Przytaczane przeze mnie w pierwszej części "Nowych faÅ‚szów Grossa" ("Nasz Dziennik", 29-30 lipca) fragmenty książki "Strach" J. T. Grossa dowodzÄ…, że mamy tu do czynienia z klinicznym przykÅ‚adem antypolonizmu. Jest to zarazem przykÅ‚ad szczególnie wyrachowanego antypolonizmu. Autor doskonale wie, że prawda byÅ‚a caÅ‚kowicie odmienna niż to, co podaje w swym obrazie Polski i Polaków. PodszedÅ‚ do tematu, zajmujÄ…c postawÄ™ skrajnie cynicznego utylitaryzmu. Wszystkie stosowane przezeÅ„ antypolskie kalumnie majÄ… uÅ›wiÄ™cić główny cel - maksymalne skompromitowanie Polaków w opinii wpÅ‚ywowych Å›rodowisk amerykaÅ„skich. Tak, aby poparÅ‚y one w peÅ‚ni plany wyduszenia na Polakach jako narodzie "krwiożerców" i "grabieżców" postulowanych kilkudziesiÄ™ciu miliardów dolarów za mienie żydowskie. Temu celowi sÅ‚uży opisane w poprzednim odcinku Å›wiadome przemilczenie przez Grossa rozmiarów martyrologii polskiej czasów wojny czy ogromnych rozmiarów strat materialnych poniesionych przez Naród Polski.

Grossa pod sÄ…d!
Szczególnie skandaliczny jest fakt, że Gross w pewnym miejscu swej książki (s. 248) uskarża się na to, że obok żydowskiej także niemiecka własność w Polsce uległa "olbrzymiemu rabunkowi" ("only Jewish and German property were ever massively plundered in Poland"). Jak pogodzić to z faktem, że ten sam Gross nigdzie w swej całej ponad 300-stronicowej książce, pisanej dla Amerykanów, nawet jednym zdaniem nie wspomina o naprawdę olbrzymim rabunku Polski przez Niemców! Ani o olbrzymich zniszczeniach polskiego majątku narodowego, które o kilka dziesięcioleci cofnęły nas w rozwoju gospodarczym. Gross wszystko przemilcza z niebywałą konsekwencją. Nazbyt bowiem kłóciłoby się to z tak starannie sączoną przez niego wizją Polaków jako narodu "grabieżców" i "katów". Robi w swej książce dosłownie wszystko, aby przekonać nie mających pojęcia o historii Europy Amerykanów, że czas wreszcie maksymalnie ukarać Polaków za ich rzekome "haniebne grabieże i mordy". Niech zapłacą za nie Żydom prawdziwie słoną cenę!
Przy okazji ostatniego cytatu z książki Grossa konieczne jest jedno bardzo ważne podkreślenie. Uważam, że już sam fakt napisania przez Grossa o "olbrzymim rabunku" niemieckiej własności w Polsce przy równoczesnym całkowitym pominięciu zrujnowania na tak wielką skalę polskiego majątku narodowego i jego grabieży przez Niemców powinien być jednym z powodów wytoczenia Grossowi sprawy sądowej przez polskie władze. Czy rząd PiS się na to zdobędzie?
Dobrze się stało, że najwyraźniej z myślą o takich jak Gross wstawiono nowy zapis do ustawy lustracyjnej pozwalający skazać na trzy lata więzienia osoby, które napiszą o współodpowiedzialności Polaków za zbrodnie nazistowskie. Myślę, że ten zapis w ustawie powinien odnosić się również do polskich klakierów polakożerczych książek i do redakcji, które drukują ich peany na cześć polakożerców. Mamy oto świeży, aż nadto jaskrawy przykład niegodnej postawy tego typu. Oto w "Gazecie Wyborczej" z 29-30 lipca 2006 r. ukazał się tekst Piotra Wróbla, wykładowcy z Toronto. Jest on od dawna znany tamtejszym Polakom jak zły szeląg z powodu swej zapiekłej niechęci do prawdziwej polskości i polskiego patriotyzmu. Wróbel pozostaje najwyraźniej wierny swoim oszczerczym uprzedzeniom do polskiej historii. W publikowanym w "Gazecie Wyborczej" tekście wysławia nową książkę Grossa; mimo pewnych zastrzeżeń twierdzi, że "Strach" to lektura obowiązkowa dla wszystkich, którzy interesują się najnowszą historią Polski, że "podziwia Grossa za przenikliwość i odwagę". Niżej chyba nie można było upaść, pisząc takie brednie po polsku! Jak ocenić redakcję, która drukuje panegiryk o fanatycznej polakożerczej książce? Najlepiej zrobiłby to sąd w oparciu o dokładne, udokumentowane analizy ekspertów.
