"PomysÅ‚owość" Grossa w wymyÅ›laniu dowodów istnienia "skrajnego polskiego antysemityzmu" nie ma granic. Jedna z jego najbardziej obÅ‚Ä™dnych polakożerczych tez dowodzi rzekomego powszechnego polskiego ostracyzmu wobec Sprawiedliwych, tj. ludzi, którzy ratowali Å»ydów w czasie wojny. Ten "ostracyzm" i "pogarda" wobec tych ludzi miaÅ‚y, wedÅ‚ug Grossa, wynikać z rzekomego bardzo wielkiego wpÅ‚ywu w Polsce nastrojów antysemickich. MiaÅ‚y one być szczególnie mocno upowszechniane przez tych, którzy wzbogacili siÄ™ na mieniu zagrabionym Å»ydom, nierzadko dziÄ™ki ich mordowaniu. Efektem siÅ‚y tego polskiego antysemityzmu miaÅ‚o być doprowadzenie do tego, że wszystkich tych, którzy nie doÅ‚Ä…czali do rabowania Å»ydów, traktowano jako wyrzutków spoÅ‚ecznych (social outcasts, por. s. 251).

Według Grossa, udzielanie Żydom pomocy sprawiało, że pomagający byli rzekomo wyrzucani poza nawias polskiego społeczeństwa. Tę antypolską tezę Gross wielokrotnie powtarza, starając się ją maksymalnie nagłośnić z typową dla siebie łopatologią, począwszy od pierwszych stron książki (s. IX, X, XI, XII), po końcowe strony książki (por. np. s. 251, 252, 260, 261).
Aby pokazać, jak straszny jakoby był i jest "polski antysemityzm", Gross powołuje się na rzekome powszechne obawy przed przyznaniem się do pomagania Żydom, zauważalne u bardzo wielu osób już w pierwszych latach powojennych. Skrzętnie milczy przy tym o tym, jakie były rzeczywiste powody przemilczania roli odegranej w ukrywaniu Żydów. Otóż wcale nie wynikały one z rzekomego powszechnego antysemityzmu otoczenia (sąsiadów), lecz ze strachu przed ewentualnymi represjami komunistycznych władz. Bardzo szybko zauważono, że NKWD i polska bezpieka konsekwentnie aresztują te osoby, które pomagały Żydom. Co było przyczyną tych aresztowań? Otóż komunistyczne władze wychodziły z dość szczególnego założenia. Pomagał Żydom w czasie wojny i nie został przy tym złapany... To znaczy, że dobrze zna się na konspirowaniu i organizowaniu tajnych kryjówek. Wtedy skutecznie pomagał Żydom, to teraz równie skutecznie może pomagać ludziom z niepodległościowego podziemia.
Innym źródłem strachu przed przyznawaniem się do wojennej pomocy Żydom były obawy przed ewentualnym ujawnieniem swoich wojennych związków z tak prześladowaną wówczas główną siłą konspiracyjną doby wojny - Armią Krajową, czy z innymi organizacjami patriotycznymi Państwa Podziemnego. Pisał o tym historyk Marek Jan Chodakiewicz, wskazując na metody stosowane przez Urząd Bezpieczeństwa w latach 40. czy 50.: "Wówczas dobroczyńca Żydów mógł się spodziewać pytań w rodzaju:
'A jaka organizacja kazała wam pomagać Żydom? Co z tego macie, dolary czy złoto?' Jak wiemy, w tym okresie tylko PPR uchodziła za 'politycznie poprawną' organizację. Udział w innych strukturach równał się zbrodni. Również posiadanie dolarów było przestępstwem, nawet jeżeli nie pochodziły one od Żydów, tylko z własnych oszczędności. Każde podejrzenie o współpracę z podziemiem niepodległościowym mogło prowadzić do rewizji bądź aresztowania. Było to jednym z powodów, dla których natychmiast po wojnie Polacy - dobroczyńcy nie chcieli się przyznawać do tego, że pomagali Żydom" (M.J. Chodakiewicz, Żydzi i Polacy 1918-1955, Warszawa 2000, s. 230-231).
Przypomnijmy tu, że UB aresztowało jako rzekomych "kolaborantów" licznych członków Żegoty, głównej struktury pomocy Żydom, zorganizowanej przez AK (por. I. Tomaszewski, T. Werbowski, Żegota. The Rescue of Jews in Wartime Poland, Montreal 1994, s. 105, 155-156).
