Skazany na etykietkę

Skazany na etykietkę Niedawno idol studentów, teraz portier w hurtowni Zapadł kolejny wyrok w sprawie dr. Dariusza Ratajczaka, opolskiego historyka, oskarżonego o szerzenie kłamstwa oświęcimskiego Afera wywołana przez książkę "Tematy niebezpieczne" chyba nigdy się nie skończy. Opolski Sąd Rejonowy, zajmujący się publikacją Dariusza Ratajczaka już po raz drugi, wydał wyrok, który nie zadowoli ani stron, ani opinii publicznej oczekującej na jasne stwierdzenie, czy historyk zasługuje na potępienie, czy nie. Winny, ale nie skazany Za pierwszym razem, w grudniu 1999 roku, sąd orzekł, że Ratajczak co prawda negował zbrodnie holocaustu, ale szkodliwość społeczna jego czynu jest znikoma, bo do księgarni trafiło tylko 5 egzemplarzy książki i jedynie dwa znalazły nabywców. W efekcie sąd umorzył postępowanie karne. Prokuratura odwołała się od tej decyzji i Sąd Okręgowy nakazał ponownie rozpatrzyć sprawę. Tym razem opolski Sąd Rejonowy wydał wyrok surowszy, ale dla laika niezbyt zrozumiały. Orzeczono bowiem winę i sprawstwo Ratajczaka, ale - uznając, że szkodliwość czynu "nie jest znaczna" - warunkowo umorzono postępowanie na rok. Jedyną realną karą stała się więc kwota 300 złotych, którą oskarżony ma wpłacić na rzecz domu dziecka w Tarnowie Opolskim. Dla prokuratury takie rozwiązanie jest nie do przyjęcia, bo najbardziej zależało jej na tym, by Ratajczaka jednoznacznie i wyraźnie napiętnować. A wyrok, który niby orzeka winę, ale umarza postępowanie, tego podstawowego warunku nie spełnia. Znacznie bardziej jednoznaczne było stanowisko komisji dyscyplinarnej Uniwersytetu Opolskiego, która wiosną 2000 roku ukarała Ratajczaka trzyletnim zakazem wykonywania zawodu nauczyciela. Komisja orzekła, że wywody Ratajczaka nijak się mają do warsztatu historyka, bo mają charakter wypowiedzi ideologicznych z założenia skażonych antysemityzmem. Uzasadniając werdykt przewodniczący komisji prof. Stefan Marek Grochalski stwierdził, że główny grzech Ratajczaka polega i na naukowej nierzetelności oraz stronniczości, i na próbie uwiarygodnienia swoich poglądów autorytetem Uniwersytetu Opolskiego. Robota na chwilę Sprawa będzie miała ciąg dalszy, bo obie strony zapowiedziały apelację. Ratajczak od początku twierdził zresztą, że uważa się za ofiarę politycznej poprawności i będzie walczył o swoje dobre imię do skutku, odwołując się do wyższych instancji. Ta walka ma też wymiar czysto praktyczny - ponieważ opolski historyk na razie nie może pracować w zawodzie, przyjął posadę nocnego portiera w jednej z miejscowych hurtowni. Jednak zawód ochroniarza mienia może wykonywać tylko osoba niekarana. Gdyby więc Ratajczak został skazany (czego domaga się prokuratura), straciłby i tę robotę. Ratajczak nie ukrywa, że stróżowanie to praca na chwilę. Gdy zakaz pracy w zawodzie nauczyciela przestanie obowiązywać, znajdzie pracę na jakiejś prywatnej uczelni. Już dziś jest rozchwytywany przez środowiska narodowe i konserwatywne, które proponują mu odczyty. - Pokrywają koszty dojazdu i dobrze płacą - powiedział "DZ" Ratajczak. - Styczniowy terminarz mam już pełny: najpierw odczyt dla monarchistów w Białymstoku, potem spotkanie z monarchistami we Wrocławiu - mówi Ratajczak. Popularność odczytów Ratajczaka może dziwić tylko kogoś, kto zapomniał, że przez 11 lat był on uwielbianym przez studentów wykładowcą i autorem cenionej przez promotorów pracy doktorskiej. Jego poglądy muszą budzić opór, ale dydaktycznych umiejętności nie można negować. Dyżurny antysemita Wydaje się, że problem Ratajczaka polega nie na braku możliwości wykonywania zawodu, ale na okoliczościach, w jakich przyjdzie mu to robić. Rzecz w tym, że wspierające go środowiska, ogólnie rzecz biorąc - narodowe (jest tu miejsce i na historyka Petera Rainę, i na ojca Rydzyka, i na Leszka Bubla), hołubią go nie z powodu erudycji, ale przede wszystkim jako człowieka prześladowanego. Etykietka kłamcy oświęcimskiego załatwia wszystko - postępowcy potępiają Ratajczaka, a nacjonaliści bronią go do upadłego. W tych warunkach Ratajczak może się już nigdy nie doczekać dyskusji na poruszane przez siebie tematy, na której, jak twierdzi, tak bardzo mu zależy. Tekst i zdjęcia: MAREK ŚWIERCZ W wydanej własnym sumptem w nakładzie 320 sztuk (Leszek Bubel zrobił potem dodruk w serii "z tygrysem") książce "Tematy niebezpieczne" Dariusz Ratajczak przytoczył pogląd, że komór gazowych nie używano do masowego zabijania ludzi, a cyklon B służył jedynie do dezynfekcji odzieży i budynków. Ratajczak oparł się na opinii Amerykanina Freda Leuchtera, który twierdził, że "rzekome komory gazowe" były nieszczelne i masowe gazowanie ludzi było w nich technicznie niemożliwe. Przytoczył też poglądy rewizjonistów holocaustu, sugerujących, że przyczyną wysokiej śmiertelności więźniów w niemieckich obozach zagłady były choroby, a nie świadoma i zaplanowana eksterminacja. W jednym z felietonów Ratajczak nazwał polskich historyków "prostytutkami obwieszonymi tytułami przez mocodajnych sutenerów". Wiosną 2001 roku opolski historyk, już odsunięty od wykładów na Uniwersytecie Opolskim, wydał książkę "Tematy jeszcze bardziej niebezpieczne". I tym razem zawarł w niej kilkadziesiąt krótkich esejów, w których poruszył takie tematy jak antysemityzm amerykańskich Murzynów, prześladowania, na jakie narazili się rewizjoniści holocaustu, domniemany satanizm Marksa czy też kwestia mordu rytualnego, którego dopuścić się mieli Żydzi w XV-wiecznej Hiszpanii. (mech)

Marek Świercz, Dziennik Zachodni, 2001-12-14

powrot