Opisana przeze mnie patologia zdominowania wÅ‚adzy przez Å›rodowiska komunistów z mniejszoÅ›ci żydowskiej nie ograniczyÅ‚a siÄ™ do Polski. Podobne zjawiska wystÄ…piÅ‚y po 1944 r. na WÄ™grzech, w CzechosÅ‚owacji i Rumunii, jak już wczeÅ›niej zaznaczyÅ‚em w tekÅ›cie "Spór o "żydokomunÄ™"" w "Naszym Dzienniku" z 12-13 sierpnia 2006 roku. Prawdziwie ordynarnym kÅ‚amstwem Grossa jest podane przez niego na stronie 214 "Strachu" twierdzenie, jakoby "istnienie Å»ydów wewnÄ…trz Partii i poza niÄ… jawnie komplikowaÅ‚o narzucenie sowieckiego panowania w Europie Åšrodkowo-Wschodniej" (Jews whose existence, within the Party and outside it, evidenty complicated the imposition of Sowiet rule in East Central Europe). Gross bezczelnie deformuje fakty, kreÅ›lÄ…c diametralnie przeciwstawny obraz sytuacji w Europie Åšrodkowowschodniej do tej, jaka w rzeczywistoÅ›ci istniaÅ‚a. Otóż obecność Å»ydów w tym regionie wcale nie komplikowaÅ‚o narzucania tu sowieckiego panowania, lecz je znaczÄ…co uÅ‚atwiÅ‚o! Jest na ten temat aż nadto wiele bogato udokumentowanych Å›wiadectw. PrzytaczaÅ‚em już w tym kontekÅ›cie jednoznaczne opinie sÅ‚ynnego sowietologa pochodzenia żydowskiego Paula Lendvaiego, byÅ‚ego oficera WP pochodzenia żydowskiego MichaÅ‚a ChÄ™ciÅ„skiego i pisarza Leopolda Tyrmanda. Dodam wypowiedź brytyjskiego sowietologa pochodzenia żydowskiego, niegdyÅ› jednego z "filarów" nauki marksistowskiej na WÄ™grzech - Tibora Szamuellyego. Autor ten napisaÅ‚ 26 kwietnia 1968 roku na Å‚amach brytyjskiego "Spectatora": "(...) Tragicznym jest fakt, że w Polsce, tak jak w innych krajach Europy Wschodniej, Å»ydzi grali kierowniczÄ… rolÄ™ w ustanowieniu komunistycznego systemu i w jego wprawianiu w ruch w pierwszych najstraszniejszych latach jego istnienia". PrzypomnÄ™ tu również ocenÄ™ Karela Bartoska, autora opracowania dziejów Europy Åšrodkowej i PoÅ‚udniowo-Wschodniej pod rzÄ…dami komunistów, w "Czarnej ksiÄ™dze komunizmu". PisaÅ‚ on tam m.in.: "Å»ydzi komuniÅ›ci, niezwykle liczni w aparacie Kominternu, po wojnie nadal zajmowali kluczowe pozycje w partii i strukturach paÅ„stwowych wielu krajów Europy Åšrodkowej. W swej pracy podsumowujÄ…cej doÅ›wiadczenia komunizmu wÄ™gierskiego Miklós Molnár pisaÅ‚: "Na szczycie hierarchii niemal wszyscy przywódcy sÄ… pochodzenia żydowskiego, podobnie jak, choć w nieco zmniejszonej proporcji, w aparacie Komitetu Centralnego, w policji politycznej, prasie, wydawnictwach, teatrze, kinie" (por.: Czarna ksiÄ™ga komunizmu, Warszawa 1999, s. 405).

Jak Sowieci popierali polski patriotyzm?