Głoszona przez Grossa tak usilnie teoria o rzekomym strachu tych, którzy ratowali niegdyś Żydów, przed ujawnianiem tego, została ostatnio mocno podważona, i to z dość nieoczekiwanej strony. Mam na myśli tekst w najnowszym "Newsweeku" (nr z 13 sierpnia), a więc w tym samym tygodniku, który tak niedawno z werwą wybraniał Grossa przed krytykami. Ukazał się tam tekst Jerzego Danilewicza "Bali się, ale ratowali", opisujący rozmowy z mieszkańcami wsi Mulawicze, położonej 15 kilometrów od Bielska Podlaskiego. O tej wiosce pisał Gross we wstępie (s. XI-XII), powołując się na prowadzone w latach 70. badania dr Aliny Całej, skądinąd jednej z najzajadlejszych tropicielek "polskiego antysemityzmu". Doktor Cała głosiła, jakoby mieszkańcy Mulawicz, którzy uratowali żydowskiego chłopca przed śmiercią, do dziś "z lękiem ukrywają" ten fakt z obawy przed społecznym ostracyzmem. Dziennikarz "Newsweeka", Danilewicz, przekonał się w czasie swych rozmów w wiosce Mulawicze, że jej "mieszkańcy zaprzeczają, aby kiedykolwiek po wojnie obawiali się czy wstydzili udzielania pomocy Żydom". Zacytował również wypowiedź sołtysa Mulawicz, Lachowskiego, który stwierdził, że "trudno mu uwierzyć, aby kiedykolwiek ktoś w wiosce miał opory przed opowiadaniem historii ocalenia. - U nas ludzie opowiadali i opowiadają ją wszystkim dookoła, po wielokroć" - przekonuje i tłumaczy, że to była jedna z najdonioślejszych rzeczy, jaka zdarzyła się w historii Mulawicz. Przyparta do muru dr Cała próbowała w rozmowie z "Newsweekiem" wyjaśnić swą "wpadkę" słowami: "Należy się cieszyć, że tak zmieniły się nastroje". Powołujący się na rzekomy wynik badań dr Całej Gross niedawno kolejny raz nagłośnił swą wyssaną z palca tezę. Powiedział podczas debaty w TVN 24 6 lipca 2006 r., jakoby nadal "bardzo wiele osób boi się przyznać do tego, że pomagało Żydom, bojąc się ostracyzmu społecznego. Ja to badam". "Wpadka" z Mulawiczami pokazuje, jak "szczególne" są to badania i jak mizerna ich rzekoma wartość naukowa!

Fałszerz "selekcjoner"
Jedną z najbardziej patologicznych metod pracy Grossa jest oparcie jego "pisarstwa" na tendencyjnej selekcji materiałów, dobieranych wyłącznie pod kątem zgodności z góry podjętą tezą. W imię tej selekcji Gross niezwykle często ucieka się do półprawd, a nawet pełnych kłamstw, świadomie manipulując cytatami. Na przykład z żelazną konsekwencją cytuje ze źródeł wyłącznie to, co potwierdza tylko jedną, nachalnie eksponowaną przez niego stronę medalu, przemilczając wszystko to, co pokazywałoby inne, nielubiane przez niego prawdy. Za szczególnie oburzającą praktykę pisania Grossa trzeba uznać wybiórcze wyjmowanie z danego źródła tylko tego, co ma potwierdzić antypolskie fobie autora, zarzuty antysemityzmu. Towarzyszy temu cyniczne świadome przemilczanie występujących w tym samym źródle nawet najszerzej omawianych rzeczy, ale niewygodnych dla Grossa. Choćby takich jak pokazanie przyczyn nasilania się antyżydowskości, wynikłych z konkretnego niegodnego zachowania się jakichś środowisk żydowskich. Według Grossa, Żydzi muszą być pokazywani wyłącznie w tonacji niewinnych gnębionych ofiar i basta. Jeśli zaś jakieś fakty wyrażają rzeczy z gruntu odmienne na ten temat, to tym gorzej dla takich faktów. Oto cała podstawowa istota pisarstwa Grossa jako fanatycznie tendencyjnego fałszerza historii, po orwellowsku przemilczającego wszystkie niewygodne fakty. Przytoczę tu kilka jakże wymownych przykładów tej oszukańczej wybiórczości.
