W "Gazecie Wyborczej", w sobotę 10 lutego 2001 roku, dał głos i pokazał się na fotografii w twarzowym uniwersyteckim czako profesor z Jerozolimy Izrael Gutman. Odpowiadając na pytanie Barbary Enkelging-Boni, powiedział Gutman, że niedawno jeszcze podzielał zdanie Jana Błońskiego, że Polacy nie wzięli udziału w hitlerowskim ludobójstwie. "Tak wierzył Błoński i tak wierzyłem ja, ale fakty (zbrodnia w Jedwabnem w 1941 roku - przyp. K.Z.) podważają to uogólnienie" - oświadczył Gutman.

Zaiste pasjonujące wyznanie, jako że przez długie lata budował Izrael Gutman swoją karierę historyka zagłady Żydów na oskarżaniu Polaków o współpracę z hitlerowskim okupantem i żwawy udział w eksterminacji Żydów. Pewien tygodnik wywęszył przed kilkoma laty, że izraelskie skrypty maturalne radzą odpowiedzieć na pytanie: "Dlaczego wybuchło powstanie w getcie warszawskim?" stwierdzeniem, że "powstanie wybuchło wobec obawy, że Niemcy i Polacy (sic!) zamierzają wkroczyć do getta". W rozmowie z dziennikarzem "NIE" autor skryptu, kierownik telawiwskiego gimnazjum, powołał się na opracowania historioznawcze Izraela Gutmana i pokazał opublikowane przez profesora hebrajskie broszury, materiał szkoleniowy izraelskiej armii. "Uwierzyłem Izraelowi Gutmanowi" powiedział "bo przecież jako uczestnik powstania w getcie zna te sprawy najlepiej".

Historyk Izrael Gutman, wiedzący nieomal wszystko o Zagładzie Żydów w czasie II wojny światowej (wg opinii Barbary Enkelging-Boni), przyjął informację o zbrodni w Jedwabnem "jak uderzenie obuchem w głowę". "Nie przypuszczałem, że Polacy dokonali masowego mordu w Jedwabnem" - stwierdza. Zdumiewające wyznanie historyka "wiedzącego nieomal wszystko", zważywszy że wydarzenia w Jedwabnem były publiczną tajemnicą w powojennej Polsce, doskonale znaną żydowskim historykom i publicystom, szczególnie po procesie sądowym grupy uczestników zbrodni. Trudno uwierzyć, że Gutman, wiedzący wszystko, nie zapoznał się z tekstem historyka Datnera, z notatkami publikowanymi w "Fołkssztyme" (ukazującą się w Warszawie żydowska wersja "Trybuny Ludu", organ Centralnego Komitetu Żydów - przyp. K.Z.) protokołami z posiedzeń SKŻ, dokumentacją Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Warszawie itd., itp. Materiały, którymi posługiwał się Jan Tomasz Gross, pisząc "Sąsiadów", były ogólnie dostępne przez długie lata, tyle że nikt po nie nie sięgał.

Przeszło mu koło nosa

Mógł Gutman zdobyć upragnioną sławę, gdyby wyprzedził Grossa i napisał własną wersję "Sąsiadów" po hebrajsku, ale przeputał tę możliwość z winy lenistwa, braku rozeznania w dokumentach, lecz przede wszystkim z winy słabego nosa, podstawowej broni historyka idącego po nitce do kłębka, szperającego w archiwach za czymś, co jest przekonany, że istnieje. Pozbawiony tego talentu Gutman może jedynie na łamach sobotniej "GW" rwać z rozpaczy uniwersytecką togę i biadać biblijnie, że w Jedwabnem, jak w Sodomie, nie znalazło się dziesięciu sprawiedliwych. "Drzwi były zamknięte, a wielu mieszkańców wzięło udział w orgii mordu". Tak czy owak smutek Gutmana w "Wyborczej" i łaskawe pouczenia Gutmana przekazane Polakom ("Powiedzcie: przeszliśmy przez to") wyglądają szczerze i noszą cechy tragedii osobistej. Zaiste nie Gutman sprzeda jakiemuś Spielbergowi scenariusz wydarzeń w Jedwabnem, jeno amerykański konkurent, też profesor, ale bez biografii zasługującej na przychylność żydowskiego Pana Boga.

Gutman telewizyjny

Jakiś czas temu izraelscy Żydzi mieli szansę obejrzeć i usłyszeć profesora Izraela Gutmana w filmie dokumentalnym produkcji holenderskiej, poświęconym powstaniu w getcie warszawskim. Kamera Holendrów ujęła Gutmana siedzącego na ławce ogrodowej z zielenią w tle i rozprawiającego z ożywieniem, ale z winy marnego rozeznania w temacie, zmontowali Holendrzy Gutmana na wyrywki z wypowiedzią Marka Edelmana, którego Gutman unika jak ognia i nie poważa ani w opracowaniach "naukowych" dokonywanych w Instytucie Yad Wa Szem w Jerozolimie i tyczących się powstania w getcie, ani w życiu towarzyskim!!!

Izraelskie dzieci szkolne, ćwiczone na Gutmanie i gutmanopodobnych "badaczach Holocaustu", nie wiedzą nawet o istnieniu Marka Edelmana. Bo skąd mogliby wiedzieć, że Edelman był zastępcą dowódcy powstania - Mordechaja Anielewicza, jeśli doktor z Łodzi od ponad półwiecza znajduje się na izraelskim indeksie, jak ulubiony przez Hitlera kompozytor Ryszard Wagner! A pod nieobecność Edelmana, obdarzonego drobiazgową pamięcią, dziesiątki izraelskich Żydów opowiada swobodnie wszem i wobec, że brało udział w powstaniu w getcie warszawskim, podpalało niemieckie czołgi i ścigało uciekających hitlerowców.

Gutman oświadczył przed kamerą Holendrów, że polskim organizacjom podziemnym wybuch powstania w getcie był nie na rękę, a nawet wręcz przeciwnie. Jak gdyby żydowskie powstanie nie było cenną, poglądową lekcją strategii, użytej następnie przez Niemców w Powstaniu Warszawskim. Gutman oskarżył także polskie organizacje podziemne o niezaopatrywanie getta w żywność, ale nie poinformował Holendrów, że posłuszny Niemcom Judenrat warszawskiego getta nie szukał kontaktu z organizacjami podziemnymi i na własną rękę, siłami żydowskiej policji, starał się uszczelnić getto przed jakimikolwiek dostawami z zewnątrz.

Mało tego. Żydowskie gestapo, wystrzelane w przeddzień powstania przez Żydowską Organizację Bojową, poinformowałoby śpiesznie swoich niemieckich przyjaciół o kontaktach getta z polskimi organizacjami podziemnymi. Powyższe okoliczności nie przeszkadzają jednak Gutmanowi w głoszeniu tezy "naukowej" o nieudzielaniu przez Polaków pomocy żywnościowej konającym z głodu Żydom, tezy wygłaszanej w holenderskim filmie na tle fotografii zabiedzonych półkościotrupów z warszawskiego getta. Dość zaskakuje, że podobne teorie historyczne Gutmana nie przeszkadzają w ceremoniach orderowania profesora w Warszawie i w dopuszczeniu rzeczonego do polskich studentów.

Kataw Zar, Najwyższy CZAS!, 2001-03-29

powrot