Z tygodnia na tydzień coraz widoczniejsze stają się skutki fatalnego wynegocjowania warunków wejścia Polski do Unii Europejskiej. Można już dziś powiedzieć, że przegraliśmy w tych negocjacjach dosłownie wszystko, co tylko mogliśmy przegrać. Wyczerpaliśmy cały 100-procentowy limit klęski. Zawdzięczamy to rządzącej próżniaczej klasie politycznej, która nie zadbała - jak zwykle - o obronę narodowych interesów gospodarczych Polski (tę klasę interesują tylko własne interesy).

Swego rodzaju "symbolami" działań tej klasy są czołowi polscy negocjatorzy z UE z ostatnich kilku lat. Począwszy od AWS-owskiego negocjatora Jana Kułakowskiego, który jak już przypomniałem w "Naszym Dzienniku", niejednokrotnie zdrzemnął się podczas negocjacji z UE ("Rzeczpospolita" z 1 lutego 2003 r.). Nie rozumiem, dlaczego tego śpiocha nie wyrzucono od razu po pierwszym zaśnięciu?! Korespondentka polska z Brukseli Katarzyna Szymańska-Borgignon pisała w swych wspomnieniach ze stolicy UE, że Kułakowski, którego obdarzyła ksywą "Salonowiec", ożywał głównie w salonach przy koniaku. Trudno się dziwić również fatalnie słabym efektom głównego SLD-owskiego negocjatora Jana Truszczyńskiego, byłego agenta służb specjalnych PRL-u. Cóż, PRL-owsy agenci mieli w swej naturze poczucie niewolniczej zależności od wielkiego brata - wywiadu sowieckiego. To były przecież czasy, kiedy w ambasadach PRL-u w instrukcjach pożarowych jako pierwszą czynność zalecano wcale nie gaszenie ognia, lecz dzwonienie do ambasady sowieckiej po odpowiednie dyspozycje! A cóż powiedzieć o p. minister do spraw integracji Danucie Huebner, która wyznała w wywiadzie dla "Życia" z 15 maja 2002 r., że ona (minister!) wyraźnie nie bardzo orientuje się, co jest polskim interesem narodowym, bo "polski interes narodowy jest trudny do zdefiniowania". Jakoś Niemcy czy Rosjanie doskonale wiedzą, jak zdefiniować swój interes narodowy. Polska minister nie wie i żałosne są tego skutki dla Polski.

Pamiętajmy, że wielu naszych dzisiejszych negocjatorów aż przebiera nogami na myśl o tym, jak piękny będzie ich los po załapaniu się na synekury w urzędach unijnych po wejściu do UE. Czy z tego nie wynikało już teraz przypochlebianie się swoim przyszłym unijnym panom? Jak wiemy, zdominowany przez SLD Sejm odrzucił zdecydowaną większością głosów zdrową inicjatywę, by obecni negocjatorzy przez 3 lata (tak krótko) mieli zamkniętą drogę dojścia na unijne urzędy. Stało się tak nieprzypadkowo. Przecież to SLD liczy na obsadzenie 2,5 tysiąca tak dobrze płatnych unijnych urzędów w Brukseli, które przypadną Polakom. Postkomunistyczna "Trybuna" z 28 kwietnia 2003 r. ujawniła, iż: "W Polsce toczy się nie tylko gra o Unię, ale także gra Unią. (...) Niepopularny rząd sądzi, że wygrana w czerwcowym referendum uratuje mu życie". I właśnie o to głównie chodzi. Dodajmy, że pęd różnych niekompetentnych osób do urzędów w Brukseli już się rozpoczął. Częstokroć niekompetencja osób pchających się na "europejskie" urzędy jest tak wielka, że graniczy z ponurą groteską. Ksiądz arcybiskup Józef Michalik pisał wprost w tym kontekście o "ośmieszaniu Polaków, bo jak inaczej określić sytuację, że posłanka nominowana do Parlamentu Europejskiego zna tylko język polski i wcale nie zamierza uczyć się obcych języków" ("Niedziela" z 18 maja 2003 r.).

Ustępliwość polskich negocjatorów sprawiła, że zgodziliśmy się na obciążenie Polski od początku jej obecności w Unii Europejskiej bardzo wysoką składką członkowską na sumę 2,5 miliarda euro, która stanie się ogromnym balastem dla polskiego budżetu. Przypomnijmy, że według ocen Pawła Sameckiego, byłego wiceministra finansów w latach 1997-1998, obecnie pracującego w Centrum Europejskim w Natolinie: "Suma różnych wydatków z tytułu wejścia do UE może sięgnąć 8-9 proc. budżetu państwa" (P. Samecki, Trzy scenariusze, "Rzeczpospolita" z 7-8 grudnia 2002 r.). Grozi to niezwykle ciężkimi problemami finansowymi dla polskiego państwa, którego budżet i tak ledwo dyszy.

Jakże wymowna pod tym względem była wypowiedź byłego SLD-owskiego premiera, a obecnie przewodniczącego sejmowej Komisji Integracji Europejskiej Józefa Oleksego. Otóż w wywiadzie udzielonym "Dziennikowi Zachodniemu" z 15 marca 2002 r. (znamienne, że Oleksy nie zdobył się na tak szczerą wypowiedź w prasie centralnej) były premier przyznał bez ogródek: "Gdyby Unia chciała od nas od razu wyegzekwować składkę w całości, to siadamy, bo na początku możemy wyjść na płatnika netto [tj. dopłacać do UE - J.R.N.]. Taka sytuacja jest nie do przyjęcia, bo ogłoszenie przed referendum, że Polska dopłaca do Unii, oznacza przegranie głosowania. Ale Unia o tym dobrze wie i chyba pójdzie na kompromis". Jak wiadomo, Unia nie poszła na żaden kompromis z Polską w tej sprawie i narzuciła nam płacenie całej składki, a więc "sytuację nie do przyjęcia"! Warto dodać, że jeszcze kilka miesięcy po tym wywiadzie J. Oleksy, występując w Linii specjalnej, kolejny raz zapewniał, że na pewno nie będziemy płacić pełnej składki od początku naszego członkostwa. W prasie znaleźli się autorzy, którzy łudzili, że na początku będziemy płacić tylko 10 proc. składki, a Balcerowicz obiecywał, że 20 proc. Te obiecanki szybko okazały się absolutnym mitem. Już w tydzień po zapewnieniach Oleksego w Linii specjalnej przybyła do Polski unijna komisarz M. Schreyer publicznie zaakcentowała, że Polacy będą musieli zapłacić całą składkę.

Pomimo tych kategorycznych stwierdzeń p. Schreyer jeszcze w listopadzie 2002 roku w korespondencji Jędrzeja Bieleckiego z Brukseli akcentowano: "Polski rząd nie zgadza się, abyśmy płacili pełną składkę członkowską już w pierwszym roku po wstąpieniu do UE. - Domagamy się albo powrotu do obniżki składki, albo rekompensaty z budżetu UE - w ten sposób Jan Truszczyński, główny polski negocjator, przedstawił nowe stanowisko rządu w rozmowach z Unią. (...) Jeżeli przyjęlibyśmy propozycję Unii, oznaczałoby to, że po raz pierwszy w historii nowi członkowie UE wpłacając pełną składkę, nie będą korzystać z pełnej unijnej pomocy - mówił dziennikarzom nasz negocjator".

I stało się. Unia jak zwykle w negocjacjach z kapitulanckimi negocjatorami SLD-owskiego rządu przeforsowała swój dyktat, zmuszając Polaków do płacenia od razu - od pierwszego roku członkostwa - pełnej, tak wysokiej, tak niszczącej polski budżet składki. Co gorsza, biednej Polsce narzucono uczestnictwo w płaceniu sporej sumy pieniędzy za Wielką Brytanię, która sobie niegdyś wywalczyła w negocjacjach specjalny rabat w składkach do UE. Bezowocne okazały się wezwania tych ekonomistów polskich, którzy przeciwstawiali się obciążaniu nas częścią kosztów tego brytyjskiego rabatu. Na przykład były wiceminister finansów Paweł Samecki pisał w "Rzeczpospolitej" z 7-8 grudnia 2002 r.: "Trzeba opierać się propozycjom, by niezamożna Polska uczestniczyła (kosztem 220 mln euro rocznie) w wyrównywaniu przez kraje członkowskie finansowych skutków 'rabatu', jaki w płatnościach na rzecz UE uzyskali Brytyjczycy". I w tej sprawie ulegliśmy jednak naciskom unijnym i... biedna Polska będzie dopłacać do "brytyjskiego rabatu". Jacek Pawlicki przyznał na łamach "Gazety Wyborczej": "Zgodziliśmy się na logikę, zgodnie z którą stosunkowo biedny kraj, taki jak Polska, składa się na upust budżetowy dla bogatego i doświadczonego członka Unii. Do 2006 r. brytyjski rabat może kosztować Polskę blisko 620 mln euro".