W tym kontekście należy zauważyć, że właśnie w najnowszym biuletynie IPN ukazały się dwie obszerne, miażdżące książkę Grossa recenzje znawców problematyki z Polonii kanadyjskiej i amerykańskiej: R. Tyndorfa i J. Radziłowskiego. Wydrukowanie takich właśnie dwóch tekstów w biuletynie IPN jest tym bardziej warte zauważenia, że to właśnie były, tak niegodny prezes IPN Leon Kieres był przez lata głównym polskim protektorem Grossa (obok A. Kwaśniewskiego). Dodam, że właśnie w tych dniach otrzymałem z Kanady inną miażdżącą recenzję książki Grossa. Jest to tekst znanego publicysty polonijnego Jana Czekajewskiego zatytułowany "Polacy! Obrzydliwe plemię", który ukazał się w tygodniku "Goniec" (Mississauga, Kanada) 28 lipca 2006 roku. Stare przysłowie mówi: Uderz w stół, a nożyce się odezwą! Zaledwie przegłosowano w Sejmie projekt ustawy lustracyjnej z zapisem o karaniu oszczerstw o współodpowiedzialności Polaków za zbrodnie nazistowskie, a już pojawiło się w związku z nim donośne bicie na alarm. Znany liberał Wojciech Sadurski w obszernym tekście w "Gazecie Wyborczej" z 31 lipca 2006 r. z furią protestuje przeciw niemu. Cóż, "Gazeta Wyborcza" ma aż nadto czego się bać w przypadku ostatecznego zaakceptowania ustawy z takim zapisem. Podobnie jak jej ulubieńcy z J.T. Grossem na czele!

Jak Gross deformuje fakty
Panegiryści Grossa typu dość szczególnego naukowca profesora (!) Piotra Wróbla przemilczają to, że Gross ordynarnie fałszuje podstawowe fakty, wciąż zachowując się jak hochsztapler i manipulator. Oto kilka jakże wymownych przykładów. Na stronie 37 swojej książki kłamliwie pisze o 1600 Żydach zamordowanych w Jedwabnem. Zamieszcza te tak fałszywe, zawyżone dane pomimo jednoznacznych ustaleń IPN w czasie niepełnej ekshumacji w Jedwabnem. Dowiodły one, że w Jedwabnem zamordowano ok. 300 Żydów, a więc ponad 5 razy mniej, niż podaje Gross.
Typowym przykładem świadomego oczerniania Polaków przez Grossa jest umieszczenie przez niego na obwolucie książki twierdzenia, jakoby "pogrom" w Kielcach był "najkrwawszym pogromem europejskim w czasach pokojowych w dwudziestym wieku". To ordynarne fałszerstwo zostaje powtórzone również na stronie 156 książki Grossa. Jak wiadomo, w 1946 r. w Kielcach zginęło 37 Żydów i 3 Polaków. Tymczasem w czterodniowym pogromie w Odessie w 1905 r. zamordowano ponad 400 Żydów, a więc ponad 10-krotnie więcej (por. P. Johnson, Historia Żydów, Kraków 1993, s. 389; Najnowsze dzieje Żydów w Polsce, Warszawa 1993, s. 43). W pogromie w Kiszyniowie w 1903 r. zamordowano blisko 45 Żydów, poraniono 600, ograbiono 1500 domów (według polskiej edycji Encyklopedii Britannica, t. 32, s. 390). W czasie zorganizowanego przez nazistów w 1938 r. pogromu, tzw. nocy kryształowej, zginęło 91 Żydów (Britannica, edycja polska, t. 29, s. 121). Powielając kłamliwe tezy komunistycznej propagandy o rzekomych wielkich tłumach antysemickich w Kielcach, Gross pisze na s. 94, że w "pogromie" uczestniczyła jakoby jedna czwarta ludności Kielc [wówczas prawie 50-tysięcznego miasta - J.R.N.]. W rzeczywistości "grupa osób znajdujących się na ul. Planty i wokół budynku Komitetu Żydowskiego w apogeum swojej liczebności - po dojściu na miejsce robotników - liczyła nie więcej jak 500 osób" (wg raportu prokuratora K. Falkiewicza o umorzeniu śledztwa - por.: Wokół pogromu kieleckiego, Warszawa 2006, s. 480). Dodajmy, że podobne oceny liczebności tłumu były już znacznie wcześniej definitywnie określone w latach 90. (np. w czasie śledztwa prowadzonego przez sędziego A. Jankowskiego). Tym bardziej szokuje upór Grossa, wielokrotnie zawyżającego faktyczną liczbę uczestników tłumu w imię swojej przyjętej z góry tezy.
