W okresie dostosowawczym do UE nastąpiło znaczne zniszczenie polskiej gospodarki i demontaż instytucji państwowych o strategicznym znaczeniu. Tego, co było niszczone przez szereg lat, nie da się odbudować z dnia na dzień. Dlatego został opracowany ramowy wieloletni program przezwyciężenia kryzysu i rozwoju polskiej gospodarki. Obejmuje on w trzech etapach: Program Naprawczy, Program Rozruchowy i Program Rozwojowo-Stabilizacyjny. Ukazuje perspektywy rozwoju Polski poza Unią Europejską.

Wzrost bezrobocia i nędza w procesie dostosowania do UE

Pomimo panowania zbrodniczego, komunistycznego systemu Polska własnymi siłami odbudowała się po wielkich zniszczeniach wojennych i przez trzydzieści kilka lat realizowała program uprzemysłowienia i rozwoju gospodarczego. W końcu lat 70. rozwój ten doszedł do swego kresu, wykorzystując wszystkie zasoby i środki, a cała gospodarka znalazła się w głębokim kryzysie. W produkcji wielu artykułów przemysłowych i rolnych Polska była potęgą i zajmowała czołowe miejsce w świecie, bliskie dziesiątej pozycji. Jednak militaryzacja gospodarki, nadmierne ukierunkowanie na eksport wschodni, wadliwa ekonomia, zacofanie technologiczno-organizacyjne, wyniszczenie środowiska, drastyczne ograniczenie zaopatrzenia ludności i inne zadecydowały o skali kryzysu.
Gospodarka taka wymagała zmian ustrojowych oraz przebudowy i modernizacji. Z początkiem lat 80. powstał wielki ruch narodowo-chrześcijański "Solidarność" oraz opracowano różne społeczne programy przebudowy kraju. Terror stanu wojennego przerwał te inicjatywy oraz odizolował kompetentnych działaczy i wymusił na wielu z nich opuszczenie kraju. W tym czasie młodsze pokolenie trockistów i komunistycznych "właścicieli Polski Ludowej", w porozumieniu z obcymi agenturami i zgodnie z interesami Unii Europejskiej, opracowało program tzw. transformacji. Przygotowano też ekipę realizatorów tego programu, wyłonioną z "konstruktywnej opozycji".

Po zniesieniu stanu wojennego, przy sterowanym oszołomieniu społeczeństwa, powstawały różne konfiguracje polityczne, ale Naród Polski (a w tym i polska nauka) został pozbawiony jakiegokolwiek wpływu na kierunek i charakter przemian gospodarczych. W ciągu kolejnych lat zmieniały się rządy, ale kierunek transformacji realizowany pod dyktando Unii Europejskiej nie uległ zmianie. Polegał on na konsekwentnym wywłaszczaniu Narodu z majątku narodowego, zawłaszczaniu tego majątku przez dawnych i nowych prominentów oraz przekazywaniu go za bezcen zagranicznym kapitalistom. Ponad połowa wartości majątku przemysłowego i bankowego przeszła już w ręce zagraniczne, a znaczna część została zniszczona. Szacuje się, że w procesie tzw. transformacji i dostosowań do Unii Europejskiej Polska utraciła majątek, produkcję i poniosła koszty w łącznej wysokości co najmniej 600 mld dolarów i nadal będzie traciła każdego roku około 80 mld dolarów (W. Bojarski "Ile Polskę kosztuje integracja z Unią Europejską?", Warszawa 2003; K. Poznański "Wielki przekręt. Klęska polskich reform", Warszawa 2000).

W 1993 r. Rządowe Biuro ds. Integracji Europejskiej oraz Pomocy Zagranicznej opublikowało opracowanie pt. "Polska - Wspólnoty Europejskie: Perspektywa 2000". Na podstawie analiz makroekonomicznych czterech polskich współautorów i sygnatariuszy opracowania (J. Saryusz-Wolski, A.B. Czyżewski, W.M. Orłowski i L. Zienkowski) przedstawiło optymistyczną perspektywę gospodarczą Polski w roku 2000, osiągniętą w procesie integracji z Unią Europejską.