Wbrew temu, co głosili przywódcy UE w Kopenhadze, iż rozszerzenie UE będzie kosztować 40 mld euro, faktycznie - według wspomnianego dziennika amerykańskiego - koszt przyjęcia nowych krajów wyniesie cztery razy mniej, zaledwie 10,3 miliarda euro. Ekspert londyńskiego Centrum ds. Reformy Europejskiej Heather Grabbe powiedziała, iż wspomniane 10,3 miliarda euro to "drobna suma". Dodała przy tym w rozmowie z redaktorem dziennika "International Herald Tribune" 17 grudnia 2002 r., że "nowi członkowie nawet tej sumy nie otrzymają w całości, bo nie zawsze będą mogli spełnić wszystkie kryteria wymagane przy wypłacie środków z różnych funduszy pomocy". W amerykańskim dzienniku przypomniano, że w pierwszym roku członkostwa Polska otrzyma 67 euro na osobę, podczas gdy Grecja dostaje dziś na te same cele 437 euro rocznie, a Irlandia 418 euro.

Były zastępca sekretarza ds. instytucji europejskich w Zgromadzeniu Regionów Europy w Strasburgu Jan Ostoja-Ostaszewski dużo wcześniej ostrzegał w "Rzeczpospolitej" (27-28 czerwca 1998 roku): "(...) po raz pierwszy w historii rynku poszerzeniu o biedniejsze kraje nie będzie towarzyszyć utworzenie specjalnych funduszy wyrównawczych. Gdy Wielka Brytania przystępowała do Wspólnoty, wynegocjowała powołanie funduszu rozwoju regionalnego. Również Grecja, Hiszpania, Irlandia i Portugalia otrzymały tzw. fundusz kohezji. Nawet zamożnym krajom skandynawskim przyznano oddzielną pulę na rozwój słabo zaludnionych regionów północnych. Tymczasem projekt wspólnego budżetu na lata 2000-2006 nie przewiduje podobnych inicjatyw dla przyszłych członków z Europy Środkowej i Wschodniej".

Na tle tych warunków nie można się nie zgodzić z oceną Jacka Dębskiego z "Gazety Pomorskiej" z 7 grudnia 2002 r. Komentując na gorąco warunki podyktowane przez UE Polsce, pisał: "Trudno mi zrozumieć sknerstwo wielkich tej Europy, skoro sam komisarz do spraw rozszerzenia Guenter Verheugen mówi o dwóch miliardach euro rezerwy dla kandydatów. Kiedy przed laty rozpoczynaliśmy rozmowy o członkostwie, słyszeliśmy, że dostaniemy wędkę, a nie ryby. Wygląda jednak na to, że wędzisko będzie gorsze od innych, a przynęta - trudna do przełknięcia" (podkr. - J.R.N.).

Arcybiskup Józef Michalik przypomniał na łamach "Niedzieli" z 4 maja 2003 r.: "Wiem tylko, że Unia na przyjęcie dziesięciu nowych członków wysupłała 1/1000 swego budżetu. (...) Wiem też, że Polska, którą tak chętnie euroentuzjaści porównują z Hiszpanią, otrzyma 1/3 tego, co przed laty otrzymała Hiszpania. Dodając do tego inflację i recesję, pozostaje jeszcze mniej".

Przypomnijmy, że mała, wcale nie najbogatsza Dania, potrafiła zdobyć się na odrzucenie w referendum wejścia do Unii Europejskiej i wstąpiła dopiero za drugim razem, po uzyskaniu znacznie lepszych warunków członkostwa.

Różni euroentuzjaści wypisują różne cuda-niewidy, sprzeczne z jakimikolwiek konkretami. Tak jak wicemarszałek Sejmu Tomasz Nałęcz, jeden z przywódców Unii Pracy, w felietonie opublikowanym we "Wprost" z 1 czerwca 2003 r. pisał m.in.: "Przeciwnicy akcesji mają usta pełne wyliczeń i danych odnoszących się do najróżniejszych dziedzin życia. Wszystko to dopiero ma nastąpić. Nic nie zostało zweryfikowane przez życie".

Fakty mówią dokładnie coś innego. W ostatnich miesiącach niestety aż nadto zweryfikowane zostały różne ostrzeżenia eurorealistów, a padły różne obiecanki podobnych do Nałęcza euroentuzjastów. Choćby w sprawie wygórowanej rocznej polskiej składki do UE, którą jak zapowiadali J. Oleksy i inni na pewno uda się obniżyć. Ostrzegałem, jakże niestety trafnie, że nic takiego nie nastąpi (por. J.R. Nowak, Polska a Unia Europejska. 44 pytania, Warszawa 2002, s. 24-26). Ostrzegałem podobnie jak liczni inni eurorealiści już w grudniu 2002 r., że triumfalnie anonsowane przez L. Millera po Kopenhadze dopłaty z budżetu dla rolników polskich (z 25 proc. do 55 proc.) nie będą mogły być realizowane ze względu na tragiczny stan tego budżetu. Okazało się, że nawet prounijna "Gazeta Wyborcza" po kilku miesiącach musiała przyznać w marcu tego roku, że obietnice L. Millera w tej sprawie były nieprawdziwe, bo budżetu na dopłaty dla rolników po prostu nie stać.

Inna sprawa. Bardzo krytycznie oceniałem we wspomnianym tomiku na s. 23 przyznane Polsce "skrajnie niskie limity produkcji izoglukozy". I wykrakałem. Oto czytam w "Gazecie Wrocławskiej" z 12 maja 2003 roku, że prysły nadzieje rolników na sprzedaż pszenicy potrzebnej Amerykanom wytwarzającym we Wrocławiu izoglukozę. Jak pisano we wspomnianym dzienniku: "Wielkie ilości pszenicy odebrała w ramach skupu interwencyjnego fabryka amerykańskiego Cargilla w Bielanach Wrocławskich. Wytwarza ona tzw. izoglukozę, która zastępuje cukier przy produkcji napojów i lodów, a do tego jest tańsza i łatwiej rozpuszczalna".
W tym roku Cargill do interwencyjnego skupu jednak nie przystąpi. Powód? Ponad dwukrotnie mniejszy limit izoglukozy, na który nasz rząd zgodził się podczas negocjacji z Unią Europejską w Kopenhadze. Limit ograniczono z 62 tys. ton do 26 tys., podczas gdy możliwości produkcyjne fabryki przekraczają 100 tys.
Przypomnijmy tu, że Polska dostała kilkakrotnie niższe limity produkcji izoglukozy niż dużo mniejsze od niej Węgry, które umiały jednak o wiele lepiej negocjować w tej sprawie w interesie swoich rolników.

Pisałem już w "Naszym Dzienniku" w tekście "14 kłamstw A. Kwaśniewskiego o Unii" o nieprawdziwości jego twierdzeń nt. miliardów euro, które otrzyma Polska od UE. Niezależnie od bezpodstawnie zawyżonej przez niego sumy euro, którą mamy od UE otrzymać, pamiętajmy, że chodzi tu o wielkości wypisane na papierze, swego rodzaju wirtualne pieniądze. Prounijny tygodnik "Newsweek" z 4 maja 2003 r. zacytował wypowiedź byłego marszałka sejmiku małopolskiego Marka Nawary, który stwierdził wprost, iż będzie dobrze, jeśli Polakom uda się wykorzystać 30 proc. z unijnych funduszy. Przypomnijmy, że dużo bardziej od nas przygotowane kraje zachodnie wykorzystują w najlepszym razie od połowy do dwóch trzecich takich funduszy.

Zastanówmy się zaś, ile z nich będzie umiała wykorzystać Polska z tak wielu niekompetentnymi urzędnikami! Dotychczasowe dane na temat wykorzystania unijnych funduszy w Polsce są wprost przerażające. Oto, co pisał na ten temat "Super Express" z 29 kwietnia 2002 r.: "Z prawie 580 mln euro, które przyznała Polsce Komisja Europejska na ochronę środowiska, do połowy 2002 r. wydaliśmy zaledwie 862 tys. euro, czyli zaledwie 0,15 proc.!". Czyli zaledwie ok. jednej siódmej procent! (Raport NIK na ten temat jako główną przyczynę takich katastrofalnych opóźnień podawał braki organizacyjne i kadrowe w jednostkach, które są odpowiedzialne za wdrożenie programu ISPA - według "Gazety Wrocławskiej" z 13 maja 2003 r.).

Fatalnie wygląda również sprawa uruchomienia unijnego programu pomocy dla wsi SAPARD, który miał przygotować polską wieś do konkurowania z unijnymi farmerami. Jak akcentowano w "Rzeczpospolitej" z 8-9 czerwca 2002 r.: "Z powodu skomplikowanych procedur SAPARD zostaje uruchomiony z 2,5-letnim opóźnieniem".

Fatalne skutki mogą przynieść dla Polski opóźnienia w realizowaniu narzuconych nam różnych zobowiązań negocjacyjnych wobec UE. Opóźnienia te grożą bardzo dużymi karami. To są właśnie te zręcznie zastawione na Polskę unijne pułapki, tzw. klauzule ochronne, które będą nas drogo kosztować. Bruksela może nas pozbawić niektórych przywilejów członkostwa. W artykule w "Gazecie Wyborczej" z 24 maja 2003 r. pt. "Polska w ogonie. Raport z Brukseli" pisano: "Szczególnie groźne mogą być zaniedbania w tworzeniu systemu kontroli unijnych funduszy rolnych (tzw. IACS) i pieniędzy przeznaczonych na infrastrukturę. Jeżeli systemy nie będą działały, od 1 maja 2004 r. nie popłyną z UE żadne pieniądze (...). Jeżeli nie zdążymy stworzyć odpowiednich mechanizmów kontroli, pieniądze mogą do Polski nie popłynąć (wynika to z tzw. klauzul ochronnych zawartych w traktacie akcesyjnym, na podstawie którego Polska ma wejść do Unii".

