. Urodził się i wychował w Tarnowie, około 40 mil na wschód od Krakowa. Przed wojną Karl miał cztery siostry i brata. Jego rodzina miała zakład produkujący marynaty i sklep. Znana była z działalności charytatywnej dla najbiedniejszych. Miała także las, w którym co roku prowadzono wycinkę drzew. Jego najstarsza siostra była księgową, druga siostra studiowała w Wiedniu, trzecia - matematykę na Uniwersytecie Warszawskim, czwarta - pomagała prowadzić sklep w Tarnowie. Karl był studentem w Raush Business College. Jego młodszy brat studiował Talmud.

48. Właścicielem lasu był ojciec i wuj Karla. Las w Stępinie koło Frystaka (powiat Strzyżów) miał powierzchnię około 240 akrów. 12 czerwca 1942 roku rodzina Karla została wraz z innymi Żydami mieszkającymi w Tarnowie eksmitowana przez nazistów pod pretekstem "przesiedlenia". Większość trafiła do obozu koncentracyjnego w Bełżcu, gdzie zamordowano ponad 12 tys. Żydów z Tarnowa. Kolejne 3 tys. Żydów zamordowano na cmentarzu w Tarnowie. W końcu dokonano także egzekucji pozostałych.

49. Karla wysłano do obozu pracy w Płaszowie. W 1945 roku uwolnili go Rosjanie.

50. Po uwolnieniu Karl odkrył, że wśród Polaków szerzy się antysemityzm, a wielu jest zawiedzionych, że jacyś Żydzi przeżyli Holocaust.

51. Przez ostatnie kilkadziesiąt lat Karl wynajmował prawników w Polsce i w Izraelu, by odzyskać majątek i własność rodziny. Dowiedział się, że nieruchomość jego ojca została przejęta przez Skarb po wojnie, ale nie udało mu się jej przejąć. Oskarżeni uniemożliwili mu odzyskanie rodzinnej własności.

52. Hala Sobol ("Hala") jest obywatelką Stanów Zjednoczonych zamieszkałą w Ohio. Urodziła się w Polsce w 1924 roku. Była jedną z dwu córek Nachmana i Sabiny Lieblich z domu Selinger. Hala wychowała się w Krakowie. Jej ojciec zajmował się obróbką diamentów. Dobrze zarabiał i często podróżował w interesach.

53. Podczas wojny większość członków rodziny Hali została wywieziona do Oświęcimia. Tam zostali wymordowani przez nazistów i ich kolaborantów. Motel Horn, jej wuj, był w tym transporcie. Miał duży budynek przy dwóch głównych ulicach w centrum Krakowa. (...)

54. Według niedawno ujawnionych dokumentów z polskich archiwów wynika, że ta własność została rodzinie skonfiskowana i podzielona po wojnie. Jeden z banków dostał zgodę na zarejestrowanie się jako właściciel części majątku, którą Hala i jej rodzina powinna otrzymać w spadku. Budynek mieścił się między ulicami Bożego Ciała 23 i Krakowską 26. Jej wuj Motel Horn był także właścicielem willi w Rabce przy ulicy Poniatowskiego 185. Ostatnio ujawnione dokumenty archiwalne potwierdzają, że Motel Horn nabył tę własność w 1930 roku. Dziadkowie Hali posiadali dwa domy w Chrzanowie przy ulicy Malarinik 3. Według ostatnich informacji budynek został rozebrany przez Skarb.

55. Ciotka i wuj Hali, którzy byli właścicielami kilku z rodzinnych posiadłości, zmarli bezpotomnie. Wszyscy ich krewni zostali zamordowani w czasie wojny. Wojnę przeżyły tylko Hala i jej siostra. Siostra Hali zmarła przed trzema laty. Miała córkę, która mieszka w Londynie.

56. Hala została uwolniona z obozu koncentracyjnego w Bergen-Belsen przez wojsko brytyjskie. Po pięciu latach spędzonych pod niemiecką okupacją była w złym stanie psychicznym i fizycznym. Chciała powrócić do Polski, by odzyskać własność rodziny, ale została ostrzeżona o nasilającej się fali antysemityzmu w stosunku do powracających Żydów. Hala i jej rodzina nie otrzymali żadnego odszkodowania za zagarniętą przez oskarżonych własność.