Całkowicie zafałszowując fakty historyczne, Gross zaprzecza, jako rzekomej fantazji, wszelkim twierdzeniom o "preferowaniu" Żydów przez Stalina w Europie Środkowowschodniej (s. 212). W swym kłamstwie idzie nawet dalej, starając się przedstawić Żydów w tym regionie jako rzekome ofiary komunizmu. Twierdzi, że w Żydów Europy Środkowowschodniej od początku uderzała polityka komunistyczna, preferująca nacjonalistów i antysemitów, a nawet doprowadzająca do fuzji komunizmu z faszyzmem (s. 223-224). Na stronie 223 Gross stara się wmówić, jakoby komuniści, budując reżimy prosowieckie w Europie Środkowowschodniej, od początku postawili "na uczucia patriotyczne, a faktycznie nacjonalistyczne" w tym regionie. Trudno sobie wyobrazić bardziej cyniczne i bezwstydne kłamstwo niż powyższe stwierdzenie Grossa w odniesieniu do sytuacji, gdy sowietyzacja Europy Środkowowschodniej postępowała wciąż na drodze niezwykle brutalnego niszczenia uczuć narodowych Polaków, Węgrów czy Rumunów. Przypomnę tu jeszcze raz ocenę słynnego historyka i politologa pochodzenia żydowskiego Paula Lendvaiego z Austrii: "Na narody tradycyjnie uczulone na kwestię niezależności i prestiżu spadł wkrótce po wojnie podwójny cios: komunizm i sowietyzacja. A Żydzi znajdowali się wówczas na stanowiskach premierów, pierwszych sekretarzy, ministrów i szefów policji w tych samych krajach, gdzie ich ojcowie byli zaledwie tolerowanymi intruzami. (...) Urazy pogłębiała świadomość, że to obcy pozostający w służbie obcego mocarstwa narzucają obcy system. (...) Członek wspólnoty żydowskiej spotykał się na tych terenach z nienawiścią (...) także jako symbol władzy typu kolonialnego, namiestnik sowiecki (...)" (P. Lendvai, Antysemityzm bez Żydów, cz. 1, wyd. podziemne "Los", 1987, s. 63, 70). Gross, wbrew tym podstawowym faktom historycznym, akcentowanym przez Ledvaiego, twierdzi, jakoby komuniści: "Od czasu wojennych doświadczeń ZSRR rozumieli, że patriotyczne, a faktycznie nacjonalistyczne popularne uczucia muszą być wykorzystane dla zabezpieczenia panowania Partii Komunistycznej. Jeśli takie uczucia - wśród Rosjan, Ukraińców, Rumunów czy Polaków - pojawią się wraz z mieszanką ksenofobii i antysemityzmu, niech tak będzie". (Strach, s. 223). I to już są istne brednie, do tego pisane z ewidentnie złą wolą. Prawdą jest tylko to, że władze sowieckie maksymalnie wspierały rosyjski nacjonalizm. Już za ukraiński nacjonalizm można było natomiast szybko zapłacić... własną głową. Za szczyt łgarstwa można uznać ocenę, że komuniści popierali polskie "uczucia patriotyczne, a faktycznie nacjonalistyczne" w połączeniu z mieszanką ksenofobii i antysemityzmu. Czyż nie jest to jedno z najpodlejszych kłamstw Grossa w odniesieniu do czasów, gdy dzięki sowieckiej przemocy mordowano tysiące polskich patriotów, a dalsze tysiące wywożono na Sybir! Zapytajmy Grossa, jak przy takiej rzekomej akceptacji dla antysemityzmu mogły się w 1945 r. pojawić na ulicach Warszawy nalepiane obok siebie plakaty: "Chwała bohaterskim obrońcom getta" i "Hańba faszystowskim pachołkom z AK". Czyżby wywieszano je wbrew woli Sowietów i potulnie służącego im kierownictwa PPR? Wbrew woli Bermana, Minca, Kasmana, Romkowskiego czy Fejgina?! Przypomnijmy, co powiedział Bolesław Bierut, jedyny nie-Żyd w rządzącym Polską triumwiracie, w czasie spotkania z prezesem Amerykańskiej Federacji