W skądinąd prounijnym tygodniku "Newsweek" z 1 czerwca 2003 r. można było przeczytać ostrzeżenie, jakie skutki przyniosłyby sankcje unijne wobec Polski w przypadku opóźniania się z realizacją zobowiązań negocjacyjnych: "W przypadku żywności oznaczałoby to na przykład, że nie moglibyśmy eksportować mięsa do UE, podczas gdy kraje UE bez przeszkód wysyłałyby do nas swoje produkty".

Tyle że ze spełnieniem "odpowiednio" przygotowanych przez unijnych urzędników wymogów w sprawie żywności mogą być ogromne problemy. Na przykład w tekście M. Podlaskiego "Wejście smoka", drukowanym w postkomunistycznej "Trybunie" 23 maja 2003 r., czytamy m.in. następującą wypowiedź przedsiębiorcy - pani Wiesławy Ruty z Warszawy: "Usłyszałam w rozmowie z panią z sanepidu, że wszystkie zakłady produkujące żywność na warszawskiej Ochocie nie spełniają unijnych standardów i już dziś powinny być zamknięte. Wyjaśniała mi, że część zapisów w wytycznych UE jest tak skonstruowana, że sami kontrolerzy nie bardzo wiedzą, o co chodzi. Dlatego dostosowanie się do tego, co nakłada prawo UE, będzie bardzo skomplikowane".

Wszystkie te fakty potwierdzają, jak bardzo trafna była ocena polskiego korespondenta z Brukseli Jędrzeja Bieleckiego w "Rzeczpospolitej" z 15-16 marca 2003 r.: "W wielu obszarach przygotowania do wdrożenia prawa europejskiego nie nadążają za złożonymi w rokowaniach deklaracjami. Pierwszy, marcowy raport Komisji Europejskiej w tej sprawie wskazuje, że mamy najwięcej zaległości wśród kandydatów. To, co miało być największą korzyścią członkostwa - na przykład wykorzystanie na wielką skalę pomocy strukturalnej, większy napływ inwestycji zagranicznych czy szybka restrukturyzacja wsi - przynajmniej w nadchodzących latach stoi pod znakiem zapytania".

Decydując się na skok na głęboką wodę Jednolitego Rynku, ekipa Millera nie zbadała wcześniej, czy zawodnik umie pływać i czy basen jest napełniony. Dziś rachuby rządu sprzed dwóch lat, że uda się oszczędzić bolesnych reform (i wygrać kolejne wybory) jedynie dzięki ustępstwom wobec Brukseli i uzyskanym dzięki temu transferom finansowym wydają się nieco naiwne. Zapomniano, że członkostwo w Unii to nie cel sam w sobie, ale sposób na dogonienie cywilizacyjnych zapóźnień, na zbudowanie godnego miejsca dla Polski w Europie.

Pani minister Huebner znana jest z nałogowej skłonności do opowiadania różnych eurobajek. Było wśród nich m.in. takie oto zapewnienie, jakim "poczęstowała" czytelników "Najwyższego Czasu!" z 21 września 2002 r. na temat negocjacji Polski z UE: "Musimy też pamiętać, że nie są to takie negocjacje handlowe, gdzie ktoś chce oszukać drugą stronę, ale są to negocjacje dotyczące wspólnego życia w jednym domu". Pani minister Huebner najwyraźniej za nic nie może zrozumieć tego, o czym dobrze wie jej SLD-owski znajomek, były premier Józef Oleksy. Otóż on w wywiadzie dla "Dziennika Zachodniego" z 15 marca 2002 r. stwierdził: "Tylko naiwni myślą, że w tej 'wspólnotowej' miłości nie obowiązuje twarda gra interesów". Pani minister Huebner nijak nie może zrozumieć tego, przed czym ostrzegała rok temu była premier Anglii p. M. Thatcher, mówiąc: "W Unii ten wygra, kto daje się najmniej wykiwać!". Minister Huebner, zapewniającej, że w tych negocjacjach nikt nie chce "oszukać drugiej strony", radzę, by sobie trochę poczytała prasę w zachodnich państwach UE. Znalazłaby wówczas m.in. tekst niemieckiego "Die Zeit" o "Unii kłamców", krytykujący kłamstwa polityki UE wobec Europy Środkowowschodniej (por. artykuł "Unia kłamców" w tygodniku "Przegląd" z 2 lipca 2002 r.). A podobne ostrzeżenia o oszustwach polityki UE wobec Polski i innych krajów Europy Środkowowschodniej niejednokrotnie wyrażali rozliczni inni zachodni naukowcy i publicyści (por. np. wypowiedź austriackiego politologa Paula Lendvaiego "Wyścig egoizmów", publikowaną w "Polityce" z 27 kwietnia 2002 r.; artykuł brytyjskiego "The Times" pt. "Jednym kawior, innym kaszanka", artykuł Thomasa Fullera w "International Herald Tribune" z 13 czerwca 2002 r., przedrukowany w "Forum" z 15 lipca 2002 r., uwagi byłej premier Wielkiej Brytanii p. M. Thatcher w książce "The Statecraft", London 2002, s. 338 o krzywdzącej polityce UE wobec Polski, Czech czy Węgier).

Jak wygląda "szczodrość" Unii Europejskiej wobec Polski, najlepiej widać na przykładzie narzuconej nam przez UE podwyżki VAT na materiały budowlane do 22 procent. W Polsce budownictwo leży od lat i miliony Polaków nie posiadają mieszkań. Zdawałoby się, że w takiej sytuacji jedyna droga to pójście za przykładem Grecji, która przed dwudziestoma laty zwolniła producentów budowlanych na 12 lat z podatków, aby przyspieszyć boom w budownictwie, którego ożywienie gospodarcze natychmiast powoduje przyspieszenie koniunktury gospodarczej we wszystkich innych dziedzinach. U nas robi się wprost przeciwnie. Mamy dogorywające budownictwo i rozliczne firmy budowlane na skraju bankructwa z powodu bardzo słabej koniunktury gospodarczej. I w takiej sytuacji polscy negocjatorzy ulegli naciskom Unii Europejskiej w sprawie wprowadzenia niszczącego 22-procentowego podatku VAT na materiały budowlane. Śpioch Kułakowski zapomniał upomnieć się o obniżenie tego VAT-u, jak zrobili np. Czesi, choć z powodzeniem upomnieliśmy się m.in. o polskiego oscypka. SLD-owscy negocjatorzy zaś, wbrew naciskom z Sejmu, nie podjęli sprawy obniżenia VAT-u w zeszłym roku w toku negocjacji z UE, twierdząc, że bardzo złą rzeczą byłoby otwieranie w tej sprawie już raz zamkniętego rozdziału negocjacji. W rzeczywistości bardzo złą, wręcz katastrofalną rzeczą, będzie wprowadzenie tego niszczącego 22-procentowego podatku. Dodajmy, że niemieckie i czeskie firmy budowlane są obłożone znacznie niższym podatkiem VAT, co postawi je od razu w korzystnej sytuacji wyjściowej w konkurencji z polskimi firmami budowlanymi.

Krystyna Milewska, autorka artykułu "Podatkowa pętla", zamieszczonego w dodatku "Nieruchomości - Budownictwo" w "Rzeczpospolitej" z 26 maja 2003 r., ostrzegała: "Jeżeli w przyszłym roku zostaną wprowadzone 22-procentowe stawki VAT na sprzedaż działek budowlanych i na materiały budowlane, to ceny domów i mieszkań - najskromniej licząc - wzrosną o 8 proc. Do tego szykuje się kolejna niespodzianka - 19-procentowy podatek od dochodu ze sprzedaży nieruchomości. Kto zatem poważnie myśli o pozbyciu się mieszkania i budowie domu, powinien szybko podjąć pierwsze kroki". W tej samej "Rzeczpospolitej" można przeczytać stwierdzenie Marka Bryksa, prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast: "Przy takim głodzie mieszkaniowym, jaki jest w Polsce, i tak niekorzystnych relacjach cen mieszkań do zarobków, likwidacja ulg i podwyższanie VAT to nie tylko ograniczenie dostępu do mieszkań ludziom, którzy ich nie mają, ale też utrata wielu miejsc pracy w branży budowlanej". Na dodatek Ministerstwo Finansów chce opodatkować 22-procentową stawką VAT grunty budowlane. Spowoduje to dalsze podrożenie mieszkań o 4-7 proc., a domów rodzinnych budowanych przez developerów - nawet o 10 proc. (por. M. Wielgo, Mało budujące informacje: działki zbrojone VAT-em, "Gazeta Wyborcza" z 19 maja 2003 r.). Skutki podwyższenia podatku VAT na prace budowlane do 22 proc. przypuszczalnie fatalnie wpłyną na budowę dróg. "Podatki zjedzą drogi" - zapowiadano już w tytule artykułu w "Gazecie Wyborczej" z 26 maja 2003 r.