57. Saul Klausner ("Saul") urodził się na Brooklynie w 1930 roku i jest obywatelem Stanów Zjednoczonych. Jego ojciec Aaron Klausner urodził się w Krynicy w Polsce w 1900 roku. Jego matka urodziła się w Rumunii w 1902 roku.

58. Dziadek Saula Jacob Moses Klausner miał udziały w dwunastu posiadłościach w Krynicy, m.in. w hotelu Paradise, hotelu Nowy Jork i hotelu Ringowka. W 1939 roku, po inwazji nazistów, Aaron Klausner przesyłał z Nowego Jorku za pośrednictwem Western Union pieniądze, by opłacić rodzicom ucieczkę. Ani oni, ani inni członkowie rodziny nigdy więcej nie dali znaku życia. Po wojnie świadkowie powiedzieli Aaronowi Klausnerowi, że jego rodzice zostali zamordowani przed domem przez miejscowych Polaków.

59. W 1960 roku Aaron Klausner wniósł do Foreign Claims Settlement Commission (Komisji Rozpatrywania Wniosków Zagranicznych) w Waszyngtonie, na mocy polsko-amerykańskiego porozumienia, o 250 tys. dolarów. Przyznano mu 26 tys. 211,77 dolarów i 7 tys. 142,71 w udziałach, ale w sumie za dwanaście posiadłości jego rodziny w Polsce otrzymał zaledwie kilka tysięcy dolarów. Aaron Klausner zmarł w 1977 roku.

60. Od śmierci ojca Saul dalej próbował odzyskać majątek rodziny. Chciał pojechać do Polski, ale ostrzeżono go przed niebezpieczeństwami, jakie mogą go spotkać jako Żyda starającego się o zwrot majątku. Powiedziano mu, że po Żydach, którzy w podobnym celu udali się do Polski, zaginął wszelki słuch. Chciał pojechać później, ale ostrzeżono go, że polski rząd nie udostępni mu rejestrów. Niedawno Saul otrzymał część rejestrów dotyczących majątku rodziny. Wynika z nich, że majątek został zagarnięty bezprawnie. Saul ocenia jego wartość na ok. 13 mln dolarów.

61. Goldie Knobel ("Goldie") urodziła się 9 lipca 1942 roku w Dukli. Jest obywatelką Stanów Zjednoczonych zamieszkałą w Brooklynie w Nowym Jorku. Jej matka Yochwet Knobel (z domu Feit) była właścicielką i dyrektorką dużego międzynarodowego hotelu dla rekonwalescentów w Iwoniczu razem z bratem Nochumem Feitem. Jej ojciec był odznaczonym weteranem Wojska Polskiego.

62. W 1939 roku naziści zaatakowali Polskę. Wkrótce pojawili się w domu Knoblów. Dali im 15 minut na opuszczenie domu. Jeśli nie - zginą. Rodzice Goldie wyładowali wózek dziecięcy, czym tylko mogli, i uciekli. Ukrywali się przez pięć lat. Żyli w nieludzkich warunkach, by nie dać się złapać.

63. Po wojnie Knoblowie wyszli z ukrycia. Zostali skierowani do Szczecina. Tam ich zarejestrowano. Później wysłano ich do w Berlina do obozu dla wysiedlonych. Stamtąd w 1951 roku wyjechali do Stanów Zjednoczonych.

64. Nochum Feit także powrócił do Szczecina razem z rodziną Knoblów, z którą wcześniej się ukrywał. Pewnego dnia w 1946 roku wyszedł do urzędu państwowego i nigdy nie powrócił. Jego siostra Yochwet Knobel zaniepokoiła się i zorganizowała poszukiwania. Po paru godzinach znaleziono go martwego. Po pięciu latach ukrywania się przed nazistami został zastrzelony przez miejscowych Polaków. Pochowano go w Szczecinie.