Na s. 81 Gross podaje, że w "pogromie" w Krakowie zginęło od jednej do pięciu osób. Nie przeszkadza mu to w twierdzeniu już na następnej stronie, za S. Hartmanem, że "pogrom" w Krakowie był straszniejszy niż pogrom we Lwowie w 1941 r., gdzie zabito kilka tysięcy Żydów (!). Na s. 172 Gross powtarza twierdzenia z wiersza Czesława Miłosza "Campo di Fiori", opisującego wymyśloną przez poetę rzekomą radosną zabawę Polaków na karuzeli przy murach getta, w którym płonęli mordowani przez Niemców Żydzi. Takiej radosnej zabawy nie było i być nie mogło, choćby dlatego że karuzela była unieruchomiona od początku pacyfikacji getta przez Niemców, jak stwierdzali autentyczni świadkowie wydarzeń. Nie kto inny jak słynny kurier Polskiego Państwa Podziemnego Jerzy Lerski pisał w swych wspomnieniach o "wózkach zastygłej w bezruchu karuzeli" (por. omawiający te wspomnienia tekst W. Bartoszewskiego "Wierny krajowi", "Zeszyty Historyczne", Paryż 1985, z. 71, s. 229). Co więcej, inny świadek ówczesnych wydarzeń - wspomniany Władysław Bartoszewski - całkowicie potwierdzał faktograficzną informację Lerskiego, akcentując: "Tak było! Karuzela była nieczynna od chwili wybuchu walk w getcie" (tamże, s. 229). Przykłady różnych deformacji faktów przez Grossa można by długo mnożyć. Powrócę do nich przy opisie poszczególnych przekłamanych tematów.

Szkalowanie Kościoła katolickiego
Jadowitemu antypolonizmowi Grossa towarzyszą równie jadowite ataki na Kościół katolicki w Polsce w dobie wojny i w pierwszych latach powojennych. Gross zajadle szkaluje Kościół katolicki, przedstawiając go jako do cna przeżarty antysemityzmem. Na s. 151 pisze wprost o "kanibalicznej teologii, jaka sprawowała kontrolę nad umysłami polskiego kleru". Starannie przemilczając rolę zorganizowanej pomocy polskich duchownych katolickich dla Żydów, Gross tym skwapliwiej stara się maksymalnie przyczernić obraz stosunku Kościoła katolickiego w Polsce do Żydów w czasie wojny. Na s. 46 pisze o wyrażanej jakoby przez Kościół "antysemickiej ideologii". Na s. 140 dodaje, że "polski kler był tak rażąco antysemicki". Na s. 261 zarzuca "fundamentalnie antysemickiemu duchowieństwu" Polski, że dowiodło "swej niechęci do wystąpienia i przeszkodzenia swej trzódce w zaangażowaniu po stronie nazistów". Na tej samej stronie Gross twierdzi, że "ratujący [Żydów - J.R.N.] reprezentowali małą mniejszość, poddawaną ostracyzmowi w ich własnym środowisku, podczas gdy warstewka religijności cechująca polskie duchowieństwo była cienka, łatwo rozpadała się na skutek uprzedzeń i chciwości, które podzielali wraz z przeciętnymi ludźmi" (prejudice and greed, they shared with the common folk). Na tejże 261 stronie Gross pisze, że reprezentanci Kościoła mogli zabronić swym parafianom udziału w zabijaniu Żydów i że mogli to zrobić jakoby bez narażenia życia. Jakby nie było w ogóle faktu zamordowania przez Niemców kilku tysięcy polskich duchownych, w tym kilku biskupów. Gross twierdzi, że w każdym takim regionie, gdzie nie słychać było głosu reprezentantów Kościoła w tej sprawie [tj. mordowania Żydów - J.R.N.], Kościół stawał się "faktycznie wspólnikiem w morderczych napaściach polskich katolików przeciwko ich żydowskim sąsiadom" (in each district, where the voice of its representatives was not heard on this issue, the Church become complitious in murderous assaults by Polish Catholics against their Jewish neighbours).

