Teksty prezentowanego tu cyklu artykułów majÄ… być w zamierzeniu próbÄ… jak najpeÅ‚niejszego wyrażenia, w sposób maksymalnie udokumentowany faktograficznie, prawdy o sprawach oszczerczo deformowanych przez Grossa. Być może niektóre osoby zdumiewa, że poÅ›wiÄ™cam aż tak wiele miejsca nowej książce Grossa, książce żaÅ‚oÅ›nie zÅ‚ej i pisanej w podÅ‚ych intencjach. Uważam jednak, iż taka gruntowna, szczegółowa odpowiedź jest potrzebna, dlatego że książka Grossa jest prawdziwie klinicznym przykÅ‚adem antypolonizmu, wyjÄ…tkowo "wielostronnym" zbiorem obiegowo kursujÄ…cych oszczerstw na temat Polski i Polaków. Gross bardzo czÄ™sto tworzy swe antypolskie uogólnienia bez żadnego pokrycia w faktach lub poprzez skrajne eksponowanie zupeÅ‚nie odosobnionych przykÅ‚adów. W przeciwieÅ„stwie do Grossa ja staram siÄ™ maksymalnie udokumentować swoje tezy wieloma przykÅ‚adami, szczególnie chÄ™tnie siÄ™gajÄ…c do przemilczanych w "Strachu" obiektywnych Å›wiadectw żydowskich. Chodzi o to, by uderzajÄ…c w jadowite oszczerstwa Grossa, zarazem raz na zawsze wyeliminować u kolejnych polakożerców w jego stylu chęć uciekania siÄ™ do podobnych kalumnii. A zarazem pokazać, jak żaÅ‚oÅ›nie ograniczeni umysÅ‚owo w swych uprzedzeniach sÄ… wszyscy klakierzy Grossa na czele z Adamem Michnikiem. PublicystÄ…, który jeszcze parÄ™ lat temu wypisywaÅ‚ duby smalone na temat Grossa jako rzekomego spadkobiercy Mickiewicza i SÅ‚owackiego w ich rozrachunku z PolskÄ…. W "Strachu" Gross do koÅ„ca obnażyÅ‚ swój prymitywizm i fanatyzm, powiem nawet wiÄ™cej - gÅ‚upotÄ™! GÅ‚upotÄ™ czÅ‚owieka zacietrzewionego, szowinisty i rasisty, który pÄ™dzÄ…c za fobiami, zatraca nawet pozory jakiejkolwiek logiki.

Zajadle nienawidzili polskości
Od lat ulubioną metodą negowania odpowiedzialności Żydów za zbrodnie stalinizmu w Polsce stała się formuła głosząca, że Żyd komunista i ubek jakimś dziwnym sposobem przestawał być Żydem, bo przechodząc na komunizm, wyrzekał się religii żydowskiej. Co ciekawsze, głównymi głosicielami tego typu teorii są najczęściej osoby skłonne do równoczesnych najskrajniejszych oskarżeń dotyczących zbrodni "polskiego antysemityzmu" wobec Żydów, ba, doszukiwania się ich rzekomego chrześcijańskiego rodowodu. Nader typowa pod tym względem jest postawa Grossa, tak fanatycznie atakującego Polskę i Kościół katolicki. Próbując zatrzeć prawdę o roli odegranej przez żydowskich komunistów w UB, Gross powtarza wymyślone już dużo wcześniej twierdzenie o tym, jakoby żydowscy komuniści, zrywając z judaizmem, przestawali być Żydami (s. 241), odrywali się od swej narodowej tożsamości, a nawet czuli do niej pogardę (s. 242). Jest to stary wykręt, głoszony m.in. przez Jana Józefa Lipskiego, który w 1981 roku wystąpił z podobną próbą uwolnienia Żydów od odpowiedzialności za rolę w UB czy w ogóle w budowaniu żydowskiego totalitaryzmu. Przemawiając na sesji UW "Marzec 1968", stwierdził on, że "komunizm oznacza odejście od religii żydowskiej i w podobny sposób odrywał od narodu żydowskiego". Jakież to proste wyjaśnienie! A więc Żyd, ubek, kat czy oprawca, nie był Żydem, bo Żydem jest jakoby tylko Żyd wierzący w religię mojżeszową. I tego typu wyjaśnienie głosił sam jak najdalszy od religijności mason Jan Józef Lipski. Jest to wyjątkowy nonsens, jakże sprzeczny z umocnionym przez tysiąclecia niezwykłym stopniem żydowskiej identyfikacji narodowej, której inne narody mogą Żydom tylko zazdrościć. Warto przypomnieć w tym kontekście choćby to, co mówił jeden z najsłynniejszych żydowskich myślicieli XX wieku lord Isaiach Berlin w wywiadzie udzielonym "Gazecie Wyborczej" w 1995 roku: "Jestem Żydem po prostu dlatego, że nie można przestać być Żydem" (por.: Dobrzy ludzie budują gilotynę, rozmowa A. Michnika z sir I. Berlinem, "Gazeta Wyborcza" z 12-13 sierpnia 1995 r.).