Rzeczywistość roku 2000 wykazała dobitnie naiwność i fałsz tego opracowania.
W wyniku niszczycielskiej transformacji zatrudnienie w przemyśle do roku 2001 zmniejszyło się o 35 procent. Liczba bezrobotnych wzrosła o 2 mln (nie licząc bezrobocia na wsi), przybyło też 2,5 mln rencistów i emerytów (w tym na wcześniejszych emeryturach). Stosunkowo większy ubytek miejsc pracy wystąpił w przemysłach wysokiej techniki, które przecież miały rozwijać się najszybciej. Już ponad 100 tys. ludzi z dyplomami szkół wyższych pozostaje bez pracy. Liczba bezrobotnych wśród ludności w wieku produkcyjnym zwiększyła się z 4,5 mln w 1989 r. do 8,4 mln osób w 2000 r. Ponad 43 proc. młodych ludzi w wieku do 24. roku życia nie ma pracy (M. Kabaj "Główne przyczyny wzrostu bezrobocia i elementy programu przeciwdziałania", Warszawa 2002).
Tak wielkie bezrobocie uderza także we wszystkich zatrudnionych, zagrażając każdemu pogorszeniem warunków pracy i zwolnieniem. Społeczeństwo ubożeje, 2/3 bezrobotnych straciło prawo do zasiłku, a niektórzy pracujący otrzymują tylko cząstkowe wynagrodzenie. W nędzy, czyli poniżej minimum egzystencji, żyje dziś około 10 proc. ludności, to jest 3,5 mln osób, dwukrotnie więcej niż 5-6 lat temu (J. Witkowski, GUS). W 2001 r. około 57 proc. ludności (22 mln osób) żyło w rodzinach, w których poziom wydatków był niższy od ustawowego minimum socjalnego (w 1992 r. ludności takiej było 32,4 proc.).

Wielkorządcy polskiej gospodarki nie bronią interesu narodowego, a jedynie realizują dyrektywy Unii Europejskiej, Banku Światowego i innych ośrodków globalistycznych. W ciągu dziesięciolecia zadomowił się w Polsce i rozpanoszył rabunkowy system neokolonialny, znacznie bardziej zakłamany i perfidny niż dawny system eksploatacji kolonialnej (W. Bojarski "Dokąd Polsko? Wobec globalizacji i integracji europejskiej", Warszawa 2002). W okresie PRL-u mieliśmy system gospodarki nakazowo-rozdzielczej, który wymuszał maksymalizację produkcji i zatrudnienia. Teraz Unia Europejska narzuca swój system nakazowo-rozdzielczy, wymuszający ograniczenie produkcji i zmniejszenie zatrudnienia.

Po włączeniu w struktury Unii Europejskiej proces niszczenia naszej gospodarki zostanie przyspieszony, szczególnie w rolnictwie. W wyniku tego bezrobocie dodatkowo wzrośnie o co najmniej dalsze 2 mln osób (T. Pomianek, A. Razmus, K. Witkowski "Rynek pracy w Polsce i w Unii Europejskiej", Rzeszów 2003).
Prawie wszystkie kraje zachodnioeuropejskie, będące dziś w UE, w ciągu stuleci rozwijały się w znacznym stopniu w wyniku zniewolenia innych i eksploatacji kolonialnej. Kraje te na terytoriach podbitych czy uzależnionych stosują politykę tworzenia i wspierania miejscowych rządów, które są słabe, niekompetentne i skorumpowane. Dlatego miejscowym siłom politycznym trudno jest takie rządy obalić, by powołać bardziej kompetentne i patriotyczne. Coś podobnego dzieje się i w Polsce. Ponadto Unia Europejska wymaga, aby Polska wyrzekła się stosowania prawie wszystkich instrumentów i sposobów wpływania na swój rozwój gospodarczy i społeczny. Nasza gospodarka ma być pozostawiona niewidzialnej i niszczącej ręce "rynku" zagranicznych kapitalistów oraz dyrektorom Unii, co będzie prowadziło do pogłębiania kryzysu i nędzy.
Tymczasem w Polsce potrzebujemy szybkiego rozwoju kraju i wzrostu zatrudnienia. To jest nasz narodowy imperatyw, który potrafimy zrealizować sami, poza Unią Europejską. Dlatego powinniśmy opowiedzieć się przeciwko takiej Unii!

Polski program rozwoju gospodarczego poza UniÄ… EuropejskÄ…

Suwerenny rząd państwa ma do dyspozycji różne instrumenty, środki i sposoby, które może zastosować dla rozwoju gospodarczego i społecznego kraju, zależnie od sytuacji i potrzeb. Należy do nich emisja i gospodarowanie własnym pieniądzem i zagranicznymi dewizami, wartością kursów wymiany i przepływem zagranicznych środków płatniczych, a także swoboda kreowania kredytu i jego przeznaczenia oraz stóp procentowych, funduszy rezerwowych itp. Należy tu również swoboda ustalania wysokości ceł oraz regulacji importu i eksportu, swoboda kształtowania systemu podatkowego, selektywnych zwolnień i preferencji, regulacja działalności inwestycyjnej, szczególnie zagranicznej działalności gospodarczej, swoboda zamówień i poręczeń publicznych, a także polityka licencyjna, patentowa i inne.