Na przykład Gross pięciokrotnie łopatologicznie powołuje się na ten sam fragment drugiej części raportu kuriera Jana Karskiego z lutego 1940 r., zwracający uwagę na niechęć znaczącej części Polaków do Żydów i gotowość do współdziałania przeciw Żydom nawet z niemieckim okupantem (por. Fear, s. 133, 176, 177, 247, 250). Powoływanie się na raport Karskiego jako słynnego kuriera Polskiego Państwa Podziemnego jest najwyraźniej wykorzystywane przez Grossa jako wielka maczuga przeciw "polskiemu antysemityzmowi", ma być jednym z koronnych dowodów siły tego antysemityzmu. Tak, aby tym mocniej ostrzec przed nim amerykańskich czytelników. Tylko że... i tu mamy kolejny przykład głębokiej nieuczciwości moralnej - autor "Strachu" całkowicie przemilcza szeroko opisane przez Karskiego przyczyny nasilenia się nastrojów antyżydowskich w Polsce. Karski przedstawił je bardzo konkretnie w pierwszej części tego samego raportu z lutego 1940 r., na który po tylekroć powołuje się Gross w swojej książce. Jakże wymowne i podłe zarazem w tej sytuacji jest zastosowane przez Grossa przemilczenie tak ważnych, tak wiele tłumaczących twierdzeń Karskiego na temat kolaborowania dużej części Żydów z Sowietami na Kresach Wschodnich po 17 września 1939 r.: "(...) Stosunek Żydów do bolszewików uważany jest przez polskie społeczeństwo za bardzo pozytywny. Uważa się powszechnie, że Żydzi zdradzili Polskę i Polaków, że w zasadzie są komunistami, że przeszli do bolszewików z rozwiniętymi sztandarami. Istotnie w większości miast bolszewików witali Żydzi bukietami czerwonych róż, przemówieniami, uległymi oświadczeniami itp. (...). Gorzej już jest np. gdy denuncjują oni Polaków, polskich narodowych studentów, polskich działaczy politycznych, gdy kierują pracą milicji bolszewickich zza biurek lub są członkami tej milicji, gdy niezgodnie z prawdą szkalują stosunki w dawnej Polsce.
Niestety trzeba stwierdzić, że wypadki te są bardzo częste, dużo częstsze niż wypadki wskazujące na ich lojalność wobec Polaków czy sentyment wobec Polski (...). W zasadzie jednak w masie Żydzi stworzyli tu sytuację, w której Polacy uznają ich za oddanych bolszewikom i - śmiało można powiedzieć - czekają na moment, w którym będą mogli po prostu zemścić się na Żydach. W zasadzie wszyscy Polacy są rozżaleni i rozczarowani w stosunku do Żydów (...)" (por. szerzej tekst tej części raportu J. Karskiego w: J.R. Nowak, Przemilczane zbrodnie, Warszawa 1999, s. 235-236).
Gross przedstawił amerykańskim czytelnikom opisane przez Karskiego w drugiej części jego raportu nasilenie antyżydowskości, czyli to, co było skutkiem opisanego w pierwszej części raportu gromadnego kolaborowania Żydów z Sowietami na Kresach Wschodnich. Cynicznie przemilczał wobec nieświadomych faktów amerykańskich czytelników konkretne przyczyny wzrostu nastrojów antyżydowskich wśród Polaków. Jak ocenić taki sposób zafałszowywania wydarzeń? Chyba tylko jako podłość, dowodzącą łamania przez Grossa podstawowych zasad etyki naukowca. Przypomnijmy tu, że Gross jest swego rodzaju recydywistą w zafałszowywaniu pełnej wymowy raportu Karskiego. Pierwszy raz zrobił to już w książce "Upiorna dekada", gdzie całkowicie przemilczał całą tę część raportu Karskiego, która pokazywała żydowską kolaborację na Kresach. Tego typu metoda zirytowała nawet uczestniczkę dyskusji o jego książce na łamach filosemickiej "Więzi" Agnieszkę Magdziak-Miszewską. Stwierdziła ona jedznoznacznie pod adresem Grossa: "Jeśli pragnie się obalić mit powszechnej współpracy Żydów z Sowietami, to trudno to zrobić w sposób przekonujący, wybiórczo traktując na przykład relacje Karskiego, cytując te fragmenty, kiedy pisze on o antysemickich nastrojach w polskim społeczeństwie i opuszczając te, w których opisuje agresywne zachowanie Żydów wobec Polaków pod okupacją sowiecką. To jest po prostu kontrproduktywne" (por. Polacy i Żydzi w upiornej dekadzie, "Więź" 1999, lipiec, s. 5). W "Strachu" - książce dla Amerykanów - Gross poszedł "na całość" w fałszach, całkowicie przemilczając sprawę kolaboracji dużej części Żydów z Sowietami.