65. Przed tym morderstwem Knoblowie otrzymywali pogróżki. Mówiono im, że jeśli spróbują pozostać w Polsce, wszyscy zginą. Po brutalnym zabójstwie Nochuma poczuli się zmuszeni do opuszczenia Polski.

66. Rodzice Goldie przez resztę życia mieszkali w Nowym Jorku na Brooklynie. Jej ojciec zmarł w latach 80., a matka w 90. Żyli z bliznami - fizycznymi i emocjonalnymi - pozostawionymi im przez tortury, przemoc i groźby, których doświadczyli w Polsce. Do końca życia rodziców Goldie przerażała myśl o powrocie do Polski.

67. Goldie poszukuje obecnie akt policyjnych dotyczących zabójstwa jej wuja. Stara się także o zwrot nieruchomości, które należały przed wojną do jej rodziny.

Pozwani:

106. Do niedawna przedstawiciele grupy właścicieli zgłaszali, że nie mieli możliwości dotarcia do odpowiednich dokumentów, dzięki którym można by uzasadnić roszczenia do własności w Polsce. Polscy urzędnicy powiedzieli ocalałym Żydom oraz ich spadkobiercom, że nie można im udostępnić odpowiednich dokumentów.

107. Z powodu pogróżek, aktów przemocy i bezowocności swych starań ludzie ci przerażeni są perspektywą powrotu do Polski w celu ubiegania się o zwrot swojej własności.

108. Przez cały okres opisywanych tu wydarzeń polscy ministrowie, oficerowie i dyrektorzy, Skarb oraz inni Oskarżeni wiedzieli lub zdawali sobie sprawę z tego, że wiedzieć powinni, iż ich działania były częścią planu "czystek etnicznych i rasowych", które (I) przyczyniły się do pozbawienia ofiar Holocaustu oraz ich spadkobierców majątku i własności i (II) zapewniły Polsce, Skarbowi oraz innym Oskarżonym olbrzymi dochód z grabieży rozpoczętych przez nazistów, a kontynuowanych przez Polaków. Pogróżki, pobicia, gwałty i morderstwa wymierzone przeciw polskim Żydom były elementem popieranej przez rząd fali czystek etnicznych mających na celu usunięcie z Polski Żydów.

109. Od 1945 r. wszyscy Pozwani bardzo dobrze zdawali sobie sprawę z okoliczności, w jakich konfiskowali własność i majątek Żydów. Mimo to nie zaprzestali tego masowego procederu. Przebiegał on w atmosferze, którą Pozwani sami wytworzyli i która prowadziła do nieprzerwanej grabieży majątku żydowskiego. Nikt nawet nie nie pomyślał, by zapewnić bezpieczeństwo żydowskim obywatelom.

110. Oficerowie, dyrektorzy oraz urzędnicy Pozwanych nie próbowali nawet ustalić, którzy z właścicieli przeżyli wojnę. Nie trudzili się również ustaleniem miejsca pobytu spadkobierców majątków. Stosunek Pozwanych do zagrabionego mienia był więcej niż niedbały; było to pogwałcenie prawa polskiego i międzynarodowego.

111. Skarżący podtrzymują zarzuty zawarte w punktach od 1 do 110.

112. Polska, polski Skarb Państwa oraz pozostali Pozwani pogwałcili międzynarodowe prawo zwyczajowe, na którego mocy działa niniejszy trybunał stosujący federalne prawo zwyczajowe oraz prawo narodów na podstawie m.in. takich aktów prawnych, jak: Ustawy Norymberskie, Konwencja Haska z 1907 r., Polski Traktat o Mniejszościach z 1919 r. oraz Konwencja Genewska z 1929 r.

113. Pozwani naruszyli przywołane powyżej międzynarodowe prawo zwyczajowe poprzez: tworzenie, uczestniczenie w oraz/lub niezapobieganie czystkom rasowym i etnicznym popełnianym na Żydach powracających do swych domów w Polsce po Holocauście; obracanie majątkiem, zarządzanie i czerpanie zysków z majątku zagrabionego Powodom oraz innym członkom grupy; zaniedbanie, ukrywanie i odmowę zwrotu niniejszego majątku wraz z uzyskanymi pożytkami, które znalazły się w posiadaniu Pozwanych w wyniku barbarzyńskich zbrodni popełnionych na etnicznej i rasowej mniejszości, co stanowiło część spisku, który trwa już od 54 lat.