Bzdurne są iluzje, że samo wejście do Unii Europejskiej automatycznie wpłynie na poprawę tak katastrofalnego stanu naszego budownictwa. Odwołajmy się do alarmującego przykładu Wielkiej Brytanii. W brytyjskim czasopiśmie "Home Building" oceniono: "W 2001 r. budownictwo mieszkaniowe spadło do najniższego poziomu w czasach pokoju od 1924 r. (...) Już wysokie ceny mieszkań nadal szybko rosną. Narasta poczucie braku mieszkań" (cyt. za "Gazetą Wyborczą" z 19 czerwca 2002 r.). Jeśli do takiej sytuacji doszło w tak bogatym unijnym kraju jak Wielka Brytania, łatwo można sobie wyobrazić, co czeka budownictwo w Polsce.

Innym dość szczególnym przejawem "szczodrości" UE wobec Polski jest narzucanie dla i tak niskiego czytelnictwa katastrofalnego, wysokiego podatku VAT na książki i gazety w Polsce, przy np. zerowym podatku tego typu w Wielkiej Brytanii. Pisałem o tym już wcześniej w "Naszym Dzienniku". Jak wygląda rzekoma "szczodrość" UE wobec Polski w zestawieniu z sygnalizowanym w "Naszym Dzienniku" z 30 maja 2003 r. przez prof. Jacka Zimnego dążeniem zachodnich środowisk do ogromnego zmniejszenia liczby wyższych uczelni w Polsce? Nader wymownie pisał o tych zagrożeniach dla polskiej nauki również i prounijny rektor Akademii Górniczo-Hutniczej prof. Ryszard Tadeusiewicz w "Biuletynie Informacyjnym Pracowników AGH" z kwietnia 2003 r., stwierdzając na temat zaobserwowanego przez niego ostatnio "sposobu myślenia naszych przyszłych europejskich partnerów" o Polsce i innych krajach kandydujących do Unii: "Mam wrażenie, że myślą oni na przykład o Polsce jako o terenie, z którego chętnie będzie się pozyskiwać studentów do silnych (bo od dawna bardzo bogatych) zachodnich uniwersytetów, natomiast lokalny system kształcenia i badań naukowych powinien zająć przeznaczoną dla niego marginalną pozycję". Można łatwo przewidzieć efekty realizacji takiego podejścia - upadek nauki w Polsce, przy równoczesnym "drenażu mózgów" z Polski na Zachód.
Przypomnijmy, że niedawno można było przeczytać znamienne ostrzeżenia byłego prezesa Narodowego Banku Węgier i ministra gospodarki tego kraju Petera A. Boda: "Kraje Europy Środkowej i Wschodniej mogą odczuć 'drenaż mózgów' na przykład w sektorze technologicznym czy w służbie zdrowia".

Już wiadomo, że według byłej wiceminister w rządzie SLD-owskim prof. Elżbiety Chojna-Duch, w planach wicepremiera Kołodki na okres po referendum znajduje się m.in. dopuszczenie na szerszą skalę bankructw szpitali. Przecież różnym politykom unijnym, choćby z kraju naszego rzekomego "najlepszego adwokata do UE" - Niemiec, wcale nie zależy na tym, by Polacy się leczyli czy by było ich tylu, co dziś. Zawsze chętnie zalecą naszym posłusznym prominentom "oszczędzanie" akurat na zdrowiu, podobnie jak na książkach, nauce czy mieszkaniach. Jakże dobitnie zaakcentował to kiedyś głośny poseł z brytyjskiej Partii Pracy Tony Benn w wywiadzie udzielonym "Rzeczpospolitej" z 27 lutego 1993 r. Poseł T. Benn powiedział wówczas m.in.: "Oczywiście międzynarodowy kapitał będzie chciał wykupić część waszego potencjału gospodarczego, ale zupełnie nie będzie się interesował systemem opieki społecznej, kształcenia czy służby zdrowia. Powiedzą wam, żeby takie wydatki obcinać niemal do zera".

Pisałem już w "Naszym Dzienniku" z 17-18 maja 2003 r. o rozlicznych zagrożeniach dla polskich przedsiębiorstw po wejściu do Unii Europejskiej. Ostatnie tygodnie dodały do spraw wymienionych już wówczas przeze mnie nowe pomysły władz, nader niekorzystne dla polskich przedsiębiorstw, i tak już borykających się nierzadko z bardzo dużymi trudnościami finansowymi. Jednym z pomysłów tego typu jest plan Ministerstwa Finansów, zmierzający do obciążenia firm, które będą chciały działać jako podatnicy VAT na rynku UE, obowiązkiem wpłaty kaucji gwarancyjnej w wysokości 400 tysięcy złotych. Oprotestowujące ten pomysł organizacje przedsiębiorców wskazują, że dziś mało którą polską firmę stać na zamrożenie tak dużych pieniędzy. Przedsiębiorcy i samorządowcy krytycznie ocenili również kolejny pomysł Ministerstwa Finansów. Chodziło o żądanie tego resortu, aby korzystający z unijnego programu PHARE od razu zapłacili cały podatek VAT od usług wykonywanych w ramach projektów finansowanych z tych funduszy i dopiero później ubiegali się o zwrot jego części (por. tekst P. Blajera "Bariery dla pieniędzy" w dodatku ekonomicznym "Rzeczpospolitej" z 27 maja 2003 r.). Przypomnijmy również, że, jak informował "Nasz Dziennik" z 27 maja 2003 r., do końca tego roku 2000 polskich przedsiębiorstw będzie musiało sporo zapłacić za tzw. zintegrowane zezwolenie na prowadzenie działalności, która w jakikolwiek sposób może negatywnie wpływać na środowisko. Nieuzyskanie takiego zezwolenia będzie równoznaczne z koniecznością zaprzestania działalności.

Z kolei już od początku tego roku polskich rybaków "uszczęśliwiono" podatkiem VAT na paliwo do kutrów, którego cena w rezultacie wzrosła o 22 proc. Według "Głosu Pomorza" z 10-12 stycznia 2003 r.: "Dla rybaków informacja o wprowadzeniu podatku VAT na paliwo do kutrów jest gwoździem do trumny. Zwijamy sieci - koniec pracy". Według Roberta Żłobińskiego, autora korespondencji z Kołobrzegu publikowanej w "Nowej Myśli Polskiej" z 26 stycznia 2003 r.: "(...) jednym z głównych warunków akcesji Polski do Unii Europejskiej jest redukcja o 30-40 proc. tonażu polskiej floty rybackiej. Mamy więc odpowiednią przesłankę, aby przypuszczać, że podatek ten jest narzędziem rządu potrzebnym do realizacji polityki dostosowującej Polskę do Unii Europejskiej, a której skutkiem będzie upadek polskiej floty rybackiej".

Warto zapytać po raz kolejny, dlaczego w ramach informacji przed referendum akcesyjnym polskim czytelnikom nie udostępniono szczegółowych przewidywań na temat przypuszczalnego wzrostu bezrobocia wśród różnych grup polskiego społeczeństwa. A przecież już dziś wiadomo, że grozi zwiększenie istniejącej już dziś armii ponad 5 mln bezrobotnych (wg oceny członka Prezydium Polskiej Akademii Nauk prof. Kabaja) o parę milionów rolników, kilkadziesiąt tysięcy górników, wiele tysięcy hutników, rybaków, pracowników branży budowlanej, przemysłu transportowego, farmaceutycznego, naukowców etc.

Dodajmy do tego wyraźne rozwiewanie się mitu o szansach podwyższenia emerytur Polakom po wejściu do Unii Europejskiej (vide ostatnie strajki w Austrii czy Francji przeciwko niekorzystnym zmianom w sferze emerytur). Przypomnijmy, że w Austrii parę tygodni temu doszło do największego od ponad 50 lat strajku na znak protestu przeciwko rządowym planom zmniejszenia emerytur o ok. 30 proc. Jeśli tak mocno planuje się obcinać emerytury w znacznie bogatszej od nas Austrii, to skąd miałyby znaleźć się w UE pieniądze na podnoszenie emerytur w Polsce?

Skrajny euroentuzjasta Zdzisław Najder zapewniał niedawno z wigorem w "Gościu Niedzielnym" (nr z 6 kwietnia 2003 r.), iż jakoby "Unia Europejska nie chce zniszczyć polskiego rolnictwa". Jak to ma się jednak do jego przyznania w tym samym artykule, że "ludności, która utrzymuje się z uprawy roli, musi być w Polsce co najmniej cztery razy mniej. Jakieś 75-80 proc. ludzi, którzy żyją w ten sposób albo ich dzieci, musi się zająć czymś innym, jeżeli mają egzystować na przyzwoitym poziomie i w warunkach, jakich się oczekuje w Europie początku XXI wieku". Pan Najder jednego jakoś nie potrafi tylko wyjaśnić: gdzie się podzieje po utracie roli wspomniane 80 proc. polskich rolników? Można bez trudu powiedzieć, że zasilą oni głównie ludność różnych przyszłych wielkich podmiejskich miasteczek nędzy - slumsów. Ostrzegał przed taką groźbą dla rolników w Polsce już w 1995 roku znakomity brytyjski znawca UE - milioner James Goldsmith - w przełożonej na język polski książce "Pułapka".