Fałszerz "selekcjoner" Gross powtórzył swój sposób zafałszowywania obrazu wydarzeń także i przy cytowaniu raportu generała Stefana Roweckiego "Grota" do Londynu z 25 września 1941 r. Na s. 176 "Strachu" posłużył się cytatem z tego raportu dla poinformowania amerykańskich czytelników o nastrojach antyżydowskich w wielkiej części społeczeństwa polskiego. Tylko że znów całkowicie przemilczał, zgodnie ze swą "etyką" fałszerza historii podane w tym samym raporcie przez gen. Roweckiego bardzo jednoznaczne wyjaśnienie przyczyn nasilenia się powyższych nastrojów wśród Polaków. Otóż gen. Rowecki "Grot" pisał tam m.in.: "Kiedy w końcu 1939 r. wróciło z tułaczki wielu świadków z różnych sfer społecznych, to opowiadania ich o zachowaniu się nie tyle wojsk sowieckich, ile wysługujących się bolszewikom Żydów wywołały w społeczeństwie polskim oburzenie i nienawiść do Żydów. Ujawniło się, że ogół żydowski we wszystkich miejscowościach, a już szczególnie na Wołyniu, Polesiu i Podlasiu, zanim jeszcze ustąpiły polskie oddziały, wywiesił flagi czerwone i ustawił bramy triumfalne na powitanie wojsk bolszewickich, że zorganizował samorzutnie rewkomy i czerwoną milicję, że po wkroczeniu bolszewików rzucił się z całą furią na urzędy polskie, urządzał masowe samosądy nad funkcjonariuszami państwa polskiego, działaczami polskimi, masowo wyłapując ich (...)" (cyt. za A. Żbikowski, w: Studia z dziejów Żydów w Polsce, Warszawa 1995, t. 2, s. 63). Dodajmy, że gen. Rowecki kilka dni później - 30 września 1941 r. - pisał w meldunku do rządu w Londynie, że współczucie dla Żydów zmalało "po zlaniu się obu okupacji i zaznajomieniu się przez ogół z zachowaniem Żydów na Wschodzie" (cyt. za K. Kersten, Narodziny systemu władzy. Polska 1943-1948", Paris 1986, s. 172).
Czytelników chyba nie zaskakuje przemilczenie tak wymownego fragmentu raportu gen. Roweckiego, jaki zacytowałem powyżej. Jakże zakłóciłby on bowiem malowany przez Grossa śnieżnobiały obraz niewinnych Żydów, gnębionych przez antysemickich Polaków. Na coś takiego wyrafinowany "poprawiacz" historii nie mógł sobie przecież pozwolić!