Oczernianie kardynała Sapiehy
Gross zupełnie zaciera prawdziwy, a nieznany amerykańskim czytelnikom rzeczywisty obraz sytuacji w okupowanej Polsce. Wystąpienia księży przeciwko mordowaniu Żydów byłyby faktycznym samobójstwem w ówczesnej sytuacji, groziłyby natychmiastowym aresztowaniem duchownych i ich straceniem. Dużo efektywniejsza była droga ukrytej konspiracyjnej pomocy Żydom. Taka, jaką konsekwentnie realizował w oburzający sposób oszkalowany przez Grossa metropolita krakowski, arcybiskup, a od 1946 r. książę kardynał Adam Sapieha, jeden z największych polskich duchownych XX wieku. Gross oszczerczo pisze, że kardynał Sapieha "podzielał niechęć swych kolegów do Żydów" (s. 139), przytacza w odniesieniu do niego epitet "antysemita" (s. 139). Przypomnijmy więc tu, że tak oczerniony przez Grossa metropolita krakowski A. Sapieha był głównym organizatorem potajemnej akcji pomocy Żydom w Małopolsce w czasie wojny. Autor głośnej kilkutomowej książki "Polska walcząca 1939-1945" Jerzy Ślaski (Warszawa 1986, t. 3-4, s. 518) tak pisał o znaczeniu pomocy metropolity krakowskiego dla Żydów: "Wzorem dla duchowieństwa był także w tym zakresie [pomocy dla Żydów - J.R.N.] metropolita krakowski arcybiskup Adam Sapieha, który wielokrotnie apelował do Franka o zaprzestanie terroru wobec ludności żydowskiej, a gdy apele pozostawały bez skutku, osobiście stanął na czele akcji ratunkowej. Zaopatrywał Żydów w metryki, zlecał to duchowieństwu archidiecezji, otwierał przed nimi wrota klasztorów, umieszczał żydowskie dzieci w prowadzonych przez zgromadzenia zakonne internatach i sierocińcach. Prawą ręką arcybiskupa w tej pracy był znany działacz społeczny i kaznodzieja, ks. dr Franciszek Machay [...] w kościele Najświętszego Sakramentu na krakowskim Zwierzyńcu".
O interweniowaniu metropolity krakowskiego A. Sapiehy w obronie Żydów u władz niemieckich już w 1940 r. pisał m.in. żydowski lekarz, dyrektor żydowskiego szpitala zakaźnego w getcie krakowskim Aleksander Biberstein w książce "Zagłada Żydów w Krakowie" (Kraków 1985, s. 38). Niestety, jedyną reakcją na tę interwencję było - jak pisze Biberstein, op. cit., s. 223 - uwięzienie w Oświęcimiu trzech rabinów, którzy ośmielili się prosić o interwencję metropolity. Prawa ręka Papieża Piusa XII mons. Tardini tak pisał w nocie z 18 maja 1942 r. o wyjątkowo ciężkiej sytuacji arcybiskupa Sapiehy: "Aż do teraz biskup Krakowa był wsparciem episkopatu i katolików: jego niezłomna i nieustraszona postawa zyskała mu sympatię oraz szacunek wszystkich, ale jak było do przewidzenia, ściągnęła na niego również ciosy Niemców, którzy otaczają go przez gestapo, szpiegują go, ustawiają na niego pułapki, pozbawiają go, zamykając w więzieniu, współpracowników: jednym słowem, tworząc wokół niego atmosferę duszenia się" (cyt. za: P. Blet SJ, Pius XII i druga wojna światowa w tajnych archiwach watykańskich, Katowice 2000, s. 141).