Polskich Żydów Josephem Tenenbaumem. Bierut miał stwierdzić, że "zabójstwo Żyda jest zbrodnią dziesięciokrotnie większą niż zwykłe zabójstwo, przecież tyle się wycierpieli i tak niewielu z nich przeżyło" (cyt. za: M.J. Chodakiewicz, Żydzi i Polacy 1918-1955, Warszawa 2000, s. 536). To miała być tolerancja dla antysemityzmu? M.J. Chodakiewicz przypomina w swej jakże miażdżącej recenzji "Strachu", publikowanej w "Niezależnej Gazecie Polskiej" z 4 sierpnia 2006 roku, że: "(...) funkcjonowało przekonanie, że Żydzi są faworyzowani, bowiem z oskarżenia o antysemityzm czy antyżydowskie czyny nagminnie [podkr. J.R.N.] stawiano przed sądem Polaków. Najczęściej sądzono ich z paragrafu o "wywoływanie, a nawet wszczynanie waśni narodowościowych". Jak pokazuje Krzysztof Sidorkiewicz, wysyłano ludzi do obozów pracy za dowcipy antyżydowskie czy też antyżydowskie inwektywy. Lud to widział i komentował: "żydokomuna". W ich oczach wyglądało na to, że tłamszono wolność słowa". W "Biuletynie Żydowskiego Instytutu Historycznego" (1997, nr 2, s. 51) Dariusz Jarosz pisze wprost, że władze traktowały jako "wrogą propagandę" antysemityzm uzewnętrzniający się "w niektórych przekazach potocznych". I gdzież tu jest opisywana przez Grossa rzekoma tolerancja dla antysemityzmu? Na s. XIV i 241 "Strachu" Gross pisze o rzekomej obojętności partii komunistycznej w Polsce dla spraw żydowskich. Przytoczmy więc w tym kontekście dużo rzetelniejszą od Grossa opinię Stanisława Krajewskiego, jednego z czołowych dziś przywódców mniejszości żydowskiej w Polsce, współprzewodniczącego Rady Chrześcijan i Żydów. W tekście opublikowanym w 1983 roku w podziemnej KOR-owskiej "Krytyce", podpisanym "Abel Kainer", Krajewski pisał: "Inną "żydowską" cechą najwyższych organów władzy zdaje się być uczulona, czy wręcz przeczulona postawa wobec antysemityzmu" (A. Kainer, Żydzi a komunizm, "Krytyka" 1983, nr 15, s. 195). Stanisław Krajewski jako Abel Kainer pisał dalej w swoim tekście na łamach "Krytyki": "Było to tragedią dla stosunków polsko-żydowskich, że pomnik Bohaterów Getta odsłonięto w Warszawie w 1958 roku jednocześnie ze wzmożeniem oszczerstw wobec Państwa Podziemnego i wzrostem represji policyjnych i sądowych wobec żołnierzy AK. Postronny świadek, a co dopiero zaangażowany, musiał traktować takie postępowanie jako wyraz prożydowskiego i zarazem antypolskiego nastawienia, nawet jeśli zgadzał się z tym, że bojownicy Getta naprawdę zasługują na pomnik" (tamże, s. 195). Bardzo wiele osób oburzało się na to, że polscy powstańcy nie mogli "ani godnie pochować swoich zmarłych, ani obchodzić rocznicy powstania", w czasie gdy "powstańcom żydowskim postawiono monumentalny pomnik" (wg A. Kłopotowskiej, W poszukiwaniu pamięci, "Gazeta Polska" z 22 maja 2002). Historyk M.J. Chodakiewicz pisał: "Ujmując rzecz symbolicznie, "dobre" powstanie w getcie z 1943 r. (kierowane, oczywiście, przez komunistów) przeciwstawiano "złemu" powstaniu warszawskiemu z 1944 r. (kierowanemu, oczywiście, przez reakcjonistów). Zmagania Żydów nieustannie były w mediach wychwalane, zmagania Polaków zaś umniejszane. Bojownikom żydowskim oddawano cześć przy okazji licznych oficjalnych uroczystości, polskich żołnierzy natomiast opluwano, odmawiano im prawa do pracy i kształcenia, wywożono do łagrów, więziono, a nawet rozstrzeliwano" (cyt. za: A. Kłopotowska, op. cit.).