Inny przykład "wybiórczego", a faktycznie zafałszowującego selekcjonerstwa Grossa. Na s. 40, 179 i 180 odwołuje się on do zapisków dr. Zygmunta Klukowskiego z jego "Dziennika lat okupacji", zawierającego bardzo obiektywny, realistyczny opis wydarzeń wojennych "czasów pogardy" w jego rodzinnym Szczebrzeszynie. I znowu Gross sięga do Klukowskiego wyłącznie po to, by selektywnie przytoczyć opinie negatywne o zachowaniu Polaków, całkowicie pomijając jakże liczne zapiski dr. Klukowskiego o przejawach polskich zachowań szlachetnych i heroicznych. Na s. 40 czytamy u Grossa fragment z książki dr. Klukowskiego o rabowaniu przez polskich chłopów mieszkań żydowskich. Na s. 180 dowiadujemy się za dr. Klukowskim o udziale polskich mieszkańców - obok niemieckich żandarmów - w tropieniu ukrywających się Żydów. Na s. 179 Gross pisze, że dr Klukowski nie oszczędził w swych zapiskach roli odegranej w rabowaniu żydowskiej własności przez chłopów z terenu znanego jako Zamojszczyzna. Gross "oczywiście" nic nie pisze amerykańskim czytelnikom o przeżytej akurat przez tę Zamojszczyznę w czasie wojny wielkiej tragedii przymusowych wysiedleń polskich mieszkańców, ofiar niemieckiego terroru, o tragedii tysięcy polskich dzieci z tego regionu zabranych polskim rodzicom w celach germanizacji. Nie pisze, bo to pokazywałoby jakiś fragment polskiej martyrologii doby wojny, a Gross rezerwuje martyrologię wyłącznie dla Żydów. Przytaczając zapiski dr. Klukowskiego o rabowaniu przez polskich chłopów mienia żydowskiego, Gross starannie przemilcza inne zapiski tegoż lekarza, pokazujące, jak wielką cenę płacili Polacy za ukrywanie Żydów. Na przykład jakże wstrząsający jest zapis dr. Klukowskiego z 22 marca 1943 r.: "Przywieźli mi wczoraj ciężko rannego chłopa z Gruszki Zaporskiej. Przechowywał on u siebie sześciu Żydów z Radecznicy. Gdy zjawiła się policja, zaczął uciekać i wówczas został postrzelony. Dziś w nocy umarł. Żandarmeria nie pozwoliła wydać rodzinie zwłok i poleciła magistratowi pochować go jak bandytę (...) żandarmi (...) wkrótce po wypadku pojawili się w Gruszce i tu rozstrzelali żonę tego chłopa i dwoje dzieci: ośmioletnią dziewczynkę i trzyletniego chłopca". Jak już wcześniej pisałem, całkowicie przemilczał wobec amerykańskich czytelników, jak straszną cenę - własnego życia - płacili jako jedyni w Europie Polacy złapani przez Niemców na ukrywaniu Żydów. Notabene, tak chętnie wyszukujący u dr. Klukowskiego zapiski negatywnie świadczące o zachowaniu Polaków Gross skrzętnie zataja zapiski tegoż lekarza dotyczące niegodziwych zachowań niektórych Żydów. Na przykład zapis z 31 października 1942 r. o czterech wyrostkach żydowskich wyspecjalizowanych w tropieniu kryjówek swych żydowskich współbraci. Demaskując grabieże dokonane przez polskich chłopów, Gross jakoś nie zauważa opisanych przez dr. Klukowskiego przejawów bandytyzmu żydowskiego. Na przykład pod datą 26 listopada 1942 r. dr Klukowski zapisał: "Wśród 'bandytów' sporo jest Żydów". Pod datą 17 maja 1942 r. zanotował: "Wciąż słyszymy o napadach bandyckich, dywersyjnych itd. Pozawczoraj wieczorem był napad na pałac ordynata Zamoyskiego w Zwierzyńcu. Podobno brało w nim udział 8 uzbrojonych ludzi, wśród nich jeden Żyd z opaską na ramieniu". Warto tu dodać, że Gross, tak często piętnujący polskie "rabunki", całkowicie przemilczał mocno występujący od 1942 r. problem udziału wielu Żydów ukrywających się po lasach w bandach rabusiów, grabiących polskich chłopów. Odsyłam w tym kontekście do kilkunastu stron książki historyka Marka Jana Chodakiewicza, piszącego o tych bandach żydowskich rabusiów w oparciu o wspomnienia samych Żydów oraz raporty AK (por. M.J. Chodakiewicz, Żydzi i Polacy 1918-1955, Warszawa 2000, s. 250-264).