Wbrew różnym groteskowym wybielaniom Żydzi katujący Polaków w więzieniach czy skazujący innych na stracenie, Żydzi komuniści, wcale nie przestawali być żydowskimi szowinistami, srożącymi się na Polakach z powodu skrajnej narodowej nienawiści do nich. Przyznawało to w prawdziwie uczciwych intelektualnie wypowiedziach szereg autorów polskich żydowskiego pochodzenia lub Żydów, od Feliksa Mantela, Leopolda Tyrmanda, Stanisława Krajewskiego, Andrzeja Wróblewskiego, po Oswalda Rufeisena i Stanisława Aronsona z Izraela. Szczególnie wymownym zaprzeczeniem kłamstw o Żydach ubekach jako rzekomych nie-Żydach wydaje się świadectwo Feliksa Mantela, piszącego wprost o żydowskich elementach rewanżystowskich, skoncentrowanych w bezpiece. Mantel, jeden z najbardziej obiektywnych autorów żydowskich prac o stosunkach polsko-żydowskich, sam z bliska obserwował narodziny komunistycznej władzy w Polsce i dlatego jest tym cenniejszym świadkiem. Był podsekretarzem stanu w PKWN, w Rządzie Tymczasowym i w Rządzie Jedności Narodowej, a potem oficjalnym przedstawicielem tzw. Polski Ludowej jako minister pełnomocny w Wiedniu. Poznał się jednak szybko na zbrodniczości komunizmu i nie mając chęci robienia dalszej kariery w takim systemie, już w 1948 roku "wybrał wolność", zostając na Zachodzie. W swej książeczce o stosunkach polsko-żydowskich Mantel pisał jak najnegatywniej właśnie o tej wpływowej grupie Żydów, którzy "myślą kategoriami żydowskimi, mimo że przyznają się do polskiego komunizmu. Nie znaleźli równowagi pomiędzy doktryną, polskością i żydowskim pochodzeniem. Są to elementy rewanżystowskie, skoncentrowane przeważnie w bezpieczeństwie, które chciały zrobić z doktryny komunistycznej użytek dla wykorzenienia i unicestwienia wojującego antysemityzmu" (F. Mantel, Stosunki polsko-żydowskie, Paryż 1986, s. 13). A więc nie jacyś wyzbyci z żydowskości komuniści, jak sugerował Lipski czy Gross, lecz "rewanżyści", których żydowskie poczucie narodowe służyło im jako wzmocnienie brutalnych szowinistycznych działań wobec więzionych przez nich Polaków. Przytoczmy tu konkretne przykłady zbrodniczego "rewanżyzmu" wobec Polaków ze strony czołowych komunistów żydowskich odpowiedzialnych za nadzór nad bezpieką w zniewolonej Polsce.
Skrajnym żydowskim szowinistą, tropicielem "polskiego nacjonalizmu i antysemityzmu", był główny odpowiedzialny za zbrodnie stalinowskie w Polsce Jakub Berman, który odpowiedzialność w Biurze Politycznym KC PPR, a później KC PZPR za sprawy bezpieki łączył z faktycznym ogromnym wpływem w sferze życia ideologicznego i kultury. Berman konsekwentnie prowadził nieubłaganą walkę z wieloma sferami polskiego dziedzictwa narodowego. Robił to zgodnie z głoszoną przez siebie zasadą, że "wszelki flirt z polskim uczuciem narodowym" doprowadzi do "wypuszczenia złych duchów Polski" z antysemityzmem włącznie (por. książkę filozofa Andrzeja Walickiego, skądinąd bardzo zaprzyjaźnionego z naszymi czołowymi "Europejczykami", pt. "Zniewolony umysł po latach", Warszawa 1993, s. 329). To Berman jako pierwszy już w 1944 roku zaczął publicznie oskarżać AK o rzekomą współpracę z gestapo i nazywał akowców bandytami. Koordynował przygotowania setek procesów politycznych, prześladowania kilkusettysięcznej rzeszy Armii Krajowej, Batalionów Chłopskich i NSZ oraz bezwzględną systematyczna walkę z Kościołem. Dyrektorom departamentów w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego wielokrotnie zarzucał, że nie doceniają "roli kleru w dywersji przeciw naszej Partii". Znany był ze szczególnej bezwzględności i okrucieństwa wobec więźniów politycznych. Zapamiętano powiedzenie Bermana w odniesieniu do ułaskawionych więźniów, którzy później rzekomo ginęli śmiercią "samobójczą": "Towarzysz Bierut was ułaskawił, ale ja was nie ułaskawię" (cyt. za: Pamięć ofiar, "Tygodnik Solidarność" z 14 marca 2003 r.). Berman zwalczał zdecydowanie wszelkie próby uwzględnienia narodowej specyfiki w polityce PPR, szczególnie ostro przeciwstawiając się tego typu przejawom w działalności Władysława Gomułki. Należał do głównych rzeczników rozprawy z gomułkowszczyzną, atakując ją jako niebezpieczne "odchylenie prawicowo-nacjonalistyczne" w Polsce. Prowadząc konsekwentną politykę sowietyzacji i rusyfikacji polskiej kultury, dążył do całkowitego wytrzebienia polskiego narodowo-katolickiego sposobu myślenia. Berman, który powinien przykładnie zawisnąć na szubienicy za swe zbrodnie wobec Polaków, jeszcze w 1981 roku przekonywał T. Torańską, że "polskie społeczeństwo jest w swojej konsystencji bardzo antysemickie". Jako koronny dowód na to podawał, że jego córkę wielokrotnie przezywano w szkole śledziarą. Istnieje dość dużo szczegółowych świadectw, także pióra obiektywnych aktorów żydowskich, dowodzących, że dominujący w stalinowskim UB Żydzi byli żydowskimi szowinistami-polakożercami, którzy po prostu dawali upust swej fanatycznej nienawiści wobec bezbronnych Polaków. By przypomnieć choćby opinię Teofili Weintraub, Żydówki z pochodzenia, wypowiedzianą w zbiorze wywiadów Ruty Pragier "Żydzi czy Polacy" (Warszawa 1992, s. 120): "Różański. Jego sekretarka mówiła, że był polakożercą. Nienawidził ludzi". Osławiony wicedyrektor departamentu śledczego MBP Józef Światło (Fleischarb) osobiście torturował wielu polskich patriotów, szczególnie okrutnie zachowując się podczas przesłuchań działaczy dawnego Stronnictwa Narodowego. Mówił: "Teraz popamiętacie, co to jest antysemityzm", katując ich do omdlenia. Znany był fakt, że jeden z przesłuchiwanych przez Światłę i towarzyszy Polaków, polany zimną wodą po omdleniu z bólu, wracając do przytomności, powiedział: "(...) antysemityzm nigdy u nas nie prowadził do tortur, jak wasz antypolonizm" (wg: C. Leopold, K. Lechicki, Więźniowie polityczni w Polsce w latach 1945-1956, wyd. podziemne, Gdańsk 1981, s. 15).
