Podstawą dobrych i wzajemnie równoprawnych stosunków z krajami Wschodu i Zachodu jest zasada suwerenności. Znaczy to, że władza w państwie polskim powinna należeć do Narodu Polskiego. Zasadę suwerenności podważają postanowienia Konstytucji, które dopuszczają przekazywanie atrybutów suwerennego państwa polskiego na rzecz organizacji i organów międzynarodowych oraz postanowienia stanowiące o stosowaniu w Rzeczypospolitej prawa organizacji międzynarodowych, których Polska jest członkiem.

Celem nadrzędnej polskiej polityki zagranicznej winno być zachowanie i umocnienie niepodległości państwa polskiego oraz suwerenności Narodu. Polityka zagraniczna bezwzględnie musi zmierzać do zachowania pokoju i dobrych, równoprawnych stosunków z sąsiadami.

Położenie Polski w centrum Europy powoduje, że w Rzeczypospolitej przecinają się strategiczne interesy Zachodu i Wschodu, w tym przede wszystkim Rosji. Z takiego położenia geograficznego, jak również z położenia na osi Północ - Południe, Polska musi uczynić atut w polityce zagranicznej. Optymalnym, docelowym rozwiązaniem winna być realizacja wspólnych interesów w obszarze międzymorza, od Bałtyku do Morza Czarnego, która obejmowałaby: państwa skandynawskie, państwa bałtyckie powstałe po rozpadzie ZSRS, kraje Europy Środkowej oraz kraje basenu Morza Czarnego. W podobnej do Polski sytuacji znajdują się inne kraje Europy Środkowej. Polska powinna dążyć do połączenia działań tych krajów zarówno w celu współpracy gospodarczej, jak i budowy lokalnego systemu bezpieczeństwa w tej części Europy we współpracy z USA i Unią Europejską.

Polityka zagraniczna Polski nie może być jednostronnie zorientowana na Unię Europejską, która skutkuje wrogością do Rosji. Jest to sprzeczne z polską racją stanu. Naród Polski wielokrotnie w swej historii doświadczał przemocy od swoich sąsiadów i samotności w nieszczęściach. Pamiętamy o zdradach naszych sojuszników, którzy w Teheranie, Jałcie i Poczdamie potraktowali nas jak wybrakowany towar na sprzedaż. Dlatego w interesie Polski leżą dobre, a przede wszystkim równoprawne stosunki zarówno z Rosją, jak i krajami UE, szczególnie z Niemcami oraz z USA. Poprawa stosunków z Rosją leży w interesie tak Polski, jak i Rosji. Dla Polski jest to poprawa gospodarczego bytu polskich przedsiębiorstw, zmniejszenie bezrobocia, zmiana niekorzystnych wskaźników PKB oraz niekorzystnego salda importowo-eksportowego.

1. Główne zagrożenia dla Polski wynikające z akcesji do Unii Europejskiej

UE nie jest organizacją międzynarodową, ale ponadnarodową, a państwo przystępujące do Unii traci swoją suwerenność w takim zakresie, w jakim to Unia ustanawia. Prawo ustanowione przez UE obowiązuje we wszystkich państwach członkowskich, a jego przyjęcie jest warunkiem przyjęcia do UE.

Polska po wejściu do UE przestanie być samodzielnym i niezależnym państwem, ponieważ prawo unijne będzie miało pierwszeństwo nad prawem polskim, na co zezwala obowiązująca Konstytucja RP w art. 90 i 91: art. 90, ust. 1 zezwala na przekazanie organizacji międzynarodowej lub organowi międzynarodowemu uprawnień organów polskiej władzy państwowej; art. 91, ust. 2 i 3 dopuszcza prawom i umowom międzynarodowym przyznanie nadrzędności nad prawem polskim.

Integracja z UE prowadzi więc do likwidacji niepodległości Polski i do zniesienia suwerenności Narodu Polskiego w państwie, w którym władzę faktycznie przejmą globalne gremia finansowe. Naród Polski stanie się w państwie nie podmiotem, ale przedmiotem w ręku globalistów, którzy ze zbiurokratyzowanych centrów decydować będą o przemieszczeniu terytorialnym całych narodów (np. w poszukiwaniu pracy) w imię partykularnych interesów silniejszych grup wpływu. Dziś wiadomo, że globalizacja jest współczesną formą kolonializmu zmierzającą do tworzenia ponadnarodowych imperiów. Polityka Polski w stosunku do UE powinna skorzystać z doświadczeń Norwegii, której naród wybrał suwerenność.