Żydowscy namiestnicy Stalina
Kłamstwa Grossa zderzają się wciąż z faktami ilustrującymi ogromnie znaczącą rolę jakże wielu wpływowych Żydów w Polsce, na Węgrzech, w Rumunii czy w Czechosłowacji w narzucaniu tym krajom sowieckiego systemu zniewolenia i jego utrwalaniu - wbrew woli przeważającej części mieszkańców. Jak kłamliwe są twierdzenia Grossa, najlepiej świadczy rola odegrana przez żydowskich namiestników Stalina w sowietyzacji Europy Środkowowschodniej. W Polsce rządził triumwirat złożony z dwóch żydowskich komunistów: Bermana i Minca, oraz znacznie mniej od nich zdolnego nie-Żyda Bieruta, który całkowicie przystosowywał się do swych żydowskich towarzyszy we władzy. Na Węgrzech aż do lipca 1956 r. rządził najkrwawszy stalinowski dyktator w Europie środkowej, żydowski komunista Mátyás Rákosi (Roth). W Rumunii do maja 1952 r. rolę bezwzględnego dyktatora spełniała córka rabina Anna Pauker. W Czechosłowacji do września 1951 r. ogromną władzą dysponował sekretarz generalny KP Czechosłowacji, żydowski komunista Rudolf Slansky (Salzmann).
O roli komunistów żydowskich w Polsce pisałem już bardzo szeroko. Teraz przypomnę tylko, co pisał na temat rządzącego w Polsce triumwiratu Piotr Lipiński w "Magazynie Gazety Wyborczej" z 25 maja 2000 roku: "Jakub Berman odpowiadał w "triumwiracie" za propagandę, służby bezpieczeństwa, Hilary Minc za gospodarkę. - Bierut zdawał sobie sprawę, że otaczają go ludzie inteligentniejsi - mówi Aleksander Kochański, kiedyś pracownik Centralnego Archiwum KC". Powszechnie uznawany jest ten właśnie fakt, że żydowscy członkowie triumwiratu wyraźnie dominowali sprytem i inteligencją nad bezbarwnym Bierutem.

Najkrwawszy stalinizm - na Węgrzech
Gross pisze o Węgrzech (s. 224) jako przykładzie rzekomej "fuzji między komunistami a faszystami" kosztem Żydów, skromnie przemilczając fakt, że Węgrami przez cały okres stalinowski rządził jako bezwzględny dyktator "krwawy Maciej" - Mátyás Rákosi, szczególnie okrutny Żyd komunista. Co więcej, Rákosiemu we wprowadzeniu najkrwawszego w Europie Środkowej terroru, z furią niszczącego węgierski patriotyzm i Kościół katolicki, pomagała trójka innych najbardziej wpływowych służalców Stalina - wszyscy żydowskiego pochodzenia. Specyfiką Węgier Rákosiego (Gross przemilcza jego żydowskie pochodzenie) był fakt, że tam - w odróżnieniu od Polski, Czechosłowacji czy Rumunii - cała kierownicza część węgierskiej partii komunistycznej składała się wyłącznie z oddanych Stalinowi polityków żydowskiego pochodzenia. Tych, którzy mogą wyrazić sceptycyzm co do powyższych moich uwag, odsyłam do referatu wybitnego węgierskiego historyka pochodzenia żydowskiego Györgya Litvána, wygłoszonego na Hebrajskim Uniwersytecie w Jerozolimie w 1991 roku. Litván stwierdził tam m.in.: "Komunistyczna Partia Węgier była od samego początku, począwszy od założycielskiej grupy Béli Kuna, w przeważającej mierze żydowską. Z 55 ludowych komisarzy [odpowiednik ministrów - J.R.N.] w 1919 r. 33 było Żydami. Ten charakter nie zmienił