Zwierzchnik Światły, Roman Romkowski (Natan Grünspan-Kikiel), w oświadczeniu złożonym 10 października 1954 r. stwierdził, że w różnych wynurzeniach Światły występował coraz silniej nacjonalistyczno-żydowski sposób reagowania na niektóre posunięcia personalne (por. S. Marat, J. Snopkiewicz, Ludzie bezpieki, Warszawa 1990, s. 23).
Inny z wąskiej grupy dyrygentów ubeckiego terroru, dyrektor departamentu śledczego Anatol Fejgin, syn Mojżesza, znany był z rozlicznych donosów na "polskich nacjonalistów" już w okresie lwowskim 1939-1941. "Trzeba zabić polską dumę, rozstrzelać patriotyzm" - zwykł mawiać Anatol Fejgin w bliskim gronie partyjnych kolegów (wg tekstu M. Wyrwicha, Mord w kościele, "Tygodnik Solidarność" z 27 września 2002 r.). Autorzy wydanego w 1981 roku podziemnego samizdatu o więźniach politycznych w Polsce lat 1945-1956 C. Leopold i K. Lechicki pisali: "Ilustracją tego uczucia nienawiści funkcjonariuszy żydowskiego pochodzenia do narodowców było oświadczenie majora bezpieki Wiktora Herrera, naczelnika wydziału w MBP, który z pasją mówił: 'Zadaniem naszym jest nie tylko zniszczyć was fizycznie, ale musimy zniszczyć was moralnie'" (por. C. Leopold, K. Lechicki, op. cit., s. 8). Antypolską postawę "czerwonej prokurator" Heleny Wolińskiej (Fajgi Mindlak-Danielak) dobrze scharakteryzował protokolant sądowy Zygmunt Mączyński w poświęconej Wolińskiej audycji w programie TVP: "Lena Wolińska wyjątkowo brutalnie odnosiła się do akowców (...), ona nienawidziła Polaków bardziej niż Niemców" (Rewizja nadzwyczajna - "Prokurator w czerwonej spódnicy", program I TVP, 11 stycznia 1999 r.). Warto przypomnieć w tym kontekście stwierdzenia słynnego lekarza polskiego żydowskiego pochodzenia Ludwika Hirszfelda w jego mało znanym liście do Jerzego Borejszy z dnia 27 października 1947 roku. Hirszfeld ubolewał w tym liście, że "nacjonaliści żydowscy nienawidzą Polaków bardziej niż Niemców i że świadomie lub nieświadomie idą w kierunku proniemieckim, tak jak to zresztą przewidziałem w mojej książce. (...) Jeśli nie podkreślam tych spraw publicznie, to dlatego tylko, by Żydom nie szkodzić i nie pogłębiać przepaści, którą kopie nacjonalizm żydowski pomiędzy Żydami i Polakami" (cyt. za B. Fijałkowska, Borejsza i Różański. Przyczynek do dziejów stalinizmu w Polsce, Olsztyn 1996, s. 139). Jeszcze inny przykład. Pułkownik Mateusz Frydman lżył bitego przez siebie więźnia słowami: "Jakim prawem wam Polakom zachciewa się niepodległości Polski?" (wg: Trzy dokumenty ujawniające mechanizmy przemocy i gwałtu w latach 1945-1947, paryskie "Zeszyty Historyczne" 1984, nr 47, s. 55).
