Koniec roku kalendarzowego jest tradycyjnie czasem rozliczeÅ„ i podsumowaÅ„. SiÄ™gamy pamiÄ™ciÄ… wstecz, przywoÅ‚ujemy myÅ›lÄ… najważniejsze wydarzenia minionych dwunastu miesiÄ™cy. Które z nich uznamy za najważniejsze?
Dla publicysty "Gazety Wyborczej" Janusza A. Majcherka, na czoło wysuwają się dwa fakty: rocznica obchodów zbrodni w Jedwabnem oraz "zwycięska ofensywa populizmu, demagogii i politycznego ekstremizmu, której kulminację stanowiły wrześniowe wybory parlamentarne". "Z konsternacją przyjęliśmy sukces populistów: wiernych ojca Rydzyka i zapatrzonych w Andrzeja Leppera. Nie spodziewaliśmy się, że są tak dobrze zorganizowani" - wtóruje mu boleściwie w tej samej gazecie Dariusz Szymczycha. Chciałbym jednak przypomnieć obu panom, że już od kilku kadencji w parlamencie zasiadało ugrupowanie pod nazwą Ruch Odbudowy Polski, o linii programowej bardzo zbliżonej do LPR, zaś Andrzej Lepper i Samoobrona byli przez lata troskliwie hodowani na matczynej piersi (nie)miłosiernie nam obecnie panującego Sojuszu, który - jeśli zaszła potrzeba - użyczał gościnnie lokalu, a nawet faksu. Tak więc rozdzieranie szat wydaje mi się tu cokolwiek nie na miejscu; powiem więcej: jak dla mnie, to nawet trąci mocno owym populizmem i demagogią, którą obaj panowie tak chętnie tępią w obozie wroga.
Jeśli zaś idzie o rocznicę zbrodni w Jedwabnem, to kreowanie jej na wydarzenie numer 1 mijającego roku, postrzegam jako element zorganizowanej kampanii, mającej na celu wywołanie w Polakach kompleksu niższości. Nie wiem, komu zależy na tym, byśmy w obliczu trwających dyskusji na temat wejścia do Unii Europejskiej czuli się jak wyrzutek Europy, jak ubogi krewny czy też marnotrawny syn - kryminalista, którego mimo licznych występków europejska rodzina przyjmuje z przebaczającym, wielkopańskim gestem. "Polacy postawieni zostali wobec faktów podważających stereotypy ukształtowane od dziesięcioleci, a może nawet stuleci, z najważniejszym spośród nich: przekonaniem o własnej roli niewinnej ofiary dziejowych kataklizmów" - pisze Majcherek. To nic, że żaden inny kraj w Europie nie zrobił dla ratowania Żydów w czasie wojny tyle, co Polacy. To nic, że przed wojną do Polski przyjeżdżali Żydzi z całego niemal świata, nazywając ją "żydowskim rajem". To nic, że na temat Jedwabnego zdecydowanie wypowiedzieli się zawodowi historycy, jednoznacznie podważając kłamstwa T. Grossa. Kłamstwo powtórzone tysiąc razy zaczyna być postrzegane jako prawda, a liczą się tylko "fakty prasowe". Kiedy zaś już uda się Polakom wmówić, że to oni - i tylko oni - odpowiadają za zagładę Żydów, wówczas będzie można rozpocząć kampanię dotyczącą odszkodowań za utracone mienie żydowskie - analogicznie, jak miało to miejsce w Szwajcarii czy Niemczech. Czy dojdzie do tego? Obym okazał się złym prorokiem...

Adam Andrzejewski, Nasz Dziennik, 2001-12-29

powrot