Obecny podział administracyjny Polski w przybliżeniu pokrywa się z proponowanym nam podziałem Europy na landy (regiony). Oddzielna regionalna polityka ekonomiczna i społeczna doprowadzi do rozbicia Narodu Polskiego. Wszechwładny centralny bank UE pozbawiony demokratycznej kontroli będzie mógł zmusić nasz region do porzucenia resztek samodzielności.

UE walczy z chrześcijaństwem, cywilizacją łacińską i społeczną nauką Kościoła katolickiego. Propaguje, dopuszcza i wprowadza w życie
- przez odpowiednie uregulowania prawne - takie zasady moralne, które są sprzeczne z moralnością katolicką (antykoncepcja, aborcja, eutanazja, małżeństwa homoseksualne). Demoralizuje się młodzież, wprowadzając edukację seksualną niezgodną z etyką katolicką. W środkach masowego przekazu propaguje się model życia laickiego, swobodę seksualną, liberalizm i libertynizm. Coraz słabiej walczy się z narkomanią.
Katolicy nie mogą absolutnie takich praw, praktyk i trendów akceptować i powinni jednoznacznie opowiedzieć się przeciwko integracji Polski z bezbożną i antychrześcijańską UE.

Zgodnie z prawem Unii, polska ziemia będzie mogła być wykupywana bez żadnych ograniczeń przez cudzoziemców, a w szczególności przez Niemców. W związku z tym polskie ziemie zachodnie (Opole, Wrocław, Zielona Góra, Gorzów i Szczecin) oraz ziemie północne (Warmia i Mazury), czyli ok. 114 tys. km2, jako pierwsze wpadną w ręce Niemiec, które od 1989 roku jawnie domagają się tych terenów za pośrednictwem tzw. Związku Wypędzonych. Według aktualnej konstytucji niemieckiej, granica wschodnia tego państwa pokrywa się z granicą hitlerowskiej Rzeszy z 1937 r. A więc gdyby udało się rządowi polskiemu, przy bierności niedoinformowanego społeczeństwa, wciągnąć Polskę do UE, ziemie zachodnie i północne praktycznie wejdą w skład państwa niemieckiego.

UE narzuci Polsce własną politykę rolną. Polegać ona będzie głównie na:

- wprowadzeniu dotacji dla polskiego rolnictwa znacznie niższych niż w innych państwach UE,
- wprowadzeniu pod byle pretekstem zakazu importu polskich artykułów (mleko, mięso, owoce itp.) na własny rynek,

- wykupieniu przez zagranicznych inwestorów na preferencyjnych warunkach polskich zakładów przetwórstwa spożywczego, po czym zostaną one zlikwidowane; tym samym polscy rolnicy stracą możliwość zbytu swoich produktów,

- wprowadzeniu tak niskich cen skupu płodów rolnych i żywca, że gospodarstwa małe i średnie będą upadać jedno po drugim, gdyż jakakolwiek produkcja dla polskiego chłopa będzie nieopłacalna. W wyniku takiej polityki rolnej Polacy nie będą już dłużej gospodarować na polskiej ziemi. Ponad 70 procent rolników zmuszonych zostanie do opuszczenia ziemi. Zniknie pojęcie ojcowizny. Nędza na polskiej wsi osiągnie szczyt. Grunty rolnicze staną się towarem i obiektem spekulacji finansowych. Wielkoprzemysłowa produkcja rolna wyniszczy naszą ziemię. Czystą, ekologiczną, zdrową polską żywność zastąpi nam unijna, której produkcja opiera się głównie na środkach chemicznych, szkodliwych i niskowartościowych dla zdrowia.

Obrona polskiej ziemi i polskiego chłopa oraz samowystarczalności żywnościowej Polski stanowią podstawowe wyznaczniki strategii polskiej polityki rolnej, a także obrony suwerenności i niepodległości państwa polskiego!

Zostanie zlikwidowany nasz rodzimy przemysł lekki, ciężki oraz wydobywczy. Zgodnie z dyrektywami Brukseli, w wyniku tzw. restrukturyzacji, czyli inaczej likwidacji, zamyka się polskie kopalnie, huty i fabryki, a ludzi wyrzuca się na bruk nie tylko z pracy, ale i z mieszkań, za które nie są w stanie zapłacić.

Wejście do UE spowoduje - nie spadek - ale wzrost bezrobocia. Rynek pracy w UE ma tendencje do kurczenia się, a dalszy upadek przemysłu oraz bankructwo gospodarstw rolnych powiększą znacznie liczbę bezrobotnych.

