W naszej obecnej kulturze zachodniej dochodzi do jakiegoÅ› wielkiego zawirowania socjalno-moralnego w dziedzinie seksu. Z jednej strony wybuchÅ‚, gdzieÅ› w latach 70-tych, wielki proceder pedofilii, w tym w postaci specjalnej "turystyki pedofilskiej", co zdawaÅ‚o siÄ™ prowadzić do uznania pedofilii za coÅ› "normalnego". Z drugiej strony niektórzy ludzie, w tym dziennikarze, polujÄ… na osoby publiczne, uwikÅ‚ane w skandale, żeby ich zniszczyć na forum publicznym i przy okazji dobrze zarobić. Podobnie, z jednej strony szeroko uprawomocnia siÄ™ homoseksualizm, a z drugiej zarzuca siÄ™ go licznym osobom żyjÄ…cym w celibacie, również z motywów religijnych. Trudno to wszystko wytÅ‚umaczyć. Jedno jest pewne: upadek moralny kultury.

Troska czy przewrotność?

Owi nieszczęśni "łowcy skandali" obyczajowych napadają najchętniej na ludzi, którzy coś znaczą w życiu publicznym: polityków, urzędników, aktorów, uczonych, kapłanów. Czyni się to na większą skalę w USA, Anglii, Francji, Belgii, Italii, a ostatnio także w Polsce. Do nas już dociera barbarzyńskie amerykańskie "prawo" poniewierania każdą osobą oficjalną.
Tropiciele pedofilii wytwarzają szczególną atmosferę wokół dzieci. Tutaj poluje się często na osoby bardziej religijne, kapłanów, zakonników. Wystarczy, że dziecko wyjdzie z katechezy ostatnie lub zapłakane, by można było oskarżyć katechetę o molestowanie seksualne. W niektórych krajach, np. w USA, nawet nie potrzeba dowodów, wystarczy skarga dziecka na katechetę. W Ameryce oskarżają duchownych katolickich najczęściej Żydzi, którzy dominują w środowisku prawniczo-sądowniczym. Tak przynajmniej mówią polscy duchowni pracujący w USA, choć boją się powtarzać to głośno. Sprawa z domniemanym molestowaniem dziecka nie kończy się na samym sądzie: żąda się zapłaty za szkody moralne, nawet do wysokości kilku milionów dolarów (płacą kurie biskupie) i wszystko rozgłasza się w mediach. W ogóle wystarczy dziecko pogłaskać, przywitać serdecznie, dać cukierka czy obrazek, pozwolić mu przytulić się, nie mówiąc już o pocałowaniu. Za wszystko może być wysoka kara. Na oskarżenia o pedofilię narażone są głównie znaczące osoby duchowne: popularni katecheci, wzięci wychowawcy, biskupi katoliccy. Zarzuty takie nie ominęły nawet ks. kard. Josepha L. Bernardina, w swoim czasie przewodniczącego Episkopatu USA. Liczono na wielkie miliony dolarów. Ks. kardynał ledwo się wybronił, choć niedługo potem przypłacił całą sprawę zawałem serca. Sprawa ks. kard. Bernardina ma coś z tonacji polowania na polskie "odszkodowania" w przypadku Jedwabnego.
Tak więc nie brak oskarżeń fałszywych. Ale ewentualnie i w prawdziwych nie chodzi ani o dzieci, ani o moralność lecz o wyłudzenie pieniędzy, o zniszczenie bardziej wpływowych działaczy kościelnych, o odstraszenie innych od pracy nad młodzieżą, a przede wszystkim o kompromitowanie Kościoła katolickiego, zgodnie zresztą z programem masonerii. Trzeba zauważyć, że już i w Polsce większość księży nie chce pracować wśród młodzieży, żeby się nie narażać na różne krytyki pod tym względem.
W USA bywają przypadki zgoła terrorystyczne. W latach 80. zdarzyło się, że pewien biskup pomocniczy został oskarżony o pedofilię z czasów, gdy był katechetą. Miał proces już jako biskup. Przegrał. Kuria musiała zapłacić trzy miliony dolarów "moralnego" odszkodowania. Dopiero po 10 latach sumienie ruszyło kobietę, którą miał rzekomo skrzywdzić jako dziecko. Wyznała, że to nie była prawda, a do fałszywych oskarżeń namówił ją pewien prawnik. Przeprosiła. Ks. biskup mówił: - Co mi z tego przyznania, zniszczyła mi zdrowie, życie, większość ludzi uwierzyła w kłamstwo, być może ktoś przez to odszedł od Kościoła, inni osłabli w moralności.
Podobnych przypadków było więcej. Nieskodyfikowane sądownictwo amerykańskie bywa bardzo nieudolne i niesprawiedliwe. Fałszywym oskarżycielom nie można nic zrobić. Odpowiadają, że bronili moralności.