"Wybiórczość" Grossa dobrze ilustruje to, co cytuje z prozy znanego żydowskiego pisarza Adolfa Rudnickiego. Chętnie sięga do negatywnych wobec Polaków zapisków Rudnickiego z doby stalinowskiej, czasu, gdy pisarz ów pełnił niezbyt chwalebną rolę wśród różnych ówczesnych "inżynierów dusz" na usługach reżimu. Przemilcza zaś całkowicie jego późniejsze zapiski z okresu po 1956 r., kiedy ten sam Rudnicki występował w obronie Polaków przed negatywnymi generalizacjami. Odsyłam tu choćby do wydanej w 1960 r. książki Rudnickiego "Obraz z kotem i psem". Na s. 63 i 65 Rudnicki ostro sprzeciwiał się występującym już wówczas za granicą próbom wybielania okupacyjnych zachowań Niemców kosztem Polaków. Na s. 65 Rudnicki pisał: "Europa może nie czuć się odpowiedzialna za Hitlera, ale jest odpowiedzialna (...) i za naszych rodzimych hitlerowców także, których, co prawda, można było znacznie taniej kupić, za łach, za szmatę. Ale trzeba pamiętać, że jedna menda, jak zawsze w podobnych czasach, mogła więcej napsuć, aniżeli 1000 uczciwych ludzi naprawić. To wszystko nie stanowi usprawiedliwienia, ale usprawiedliwia nas i legitymuje fakt, iż z wyjątkiem faszystów i ONR, całe polskie olbrzymie podziemie polityczne [podkr. A.R.] pomagało Żydom, zwłaszcza po roku 1942, choć nie było pomocy poniżej kary śmierci". Można sobie oczywiście bez trudu wyobrazić, że taki tekst Rudnickiego świadczący o gotowości wielkiej części Polaków do poświęceń przy ratowaniu Żydów, bardzo nie odpowiadał antypolskiemu selekcjonerowi zza oceanu.

Fałsze o mieniu żydowskim
Redaktor Wojciech A. Wierzewski przypomniał w swej świeżej recenzji "Strachu" Grossa zachowanie tegoż autora przed kilkunastu laty, podczas spotkania w Nowym Jorku. Mówiąc tam o stosunkach polsko-żydowskich, Gross uzasadnił swą negatywną ocenę stosunku Polaków do Żydów dość obrazowo teorią wartościowania "do połowy zapełnionej szklanki". "Dla jednych - twierdził Gross - połowa szklanki to powód do radosnej satysfakcji - że jest w niej aż tyle. Dla mnie - podkreślił swoją sceptyczną ocenę wielkości pomocy Polaków dla Żydów - to raptem tylko tyle". Faktycznie nie ma takiej omawianej przez Grossa sfery stosunków polsko-żydowskich, której autor "Strachu" nie przedstawiałby według skrajnie przyczernionej wizji. Tej wizji, która każe mu wszędzie dopatrywać się, że ta szklanka jest "tylko na wpół pusta". Typowym pod tym względem jest kreślony przez Grossa obraz sprawy mienia żydowskiego w Polsce. Gross twierdzi, jakoby partia komunistyczna gotowa była dostarczyć immunitet dla tych, którzy "byli zamieszani w grabież żydowskiego mienia" i "nigdzie nie umieściła na swej agendzie sprawy zwrotu prywatnej własności dla prawowitych właścicieli" (s. 259, por. również s. 51). Tezy swej dowodzi jednak wyłącznie przez przytoczenie na s. 47-51 przykładów przejęcia żydowskiej własności komunalnej takiej jak budynki gminy żydowskiej, synagogi, cmentarze itp. i odmów jej zwrotu. Równocześnie jednak całkowicie przemilcza konkretne przykłady zachowań w sprawie żądania zwrotu prywatnej własności poszczególnych Żydów.