40-milionowa Polska ma być rynkiem zbytu dla ogromnych nadwyżek produktów rolnych i przemysłowych z UE. Staniemy się faktycznie w ramach UE krajem trzeciej kategorii.

Polska ma być nie tylko płatnikiem netto, ale superpłatnikiem netto w bilansie z UE. Roczne wydatki Polski związane z jej członkostwem w UE szacuje się obecnie na poziomie ok. 5 mld euro, zaś wpływy z kasy unijnej - na poziomie ok. 2-2,5 mld euro!

Uczynienie wschodniej granicy Polski zamkniętą granicą Wspólnot Europejskich już dziś odcina znaczną część Narodu, która żyje poza tą granicą, od równoprawnego udziału w kontaktach z Polską. Skutkiem uległości Polski w tej sprawie jest złamanie zasady solidaryzmu narodowego z Polakami żyjącymi często nie z własnego wyboru za wschodnią granicą.

Rozwój UE i globalizacja zmierzają w kierunku likwidacji państw narodowych na rzecz wielkich imperiów. Jest to groźne dla pokoju. Naruszenie praw narodów, zwłaszcza prawa do niepodległości i samostanowienia, zawsze w historii ludzkości było źródłem naruszania praw osób ludzkich i zagrożeniem dla pokoju. Imperialni władcy zawsze będą dążyć do maksymalizacji w realizowaniu własnych interesów, a zdominowane narody będą obiektem wyzysku. Państwa narodowe są niezbędne do uczciwej realizacji praw narodów.

2. Alternatywa dla integracji z UE - integracja środkowoeuropejska

Jednym z priorytetów w polityce zagranicznej Polski powinna być integracja środkowoeuropejska - realizowana zgodnie z nauką społeczną Kościoła katolickiego i zasadami cywilizacji łacińskiej - w tym rozszerzenie CEFTA, tj. Środkowoeuropejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu, na wszystkie kraje Europy Środkowej i międzymorza oraz rozszerzenie współpracy o kwestie polityczne i wojskowe. Naturalnymi partnerami Polski, ze względu na potencjał ekonomiczny i wspólne doświadczenia historyczne, są przede wszystkim: Węgry, Czechy i Słowacja.
Należy przeanalizować i usprawnić ideę budowy strefy wolnego handlu, nie ograniczając go do Węgier, Czech, Słowacji, ale rozszerzyć tę strefę o kraje bałtyckie: Litwę, Łotwę, Estonię, i kraje Wschodu: Białoruś, Ukrainę, oraz Mołdawię, Rumunię, Bułgarię, Chorwację, Jugosławię.

Doświadczenia ostatnich lat wykazują dobitnie, że jeśli Polska ma odegrać aktywną rolę w polityce międzynarodowej, to może uczynić to wyłącznie w Europie Środkowej. Trzeba dokonać koordynacji polityki obronnej państw środkowoeuropejskich, ściśle związanej z kooperacją w dziedzinie przemysłu obronnego.

3. Alternatywny model gospodarki oparty na założeniach interwencjonizmu państwowego

Cały mechanizm niszczenia naszej gospodarki był precyzyjnie opracowany przez Sorosa i Sachsa, a realizowany był i jest z premedytacją przez Leszka Balcerowicza, Narodowy Bank Polski i Radę Polityki Pieniężnej.

Terapia szokowa i schładzanie naszej gospodarki doprowadziły do: chronicznego braku środków płatniczych, powstania zatorów płatniczych, dezorganizacji procesów produkcyjnych, nadwartości złotówki wynikającej z wysokich stóp procentowych, podrożenia kredytów, wzrostu cen, mniejszej konkurencyjności produktów oraz nieopłacalności eksportu - i w konsekwencji bankructw ogromnej liczby przedsiębiorstw, w tym przedsiębiorstw bardzo dobrych, mogących śmiało konkurować z firmami zachodnimi, ale przy innej polityce finansowej. W efekcie takiego drapieżnego monetaryzmu zyski wypracowane przez przedsiębiorstwa nie były tam gromadzone, lecz przechwytywane przez banki komercyjne i międzynarodowe.