O wyeliminowaniu milionów polskich rolników z polskiej wsi może zadecydować przede wszystkim przymus sytuacyjny tak opisany niedawno przez Wojciecha Reszczyńskiego w "Racji Polskiej" z 9 marca 2003 r.: "Do wejścia na wieś szykują się obecnie przedstawiciele wielkoprzemysłowej produkcji rolnej, superfermy hodowlano-przetwórcze, które w konsekwencji wyeliminują drobnych rolników, najpierw tych korzystających dziś z kredytów na produkcję. Te wielkie przedsiębiorstwa, świetnie przygotowane do przyjmowania unijnych dopłat, korzystają z tanich linii kredytowych. Są to sumy rzędu 140-150 milionów złotych. Za takie pieniądze można wykupić ziemię, pobudować olbrzymie gospodarstwa i produkować masowo żywność. W ten sposób wyeliminuje się drobnych rolników".

Przypomnijmy, że w austriackim dzienniku "Salzburger Nachrichten" z 31 stycznia 2002 r. stwierdzono bez ogródek: "naprawdę przegrani znajdują się na Wschodzie: są to rolnicy w Polsce, na Węgrzech albo w Republice Czeskiej". Zadziwia skwapliwość, z jaką mieszczuch Z. Najder gotów jest do poświęcenia 80 proc. polskich rolników i wyrzucenia ich z roli. Nie są oni wcale tak niepotrzebni na wsi, jak utrzymuje całkowicie ignorujący prawdziwą sytuację polskiej wsi na tle wsi w UE p. Najder.

Przypomnę tu, co pisał akurat na ten temat w "Rzeczpospolitej" (nr z 13 kwietnia 2000 r.) Edmund Szot:

"(...) we Włoszech, które mają mniej użytków rolnych (14,7 mln ha) niż Polska (18,4 mln ha) gospodarstw rolnych jest o pół miliona więcej (2488 tys.) niż u nas (około 2 mln); statystyczny polski rolnik nie jest starszy, a o kilka młodszy od rolnika w UE; w porównaniu z rolnikiem niektórych europejskich krajów (Portugalii, Grecji, a pewnie i Hiszpanii), polski rolnik jest też na ogół lepiej wykształcony. W integracji Polski z UE nie powinien też być żadną przeszkodą zbyt duży udział gospodarstw najmniejszych, o powierzchni od 1 do 5 ha. W Polsce wynosi on około 55 proc., gdy średnio w UE 56 proc. (!), zaś w takich krajach jak Włochy 78 proc., Portugalia - 76 proc. i Grecja - 75 proc. Procentowo tyle samo małych gospodarstw co w Polsce jest w Hiszpanii (55 proc.)".

O ileż rozsądniej od lekceważącego polskich rolników Najdera spoglądał i spogląda na polską wieś Bernard Margueritte, francuski korespondent przebywający w Polsce, w Warszawie, od kilku dziesięcioleci. W "Tygodniku Solidarność" z 5 stycznia 2001 r. Margueritte pisał m.in.: "Polska ma rozdrobnioną, rodzinną strukturę rolnictwa. Elity warszawskie uważają, że to wstyd i kula u nogi. Należy w momencie przystąpienia do Unii zlikwidować 1,5 miliona gospodarstw, kreować wielkie farmy produkujące zboża, tak jak we Francji czy w Niemczech. Innymi słowy, Polska demokratyczna miałaby zniszczyć to, czego komunistom się nie udało zniszczyć, rolnictwo rodzinne. To jest zarówno karygodne, jak i głupie. Co będzie się działo z ludźmi wyrzuconymi ze wsi? Powiększą rzeszę bezrobotnych w przeludnionych miastach? Kto sądzi, że te 'wielkie gospodarstwa' mają naprawdę szansę konkurować z rolnictwem unijnym? Natomiast można by wykorzystać to rozdrobnienie gospodarstw polskich i orientować się na bardzo drogie, pracochłonne rolnictwo ekologiczne, które mogłoby stać się specjalnością Polski w Europie".

Przypomnijmy, że nawet w jednym z najbardziej prounijnych tygodników nie tak dawno pisano, że: "Wspólna polityka rolna Unii Europejskiej pozbawia apetytu", dodając: "Steki ze śmiercionośnymi prionami, schab nafaszerowany antybiotykami, owoce i warzywa skażone środkami ochrony roślin, wędliny zawierające prawie tyle samo wody, co mięsa, drób i nabiał z dodatkiem rakotwórczego nitrofenu - efekty wspólnej polityki rolnej Unii Europejskiej pochłaniającej połowę budżetu wspólnoty, okazują się katastrofalne! Wszystkie kraje piętnastki zgodnym chórem zapewniają, że stosują bardzo surowe normy, a nadzór w przemyśle rolno-spożywczym jest doskonały, tymczasem Europejczycy mają problem z ułożeniem w miarę bezpiecznego menu. Afera goni aferę, a konsumenci tracą apetyt. Ostatni skandal podważył nawet ich zaufanie do żywności ekologicznej, zwanej - nomen omen - 'zdrową' (...)".

Jakże wymowne na powyższym tle były sugestie cytowanego już wyżej publicysty rolnego "Rzeczpospolitej" E. Szota, zalecające, aby Polska prowadziła "agresywną politykę proeksportową" w dziedzinie rolnictwa, w której "Polska może wykorzystywać tzw. rentę opóźnienia". Według Szota: "Niższe (około 2 razy) niż w Unii Europejskiej jest w Polsce zużycie nawozów mineralnych, 5-7 razy niższe jest zużycie środków ochrony roślin, mniejsze jest u nas zanieczyszczenie gleb metalami ciężkimi. Ale w którym berlińskim, londyńskim czy paryskim supermarkecie się o tym wie? Tymczasem ze swoim potencjałem ziemi i pracy Polska powinna stać się liczącym się eksporterem żywności".

Przypomnijmy w tym kontekście ogłoszone około półtora roku temu jakże rozsądne oceny Rady Społecznej Archidiecezji Przemyskiej pod przewodnictwem ks. abp. Józefa Michalika (wiceprzewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski). Rada zdecydowanie opowiedziała się przeciwko wprowadzanej na tak szeroką skalę w Unii Europejskiej tzw. żywności genetycznie zmodyfikowanej, której: "skutki są nieprzewidywalne, już dziś można powiedzieć, że ingerencja w prawa natury w sferze rolnej i hodowli zwierząt poszła za daleko, a rolnictwo unijne znalazło się w ślepym zaułku" (cyt. za "Naszą Polską" z 29 stycznia 2002 r.).

Znów odwołam się do ocen wspomnianego francuskiego korespondenta w Polsce Bernarda Margueritte'a, tyle że z jego o rok późniejszego artykułu publikowanego w "Tygodniku Solidarność" (nr 6 z 2002 r.) pod tytułem "Rolnictwo jednorodzinne bogactwem narodu". Margueritte pisał tam m.in.: "To, co się dzieje teraz z polskim rolnictwem, w kontekście przystąpienia Polski do UE, przekracza wszelkie normy rozsądku (...) zachęcanie do kopiowania polityki rolnej UE, która odniosła sromotną porażkę, jest tragikomiczne. Gdyby nawet to się udało, zwiększyłoby tylko marazm rolny w rozszerzonej Unii, ale polityka ta nie ma najmniejszych możliwości sukcesu, gdyż jest już w Europie duża nadprodukcja tego typu rolnictwa. Przeoczenie tego, że właśnie owa 'zacofana', rodzinna struktura polskiej wsi stanowi największą szansę dla Polski, woła o pomstę do nieba.
Słyszymy więc, że polskie rolnictwo ma 'dopasować się' do struktur agrarnych Unii, czyli należy zlikwidować małe gospodarstwa rodzinne, 'nie nowoczesne', zamykać półtora miliona gospodarstw, kreować dzięki 'prawom rynku' wielkie latyfundia produkujące na wielką skalę, ekstensywnie zboża i inne produkty szerokiej konsumpcji. Eksperci z Brukseli proklamują, że normą jest 4 proc. rolników w ludności każdego kraju. Polska ma ich 27 proc. Widać, co ma się stać! (...)

Jak można dobrowolnie dążyć do takiego samobójstwa? I to kiedy akurat ta 'zacofana' struktura polskiej wsi stanowi - nieco paradoksalnie - największe bogactwo Polski. José Bové nie ukrywa, że rolnictwo polskie, używające mało nawozów sztucznych, szanujące glebę i zwierzęta, wymagające wiele rąk do pracy, jest bliskie tego co nazywamy 'rolnictwem wiejskim'" (agriculture paysanne). Czyli to, co stanowi marzenia coraz większej liczby środowisk na Zachodzie jeszcze w Polsce istnieje, jeszcze nie zostało zniszczone! W rzeczy samej polska wieś może się koncentrować na produkcji zdrowych artykułów, na rolnictwie ekologicznym, drogim i dobrym, na które jest coraz większe zapotrzebowanie na świecie. Co za błogosławieństwo! Tym bardziej że ta struktura pozwala zachować fundamenty cywilizacyjne kraju!".