Pomimo tej atmosfery osaczania metropolita krakowski kontynuował tak niebezpieczną akcję ratowania Żydów z Małopolski. O jego zasługach w tym względzie pisze m.in. dr hab. Jan Żaryn w swej najnowszej pracy publikowanej w książce "Wokół pogromu kieleckiego" (Warszawa 2006, IPN, s. 82): "Arcybiskup krakowski wbrew zakazom niemieckim zezwalał swoim kapłanom na potajemne udzielanie chrztu Żydom i fałszowanie metryk oraz interweniował osobiście w sprawie żydowskich katolików. Zob. przede wszystkim 'Księga Sapieżyńska', t. 1-2, red. J. Wolny, Kraków 1982-1986. Por. najnowsza biografia kardynała: T. Pawlikowski: 'Kardynał Sapieha', Warszawa 2004, s. 82-86". Według wspomnianego studium J. Żaryna (Wokół pogromu, s. 78): "Stosunek Kościoła katolickiego do zagłady Żydów był, nie tylko w sferze deklaratywnej, jednoznaczny. Kapłani, a także siostry zakonne (w tym ze zgromadzeń bezhabitowych) nieśli pomoc ludności żydowskiej, modląc się, przemycając żywność do getta, fałszując metryki chrztu św., wspierając materialnie uciekających, a przede wszystkim przechowując dzieci żydowskie, np. podrzucane pod furtę klasztorną przez prześladowanych rodziców". Żaryn zwraca uwagę (s. 81) na ryzyko podejmowane przez zakony, gdyż cały dom zakonny odpowiadał przed Niemcami za podjęcie przez siostrę przełożoną decyzji o ukryciu dziecka żydowskiego. To groziło natychmiastową egzekucją osób duchownych ratujących Żydów.
Historyk Marek Jan Chodakiewicz pisał: "Ksiądz profesor Franciszek Stopniak ustalił wstępnie, że w akcji pomocy Żydom brało udział 769 księży (w tym 17 biskupów), zakonnic i zakonników w 389 miejscowościach w Polsce. Historyk Ewa Kurek uważa, że same zakonnice uratowały co najmniej 1,5 tysiąca dzieci żydowskich w około 200 domach zakonnych" (por. M.J. Chodakiewicz, Żydzi i Polacy 1918-1955, Warszawa 2000, s. 306). Znamienne dla skrajnej tendencyjności Grossa jest to, że całkowicie przemilcza fakt, iż niektórzy polscy duchowni i zakonnice zapłacili życiem za pomoc Żydom w czasie wojny, przypomnijmy tu choćby postaci beatyfikowanych przez Jana Pawła II trzech zakonnic: E. Noiszewskiej, M. Wołowskiej i K. Staszewskiej, oraz ks. J. Pawłowskiego, straconych przez Niemców za ratowanie Żydów (por. J. Żaryn, op. cit., s. 79). Gross konsekwentnie przemilcza rozliczne świadectwa polskich Żydów i autorów zagranicznych na temat pomocy Kościoła katolickiego w Polsce dla Żydów w dobie wojny. Za to, jak zwykle wierny swej skrajnie tendencyjnej selektywności, wielokrotnie przywołuje pełne zacietrzewienia opinie niechętnego wobec Kościoła katolickiego w Polsce brytyjskiego ambasadora Victora Cavendisha-Bentincka (por. s. 138-139, 140, 141, 151, 152, 261).
A przecież w samej Wielkiej Brytanii Gross znalazłby wręcz przeciwstawne świadectwa, choćby wyszłe spod pióra świetnego znawcy Polski Stewarta Stevena, autora głośnej książki "The Poles" (Polacy). S. Steven pisał tam m.in.: "Kościół zachowywał się z nadzwyczajną odwagą, pomimo tego, że nawet zakonnice i księża nie byli wolni od prześladowań przez władze. Ustalono, że każdy klasztor w Polsce zajmował się Żydami w swej okolicy ukrywając tysiące osób, głównie kobiet i dzieci (...) Indywidualne akty heroizmu polskich duchownych są zbyt liczne, by móc je wszystkie wymienić. Ojciec Andrzej Gdowski z Wilna nie tylko ukrywał Żydów w swym kościele, lecz udostępnił im pokój odpowiednio zakonspirowany, by mogli go używać jako swą synagogę. Ojciec Urbanowicz z Brześcia nad Bugiem został rozstrzelany przez Niemców w 1943 roku za pomaganie Żydom. Rektor Akademii Teologicznej w Warszawie został posłany za tę samą "zbrodnię" do obozu koncentracyjnego w Majdanku, gdzie zmarł od tortur w październiku 1943 roku. Dziekan parafii w Grodnie i przeor zakonu franciszkańskiego zostali rozstrzelani za pomaganie Żydom" (S. Steven, The Poles, New York 1982, s. 318-319).