Alternatywny model gospodarki

- w stosunku do modelu obowiązującego obecnie, a także modelu przyjętego w UE - mógłby i powinien być oparty na znanych już w teorii i praktyce założeniach interwencjonizmu państwowego J.M. Keynesa. Podstawowe wyznaczniki tego modelu to:

Interwencjonizm w zakresie polityki fiskalnej realizowany przez:

- dążenie do zrównoważenia bilansu handlowego, w tym uszczelnienia granic i zastosowania barier granicznych, zwłaszcza dla produktów dotowanych,

- zwiększenie wydatków rządowych w okresie recesji, a następnie gromadzenie środków finansowych w okresie dobrej koniunktury,

- zmianę systemu podatkowego.

Interwencjonizm w zakresie polityki monetarnej oparty na założeniu, że kreacja pieniądza i jego dopływ do gospodarki należą do kompetencji Narodowego Banku Polskiego, z wyłączeniem uprawnień w tym zakresie dla prywatnych banków komercyjnych.

System podatkowy w Polsce jest nadmiernie rozbudowany. Zbyt duża ilość opłat i podatków zaciemnia obraz faktycznych obciążeń, jakie ponosi społeczeństwo. Dlatego należy pilnie przywrócić korzystne dla społeczeństwa relacje między obciążeniem podatkowym a faktycznym dochodem podatników. Jest to możliwe przez likwidację podatku VAT i akcyzy od paliw, gdyż te podatki działają zniekształcająco na mechanizm kosztów i cen, obciążają grupy społeczne nierównomiernie w stosunku do dochodów dyspozycyjnych. Podatek VAT można byłoby jeszcze przez pewien czas pozostawić dla wyrobów luksusowych.

Jedynym podatkiem powinien pozostać podatek dochodowy liczony w skali progresywnej względem dochodu. Opłaty skarbowe od obrotu nieruchomościami, przy zakupie pierwszego mieszkania, domu, działki, powinny ulec likwidacji. Spadki i darowizny dla osób bliskich z rodziny, np. siostra, brat, powinny być wolne od podatku.
Niezbędnym krokiem w reformie podatków jest znaczące zmniejszenie obowiązkowych składek ZUS, które powodują, że siła robocza jest niekonkurencyjna względem kapitału. Fundusze emerytalne oraz towarzystw ubezpieczeniowych powinny być przeznaczone nie na finansowanie długu publicznego, ale na inwestycje.
Zmiana ta umożliwi dopływ do gospodarki pieniądza realnie nieoprocentowanego, niezbędnego do zawierania transakcji.

Ulegnie zmniejszeniu inflacja kosztowa, która w części jest skutkiem wysokiego oprocentowania kredytów, wpływającego na koszty i ceny.

Rząd będzie mógł uruchomić duże przedsięwzięcia inwestycyjne w zakresie budowy zakładów produkujących wyroby o wysokim stopniu przetwarzania typu high/tech i najwyższej efektywności alokacji zasobów (elektronika, budownictwo, informatyka, inżynieria materiałowa itp.), opierając się w pierwszej kolejności na krajowych zasobach materialnych i potencjale ludzkim. W Polsce istnieją ogromne potrzeby inwestycyjne w zakresie budownictwa mieszkaniowego, budowy dróg, mostów, autostrad oraz całej infrastruktury technicznej, przy jednoczesnym niewykorzystaniu wolnych zdolności produkcyjnych. Obecnie podjęcie działań z tego zakresu uniemożliwia przyjęty model polityki monetarnej, w którym prywatny, zmonopolizowany sektor bankowy decyduje o dopływie pieniądza do gospodarki. Nieskuteczność wpływu banków centralnych na podaż pieniądza w gospodarce jest powszechnie znana.

Finansowanie inwestycji drogą kreacji pieniądza nieoprocentowanego byłoby możliwe do momentu pełnego wykorzystania potencjału produkcyjnego kraju, tj. zatrudnienia i bazy materiałowo-technicznej. W sytuacji zbliżania się do całkowitego wykorzystania zasobów dopływ pieniądza należy powstrzymać, by nie wywołać inflacji popytowej.

Normalny, niepowstrzymywany dopływ pieniądza do gospodarki zlikwiduje zatory płatnicze w rozliczeniach między firmami, bowiem niedostatek podaży pieniądza w stosunku do potrzeb zawierania transakcji w skali makroekonomicznej zmniejsza płynność finansową firm. Ulegną likwidacji wydatki na obsługę długu publicznego (jeśli istnienie tego długu będzie konieczne), zaciąganego obecnie na mocy obowiązujących przepisów wyłącznie w bankach prywatnych.