A jednak kapitulanccy wobec UE polscy politycy i negocjatorzy konsekwentnie prowadzą polskie rolnictwo do takiej sytuacji, jaka ukształtowała się w Hiszpanii: "Wyludniały się całe wioski, można je napotkać jeszcze dziś w głębi kraju: wymarłe osady-widma, ze śladami dawnej zabudowy ogrodów i sadów" (cyt. za wywiadem z Jorgem Ruizem Lardizabalem, szefem przedstawicielstwa agencji EFE w Polsce, "Angora" z 1 czerwca 2003 r.). I co dało takie wyludnianie rolnictwa Hiszpanii? Odpowiedź można znaleźć we wcześniejszych o prawie sześć lat stwierdzeniach wywiadu z byłym negocjatorem wejścia Hiszpanii do UE i byłym szefem hiszpańskiego MSZ Fernandem Moranem Lopezem: "Zakładaliśmy, że będziemy np. niesłychanie konkurencyjni w rolnictwie (...) A jest tak, że importujemy więcej żywności z Francji czy Włoch niż sami sprzedajemy" (cyt. za "Gazetą Wyborczą" z 17 października 1997 r.).

Polscy negocjatorzy nie zadbali jednak o odpowiednie warunki dla polskiego rolnictwa, które miałoby taką szansę być wielkim eksporterem zdrowej żywności. Zgodzili się na unijny dyktat, narzucający Polsce strasznie niskie limity produkcji różnych produktów rolnych, nie mówiąc o przyznanym Polsce wyjątkowo niskim plonom referencyjnym (zaledwie trzy tony z hektara). Jak wiadomo, za przekroczenie limitów produkcji w UE grożą niesłychanie wysokie grzywny. Na dodatek polscy rolnicy będą musieli podporządkować się przeróżnym kosztownym biurokratycznym zaleceniom UE - np. unijnym normom w sprawie wielkości klatek dla kur niosek. Zalecenia przewidują obowiązek zapewnienia co najmniej 550 cm2 powierzchni klatki na kurę i nachylenie podłogi nieprzekraczające 14 proc. Wszyscy rolnicy posiadający inne typy kratek będą musieli je wymienić pod groźbą wysokiej kary grzywny.

Wmawia się nam, że wejście do Unii Europejskiej będzie automatycznie oznaczało znaczącą poprawę ochrony konsumentów w Polsce. Niedawno ukazał się jednak iście obrazoburczy tekst czołowej publicystki "Tygodnika Solidarność" (nr z 24 kwietnia 2003 r.) - Teresy Kuczyńskiej, który całkowicie rozwiewa prounijne iluzje w tym względzie. Według red. Kuczyńskiej:

"Z początkiem tego roku obowiązuje nowe prawo konsumenckie, dostosowane już do uregulowań unijnych. Zadziwiające, jak różnie zostało przyjęte. O ile dziennikarze przywitali je z aprobatą czy wręcz entuzjastycznie, to rzecznicy konsumenccy, z reguły prawnicy, oceniają je minorowo. Uważają, że jest mniej korzystne dla nabywców niż dotychczasowe.
Najważniejszą zmianą jest likwidacja rękojmi i gwarancji jakości. Był to dobry zapis, chroniący przed towarem posiadającym ukryte wady, ujawniane dopiero w czasie użytkowania. Eliminuje się też pojęcie 'wady fizycznej i prawnej' na korzyść 'niezgodności towaru z umową'. Jako 'zgodność towaru z umową' przyjęto składane publicznie zapewnienia producenta czy sprzedawcy o właściwościach towaru. Wyrażone w reklamie czy na towarze lub w ulotce.
Zamiana pojęcia 'wada' na 'niezgodność z umową' faworyzuje interes producenta czy handlowca, ponieważ 'wada' jest pojęciem szerszym. (...)
Nowe, unijne prawo konsumenckie ogranicza uprawnienia reklamacyjne. Jeśli towar ma wadę, czyli według nowej nomenklatury 'jest niezgodny z umową', klient nie może odstąpić od umowy, otrzymując zwrot pieniędzy czy obniżenie ceny. Możliwa jest tylko naprawa, dokonywana przez sprzedawcę w nieskończoność. Zwrot pieniędzy może nastąpić w ostateczności, gdy sprzedawca nie jest w stanie dokonać naprawy po wielekroć ponawianej. W tym czasie nabywca pozbawiony jest możliwości użytkowania sprzętu, za który zapłacił.

Zdaniem Małgorzaty Rothert, powiatowego rzecznika konsumentów w Warszawie, to, co w poprzedniej ustawie znajdowało się na pierwszym miejscu, mianowicie odstąpienie od umowy i zwrot pieniędzy, teraz znalazło się na miejscu ostatnim. I to też pod warunkiem, że niezgodność towaru z umową jest istotna. Ale to, co istotne dla nabywcy nie musi także być dla sprzedawcy.

Marek Radwański, powiatowy rzecznik konsumentów w Poznaniu, również ma zastrzeżenia do nowego prawa. Jego zdaniem, dotychczasowe przepisy dotyczące sprzedaży chroniły lepiej konsumentów niż te nowe, unijne. Największy sprzeciw rzecznika, przekazany 'Rzeczpospolitej', budzi przepis nakazujący konsumentowi skorzystanie najpierw z naprawy towaru lub wymiany na inny. Dopiero gdy to będzie niemożliwe lub zbyt kosztowne dla sprzedawcy, może domagać się obniżenia ceny. Na końcu próbować odstąpić od umowy. Jednak żądanie zwrotu pieniędzy może okazać się fikcją. (...)

Czegoś tu jednak nie można zrozumieć. Bo przy tych gorszych od dotychczasowych polskich uregulowań interes konsumenta na Zachodzie jest nieporównanie lepiej chroniony. Ma takie uprawnienia, których my sobie nawet nie potrafimy wyobrazić. Jak to jest możliwe?

Otóż dostosowanie przepisów polskich do unijnych objęło tylko część istniejącego tam prawodawstwa na ten temat. Poza tym jest to tylko prawo ramowe, podstawa do interpretacji praktycznej. Przede wszystkim przez organizacje prokonsumenckie, które mają siłę i chęć oraz wsparcie państwa, samorządów i związków zawodowych, które reprezentują w sądzie interesy pokrzywdzonych, finansują je, gdy zajdzie potrzeba. A przede wszystkim służą informacją i pomocą poprzez magazyny konsumenckie".

Część II

Od wielu lat Unia Europejska jest wyraźnie zdominowana przez Niemcy i Francję, swoistą oś Germano-Francji. Pod jej hegemonią Polsce wyraźnie szykuje się los wiecznego popychadła.

Dominacja Niemiec i Francji

Jest to aż nadto widoczne, choć nieszczęsny postkomunistyczny prezydent A. Kwaśniewski zapewniał ostatnio, że stosunki polsko-niemieckie i polsko-francuskie są obecnie "bardzo dobre" (według postkomunistycznej "Trybuny" z 10 maja 2003 r.). Było to kolejne kłamstwo Kwaśniewskiego. Cóż, bywa, że niektórzy ludzie nie reagują nawet wtedy, gdy się ich opluje i gotowi są to uznać za coś "bardzo dobrego". Jest to jednak raczej tylko forma skrajnego masochizmu. Przypomnijmy, że parę miesięcy temu prezydent Francji Jacques Chirac starannie opluł Polskę, wzywając, by Polacy milczeli, kiedy większe od nich państwa zabierają głos. Według Chiraca, Polacy "zmarnowali doskonałą okazję do milczenia". Słynny polski naukowiec z USA, prof. Edward Rożek, uznał, że Chirac zachował się w sposób "haniebny i upokarzający". Zygmunt Zieliński skomentował żałosny wybryk Chiraca w "Nowym Przeglądzie Wszechpolskim" (nr 5-6 z 2003 r.): "Jeszcze nie jesteśmy w UE, a już każą nam siedzieć cicho". "Wiecznemu przepraszaczowi" Kwaśniewskiemu (przepraszał już uroczyście, bez upoważnienia, w imieniu Narodu i Żydów, i Ukraińców), najwyraźniej to upokarzanie Polaków nie przeszkadza, ba, uznaje je za wyraz "bardzo dobrych stosunków". Swoista komunistyczna szkoła pokory wobec kolejnych Wielkich Braci!

Jeszcze bardziej oburzające jest stwierdzenie Kwaśniewskiego o "bardzo dobrych stosunkach" w odniesieniu do stosunków Polski z Niemcami. Przypomnijmy, że Kwaśniewski powiedział również o tych stosunkach: "Lista sukcesów jest długa, problemów krótka". Szkoda, że p. Kwaśniewski nie zadał sobie trudu wyliczenia tych sukcesów w stosunkach z Niemcami, a raczej zapytajmy, czy jako prezydent RP coś w ogóle wie o tych stosunkach, a może świadomie kpi sobie w żywe oczy ze swych słuchaczy i czytelników.