Był jeszcze jeden cel ataków szczególnie nienawistnych ze strony żydowskich ubeków i politruków - walka z Kościołem katolickim, zarówno w imię ateizmu, jak i ze względu na wrogość do tej niejednokrotnie ostatniej barykady polskości. Na zawsze utkwiła mi w pamięci jakże symptomatyczna, ponura scena tej walki, zrelacjonowana w zbiorze wspomnień "Polacy w Rosji" przez Józefa Brancewicza z Białegostoku. Opisał on, jak 16 stycznia 1945 roku został aresztowany za przynależność do AK i oddany w miasteczku Świra w ręce miejscowej milicji, składającej się w 50 proc. z Żydów. I wtedy doszło do rzeczy szczególnie obrzydliwej. Józef Brancewicz wspominał: "Rozpoznałem w niej [w milicji - J.R.N.] mego kolegę ze szkoły podstawowej. Podszedł do mnie, uderzył kilkakrotnie w twarz, zerwał z szyi łańcuszek z medalikiem Matki Boskiej Ostrobramskiej i podeptał go nogami". Były też oczywiście rzeczy dużo drastyczniejsze - rozliczne przejawy bezwzględnego terroru przeciw katolickiej myśli i przeciw katolickiemu duchowieństwu: duchowni skazywani na śmierć, szkalowani i więzieni biskupi i sam Prymas Tysiąclecia. I wszystko to pod batutą najzajadlejszego wroga Kościoła w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego - osławionej Luny Brystygierowej, dyrektor V departamentu MBP. Jak na tle tych faktów wygląda inne twierdzenie Grossa, jakoby żydowskość różnych funkcjonariuszy UB, ich liczebność nie miały żadnego znaczenia?! Gdyby ich bowiem nie było, Polacy robiliby dokładnie to samo co oni (por.: Fear, s. 230-236). Gross całkowicie pomija tu tak wielkie znaczenie siły antypolonizmu czołowych bezpieczniaków żydowskich. Antypolonizmu, który uczynił z nich szczególnie skuteczne narzędzie Stalina w walce z polskim patriotyzmem, tradycjami narodowymi, polskością. I w walce z Kościołem katolickim. Podobnej zajadłości antypolskiej i antykatolickiej na ogół trudno było oczekiwać od rdzennych Polaków, poza skrajnymi renegatami. Tym cenniejszymi dla Sowietów w tej sytuacji stawały się setki bezpieczniaków żydowskiego pochodzenia, pozbawionych jakichkolwiek skrupułów w zwalczaniu polskości i katolicyzmu.

Świadectwa przeciw fałszom Grossa
Wyjątkowa hucpa, z jaką Gross stara się - wbrew prawdzie historycznej - maksymalnie pomniejszyć rolę Żydów w UB i w ogóle w całokształcie życia publicznego Polski zwanej ludową, zmusza do kolejnego sięgnięcia do większej liczby świadectw różnych autorów. Świadectw na ten sam temat, o którym pisze Gross, ale o jakże odmiennym, wręcz przeciwstawnym wydźwięku! Przypomnijmy najpierw jakże wymowne oceny emigranta z 1968 roku, byłego oficera informacji wojskowej żydowskiego pochodzenia Michała Chęcińskiego. Autor ten, świetnie znający - z autopsji - sytuację w Polsce po 1944 roku, jednoznacznie pisał o wykorzystaniu przez Sowietów komunizujących Żydów w akcji zniewalania Polski. Już na początku książki Chęciński zwracał uwagę na bardzo istotny czynnik sprzyjający awansowi żydowskich komunistów wśród kadr szkolonych w latach 1942-1944 na Polskę: "(...) oficerowie NKWD, zajmujący się szkoleniem i indoktrynacją polskich kadr, często faworyzowali Żydów, uważanych za mniej zagrożonych polskimi odchyleniami nacjonalistycznymi czy uprzedzeniami antyrosyjskimi" (M. Chęciński, Poland. Communism. Nationalism. Antisemitism, New York 1982, s. 11).
W dalszej części książki (s. 63) Chęciński akcentował m.in.: "Narodowe mniejszości, a mianowicie Żydzi, Ukraińcy i Białorusini w przypadku polskim, grały wyróżniającą się rolę w brutalnym dławieniu krajowców przez polską tajną policję. (...). Żydzi, a specjalnie ci z żydowskimi nazwiskami czy uderzającymi cechami żydowskimi, mogli być umieszczani na najbardziej kontrowersyjnych stanowiskach (na przykład tych zajmujących się sprawami Kościoła czy kampanią przeciw politycznemu podziemiu) i w ten sposób przekształcać antyreżimowe uczucia w antysemickie. Taka polityka była realizowana nie tylko w Polsce, lecz wszędzie w Europie Wschodniej, gdzie nowe rządy, rządzące tylko dzięki wojskowemu poparciu armii sowieckiej, były traktowane jako marionetkowe przez podległe im narody". Chęciński podkreślał przy tym (op. cit., s. 64), że Żydzi w bezpiece wydawali się "mniej podatni na przynęty polskiego nacjonalizmu, od którego nie wydawali się być w pełni wolni nawet najbardziej nieposzlakowani polscy komuniści". Dodajmy w tym kontekście, że Stalin nieprzypadkowo wolał postawić na żydowskich komunistów w Polsce przeciw Gomułce w 1948 roku. Wskazując na to, że Żydzi wracający do Polski byli pozbawieni rodzin i własności, Chęciński pisał (op. cit., s. 64): "Ich osobista lojalność szła do ludzi, którzy dali im nie tylko cenne przywileje materialne, lecz również i okazję zemszczenia się na każdym, kogo podejrzewali o to, że współdziałał w katastrofach, które spadły na ich rodziny".