114. Powodowie podtrzymujÄ… zarzuty zawarte w punktach od 1 do 113.

115. Polska, polski skarb państwa oraz pozostali Pozwani pomagali i współuczestniczyli w realizacji planu mającego na celu czystkę etniczną i rasową Żydów powracających do swych domów w Polsce po Holocauście. Wyżej wymienieni Pozwani dokonali grabieży i przywłaszczenia, co stanowi naruszenie międzynarodowego prawa zwyczajowego, na mocy którego działa niniejszy sąd stosujący federalne prawo powszechne oraz prawo narodów na podstawie m.in. takich aktów prawnych, jak: Ustawy Norymberskie, Konwencja Haska z 1907 roku, Polski Traktat o Mniejszościach z 1919 roku oraz Konwencja Genewska z 1929 roku.

116. Wyżej wymienieni Pozwani pomagali i współuczestniczyli w łamaniu wspomnianego wyżej międzynarodowego prawa zwyczajowego poprzez darowanie winy sprawcom okrucieństw popełnianych na Żydach starających się wrócić do swych domów w Polsce po Holocauście oraz poprzez świadome przejmowanie, zarządzanie, czerpanie korzyści i obracanie majątkiem Powodów oraz innych osób zainteresowanych w ramach wspomnianego spisku, który trwa już 54 lata.

117. Powodowie podtrzymujÄ… zarzuty zawarte w punktach od 1 do 116.

118. Polska, polski skarb państwa oraz pozostali Pozwani niesłusznie przywłaszczyli sobie, eksploatowali, zarządzali oraz rozporządzali majątkiem Powodów dla własnej korzyści.

119. Powodowie podtrzymujÄ… zarzuty zawarte w punktach od 1 do 116.

120. Polska, polski skarb państwa oraz pozostali Pozwani bezpodstawnie wzbogacili się podczas ostatnich 54 lat poprzez: świadome przejmowanie, zarządzanie, czerpanie zysków, obracanie majątkiem oraz bezpodstawne przywłaszczenie lub odmowę zwrotu majątku Powodów oraz innych osób zainteresowanych; zachowanie pożytków uzyskanych z majątku Powodów, który został przywłaszczony przez Pozwanych wskutek planu przemocy, zbrodni oraz unicestwienia, które się tu zarzuca.

121. Skarżący podtrzymują zarzuty zawarte w punktach od 1 do 116.

122. Polska, polski skarb państwa oraz pozostali Pozwani zaniedbali oraz odmówili zwrotu majątku wraz z uzyskanymi pożytkami, które zostały zagrabione Powodom oraz innym osobom zainteresowanym oraz niesłusznie przywłaszczone przez Pozwanych w ramach kontynuowanego planu przemocy, zbrodni oraz unicestwienia, o którym się niniejszym świadczy i dowodzi. Pozwani odmówili zwrotu wspomnianego majątku wraz z uzyskanymi pożytkami, działając na własną korzyść, i powinni zwrócić wspomniany majątek oraz uzyskane pożytki Powodom oraz innym osobom zainteresowanym.

123. Powodowie podtrzymujÄ… zarzuty zawarte w punktach od 1 do 122.

124. Polska, polski skarb państwa oraz pozostali Pozwani naruszyli swoje obowiązki wobec Powodów oraz innych osób zainteresowanych, ofiar Holocaustu, które były prześladowane także w czasie prób powrotu. Pozwani próbowali też odwieść Skarżących od zamiaru powrotu do swych domów - nie zachowali majątków Powodów i nie oddali ich wyżej wymienionym po zakończeniu Holocaustu.