Przygotowuję właśnie tomik "Polska - Niemcy: kicz pojednania". Kicz, czyli fałsz pojednania, to zwrot, jakiego już kilka lat temu użył tak realistyczny obserwator jak Klaus Bachmann, niemiecki korespondent w Polsce, mówiąc o stosunkach między Polską a Niemcami. Kicz pojednania, a nie cud pojednania, jak nam wmawiał m.in. były niefortunny minister spraw zagranicznych RP Bronisław Geremek. Wmawiano nam przez lata, że to Niemcy są "najlepszym adwokatem" Polski w staraniach o wejście do Unii Europejskiej. Wmawiano do czasu, gdy właśnie ten "najlepszy adwokat" - Niemcy - narzucił Polakom 7-letni zakaz pracy w przeważającej części krajów UE.

Pracując nad tomikiem o stosunkach polsko-niemieckich, przebadałem 31 sfer życia we wzajemnych stosunkach i w każdej natykałem się co krok na złą wolę Niemców wobec Polski. Oto kilka wymownych przykładów. 2 miliony Polaków w Niemczech są pozbawione praw mniejszości narodowej i dyskryminowane na każdym kroku, podczas gdy kilkusettysięczna mniejszość niemiecka w Polsce jest uprzywilejowana (nie musi przestrzegać 5-procentowego progu wyborczego). Czy ta dysproporcja jest dla Kwaśniewskiego wyrazem bardzo dobrych stosunków? Profesor Piotr Małoszewski z Niemiec mówił przed miesiącem na polonijnym sympozjum w Toruniu, że bogate Niemcy płacą 25 razy mniej na polskie szkoły w Niemczech niż biedna Polska na niemieckie szkoły u nas, mimo że Polaków jest wielokrotnie więcej w Niemczech. Czy prezydent Kwaśniewski nie wie o bezlitosnych restrykcjach niemieckich wobec polskich przedsiębiorstw w tym kraju (swoisty przedsmak tego, czego zakosztujemy w UE), czy tylko udaje skrajnie niedoinformowanego.

Nawet w tak skłonnym do wybielania wszystkiego, co obce, postkomunistycznym tygodniku "Wprost" z 20 kwietnia 2003 r. przyznano, iż Niemcy bezwzględnie wypierają brutalnymi metodami policyjnymi i administracyjnymi polskie firmy z Niemiec (tekst P. Cywińskiego pt. "Polen raus!"). Polskie firmy budowlane i transportowe bardzo dobrze umiały sobie poradzić w konkurowaniu z Niemcami (polska przedsiębiorczość plus niższe koszty) i tego Niemcy już nie umieli znieść, odchodząc od jakichkolwiek zasad wolnego ryku i wolnej konkurencji.
Jak pisał autor "Wprost": "Formalnie otwarte wrota do niemieckiego rynku w praktyce są dla polskich firm zamknięte. (...) Polacy mogą występować wyłącznie w roli podwykonawców. Takie ograniczenia nie obowiązują niemieckich firm w Polsce". Świeżo czytałem kolejny alarmujący tekst pt. "Niebudujące wiadomości" Marka Wielgi w "Gazecie Wyborczej" z 31 maja - 1 czerwca 2003 r. Autor pisał już w podtytule: "Czyżby władze niemieckie znalazły sposób na pozbycie się firm budowlanych spoza UE? Zanosi się na exodus polskich robotników z Niemiec". W odróżnieniu od zagrożonych restrykcjami polskich firm w Niemczech, niemieckie przedsiębiorstwa w Polsce dobrze prosperują. Wiele z nich zaś to swego rodzaju "firmy wydmuszki", zajmujące się oszukiwaniem i "wydmuchiwaniem" polskich pieniędzy. Widać to szczególnie wyraźnie na Śląsku i w Szczecińskiem. We "Wprost" z 11 sierpnia 2002 r. pisano o sytuacji w Szczecinie: "Jak donosi lokalna prasa, w mieście odnotowano ponad 80 wypadków oszukania polskich firm przez ich niemieckich partnerów, głównie z branż budowlanej, dziewiarskiej i drzewnej. Liczbę strat szacuje się na 2 mln euro". Czy to jest dla p. Kwaśniewskiego wyraz "bardzo dobrych stosunków"? Pogratulować! Cóż, niemiecki prominent gospodarczy, prezes Związku Przemysłu Niemieckiego Heinrich Weiss już wiele lat temu przedstawił swą wizję Polaków jako ludzi sprowadzonych do losu sług przy niemieckich panach, stwierdzając, że: "Polska miałaby przedstawić program oszczędnościowy oraz utrzymać (...) zarobki na niskim poziomie. Na zawsze" [podkr. - J.R.N.].

Niemieckie roszczenia

Czy wyrazem "bardzo dobrych stosunków" jest utrzymywanie przez Niemcy nadal art. 116 w konstytucji o granicach Niemiec z 1937 r., dowód podtrzymywania tendencji do rewizji granic? Czy wyrazem "bardzo dobrych stosunków" jest gwałtowne nasilanie się niemieckich roszczeń do własności zachodnich i północnych terenów Polski? Były premier RP, prawnik i poseł Jan Olszewski, powiedział w wywiadzie dla "Czasu Warszawskiego" z 29 maja 2003 r., że: "Obywatele niemieccy złożyli już 600 tys. wniosków o zwrot mienia na polskich ziemiach zachodnich. Rząd RFN uważa ten problem za niezałatwiony, sprawa nabiera rumieńców, gdy staniemy się członkiem UE". Czy o tym wszystkim rzeczywiście nic nie wie aktualny prezydent RP, w takiej ekstazie opiewający "bardzo dobre stosunki polsko-niemieckie"? A przecież liczni profesorowie (na czele z W. Kieżunem) i publicyści ostrzegali przed zagrożeniami dla polskiej własności na Ziemiach Odzyskanych. Znany publicysta S. Michalkiewicz ostrzegał nawet, że po wejściu Polski do UE Niemcy nie tyle wykupią za bezcen, co wyprocesują ziemie należące przed 1945 r. do Niemców na terenach zachodniej i północnej Polski. Pamiętajmy, że sądy europejskie będą musiały się liczyć przede wszystkim z rolą Niemiec, dominujących w UE! Profesor Kieżun zalecał w tej sytuacji, by nie wchodzić do UE dotąd, aż Niemcy uroczyście nie wyrzekną się swych roszczeń do własności na polskich ziemiach. A dziś te roszczenia najwyraźniej się nasilają, i to nawet w oficjalnych wypowiedziach. Zalecam w tej materii p. Kwaśniewskiemu jakże alarmującą lekturę interpelacji poselskich na temat roszczeń niemieckich, wystosowanych 10 kwietnia 2003 r. przez posłankę LPR Halinę Szustak, i interpelacji posła PSL Janusza Dobrosza z 2 kwietnia 2003 r. i 19 maja 2003 r.

Niemcy przejmujÄ… kontrolÄ™ na pograniczu

Przez ignorancję, a może przez świadomie przyjętą postawę obojętności i bierności, obecne władze postkomunistyczne nie reagują na największe nawet zagrożenia dla interesów polskich w stosunkach z Niemcami. A przecież informacje o nich, i to prawdziwie alarmujące, można znaleźć nawet na stronach na ogół niezbyt zatroskanej o polskie interesy narodowe Michnikowej "Gazety Wyborczej". Oto szczególnie wymowny przykład. Autorka "Wyborczej" Marzenna Guz-Vetter pisze 2 czerwca 2003 r.: "Władze w Warszawie lekceważą granice zachodnie. Po wejściu do Unii Europejskiej polskie władze mogą utracić znaczną część kompetencji w zarządzaniu programami współpracy przygranicznej na zachodniej granicy. Przejmą je biura po niemieckiej stronie granicy. W ubiegłych latach państwa kandydujące do UE chętnie korzystały z programu współpracy transgranicznej PHARE, którym z powodzeniem zarządzały bez pomocy sąsiadów z Unii. Z chwilą wejścia do UE program PHARE jednak wygasa. Kandydaci będą mogli korzystać z unijnego programu pomocy na rozwój terenów przygranicznych Interreg (...). Projekty zgłaszane w ramach funduszu Interreg A III będą prawdopodobnie składane do biur zarządzających programem w Dreźnie, Poczdamie lub Schwerinie. Niemiecki bank przekazywałby unijne fundusze polskim beneficjentom, a niemieccy urzędnicy mieliby obowiązek kontroli finansowej w polskich gminach korzystających z programu. Podobnie ma się stać na granicy węgiersko-austriackiej i niemiecko-czeskiej - pałeczkę przejmują tam odpowiednio Austriacy i Niemcy (...). Samorządowcy w pogranicznych województwach nie ukrywają, że ta decyzja ich niepokoi. Władze lokalne najlepiej wiedzą, jak kruchy jest wciąż lód, na którym budowana jest od 1989 r. współpraca polsko-niemiecka. Wzajemne uprzedzenia są na porządku dziennym. Nie zawsze to, co ważne dla strony polskiej, jest istotne dla strony niemieckiej - mówi wojewoda zachodnio-pomorski Stanisław Wziątek, współprzewodniczący Komitetu Współpracy Przygranicznej Polsko-Niemieckiej Komisji Mieszanej (...). Decyzja Komisji Europejskiej w sprawie zarządzania Interregiem w latach 2004-2006 już zapadła. Lobbing w tej sprawie był zbyt słaby (prowadzony notabene głównie przez stronę niemiecką) (...). Polski rząd zbyt późno zorientował się, że zarządzanie programem może stać się problemem politycznym (...). Impas wokół Interregu wynika z braku dyskusji na temat strategii rozwoju kraju po przystąpieniu do UE. Brakuje zwłaszcza strategii dla Polski zachodniej, która będzie musiała stawić czoło presji konkurencji ze strony najsilniejszego gospodarstwa państwa Unii, jakim są Niemcy".