się podczas nielegalnego okresu lat międzywojennych ani po II wojnie światowej. (...) Po 1945 r. wszyscy czołowi przywódcy (wszyscy czterej z kierowniczej "czwórki") KP - Mátyás Rákosi, Ernö Gerö, Mihály Farkas i József Révai - oraz większość innych przywódców była żydowskiego pochodzenia, a opinia publiczna była oczywiście świadoma tego faktu. (...) Członkowie nowej partii w pierwszych latach po wyzwoleniu byli również w wielkiej części Żydami. (...) Stawali się funkcjonariuszami partii, dziennikarzami, oficerami armii czy służby bezpieczeństwa - AVH" (cyt. za tekstem referatu G. Litvána, publikowanego w "Király Béla Emlekkönyv. Haború és Társadalom", wyd. P. Jónas i in., Budapeszt 1992, s. 237-238.). Z licznych prac wiadomo, że przeważająca część policji bezpieczeństwa (AVH; bestialskich awoszy) składała się z osób pochodzenia żydowskiego. Według oceny znanego węgierskiego historyka emigracyjnego Charlesa Gatiego, zawartej w jego książce "Magyarország a Kreml arnyékában" (Węgry w cieniu Kremla, Budapeszt 1990, s. 103), wydanej z posłowiem amerykańskiego ambasadora na Węgrzech Marka Palmera: "Sztab generalny policji politycznej, straszliwego AVO, a później AVH, składał się w 70 proc. z Żydów; awoszom przewodzili również dwaj szefowie żydowskiego pochodzenia: G. Péter (Auspitz) i V. Farkas (Wolf)".
Przypomnijmy jeszcze raz: głównym przywódcą odpowiedzialnym za wprowadzenie najkrwawszej, najbardziej znienawidzonej dyktatury (pokazał to rok 1956) w Europie Środkowej był M. Rákosi (Roth). Jego zastępca, a później następca, od lipca 1956 roku, to równie znienawidzony Ernö Gerö (Singer), były krwawy agent GPU w Hiszpanii, zwany "rzeźnikiem z Barcelony". Członkiem Biura Politycznego odpowiedzialnym za bezpiekę był kolejny Żyd komunista Mihály Farkas (Wolf - wilk; nomen omen). Jego zastępcą, szefem wyjątkowo bestialskiej służby bezpieczeństwa, był również żydowski komunista Gábor Péter (Auspitz), a zastępcą tegoż - syn Farkasa, wyjątkowy sadysta Vladimir. Czołowym ideologiem był inny żydowski komunista, József Révai. Przy takim całkowitym zdominowaniu kierownictwa węgierskiej partii komunistycznej przez komunistów żydowskiego pochodzenia głównymi ofiarami sfingowanych procesów stali się komuniści węgierskiego pochodzenia, tacy jak László Rajk (węgierski odpowiednik W. Gomułki), członek Biura Politycznego KC WPP i minister spraw wewnętrznych, oskarżony o "nacjonalizm" oraz "titoizm" i powieszony w 1949 roku. I tu właśnie dochodzimy do jednego z najbezczelniejszych fałszów Grossa: pisze on na s. 223 o rzekomym "antysemickim impecie" procesu Rajka. Przypomnijmy więc, że Rajk był w pierwszym kierownictwie partii komunistycznej po wojnie, maksymalnie zdominowanym przez Żydów, jedynym bardziej wpływowym Węgrem. Jego aresztowanie i stracenie oznaczało ostateczne pozbycie się przez Rákosiego jedynego nieżydowskiego rywala w walce o władzę. Kłamstwo Grossa ma wyjątkowo ordynarny charakter. Fałszerz, jak zwykle, liczy na całkowitą ignorancję czytelników zza oceanu.