Przemoc w rodzinie

Ataki są rozszerzane także na tradycyjne życie małżeńskie i rodzinne. Głosi się - za Freudem - że głównym źródłem wykroczeń i zboczeń seksualnych jest religia chrześcijańska. Wyśmiewa się tradycyjną naukę moralną, obowiązującą przede wszystkim katolików, a więc: dziewictwo, celibat, czystość seksualną, a także sakrament małżeństwa, jego nierozerwalność, wierność, jedyność partnera, późne zaczynanie życia seksualnego, niestosowanie antykoncepcji (producenci tych środków zarabiają miliardy dolarów), wstrzemięźliwość. Trzeba pamiętać, że u podstaw takich poglądów leży teza Żyda austriackiego, Zygmunta Freuda (zm. w 1939 r.), według którego popęd seksualny jest źródłem całego, nieświadomego i świadomego, życia psychicznego. Jednocześnie znajduje się on w stałym konflikcie z tradycyjną moralnością chrześcijańską. Według Freuda, wszelkie tłumienie swobody i opanowywanie popędu seksualnego powoduje zboczenia oraz indywidualną i społeczną patologię. W konsekwencji chrześcijańska "ekonomia popędu seksualnego", zwłaszcza jej zakazy i nakazy, jest w dużej mierze odpowiedzialna za zło w rodzinie: za brak miłości, za przemoc, agresję, zwyrodnienia seksualne. Stąd i u nas w Polsce sączy się powoli pogląd, że za wszelkie zło w rodzinach, za przemoc i zboczenia, odpowiada w dużej mierze katolicka etyka seksualna, rzekomo błędna i przestarzała.
Zresztą, ataki na religię suną niemal ze wszystkich stron. Neurobiolog, uczony żydowski z Uniwersytetu Kalifornijskiego, Eric Altschuler dowodzi, że biblijna Księga Ezechiela zrodziła się z "padaczki skroniowej" proroka ("Gazeta Wyborcza", 16.11.2001). Inny przykład. Dokument "Opcja 2001 - przyszłość polskich służb specjalnych" odrzuca etykę "jakiejkolwiek grupy wyznaniowej", zwłaszcza katolickiej, "watykańskiej" i zabrania przyjmować do tych służb katolików, bo przekonania religijne nie pozwolą "na realizację powierzonych zadań" ("Nasz Dziennik", 26.10.2001). Czyżby autorzy dokumentu sugerowali, że wywiad złożony z katolików nie zechce zabijać ludzi skrycie? Min. Zbigniew Siemiątkowski, odpowiedzialny za ten tekst, powinien natychmiast zwolnić jego autorów i sam odejść ze stanowiska, zanim "nauczą" nas, katolików polskich, nietolerancji i nierównouprawnienia. Nowy rząd wraca do praktyk PZPR?

Jednak etyka chrześcijańska

Oczywiście, wykroczenia i przestępstwa na tle seksualnym wszędzie się zdarzają. Dziś jest ich może nawet więcej niż kiedyś, wyjąwszy okresy wojen. Sprzyja temu współczesna cywilizacja hedonistyczna, a w niej media, filmy, sztuka, literatura, ogólny klimat moralny. Wszakże trzeba osądzać surowo nie tylko poszczególnych dewiantów, lecz także i te czynniki, które zamiast tworzyć kulturę, często sieją spustoszenie moralne. Przede wszystkim należy wykluczyć motyw finansowy, atak na religię jako taką oraz nadawanie sprawom publicznego, światowego wręcz rozgłosu. Czy naprawdę chciałbyś, żeby ktokolwiek z drogich ci ludzi został ogłoszony przed całym światem jako przestępca i zboczeniec, dlatego, że nie mógł zapłacić kilku milionów dolarów? Wprawdzie dziś kształtuje się taka postać kultury, gdzie wyżej stawia się prostytutki i "prostytutów" niż bohaterów, ale jest to ciężka choroba naszej cywilizacji, która świadczy o nadchodzącej śmierci europejskiego Zachodu. Jednak ciągle jeszcze i w takiej kulturze niszczenie ludzi publicznym oskarżeniem jest możliwe. Rozgłaszający światu fałszywe pomówienia jawią się nam jako terroryści duchowi. Przypomnijmy sobie, co zrobił młodszy syn Noego, Cham, gdy jego ojciec upił się winem i leżał nagi w namiocie. Cham rozgłosił to innym jako widowisko. Dopiero dwaj inni synowie "przykryli nagość ojca" (Rdz 9, 18-27). Trzeba mieć na względzie życie człowieka, dobro wychowawcze i pedagogię społeczną (por. Cz.S. Bartnik, Pedagogia narodowa Prymasa Stefana Wyszyńskiego, Lublin 2001). A temu nie służy wywlekanie wszelkich osobistych brudów na scenę publiczną. Ludzie błądzący bardzo lubią siebie usprawiedliwiać złymi przykładami innych.

Trzeba podnosić kulturę miłości przede wszystkim w rodzinie, trzeba budować normalność, wychowywać społeczeństwo, ale właśnie dlatego nie wolno chlapać błotem ekranów społecznych, bo młodzież zobaczy w życiu społecznym tylko błoto. W pewnym mieście Lubelszczyzny przed laty odbyło się zgromadzenie charyzmatyczne, które praktykowało spowiedź publiczną. Pewien Francuz wyznawał w obecności swego synka i grupy młodzieży polskiej, jak gwałcił sąsiadki, a teraz się "nawrócił". Co to za pedagogia? Był to raczej seans wariatów, nie zgromadzenie religijne.

Władze państwowe źle czynią, że zezwalają na obie formy terroryzmu: na terroryzm różnych zboczeń i na terroryzm medialny, czyli na rozgłaszanie skandali na cały świat, dla celów zarobkowych lub dla niszczenia etyki religijnej. Od wykroczeń są władze i sądy. Dziennikarz, który zarabia na skandalach, choćby i prawdziwych, jest też szkodnikiem społecznym i barbarzyńcą. Kto nie pracował jako ksiądz w parafii, ten nie wie, ile bywa fałszywych pomówień i insynuacji, a pomysłowość niektórych ludzi, zwłaszcza przygniecionych nędzą, jest pod adresem księży wprost niewyczerpana.

ks. Czesław S. Bartnik, Nasz Dziennik, 2001-11-27

powrot