Autorka zwraca uwagę na ewentualne fatalne skutki dla możliwości konkurencji z Niemcami, wynikające ze zbyt niskich funduszy strukturalnych przydzielanych zachodniej Polsce, która będzie szczególnie mocno wystawiona na niemiecką ekspansję gospodarczą. Według M. Guz-Vetter: "Narodowy Plan Rozwoju (...), kierując się logiką Janosika - po macoszemu potraktował Polskę zachodnią. Mimo największego udziału w eksporcie do Unii, potencjału rozwojowego i najlepszych wyników w wykorzystywaniu unijnych funduszy dostanie ona stosunkowo mało pieniędzy z Brukseli".

A może to wszystko nie jest przypadkowe. A może ktoś z kręgów polskich władz dobrze "zatroszczył się" o to, by polskie województwa zachodnie były jak najsłabiej przygotowane do konkurowania z niemieckimi landami. To, co pisze na ten temat Marzenna Guz-Vetter, jest prawdziwie szokujące: "Według prognoz MGiPS na lata 2004-2006 województwa przy granicy z Niemcami będą mogły liczyć na 1,730 mld euro z funduszy strukturalnych i spójności (tzw. ściana wschodnia 1,750 mld, województwo łódzkie - 976,6 mln). Tymczasem niemieckim landom wschodnim już udało się przekonać Brukselę, by w latach 2007-2013 otrzymać pomoc zbliżoną do obecnego poziomu 20 mld euro (w latach 2006)".

Wstrząsająca jest również wymowa dalszej partii tekstu M. Guz-Vetter, stwierdzającej m.in.: "Z badań pogranicza, które przeprowadziłam dla Instytutu Spraw Publicznych, wynika, że polskie elity nie mają odpowiedzi na pytanie o miejsce w polityce zagranicznej i gospodarczej dla tzw. ziem zachodnich. W wyniku integracji z UE polsko-niemieckie pogranicze po raz pierwszy od 1945 r. będzie stanowiło jeden obszar gospodarczy. Tymczasem asymetria w rozwoju tego regionu się nasila. Po niemieckiej stronie w rozwój infrastruktury i wsparcie przedsiębiorstw inwestowane są od lat gigantyczne sumy" [podkr. - J.R.N.].

Włosy stają dęba na myśl o prawdziwej wymowie informacji zawartych w powyższym tekście. A więc "po raz pierwszy od 1945 r." stworzone zostają znakomite warunki dla przyspieszonej germanizacji gospodarczej, zdominowania połączonego dzięki UE w jeden przygraniczny polsko-niemiecki obszar gospodarczy, zdominowany gospodarczo przez stronę niemiecką. I to wszystko przy całkowitej bezczynności polskich pseudoelit, a najpewniej za wiedzą niektórych jej przedstawicieli.

Wyobraźmy sobie, co niemiecka kontrola finansowa będzie oznaczać w polskich województwach przygranicznych, np. w województwie opolskim. Może ona stać się dodatkowym znakomitym instrumentem finansowym dla wspierania niemieckiej mniejszości, by ją jeszcze bardziej uprzywilejować w Polsce.
Marzenna Guz-Vetter wskazuje przy tym również na inne alarmujące fakty, a mianowicie na to, że: "Przy podziale unijnego tortu obcięto też zachodnim województwom o połowę fundusze na rozwój współpracy przygranicznej. Wobec 50 mln euro rocznie, którymi trzy województwa zachodnie dysponowały w ubiegłych latach z funduszu współpracy gospodarczej PHARE, w ramach Interregu otrzymują 24 mln. Strona niemiecka będzie miała do dyspozycji budżet czterokrotnie większy, bo dla Berlina wsparcie tzw. landów wschodnich jest priorytetem" [podkr. - J.R.N.].

Pozostawienie transgranicznej współpracy Interreg żywiołowi doraźnych decyzji i wewnętrznych sporów oraz pozbawienie samorządów odpowiednich funduszy i prawa głosu może sprawić, że po wejściu Polski do Unii w województwach zachodnich będą realizowane w znacznym stopniu cele niemieckiej polityki regionalnej [podkr. - J.R.N.].

Poświęciłem tyle miejsca na omówienie tak ważnego i budzącego jakże uzasadniony alarm artykułu Marzenny Guz-Vetter ze względu na fakt, że najwyraźniej został on powszechnie przeoczony przez czytelników i komentatorów (opublikowano go na bardzo odległym miejscu - na 31. stronie "Gazety Wyborczej", w części poświęconej gospodarce), gdzie raczej zagląda niezbyt duża część czytelników.
Na tym tle kolejny raz nasuwa się pytanie o odpowiedzialność czołowych przedstawicieli rządzących pseudoelit, takich jak A. Kwaśniewski, którzy za wszelką cenę próbują upiększyć stosunki polsko-niemieckie, konsekwentnie przemilczając różne groźne sygnały w tej sprawie. A jest ich coraz więcej, choć są starannie ukrywane w cieniu gorących uścisków na pokaz kanclerza Schroedera i A. Kwaśniewskiego czy L. Millera.
Cóż, już kilka lat temu ktoś jakże celnie skonstatował w prasie temat istoty obecnych stosunków polsko-niemieckich: "Na górze róże, na dole pokrzywy".

O nas bez nas

Jaskrawym przejawem dyskryminacji Polski i innych państw kandydujących do UE ma się stać fakt, że zostaną one pominięte przy ustalaniu nowego budżetu UE na lata 2007-2013. W ten sposób kolejny raz potwierdza się, że Unia Europejska przygotowała dla nas model państw drugiej kategorii, a nie państw posiadających równe prawa, o co tak znacząco upomniał się niedawno Ojciec Święty. Brak obecności Polski przy ustalaniu budżetu grozi rozlicznymi niekorzystnymi dla nas ustaleniami. Między innymi korespondent Polski w Brukseli Jędrzej Bielecki ostrzegał w tekście "Nic o nas bez nas" ("Rzeczpospolita" z 6 marca 2003 r.), że w historii budżetowej Unii zawsze decydujące były ustalone wcześniej propozycje Komisji. Nigdy przedtem Bruksela nie składała propozycji budżetowych tak wcześnie, na trzy lata przed wejściem w życie przepisów. Wyraźnie chodzi o przeforsowanie ustaleń, które będą korzystne dla głównych państw UE z pominięciem Polski i innych państw członkowskich, które będą musiały się im podporządkować. Przypomnijmy zaś, że już w latach 2004-2006 Polska, choć jest relatywnie dwa razy uboższa od Hiszpanii, otrzyma trzy razy mniej pieniędzy na jednego mieszkańca (60 euro).

Skorumpowana Unia

Jak Polska będzie sobie radzić po ewentualnym wejściu do Unii Europejskiej, otrzymując o wiele mniej środków niż stare kraje członkowskie, a za to z obowiązkiem natychmiastowego wpłacania wygórowanej składki członkowskiej i innych obciążeń, sięgających razem sumy około 8-9 proc. polskiego budżetu? Ta sprawa wcale nie obchodzi rządzącej nami próżniaczej klasy politycznej, która marzy wyłącznie o zagospodarowaniu dla SLD 2500 unijnych, bardzo wysoko płatnych urzędów - synekur. Zastanówmy się, jak można wchodzić do UE z tak przeżartym korupcją aparatem administracyjnym i czym to grozi. To nieprawda, że Unia nam pomoże wyleczyć patologie obecnej administracji. Nawet w prounijnym "Newsweeku" przytaczano 29 grudnia 2002 r. casus Grecji, której administracja wcale nie została "wyleczona" po wejściu do UE, wręcz przeciwnie. Według "Newsweeka": "(...) wielu Greków twierdzi, że ich państwu powodziłoby się lepiej, gdyby pozostali na zewnątrz Unii, zdani na samych siebie. De facto bowiem to członkostwo w Unii pozwoliło Grecji odwlec konieczne reformy". Nawet w prounijnym "Gościu Niedzielnym" z 16 lutego 2003 r. przyznawano, że przy realizacji złego modelu członkostwa może dojść do uczynienia z unijnych przetargów kolejnego elementu dofinansowywania skorumpowanej klasy politycznej".

Podkreślenia w tekście pochodzą od Redakcji Naszej Witryny

Prof. Jerzy Robert Nowak, Nasz Dziennik, 2003-06-05

powrot