Przemilcza te sprawy świadomie i nieprzypadkowo, ponieważ kształtujący się tu obraz byłby częstokroć całkowicie odmienny od kreślonej przez niego czarnej wizji zachowań polskiego społeczeństwa. Na przykład historyk Stanisław Meducki wspominał, że na mocy ustawy z 6 maja 1945 r. Żydzi mogli łatwo i szybko odzyskiwać swoje majątki. Widoczne było to np. w Kielcach, gdzie bardzo szybko załatwiano każdy wniosek w sprawie zwrotu mienia żydowskiego (por. M. Pawlina-Meducka, Z kroniki utraconego sąsiedztwa: Kielce - wrzesień 2000, Kielce 2001, s. 202). S. Goldberg w wydanych w Tel Awiwie wspomnieniach bardzo chwali dogodne dla Żydów polskie rozstrzygnięcia prawne w owym czasie. Zachwala również wsparcie w tej sprawie dla Żydów okazywane przez Żyda ministra Emila Sommersteina (por. S. Goldberg, The Undefeated, Tel Aviv 1985, s. 215, 220). Historyk Marek Jan Chodakiewicz pisał o przypadkach, gdy próby odzyskania przez Żydów własności natrafiały na opór użytkujących ją polskich właścicieli: "Żydzi zmuszeni byli zwracać się do władz komunistycznych i sowieckich o pomoc. Czasami komuniści rozwiązywali takie konflikty siłowo na korzyść prawowitych właścicieli" (M.J. Chodakiewicz, Żydzi i Polacy 1918-1955, Warszawa 2000, s. 464). Gross całkowicie przemilcza takie fakty jako sprzeczne z jego teorią o rzekomej zmowie komunistycznej władzy z polskimi "grabieżcami" mienia Żydów. W wielu książkach czytamy o szybkich zwrotach mienia żydowskiego i ewentualnym późniejszym sprzedawaniu go przez żydowskich właścicieli. Na przykład Barbara Stanisławczyk pisze w książce "Czterdzieści twardych" (Warszawa 1997, s. 251): "(...) Rottenbergowie wrócili do Radomia, próbując odzyskać swoje mienie. Na razie, dzięki poparciu załogi, Marian został dyrektorem fabryki, która była kiedyś jego własnością. Sprzedał domy (...)". Przykłady tego typu można mnożyć. Profesor John Radziłowski przypomniał w swej bardzo krytycznej recenzji książki Grossa, że na przykład "archiwum miejskie w Kielcach posiada ponad 279 tomów dokumentów tyczących starań Żydów o odzyskanie własności prywatnej. Wstępna analiza takich przypadków wskazuje, że niekomunistyczni sędziowie podchodzili do nich bardzo życzliwie i uznali 90 proc. z nich, chociaż wielu żydowskich właścicieli następnie sprzedawało swą własność, ponieważ albo mieli zamiar opuścić Polskę, albo chcieli zapobiec możliwej konfiskacie ze strony władz komunistycznych" (J. Radziłowski, Sąsiadów ciąg dalszy, "Biuletyn IPN", nr 7, 2006 r., s. 100).
Marek J. Chodakiewicz (op. cit., s. 524) pisze, jak to w zdominowanej przez "niepodległościowców" gminnej radzie narodowej głosowano za zwrotem tartaku Żydówce Chanie Kotlarz. Jak komentował Chodakiewicz: "Według obowiązujących dogmatów historycznych, takie zdarzenie nie powinno było mieć miejsca. Zaklików był przecież twierdzą 'reakcji' i 'polskiego antysemityzmu'" (tamże, s. 524). W gminie Zakrzówek, powiat Kraśnik, w ciągu pół roku od ucieczki Niemców w lipcu 1944 r., sześciu żydowskich spadkobierców odzyskało własność swoich krewnych dzięki życzliwości gminnych władz, wśród których było wielu "niepodległościowców" - Zakrzówek nazywano popularnie "Londynem" (tamże, s. 527). Chodakiewicz komentował, iż korzystnie na sprawach zwrotów mienia odbijał się fakt, że przynajmniej do 1949 r. w sądach najniższej instancji pracowało wielu przedwojennych sędziów, prawników i urzędników sektora sprawiedliwości występujących na rzecz poszanowania praw prywatnej własności. Sprzyjało to korzystnym dla właścicieli żydowskich rozstrzygnięciom w wielu miejscowościach, m.in. w Kielcach, Mielcu, Gorlicach, Nisku, Chełmie i Radomiu (tamże, s. 527-528).
Porównajmy przytoczone przez prof. J. Radziłowskiego i M.J. Chodakiewicza dane o korzystnych dla Żydów rozstrzygnięciach wielu polskich sądów z uderzającymi w ówczesne polskie sądownictwo oszczerczymi oskarżeniami Grossa. Na s. XV wstępu pisze on, że "aparat sądowniczy w zdominowanej przez komunistyczną partię Polsce manifestował coś, co musi być uznane jako zinstytucjonalizowany antysemityzm". Czyż nie jest to kolejny przykład wyjątkowej nikczemności Grossa, wyrażanej w cynicznym zafałszowywaniu faktów?!
Na tle fali zwrotów mienia Żydom czasami dochodziło nawet do mafijnych nadużyć. Tak jak w regionie Białegostoku, gdzie szeroko rozgałęziona żydowska mafia we współdziałaniu z Żydami z miejscowego UB oszukańczo "odzyskiwała" mienie po zmarłych Żydach. Potem sprzedawała je szybko Polakom, a uzyskane w ten sposób pieniądze rozdzielano między członków mafii (por. K. Persak, Akta postępowań cywilnych z lat 1947-1949 w sprawach dotyczących zmarłych żydowskich mieszkańców Jedwabnego, w: Wokół Jedwabnego, IPN, Warszawa 2002, t. 2, s. 379-387).