Warto przypomnieć tu również ważne oceny innego autora żydowskiego pochodzenia, Stanisława Krajewskiego, jednego z czołowych przedstawicieli mniejszości żydowskiej w dzisiejszej Polsce, współprzewodniczącego Rady Chrześcijan i Żydów. W tekście publikowanym pod pseudonimem Abel Kainer w KOR-owskiej podziemnej "Krytyce" Krajewski pisał m.in.: "Większość Żydów pozostających w Polsce akceptowała 'budowę socjalizmu'. Większość nie-Żydów nie godziła się na to. Jakkolwiek duża jest ta dysproporcja, wynikała ona głównie z tego, że społeczność żydowska miała szczególną właściwość: antykomuniści się w niej nie utrzymywali. Bo wyjeżdżali (...)" (por. tekst A. Kainera: Żydzi a komunizm, "Krytyka" 1983, nr 15, s. 194). Porównajmy te uwagi Kainera (Krajewskiego) z nachalnym kłamstwem Grossa (s. 221), jakoby sympatie dla komunizmu "były minimalne" wśród Żydów w Polsce.
Nieco dalej A. Kainer pisał: "(...) W praktyce realizacja reform przeradzała się w sowietyzację, propaganda uniwersalizmu - w rusyfikację. Wśród Polaków wywoływało to opory natury narodowej i religijnej. Otóż wydaje się, że wśród Żydów były one - przeciętnie rzecz biorąc - stosunkowo mniejsze. Asymilujący się Żydzi byli mniej od Polaków uczuleni na utratę niezawisłości państwowej i na zagrożenie polskich tradycji narodowych" (por. A. Kainer, op. cit., s. 195). Kainer (Krajewski) podjął w swym tekście również sprawę tak znaczącej obecności Żydów w bezpiece, pisząc m.in.: "Istotnie, poważną część kierowniczych stanowisk w MBP za czasów Bieruta zajmowali Żydzi czy ludzie pochodzenia żydowskiego. Jest to fakt, którego nie wolno pomijać, fakt mało znany na Zachodzie, niezbyt chętnie wspominany przez Żydów w Polsce. Jedni i drudzy chętniej niż o tym mówią o antysemityzmie Stalina (sprawa lekarzy itp.)" (por.: tamże, s. 196). Dokładnie to samo, co dzisiaj robi Gross, starając się maksymalnie zanegować rolę Żydów w UB. Kainer przypomniał w swoim tekście również, jak to "pewien rabin rzucił jednemu z przesłuchujących go oprawców w urzędzie bezpieczeństwa: 'Przez takich jak ty będą w Polsce pogromy' (...)" (tamże, s. 198). W dalszej części tekstu A. Kainer akcentował: "Pamiętajmy jednak, że na atmosferę stosunków polsko-żydowskich wpływały takie okoliczności jak związki Żydów z bolszewikami, a potem z wojskami radzieckimi. Udział Żydów w elicie władzy i w aparacie represji, 'rządy mełamedów', niejednakowo rzetelny stosunek do rewolty getta warszawskiego i do powstania warszawskiego, procesy ateizacji i rusyfikacji (wiązane z Żydami, którzy istotnie rzadziej mieli opory wobec tych dążeń), wreszcie nie pozbawione domieszki spraw żydowskich zjawiska walki z odchyleniem prawicowo-nacjonalistycznym (...)" (por.: tamże, s. 198). Dziwne, że tak dobrze znający prawdę o stosunkach w dobie stalinowskiej Stanisław Krajewski jak dotąd nie zaprotestował przeciwko antypolskim potwarzom Grossa. Równie dziwny jest dla mnie brak publicznego protestu przeciwko kłamstwom Grossa na temat stosunku Kościoła katolickiego do Żydów w czasie wojny ze strony Adama Daniela Rottfelda. Przypomnijmy, że ten ostatni minister spraw zagranicznych w rządach postkomunistycznych w czasie wojny został uratowany dzięki schronieniu w klasztorze. Znalazł czas na sygnowanie niegodnego listu atakującego obecnego prezydenta RP, a jakoś nie może znaleźć czasu na danie świadectwa o tych, którzy go uratowali w czasie wojny. A przecież jako zajmujący się tematyką międzynarodową przez dziesięciolecia i były minister spraw zagranicznych najlepiej wie, jakie szkody wizerunkowi Polski przynoszą tak nagłaśniane kalumnie Grossa.
Przypomnijmy tu także oceny zawarte w książce słynnego dziennikarza żydowskiego z USA Johna Sacka, zawarte w jego tak ważnej, a tak niegodnie przemilczanej książce głębokiego żydowskiego samorozrachunku - "oko za oko": "W miejscach takich jak Gliwice Polacy stawali przy więziennych ścianach, a ludzie z Wydziału Wykonawczego przywiązywali ich do wielkich żelaznych pierścieni, mówili: 'Gotów! Cel! Pal!', zabijali ich i ostrzegali polskich strażników: 'Trzymajcie język za zębami!'. Strażnicy, jako Polacy, nie byli tym zachwyceni, ale Jakubowie, Josefowie i Pinkowie z wyższych szczebli Urzędu pozostali wierni Stalinowi, ponieważ uważali się za Żydów, nie zaś za polskich patriotów. Oto, dlaczego Dobra Wróżka Stalin (...) zatrudnił wszystkich Żydów i umieścił ich w Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego, swojej instytucji w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej [podkr. J.R.N.].