Warto wspomnieć jednak jeden ciekawy epizod z końca 1952 roku. Rákosi, zachowując nadal pełnię władzy w rękach swoich i trzech żydowskich współtowarzyszy z rządzącej "czwórki", postanowił dołączyć się do kampanii antysyjonistycznej poprzez aresztowanie szefa policji bezpieczeństwa, żydowskiego komunisty Gábora Pétera. Aresztowano go podstępem, gdy szedł na przyjęcie sylwestrowe 31 grudnia 1952 r. u samego Rákosiego. Aresztowanie okazało się jednak niewypałem. Nie w ciemię bity szef bezpieki ociągał się z przyznaniem do winy w rzekomym syjonistycznym spisku, wiedząc, że jak raz się przyzna, to podpisze wyrok śmierci. Być może też jego dawni podwładni, żydowscy awosze, katowali go z mniejszym przekonaniem niż innych więźniów. Dość, że Péterowi udało się przetrwać bez wyroku parę miesięcy od aresztowania aż do śmierci Stalina 5 marca 1953 roku. Zaraz potem w ZSRS ogłoszono, że aresztowania pod adresem syjonistycznych "lekarzy-morderców" były fałszem i wycofano się z całej kampanii antysyjonistycznej. Rákosi znalazł się w kropce. Pétera uwięziono, a nie można było go skazać za poprzednio zarzucane winy. Natychmiast wymyślono jednak nowy zarzut - oskarżono go, że był "wrogiem ludu", spiskującym na rzecz Tito. I to oskarżenie trafiło jednak jak kulą w płot, bo niezadługo kremlowscy przywódcy zaczęli poprawiać stosunki z Jugosławią. Wreszcie sięgnięto po trzeci zarzut - tym razem celnie. W marcu 1954 r. skazano Pétera na dożywocie za brutalne łamanie praworządności.
Do śmierci Stalina w 1953 r. nie doszło do żadnego ograniczenia wpływów żydowskiej "czwórki" rządzącej na Węgrzech. Dopiero w czerwcu 1953 r. nowi przywódcy sowieccy, głównie Chruszczow i Beria, narzucili cząstkowe zmiany na Węgrzech, głównie premierostwo narodowego komunisty Imre Nagya. Dominującą pozycję w partii nadal jednak utrzymał Rákosi i stopniowo dzięki intrygom w Moskwie zdołał doprowadzić do usunięcia Nagya w marcu 1955 r. i jego późniejszego potępienia. Warto przypomnieć, co pisał w opozycyjnym memorandum z 1955 r. usunięty z wszystkich funkcji Imre Nagy, późniejszy bohater powstania w 1956 roku. Najwyraźniej piętnując rządzącą na Węgrzech komunistyczną klikę żydowską, Nagy pisał: "Nie wypieram się mojej węgierskiej narodowości... Właśnie to wyróżnia mnie i oddziela nawet dziś od kosmopolitów i lewackich ekstremistów, którzy są obcy narodowi węgierskiemu i jego ambicjom" (wg Imre Nagy on Communism. In Defence of the New Course, Londyn 1957, s. 244).