Rozliczne przykłady polskich duchownych zamordowanych za pomoc Żydom możemy znaleźć w niemal całkowicie przemilczanej w Polsce książce Wacława Zajączkowskiego "Martyrs of Charity" ("Męczennicy miłosierdzia"), wydanej w 1988 r. w Waszyngtonie w wydawnictwie Fundacji św. Maksymiliana Kolbe. Tak szkalującemu polskich katolików Grossowi warto przypomnieć niezwykle piękne i wzruszające wspomnienia wybitnego polskiego matematyka żydowskiego pochodzenia Stefana Chaskielewicza "Ukrywałem się w Warszawie. Styczeń 1943 - styczeń 1945" (Kraków 1988). Na s. 171 swych wspomnień Chaskielewicz pisał: "Ukrywając się zrozumiałem, jak głęboko humanitarna jest rola religii, jak bardzo nauki Kościoła katolickiego wpływają na kształtowanie się tego, co najpiękniejsze i najszlachetniejsze jest u ludzi wierzących. Tak jak w momentach krytycznych większość ludzi nawet nie wierzących głęboko zwraca się o pomoc do Boga, tak samo myśl o Bogu dyktuje im potrzebę pomagania bliźnim będącym w niebezpieczeństwie".
Gross wielokrotnie z tendencyjną selektywnością powołuje się na różne zapiski w IPN-owskim wydawnictwie "Wokół Jedwabnego", by udowodnić swe uogólnienia na temat siły antysemityzmu wśród Polaków na Podlasiu. Szkoda, że całkowicie przemilcza znajdujące się tam również informacje o pomocy zagrożonym Żydom ze strony miejscowych duchownych. Choćby np. następujące dane. Według relacji Nachmana Rappa, w Grajewie "miejscowy ksiądz Aleksander Peza w czasie codziennych mszy wzywał parafian do opamiętania, by nie współpracowali z Niemcami i nie uczestniczyli w ich antysemickich prowokacjach". Zapłacił za to życiem (por.: Wokół Jedwabnego, Warszawa 2002, t. I, s. 183). O pomocy dla Żydów ze strony księży w różnych miejscowościach Podlasia czytamy również w tym samym tomie na s. 119-122, 123, 124, 126, 127, 181, 197, 202, 207, 225, 409.

Szkalowanie opozycyjnego PSL i harcerstwa
Prawdziwie rzetelny badacz stosuje zasadę bardzo dokładnego sprawdzania informacji faktograficznych, porównywania różnych źródeł odnoszących się do tego samego tematu. Szczególnie mocno ta zasada musi się odnosić do informacji szokujących i budzących podejrzenia co do ich wiarygodności. Dla Grossa nie ma jednak żadnych informacji zbyt niewiarygodnych w odniesieniu do szkalowanych przezeń Polaków. Wystarczy, by te informacje służyły jego podstawowemu celowi - podłemu oczernienieniu Polaków jako narodu, maksymalnemu utytłaniu ich w błocie pomówień. Skwapliwie sięga nawet do niczym nieudokumentowanych anonimowych doniesień, byle tylko dowieść rzekomych ogromnych rozmiarów "dzikiego polskiego antysemityzmu". Na przykład Gross bardzo chętnie korzysta z wywodzących się z kręgów reżimowych najbzdurniejszych nawet pomówień na temat głównej ówczesnej siły opozycyjnej - PSL. Bardzo wymowne pod tym względem jest przytoczone przez Grossa na s. 225-226 omówienie zebrania około 1000 delegatów PSL, zgromadzonych 19 sierpnia 1945 r. w kinie "Raj" w Bochni. Zebrani, wg Grossa, byli "lokalnymi aktywistami, elitą politycznej opozycji Stanisława Mikołajczyka". Jak pisze Gross, "Anonimowy sprawozdawca