W bieżącym roku na obsługę długu krajowego przeznaczono 15,43 proc. całości budżetu (tj. prawie 30 mld zł!). Przy założeniu finansowania deficytu budżetowego z NBP koszt obsługi nie powinien przekroczyć 500 mln zł.
Przez różne agencje państwowe przechodzi około połowy środków budżetowych. W dużej mierze są one rozkradane i marnotrawione przez ich administrację. Likwidując te agencje i organizując finansowanie bezpośrednio z Ministerstwa Finansów, można uzyskać znaczne oszczędności (nawet 15 proc. całości budżetu).
Tak więc finansując deficyt budżetowy z NBP i likwidując agencje, można uzyskać oszczędności około 30 proc. całości budżetu.

Nieuzasadniony jest także fakt trzymania znacznych rezerw dewizowych w bankach zachodnich. Przeważającą część tych rezerw należy bezzwłocznie wykorzystać na inwestowanie w gospodarkę przeżywającą głęboki kryzys.

Należy 2-3-krotnie obniżyć oprocentowanie kredytów!

Obecnie Narodowy Bank Polski w swą działalność ma wpisany jeden cel: utrzymanie wartości waluty polskiej na wysokim poziomie, nie bacząc, że wysoka wartość pieniądza przejawia się nie w kursie walutowym, ale oparta jest na realnej gospodarce, na jej zdolnościach wytwórczych, eksportowych itp. Sztuczne zawyżanie tej wartości prowadzi do obniżenia konkurencyjności polskich wyrobów w handlu zagranicznym, a jednocześnie zwiększa opłacalność importu. Efekt działań NBP w Polsce jest widoczny w powiększającym się ujemnym saldzie obrotów bieżących.

Zakres działań interwencjonizmu państwowego będzie uzależniony od potrzeb gospodarki. Na początku odbudowy państwa, tworzenia bazy produkcyjno-technicznej, udział państwa w zarządzaniu gospodarką będzie większy. W dalszej perspektywie, gdy powstaną firmy o znaczącej zdolności konkurencyjnej, gdy gospodarstwa domowe staną się zamożniejsze, obszar działań interwencyjnych ze strony państwa ulegnie znacznemu zmniejszeniu.

4. Nowa strategia rozwoju gospodarczego, ekonomicznego i społecznego kraju, bazująca na samowystarczalności energetycznej

Polska w latach 70. była samowystarczalna energetycznie. Pełne bezpieczeństwo energetyczne uzyskała dzięki racjonalnemu wykorzystaniu własnych surowców kopalnych. Dzisiaj możliwości w tym zakresie są jeszcze większe. Polska ma największe w Europie zasoby odnawialnych źródeł energii (OŹE) - przewyższające wielokrotnie nasze potrzeby. Wykorzystanie tych źródeł jest ze wszech miar uzasadnione politycznie, ekonomicznie i ekologicznie. Największy potencjał energetyczny zawarty jest w energii geotermalnej (gorąca woda, gorące skały). Ocenia się, że na ponad 80 proc. powierzchni kraju są warunki do rozwoju energetyki geotermalnej. Zasoby te stanowią 99 proc. potencjału OŹE w Polsce. Resztę, około 1 proc., stanowią łączne zasoby energii wiatru, słońca, biomasy i wody. Koszt jednostki energii cieplnej otrzymywanej z zasobów geotermalnych jest o 30-50 proc. niższy niż z gazu lub oleju.

Niestety, pomimo tego realizowana jest w Polsce strategia likwidacji polskiej energetyki i przemysłu wydobywczego. Jest to strategia nie do zaakceptowania, zważywszy na posiadane ogromne zasoby surowców kopalnych, największe w Europie zasoby OŹE, potencjał wydobywczy i ludzki Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazowego oraz zaplecze naukowe.

Przyjęcie nowej strategii zrównoważonego rozwoju Polski, opartej na jak największym wykorzystaniu własnych zasobów OŹE i jak najszybszym doprowadzeniu Polski do samowystarczalności energetycznej, stanowi szansę i nadzieję wszechstronnego rozwoju Polski i likwidacji w znacznej mierze bezrobocia w Polsce. Eksploatacja wód geotermalnych, produkcja biopaliw, ponowna eksploatacja bogatych złóż gazu i większe wykorzystanie energii wiatru spowodują powstanie tysięcy nowych miejsc pracy, głównie na wsi, co zahamuje dramatyczny odpływ młodych ludzi ze wsi do miasta.

Taka strategia może być realizowana jedynie w państwie suwerennym, poza strukturami UE!

Podkreślenia w tekście pochodzą od Redakcji Naszej Witryny

Prof. dr hab. inż. Andrzej Flaga, Nasz Dziennik, 2003-06-04

powrot