Prawdziwą tragedią Węgier stał się fakt, że nienawidzący Węgrów Rákosi (używał zwrotu o "9 milionach węgierskich faszystów") utrzymał władzę aż do lipca 1956 roku. Nawet po jego wymuszonym przez Rosjan ustąpieniu rządy objął inny fanatyczny komunista żydowski E. Gerö, prawa ręka Rákosiego. To on swą mową, wyzywającą od faszystów, w dniu 23 października 1956 r. sprowokował parusettysięczny tłum manifestantów do antyrządowych wystąpień, które zapoczątkowały powstanie na Węgrzech. Fanatyczni żydowscy komuniści odegrali ogromną rolę w sprowokowaniu tragicznego narodowego powstania i bolesnych strat, które zdziesiątkowały węgierskie elity patriotyczne. O straszliwym antynarodowym terrorze doby Rákosiego czytelnicy amerykańscy oczywiście nie dowiedzą się z książki Grossa, perorującego o rzekomym "antysemickim impecie" procesu Rajka i rzekomej fuzji komunistów z faszystami na Węgrzech.

Stalinizacja Czechosłowacji i Rumunii
Amerykańscy czytelnicy nie dowiedzą się również niczego o roli komunistów żydowskich w stalinizacji Czechosłowacji i jej całkowitym podporządkowaniu sowieckiemu dyktatowi. Szczególnie negatywną rolę pod tym względem odegrał fanatyczny stalinowiec, sekretarz generalny KP Czechosłowacji, działacz żydowskiego pochodzenia Rudolf Slansky (właściwie Salzmann). E. Taborsky pisał w wydanej w Princeton (USA) monografii historii komunizmu w Czechosłowacji 1948-1960, że: "Żaden członek KPCz nie był bardziej uporczywy w analizowaniu linii Moskwy i żaden nie symbolizował lepiej od Slanskyego podporządkowania Kremlowi. (...) Po lutym 1948 r. atakował Gottwalda za "miękkość", twierdząc, że partia powinna była natychmiast po wojnie zagarnąć władzę w Czechach, zamiast tracić czas na kompromisy z elementami burżuazyjnymi. Gorliwie tropił wrogów politycznych". Według opracowanego przez Geoffreya Wigodera "Słownika biograficznego Żydów" (Warszawa 1998, s. 500), Slansky "miał pełną kontrolę nad partią, służbą bezpieczeństwa i armią". Według "Czarnej księgi komunizmu" (Warszawa 1999, s. 400), "Rudolf Slansky, sekretarz generalny KPCz od 1945 roku, lojalny stronnik Moskwy, przewodniczył "grupie pięciu", specjalnemu organowi, którego zadaniem był bieżący nadzór nad przebiegiem represji, i z tego tytułu zatwierdził dziesiątki wyroków śmierci". W podziemnym wydawnictwie "Krąg" opublikowano w 1985 r. tzw. "Zatajony dokument. Raport Komisji KC KPCz o procesach politycznych i rehabilitacjach w Czechosłowacji w latach 1945-1968". Był to tekst raportu specjalnej komisji KC KPCz, powołanej w 1968 r. w czasie Praskiej Wiosny przez dubczekowskie kierownictwo. W dokumencie pisano (s. 14 książeczki wydanej w "Kręgu"), że Slansky wiedział o stosowaniu niepraworządnych metod w bezpieczeństwie i armii. Referat Slanskyego na naradzie etatowego aktywu partii w sali pałacu "Lucerna" 7 grudnia 1949 r. omawiał sposoby szukania i wykrywania wrogów, zalecając, że przede wszystkim należy wykrywać "najniebezpieczniejszych" wrogów, którzy ukrywają się we własnych szeregach. Slansky wzywał do gorliwego tropienia ludzi ukrywających swe "prawdziwe, burżuazyjno-nacjonalistyczne oblicze". Według ocen komisji (s. 26 "Zatajonego dokumentu"): "Referat Slanskyego był kompletnym uzasadnieniem powszechnej podejrzliwości, która nie mogła nie pociągnąć ze sobą najcięższych następstw". Slansky był szczególnie mocno odpowiedzialny za jakże niebezpieczny w skutkach atak na słowackich "nosicieli burżuazyjnego nacjonalizmu", który spowodował w rezultacie m.in. aresztowanie i stracenie po sfabrykowanym procesie Vladimira Clementisa, ministra spraw zagranicznych Czechosłowacji. Jednego Slansky nie przewidział mimo całej swej nadgorliwości, że tak gorliwie tropiąc wrogów politycznych stalinizmu, sam w końcu stał się jego ofiarą, ba - główną postacią w procesie tzw. syjonistów w 1952 roku.