I oto w 1945 r. Polacy stanęli do walki z Urzędem. Jęli zabijać Żydów z Wywiadu, Śledczego i Więziennictwa. Żydzi doszli do wniosku, że ci Polacy są antysemitami, Polacy utrzymywali, że nie, że są tylko anty-Urzędowi" (J. Sack, Oko za oko, Gliwice 1995, s. 228-229).
Wcześniej, w tej samej książce (s. 96) Sack pisał: "(...) dlaczego więc Stalin był stronniczy wobec Żydów (...). Z jego rozkazu pewien Żyd, którego ojciec zginął w Treblince, miał zostać szefem Urzędu Bezpieczeństwa, a szefami wszystkich jego departamentów mieli także zostać Żydzi, aczkolwiek od tego momentu ich nazwiska nie miały być żydowskie, tylko takie jak 'generał Romkowski' albo 'pułkownik Rożański'. Z czasem ci ludzie wyznaczyli wszystkich dowódców bezpieczeństwa w Polsce".
Takim jak Gross wybielaczom roli Żydów w UB i w stalinizacji Polski warto przypomnieć również inne, jakże prawdziwe i uczciwe świadectwo Polaka żydowskiego pochodzenia Andrzeja Wróblewskiego (do roku 1940 noszącego rodowe nazwisko Fejgin). Andrzej Wróblewski, wybitny krytyk teatralny, ojciec Andrzeja Krzysztofa Wróblewskiego, redaktora "Polityki", i dziadek naczelnego redaktora "Newsweeka" Tomasza Wróblewskiego, stanowczo protestował przeciw relatywizowaniu spraw odpowiedzialności za UB. Jednoznacznie akcentował: "Proporcjonalnie więcej było Żydów wśród katów niż wśród ofiar. I chociaż nie wszyscy byli równie gorliwi, to jednak w powszechnym odbiorze postrzegana była ich aktywność. Przeważnie przedwojenni komuniści, często ze stażem więziennym, byli zaślepieni wiarą, że rzeczywiście biorą udział w walce o nowy wspaniały świat. Nie zdawali sobie sprawy, że swoim postępowaniem wywołają zjawisko antysemityzmu (...)" (por. A. Wróblewski, Być Żydem, Warszawa 1993, s. 181). W innym miejscu swej książki Wróblewski ubolewał, że w 1968 roku "pod płaszczykiem dotkniętej godności wyjeżdżali z kraju Żydzi, którzy służyli w UB, byli sędziami czy prokuratorami z rękami umazanymi po łokcie we krwi". Najwybitniejszy chyba polski twórca pochodzenia żydowskiego Leopold Tyrmand tak pisał w 1972 roku w swej świetnej, a tak niegodnie przemilczanej dotąd w Polsce "Cywilizacji komunizmu": "Amerykańskie uniwersytety przygarniają dziś Żydów, którzy przez prawie 25 lat swych służb w policjach politycznych Europy Wschodniej ciężko prześladowali ludzi - w tym także innych Żydów - walczących o prawo do niezawisłości sumienia. Dziś Żydzi ci chronią się za swe niegdyś tak łatwo zapomniane żydostwo. Fakt, że w Polsce w 1968 roku przypomniano im nagle i brutalnie, że są Żydami, jest faktem groźnym i odrażającym, wymagającym napiętnowania i potępienia. Ale nie czyni z nich ludzi godnych szacunku, a nawet współczucia, a już zupełnie nie upoważnia do solidaryzowania się z nimi. (...). Ludzie ci nie mają moralnego prawa do obrony, przede wszystkim jako niestrudzeni architekci tej rzeczywistości, w której po 25 latach dojść mogło do tak karykaturalnych zwyrodnień myśli i pojęć, jako inżynierowie tej struktury, w której monstrualne kłamstwo tak łatwo jest uczynić prawem życia. Trudno jest zapomnieć ich fanatyczną wiarę w zło, jaką głosili w komunistycznych gazetach, książkach, artykułach, filmach (...)" (L. Tyrmand, Cywilizacja komunizmu, Londyn 1972, s. 220-221).
Znany pisarz żydowskiego pochodzenia Kazimierz Brandys, skądinąd skłonny do różnych uogólnień w duchu antypolonizmu, pisał na łamach paryskiej "Kultury" z 1983 roku: "W Polsce powojennej i Żydów nie było. Nieliczni z nich ocaleli głównie na terenie Rosji Radzieckiej. Po powrocie do Polski ci zagubieni, biedni ludzie popełnili wielki błąd. Pozwolili użyć się jako narzędzie stalinizmu. Zapłacili za to straszliwą cenę. W społeczeństwie antysemityzmu nie było, pojawił się on natomiast w rządzącej partii... Fatum ciążące przez wiele lat nad narodem żydowskim dało znać o sobie w ustroju, za którego głównych twórców uchodzili w światowej opinii właśnie Żydzi. (...) Może nie opłakano w Polsce zamordowanych Żydów, bo przyszli inni, żywi? Ci, którzy przybyli z obcą armią, by aresztować i rządzić? Na cmentarzach zostały szczątki kamiennych tablic, ale już nie duchy żydowskie krążyły w miasteczkach, lecz wieść, że Rosjanie przywieźli nowych Żydów przebranych, o zmienionych nazwiskach, Żydów w rogatywkach, którzy zdjęli koronę z głowy białego orła i kazali rozlepić na rynkach plakaty z napisem 'AK - zapluty karzeł reakcji'. Więc może strach i nienawiść zastąpiły litość" (por. K. Brandys, Miesiące, "Kultura" 1983, nr 6, s. 80-81).