przedłożył relację ze spotkania do urzędu wojewódzkiego w Krakowie, pisząc co następuje: 'Z kolei trzeci mówca (nazwisko nieznane) [...] wystąpił z rezolucją, aby Żydów wypędzić z Polski i zaznaczył również, że Hitlerowi należałoby podziękować za zniszczenie Żydów (burzliwa owacja i aplauz)'" (s. 226). Tego typu szokujący opis zawarty w meldunku wrogiego wobec PSL "anonimowego" informatora nie jest poparty żadnym sprawdzeniem w jakimkolwiek innym źródle. Pomimo tego jest on dla Grossa wyrazem "przytłaczającego popularnego uczucia w kwestii żydowskiej" w ówczesnej Polsce (s. 225). Rzetelny badacz musiałby uznać, że w przypadku prawdziwości cytowanego żydożerczego wystąpienia na zebraniu PSL byłoby ono natychmiast nagłośniane we wszystkich reżimowych tubach propagandowych jako koronny dowód skrajnego rasizmu i głupoty PSL. Ciągle nagłaśniano by je także w propagandzie anty-PSL-owskiej kierowanej na Zachód. To, że tego nie zrobiono, może dowodzić tylko jednego. Tego, że cała informacja o tym dzikim antysemickim wystąpieniu została wyssana z palca.
Klimatowi oczerniania Polaków odpowiednio służy również przytoczone na s. 246 przez Grossa twierdzenie, że wielu pamiętnikarzy słyszało uwagę, iż Hitlerowi należałoby zbudować w Polsce pomnik za pozbycie się większości Żydów. Gross nie podaje na dowód konkretnego świadectwa ani jednego pamiętnikarza. Za komunistami Gross przejmuje również oszczercze oskarżenia pod adresem ówczesnego harcerstwa. Przypomnijmy, że było ono w pierwszych latach powojennych organizacją nastawioną szczególnie silnie opozycyjnie do reżimu komunistycznego. W kwietniu 1946 r. tłumnie zgromadzona młodzież harcerska (ok. 15 tys. harcerzy) podczas uroczystości w Szczecinie "Trzymamy straż nad Odrą" gromadnie zademonstrowała swą niechęć do komunizmu i do usiłującego przemawiać B. Bieruta. 3 maja 1946 r. środowiska harcerskie masowo uczestniczyły w zabronionych przez władze obchodach majowego święta narodowego. Nieprzypadkowo więc komunistyczna propaganda wystąpiła po zbrodni kieleckiej z gwałtownymi oskarżeniami pod adresem harcerstwa, oskarżając je o rzekomy masowy udział w tej zbrodni. Historyk Ryszard Śmietanko-Kruszelnicki pisał, że w rezolucji kieleckich wojewódzkich komitetów PPR i PPS z 7 lipca 1946 r. oskarżających "reakcję" za "pogrom", dorzucono "wątek harcerski", nie wiadomo na jakiej podstawie stwierdzając, iż w "pogromie" miał miejsce "masowy udział młodzieży harcerskiej" (por. R. Śmietanko-Kruszelnicki, "Pogrom w Kielcach - podziemie w roli oskarżonego", w: "Wokół pogromu kieleckiego", IPN, Warszawa 2006, s. 29). Według Śmietanko-Kruszelnickiego: "Brak jednak wiarygodnych dokumentów, które wskazywałyby na jakikolwiek zorganizowany udział młodzieży harcerskiej w wydarzeniach kieleckich. Wydaje się, że jedynym logicznym uzasadnieniem nagłaśniania 'wątku harcerskiego' była chęć propagandowego wykorzystania sytuacji do brutalnego zaatakowania (w ramach ogólnej nagonki na antysemicką 'reakcję') jeszcze jednego środowiska starającego się zachować swoją niezależność, a niechętnego władzy komunistycznej".