Stopniowe zwroty mienia Żydom zaczęły być blokowane przez władze komunistyczne, i to nie z żadnego antysemityzmu, lecz z doktrynalnej niechęci do umacniania własności prywatnej (vide przytoczona przez M.J. Chodakiewicza: op. cit., s. 521-522, postawa jednego z szefów UB Mojżesza Bobrowickiego vel Mieczysława Mietkowskiego). Warto tu jednak przytoczyć fakt świeżo przypomniany przez Ryszarda Tyndorfa z Kanady w jego bardzo krytycznej recenzji "Strachu" Grossa: "Przyczynek do recepcji pewnej książki" (Biuletyn IPN, nr 7 z 2006 r., s. 102). Otóż według tak poważnego źródła żydowskiego jak amerykański rocznik żydowski (American Jewish Year Book 1947-1948, Philadelphia 1947, s. 390), w Polsce "zwrot mienia żydowskiego, jeśli podjęty [został] przez właściciela lub potomka, i nie był on pod kontrolą państwa, odbywa się bez większych problemów". ("The return of Jewish property, if claimed by the owner or his descendant, and if not subject to state control, proceed more or less smoothly").
Profesor John Radziłowski przypomniał w swej recenzji o całkowicie przemilczanym przez Grossa fakcie, że w Polsce "miliony nie-Żydów również utraciły mienie lub zostało ono ukradzione w wyniku masowych przemieszczeń społeczeństwa polskiego" (J. Radziłowski, op. cit., s. 100). Dodajmy jeszcze jeden bardzo ważny fakt, całkowicie przemilczany przez Grossa, że głównym dyktatorem gospodarki polskiej w dobie stalinizmu był członek Biura Politycznego KC PPR, a później KC PZPR Hilary Minc, ten, który w zabójczy dla Polaków sposób wygrał "bitwę o handel", niszcząc gros prywatnej inicjatywy. To właśnie ekipa żydowskich komunistów na czele z H. Mincem była szczególnie odpowiedzialna za rozgrabienie polskiej prywatnej własności w gospodarce, handlu itp. Przypomnę tu, że Andrzej Wróblewski, krytyk teatralny pochodzenia żydowskiego i autor szczególnie uczciwej książki wspomnieniowej o stosunkach polsko-żydowskich - wywiadu-rzeki pt. "Być Żydem", stwierdzał w niej bez ogródek, że: "Sztab Minca, jego otoczenie składało się w większości z ludzi pochodzenia żydowskiego" (por. A. Wróblewski, Być Żydem. Rozmowa z Dagiem Halvorsenem o Żydach i antysemityzmie Polaków, Warszawa 1992).
O tych wszystkich sprawach Gross skrupulatnie milczy zgodnie z konsekwentnie stosowaną przez niego zasadą przypisywania Polakom niemal wyłącznie jak najgorszych intencji i obciążania ich winą za wszystko. Przypomnijmy tu jeszcze raz, że Gross wielokrotnie oskarża Polaków w swej książce, iż zagrabili jakoby całe mienie polskich Żydów. Równocześnie nigdy ani jednym zdaniem nie wspomniał w swej książce, jak wielka część tego mienia została przez Żydów odzyskana, a później sprzedana w inne ręce. Całkowicie przemilczał również udział części komunistycznych Żydów w grabieży polskiego mienia na Kresach Wschodnich w latach 1939-1941. Przemilczał rozmiary grabienia polskiej własności przez Hilarego Minca i jego otoczenie. Przemilczał rolę policjantów żydowskich w grabieniu swoich rodaków z gett. Całkowicie przemilczał również takie przestępcze działania, jak wspomnianej wyżej żydowskiej mafii białostockiej, choć musiał dobrze o niej wiedzieć z książki "Wokół Jedwabnego". Można sobie tylko wyobrazić, do jakich antypolskich generalizacji posunąłby się za to, gdyby członkowie wspomnianej mafii byli Polakami.
Kolejna część cyklu jutro.

prof. Jerzy Robert Nowak, Nasz Dziennik, 2006-08-11

powrot