125. Wyżej wymienione czyny oraz postawa Pozwanych stanowiły naruszenie obowiązków powierniczych wobec Powodów oraz innych osób zainteresowanych. Postawa i działania Pozwanych są dowodem braku skrupułów oraz niesłuszności ich postępowania, jak również świadczą o lekkomyślnej i świadomej obojętności w stosunku do praw Powodów oraz innych osób zainteresowanych. Pozwani całkowicie zlekceważyli konsekwencje takiego działania oraz szkody, które Skarżący oraz inne osoby zainteresowane mogły ponieść w wyniku opisanych czynów i postawy Pozwanych. Z uwagi na powyższe Skarżący oraz inne osoby zainteresowane są uprawnieni do otrzymania odszkodowania za poniesione straty majątkowe oraz moralne.

126. Powodowie podtrzymujÄ… zarzuty zawarte w punktach od 1 do 125.

127. W związku z powyższym zarówno strona skarżąca, jak i inne osoby będące w takiej sytuacji mają prawo domagać się, by Pozwani zostali uznani za domniemanych powierników wszystkich zagarniętych Powodom, a posiadanych przez Pozwanych, aktywów i nieruchomości oraz uzyskanych z nich dochodów i zysków. Pozwani powinni przekazać Skarżącym i innym osobom będącym w takiej sytuacji wyżej wymienione aktywa, nieruchomości, dochody i korzyści finansowe z nich uzyskane.

128. Powodowie podtrzymujÄ… zarzuty zawarte w punktach od 1 do 127.

129. Polska, Skarb oraz inni Pozwani nieuczciwie zataili przed Skarżącymi i innymi osobami w takiej sytuacji aktywa i nieruchomości, które eksploatowali albo przywłaszczyli sobie, oraz korzyści, które uzyskali, którymi obracali przez ostatnie 54 lata, a które uzyskali, realizując plan przemocy, morderstw i Zagłady tu zarzucane.

130. Pozwani konsekwentnie odmawiali informowania i przeinaczali informacje dotyczące statusu prawnego i rozporządzania aktywami i nieruchomościami oraz korzyściami z nich uzyskanymi i nie przedstawiali bądź odmawiali przedstawiania wyjaśnień, do których strona skarżąca i inne osoby w tej sytuacji są uprawnione.

131. Opisane tutaj działania podejmowane przez Pozwanych to czyny popełnione poza terytorium Stanów Zjednoczonych, związane z działalnością komercyjną Polski, polskiego Skarbu i innych Pozwanych. Czynności te jednak przyniosły szkodę stronie skarżącej i innym osobom w tej samej sytuacji w Stanach Zjednoczonych.

132. Transakcje zawierane przez pozwanych były czynnościami, w jakie zazwyczaj zaangażowane są osoby prywatne i inne. Dodatkowo pozwani czerpali duże korzyści z transakcji nieruchomościami o całkowicie komercyjnym charakterze.

133. Niezgodne z prawem działania pozwanych wywarły bezpośredni efekt w Stanach Zjednoczonych, ponieważ wskutek transakcji handlowych i sprzedaży majątku zagarniętego stronie skarżącej i innym osobom w tej samej sytuacji, przeprowadzanych przez Pozwanych, tysiącom obywateli Stanów Zjednoczonych odebrano na okres ponad 50 lat prawo własności i kontroli nad ich aktywami i nieruchomościami, które to prawo im się słusznie należy. Stronie skarżącej i innym osobom w tej samej sytuacji odmawiano finansowych korzyści i zysków, które normalnie uzyskiwaliby, rozporządzając swoim mieniem.

134. Ponadto, według posiadanych informacji i przekonań, wszystkie aktywa Pozwanych w Stanach Zjednoczonych zwiększały swoją wartość o korzyści uzyskane w drodze niezgodnych z prawem czynności, w które angażowali się Pozwani, jak zostało to opisane powyżej.