Gross bez skrupułów przejmuje jako rzekomo prawdziwe niczym nieudokumentowane ataki propagandy komunistycznej przeciw ówczesnemu harcerstwu. Prezentuje je w dwóch miejscach swej książki (na s. 72 i na s. 114). W pierwszym przypadku, pisząc o rozpowszechnieniu antysemityzmu w polskich szkołach, powołuje się na wspomniane już rezolucje wojewódzkich komitetów PPR i PPS, potępiające rzekomy "masowy udział młodzieży harcerskiej w dniu pogromu" i "liczny udział harcerzy w roli podżegaczy do ekscesów". Na s. 114 Gross cytuje fragment wspomnianej rezolucji komitetów PPR i PPS stwierdzający, że: "Masowy udział młodzieży harcerskiej w dniu pogromu dowiódł, że wychowanie tej młodzieży znajduje się w rękach osób nieodpowiedzialnych, pielęgnujących wśród młodzieży nienawiść rasową i religijną". Dalej Gross przypomina, że "Trzecie i ostatnie zalecenie zawarte we wspólnej rezolucji wzywało do zawieszenia miejscowego kierownictwa harcerskiego za liczny udział harcerzy w roli podżegaczy do ekscesów". Gross dodaje do tego wszystkiego swój komentarz: "Najwidoczniej nastolatkowie przyczynili się bardziej od ich ilościowego udziału do gorszącego widoku jednostek w uniformach biorących udział w zabijaniu swych współobywateli. Rzucająca się w oczy rola harcerzy w tych makabrycznych wydarzeniach była szczególnie niepokojąca, ponieważ reprezentowali oni, że się tak wyrażę; formę czystości: jako 'ministranci' narodu" (s. 114). W związku z tymi uwagami Grossa warto przypomnieć cytowane już stwierdzenia historyka R. Śmietanko-Kruszelnickiego, krytykującego fałsz komunistycznych oskarżeń przeciw harcerstwu i komentującego: "Oskarżenie kieleckiego środowiska harcerskiego o udział w zajściach antyżydowskich miało doprowadzić do podważenia ideowego wizerunku organizacji tak zasłużonej dla Polskiego Państwa Podziemnego" (s. 55).
W swoich wywodach piętnujących "antysemickich" harcerzy Gross strzelił sobie kolejnego kompromitującego samobójczego gola. Powołał się (s. 114) jako na koronny dowód "antysemityzmu" harcerzy na przykład zachowania 16-letniego harcerza Kazimierza Redlińskiego. Był on oskarżony o wyrzucanie Żydów z pociągu w ręce tłumu, który "rabował ich i zabijał, najczęściej kamienując na śmierć". Otóż właśnie przypadek harcerza K. Redlińskiego jest jednym z najbardziej skandalicznych przykładów wymuszania przez władze torturami nieprawdziwych przyznań się do popełnionych rzekomo przestępstw. Jak pisał na ten temat Śmietanko-Kruszelnicki (op. cit., s. 55): "Przypadek szesnastoletniego harcerza Kazimierza Redlińskiego oskarżonego o udział w zajściach 4 lipca 1946 r. w pociągu relacji Lublin - Wrocław (na odcinku Kielce - Częstochowa) udowodnił ponadto, że materiały śledcze sporządzone przez funkcjonariuszy UB są zupełnie niewiarygodne dla odtworzenia wydarzeń w pociągu". Śmietanko-Kruszelnicki przytoczył na s. 55 w przypisie do swego opracowania fragment z przesłuchania świadka Kazimierza Redlińskiege w dniu 6 lipca 1994 r. tak opisującego przebieg swego wcześniejszego brutalnego przesłuchania z lipca 1946 r.: "W czasie przesłuchania bito mnie po twarzy i kazano mi siadać na odwróconym do góry nogami taborecie (...) na jednej z tych nóg (...). W ten sposób wymuszono na mnie przyznanie się do mojego udziału w zajściach antyżydowskich w pociągu. Po kolejnym takim przesłuchaniu, gdy noga od stołka uszkodziła mi odbytnicę, powiedziałem, że przyznam się do wszystkiego, czego chcą ode mnie. Nie pamiętam, co wtedy mówiłem (...). Podczas rozprawy (...) odwołałem moje przyznanie się do udziału w zajściach w pociągu (...) i powiedziałem, że do przyznania się do tego zostałem zmuszony (...). Mimo tego stwierdzenia zostałem skazany (...) na dwa lata więzienia z warunkowym zawieszeniem na trzy lata".

Kolejna część artykułu ukaże się w sobotę, 5 sierpnia

prof. Jerzy Robert Nowak, Nasz Dziennik, 2006-08-03

powrot