I jeszcze jedno bardziej obiektywne spojrzenie ze strony żydowskiej na te same sprawy, zademonstrowane w książce Rity Pragier przez plastyczkę, malarkę Irenę Molgę. Odpowiadając na pytanie Rity Pragier, dlaczego wielu Żydów tkwiło w UB, Molga mówi: "Duża część - to byli ludzie durni. Nie mający rozeznania w realiach. Kiedy im mówiono, że ktoś jest bandytą - wierzyli. Chłopcy bez wykształcenia. Tresowani do jednego celu. Przed wojną i podczas wojny lżeni i poniżani. I nagle taki dostał stopień oficera! Władzę nad ludźmi! I sklep za żółtymi firankami" (R. Pragier, Żydzi czy Polacy, Warszawa 1992, s. 147). W raporcie emisariusza z kraju dla MSW w Londynie pisano 7 lutego 1946 roku: "Żydzi (...) w 100% są na służbie sowieckich interesów. (...) Opanowali kierownicze stanowiska w ministerstwach, prokuraturze, UB, sądownictwie i wojsku oraz w przemyśle" (cyt. za: J. Żaryn, Hierarchia Kościoła katolickiego wobec relacji polsko-żydowskich w latach 1945-1947, [w:] Wokół pogromu kieleckiego, IPN, Warszawa 2006, s. 89). Niewątpliwie przesadna była ocena o tym 100-procentowym jakoby oddaniu Żydów sowieckim interesom. Pokazywała jednak, do jakiego stopnia utożsamiano Żydów z reżimem w ówczesnych kręgach niepodległościowych. Przypomnijmy tutaj jednak jakże znamienną opinię Czesława Miłosza, trudnego do oskarżenia o antysemityzm, Miłosza, na którego wiersz tak chętnie powołuje się Gross w swych antypolskich uogólnieniach. Otóż właśnie C. Miłosz stwierdził w prawie nieznanym w Polsce (poza moimi tekstami) wywiadzie dla wydawanego w USA żydowskiego czasopisma "Tikkun" (nr 2 z 1987 r.), mówiąc o żydowskich komunistach: "Oni zajęli wszystkie czołowe pozycje w Polsce, również w bardzo okrutnej policji bezpieczeństwa, ponieważ byli po prostu bardziej godni zaufania niż miejscowa ludność" ("They occupied all the top positions in Poland and also in the very cruel security police, because they were more reliable, simply, than the local population"). W tym stwierdzeniu Miłosz wyraźnie przesadził, bo były jednak i nieżydowskie postacie na szczycie zarówno partii komunistycznej, jak i UB (choćby Bierut i Radkiewicz). Generalnie jednak Miłosz trafnie ocenił wyjątkową, dominującą rolę komunistów żydowskiego pochodzenia w stalinizacji Polski.
Warto przypomnieć również inne stwierdzenie Miłosza: "Pierwsze kadry polskiej komunistycznej partii w 1945... były złożone z ludzi w mundurach, w bardzo dużej proporcji będących intelektualistami żydowskiego pochodzenia (...). Rosjanie traktowali ich jako najbardziej niezawodne narzędzie w realizacji sowieckich pragnień, uważając, że będą oni mniej skłonni do polskiego patriotyzmu ze względu na dyskryminację, której poddawali ich polscy prawicowcy przed wojną" (cyt. za: S. Kirshner, Circumstances surrounding 1946 pogrom remain a mystery, "The Canadian Jews News" z 4 lipca 1996 r.). Przypomnijmy też, co pisała przed laty znana publicystka żydowskiego pochodzenia Alina Grabowska, po 1989 roku "wsławiona" jako tropicielka rzekomego polskiego antysemityzmu. Otóż jeszcze w 1969 roku napisała ona w paryskiej "Kulturze": "W pierwszych latach powojennych (a nawet i później) znakomitą, niestety, większość pracowników UB stanowili Żydzi" (A. Grabowska, Raj utracony - raj odzyskany, "Kultura" 1969, nr 12, s. 127). Jakże wymowne było stwierdzenie takiego słynnego znawcy historii Polski jak prof. Norman Davies. Napisał on wręcz o "tysiącach polskich Żydów, którzy stracili twarz poprzez związanie się z okrutnym powojennym reżimem stalinowskim" (por. tekst N. Daviesa w "The New York Review of Books", 20 listopada 1986).