Kluczową pozycję Slanskyego w życiu politycznym Czechosłowacji wzmacniali inni komuniści pochodzenia żydowskiego, umieszczeni na szczególnie ważnych, wręcz strategicznych pozycjach komunistycznego państwa czechosłowackiego, względnie komunistycznej partii. Należeli do nich między innymi prawa ręka Slanskyego Bedrzich Geminder - zastępca sekretarza generalnego KC KPCz, Bedrzich Reicin - szef wywiadu wojskowego, później wiceminister obrony narodowej, Rudolf Margolis - wiceminister handlu zagranicznego odpowiedzialny za wspierane przez KPCz spółki handlowe, kontrolowane przez zachodnie partie komunistyczne, Otto Fischl - wiceminister finansów, świetnie poinformowany o różnych manipulacjach finansowych KPCz, Evzen Löbl - wiceminister handlu zagranicznego, Ludwik Frejka - kierownik wydziału gospodarczego kancelarii prezydenckiej, Otto Szling - sekretarz komitetu KPCz w Brnie, stolicy Moraw, Andre Simone - redaktor naczelny głównego dziennika partyjnego "Rude Pravo", Vavro Hajdu - były wiceminister handlu zagranicznego, Artur London - były agent komunistycznych służb wywiadowczych w Szwajcarii i Francji po 1945 roku, a od 1949 roku wiceminister spraw zagranicznych. (Wszystkie wyżej wymienione osoby zostały w 1952 roku oskarżone w tzw. procesie grupy syjonistów wraz ze Slanskym). Artur London był później kreowany na bohatera słynnego filmu Costy Gavrasa "L'aveu" (Wyznanie) o maltretowaniu ofiar sfabrykowanego procesu stalinowskiego. Stopniowo odsłoniła się jednak również prawda o wcześniejszej roli tegoż Londona jako stalinowskiego agenta wywiadu (por. A. Paczkowski, Po drugiej stronie biografii, "Gazeta Wyborcza", 3 lutego 1997).
Gross pisze (na s. 223) wyłącznie o "antysemickim impecie" procesu Slanskyego, ani słowem nie zająkując się na temat wcześniejszej wyjątkowo podłej roli Slanskyego w stalinizacji Czechosłowacji. Podobnie dowiadujemy się u Grossa (s. 223) tylko o aresztowaniu Anny Pauker jako wyrazie stalinowskich działań antysemickich, a niczego o wcześniejszej roli tej żydowskiej komunistki w stalinizacji Rumunii. Przypomnijmy więc, chociaż skrótowo, co pisał na ten temat słynny sowietolog pochodzenia żydowskiego, cytowany już Paul Lendvai: "Trzon ukształtowanych przez Sowietów komunistów był kierowany przez Annę Pauker, córkę żydowskiego rabina. (...) To ona, a nie nominalny przywódca Gheorgiu Dej liczyła się jako najpotężniejsza figura po 1945 roku. Tak było aż do usunięcia Pauker w maju 1952 roku" (P. Lendvai, Antisemitism in Eastern Europe, Londyn 1971, s. 335). Jerzy Z. Muller pisał w amerykańskim "Commentary", że prawdziwym przywódcą w Rumunii była A. Pauker (podobno zadenuncjowała swego męża Marcela, działacza Międzynarodówki, pod zarzutem trockizmu) (...)" (cyt. za przedrukiem tekstu J.Z. Mullera w "Mówią wieki" 1991, nr 1, s. 24).
Kolejna część cyklu ukaże się w sobotę

prof. Jerzy Robert Nowak, Nasz Dziennik, 2006-08-23

powrot