135. Przez ponad 50 lat Polska, Skarb oraz inni pozwani nieuczciwie ukrywali naturę i stopień swojego zaangażowania w czynności dotyczące zagarniętych aktywów i nieruchomości. Do chwili ujawnienia dokumentów z polskich archiwów Skarżący oraz inne osoby w tej samej sytuacji nie byli świadomi stopnia oszukańczych działań i postępowania Polski, Skarbu i innych Pozwanych, a w związku z tym prawa do zadośćuczynienia ze strony Polski, Skarbu oraz innych Pozwanych. W rezultacie Skarżący i inne osoby w tej samej sytuacji mają prawo ubiegać się o sprawiedliwie obliczone korzyści niezależnie od biegu przedawnienia.

W związku z tym Skarżący w imieniu własnym i innych osób w tej samej sytuacji zwracają się do sądu z prośbą o:

a) uznanie istnienia grupy złożonej z osób wnoszących powyższe powództwo grupowe;
b) stwierdzenie, że Polska, Skarb oraz inni Pozwani poprzez handel aktywami i nieruchomościami, zagarniętymi Skarżącym i innym osobom w tej sytuacji, rozporządzanie nimi oraz ich zatajanie, wiedząc, że mienie to uzyskane zostało w drodze systematycznych prześladowań i morderstw, naruszyli i/lub przyczynili się do naruszenia (I) prawa międzynarodowego i traktatów międzynarodowych (II) zwyczajowego prawa międzynarodowego stosowanego w niniejszym sądzie jako federalne prawo zwyczajowe oraz prawa narodów oraz (III) praw zwyczajowych i stanowionych Polski i Stanów Zjednoczonych;
c) zarządzenie kontroli finansowej (audytu) Polski, Skarbu oraz innych pozwanych, dotyczącej aktywów i nieruchomości Skarżących i innych osób w takiej sytuacji w Polsce od 1945 do dziś, oraz polecenie Pozwanym rozliczenia się wobec Skarżących i innych osób w tej samej sytuacji ze wszystkich tych aktywów i nieruchomości;
d) polecenie Polsce, Skarbowi i innym Pozwanym bezzwłocznego udostępnienia wszystkich dokumentów lub innych akt potrzebnych do dokładnego określenia wyżej wspomnianych aktywów, nieruchomości oraz dochodów i korzyści z nich uzyskanych;
e) stwierdzenie, że Polska, Skarb i inni Pozwani są domniemanymi powiernikami wszystkich aktywów, nieruchomości oraz dochodów i korzyści z nich uzyskanych, posiadanych i eksploatowanych przez Pozwanych - a należących do Skarżących i innych osób w takiej samej sytuacji - oraz nakazania wyżej wymienionym Pozwanym zwrotu wszystkich możliwych do ustalenia aktywów i nieruchomości zagarniętych Skarżącym, a także innym osobom w tej samej sytuacji;
f) zasądzenie na rzecz Skarżących i innych osób w tej samej sytuacji równowartości zagarniętych aktywów, nieruchomości oraz dochodów i korzyści z nich uzyskanych, posiadanych i uzyskiwanych przez Pozwanych;
g) zasądzenie na rzecz Skarżących oraz innych osób będących w tej samej sytuacji wyrównania szkód i stosownego zadośćuczynienia za straty wynikłe z opisanych wyżej czynów niedozwolonych, bezprawnego postępowania i działań Pozwanych;
h) nakazanie Pozwanym zwrotu wszelkich korzyści uzyskanych z handlu, rozporządzania i ukrywania wyżej wymienionych zagarniętych aktywów, nieruchomości oraz produktów i korzyści z nich uzyskanych, ze świadomością, że takie aktywa i nieruchomości oraz produkty i zyski zostały uzyskane przy naruszeniu prawa międzynarodowego;
i) zasądzenie od Pozwanych na rzecz Skarżących i innych osób pozostających w tej sytuacji kosztów i wydatków związanych z niniejszym powództwem, łącznie z opłatami, kosztami zatrudnienia ekspertów i godziwymi honorariami adwokatów oraz
j) zasądzenie na rzecz Skarżących wszystkich innych ulg, które sąd uzna za sprawiedliwe, słuszne i właściwe.

Nowy Jork, 18 Czerwiec, 1999

Mel Urbach, Edward E. Klein, Wolni Najmici, 1999-06-18

powrot