Można by długo wyliczać podobne oceny roli Żydów w UB i polskim życiu publicznym. Oto na przykład świadectwo najwybitniejszej chyba polskiej pisarki owego okresu Marii Dąbrowskiej, zapisane w jej dzienniku pod datą 17 czerwca 1947 roku: "UB, sądownictwo są całkowicie w ręku Żydów. W ciągu tych przeszło dwu lat ani jeden Żyd nie miał procesu politycznego. Żydzi osądzają i na kaźń wydają Polaków". Niemal dziewięć lat później - 27 maja 1956 roku - ta sama Dąbrowska zapisywała (Dzienniki powojenne, Warszawa 1996, t. I, s. 147):
"Ostatnimi tygodniami byłam w Nieborowie w towarzystwie samych Żydów oprócz Anny i Bogusia. Częste ich rozmowy o wzrastaniu antysemityzmu. Czemu dziś sami są częściowo winni - bo jak można było dać sobą obsadzić wszystkie 'kluczowe pozycje' życia Polski: prokuratury, wydawnictwa, ministerstwa, władze partii, redakcje, film, radio itp.". Bardzo podobne w swej wymowie były zapiski Stefana Kisielewskiego z późniejszego okresu. W dzienniku pod datą 18 października 1968 roku pisał on: "20 lat temu powiedziałem Ważykowi, że to, co robią Żydzi, zemści się na nich srodze. Wprowadzili do Polski komunizm w okresie stalinowskim, kiedy mało kto chciał się tego podjąć z gojów". Niewiele później, 4 listopada 1968 roku, Kisielewski zapisał w swym "Dzienniku": "Po wojnie grupa przybyłych z Rosji Żydów - komunistów (Żydzi zawsze kochali komunizm) otrzymała pełnię władzy w UB, sądownictwie, wojsku, dlatego że komunistów nie-Żydów prawie tu nie było, a jeśli byli, to Rosja się ich bała. Ci Żydzi robili terror, jak im Stalin kazał".
Znany intelektualista katolicki Bohdan Cywiński tak oceniał rolę Żydów w stalinizacji Polski na łamach podziemnego periodyku "Głos" w kwietniu 1985 roku: "Fakty manifestacyjnego popierania władzy komunistycznej przez Żydów zaraz po wojnie, wyjątkowe nagromadzenie osób pochodzenia żydowskiego w aspekcie władzy, a zwłaszcza najbardziej znienawidzonych społecznie resortach bezpieczeństwa i propagandy oraz mnogość przykładów szczególnej ich wrogości wobec przejawów polskiego szacunku dla narodowej tradycji - wszystko to w jakiejś mierze pozostało w świadomości starszych pokoleń, powodując zrozumiałe urazy". Z kolei słynny katolicki intelektualista na emigracji ojciec Józef M. Bocheński akcentował na łamach paryskiej "Kultury" (nr 7-8 z 1986 r.): "Jak wiadomo władza leżała w dużej mierze w ich [Żydów - J.R.N.] rękach po zajęciu Polski przez wojska sowieckie - w szczególności pewni Żydzi kierowali policją bezpieczeństwa. Otóż ta władza i ta policja jest odpowiedzialna za mord bardzo wielu spośród najlepszych Polaków. Polacy mają, moim zdaniem, znacznie większe prawo mówić o pogromie Polaków przez Żydów niż Żydzi o pogromach polskich". I jeszcze jeden przykład, pochodzący spod pióra słynnej publicystki emigracyjnej Aleksandry Stypułkowskiej: "(...) aparat bezpieczeństwa - zwłaszcza w najczarniejszym okresie - był głównie obsadzany przez komunistów żydowskiego pochodzenia" (A. Stypułkowska, Palące sprawy, londyńskie "Wiadomości" z 26 maja 1968 r.).
Na koniec tych świadectw warto przypomnieć prawdziwie żałosno-groteskową, wręcz godną Grossa próbę usprawiedliwienia roli Żydów w UB, dokonaną w swoim czasie przez dogmatycznego żydowskiego historyka Artura Eisenbacha. Znalazła się ona w tekście zamieszczonym w cytowanej już książce R. Pragier "Żydzi czy Polacy". W zamieszczonej tam (s. 50) wypowiedzi Eisenbach stwierdził m.in.: "Można było dostać pracę wszędzie. Nawet w wojsku i ministerstwach, i w bezpiece. No tak! Żydzi byli wszędzie. Ale czy dlatego, że ktoś był Żydem, miał wejść do mysiej dziury i w niej czekać? (...) Dlaczego trwali na swych stanowiskach w latach stalinowskich? Każdy gdy gdzieś się dostał, to chciał trwać, a nie odchodzić". Mówiąc o zmianie sytuacji w 1956 roku, Eisenbach stwierdził: "Nastroje wtedy były pogromowe. (...) Ludzie otworzyli wtedy usta. Karta się odwróciła. Zaczęli mówić ci, którzy dotąd milczeli. Ludzie skrzywdzeni, np. AK-owcy. Ale także prawica i ciemnogród". I tak to jednym ciągiem Eisenbach zestawił prawicę i ciemnogród, wyraźnie ubolewając, że także prawica zaczęła mówić.
P.S. Przy okazji jeszcze jedno sprostowanie do tekstu Grossa. W moim tekście z 16 sierpnia 2006 roku cytowałem wypowiedź Grossa o wysokich funkcjonariuszach MBP żydowskiego pochodzenia. Gross, skądinąd pomniejszający wciąż ich liczebność, równocześnie parokrotnie pisze o żydowskim pochodzeniu zastępcy dyrektora departamentu śledczego Adama Humera (s. 227, 236), a raz (na s. 236) wymienia Humera na pierwszym miejscu wśród wysokich funkcjonariuszy MBP - Żydów. Twierdzenie Grossa o żydowskim pochodzeniu Humera nie znajduje potwierdzenia w innych źródłach.
Kolejna część cyklu ukaże się w następnym tygodniu.

prof. Jerzy Robert Nowak, Nasz Dziennik, 2006-08-19

powrot