Istnieją bogate, pozytywne doświadczenia ze stosowania tych środków w różnych krajach po pierwszej i drugiej wojnie światowej, jak również dla przezwyciężenia wielkiego światowego kryzysu lat 30. XX wieku czy dla przyspieszonego rozwoju krajów azjatyckich. W Polsce taki wieloletni program rozwoju został opracowany i pomyślnie zrealizowany własnymi siłami w okresie międzywojennym przez premiera inż. Eugeniusza Kwiatkowskiego. Istnieje dobra literatura na ten temat. Autor niniejszego artykułu również opracował część teorii takiego rozwoju, potwierdzającej rachunkiem wyniki doświadczonych praktyków (W. Bojarski "Efektywność systemowa przedsięwzięć gospodarczych", Warszawa 2001).

Niestety, w okresie dostosowawczym do UE nastąpiło znaczne zniszczenie polskiej gospodarki i demontaż instytucji państwowych o strategicznym znaczeniu, takich jak: państwowe banki, instytucje finansowe, sztabowe ośrodki programowania rozwojowego i niezależne środki przekazu. Tego, co było niszczone przez szereg lat, nie da się uruchomić z dnia na dzień. Wymaga to selektywnej odbudowy i rekonstrukcji. Dlatego został opracowany ramowy wieloletni program przezwyciężenia kryzysu i rozwoju polskiej gospodarki. Obejmuje on w trzech etapach: Program Naprawczy, Program Rozruchowy i Program Rozwojowo-Stabilizacyjny (W. Bojarski: "Dokąd Polsko?...").

W pierwszym etapie przewiduje się odbudowę instytucji rządowych, w tym państwowych banków i instytucji finansowych, umocnienie władz i gospodarki samorządowej miast i gmin, powstrzymanie dalszego upadku zakładów produkcyjnych, wielorakie preferowanie wzrostu zatrudnienia, znaczny rozwój robót publicznych, odbudowę niezależnego wymiaru sprawiedliwości, zwiększenie nakładów na naukę, rozwój badań i ochronę rodziny oraz skuteczne powstrzymanie zalewu rynku krajowego przez zbyteczny import.

W drugim etapie powinny być podjęte wielkie rządowe i samorządowe programy rozwoju budownictwa mieszkaniowego, drogowego i komunikacyjnego oraz budownictwa przeciwpowodziowego, a także programy modernizacji wyposażenia służb publicznych: ochrony zdrowia, sanitarnych, policji, straży pożarnej i innych. Finansowanie tych programów jest przewidywane w większości z krajowych kredytów publicznych, a realizacja dokonywana z rodzimych materiałów przez przedsiębiorstwa krajowe. Takie programy stworzą w Ojczyźnie miliony nowych miejsc pracy i nowych mieszkań dla młodego pokolenia Polaków, bez emigracji, rozbicia rodzin i poniewierki na obczyźnie. W zaawansowanej technologicznie produkcji przemysłowej nastąpi specjalizacja dostosowana do rynku światowego.

Nie będziemy ograniczali polskiej produkcji do limitów ilościowych narzucanych nam przez UE, ale rozwijali ją stosownie do potrzeb kraju i eksportu. W ochronie środowiska damy pierwszeństwo priorytetom krajowym i konwencjom międzynarodowym, a nie dyrektywom UE. Komunikację będziemy rozbudowywali dla polskich potrzeb i interesów, a nie dla interesów krajów Unii. Będziemy bronili bytu i rozwoju polskich gospodarstw rodzinnych i nie pozwolimy zawłaszczać polskiej ziemi nowym obszarnikom i zagranicznym junkrom.

Szczegółowe programy ratowania i modernizacji poszczególnych sektorów gospodarki narodowej i życia społecznego są opracowywane i aktualizowane przez naszych kompetentnych ekspertów z Polskiego Lobby Przemysłowego oraz przez niektórych polskich uczonych z wyższych uczelni i komitetów Polskiej Akademii Nauk. Liczni polscy specjaliści, na najwyższym światowym poziomie, pracujący od lat za granicą, gotowi są powrócić do kraju i na zaproszenie polskich władz objąć odpowiednie stanowiska i pokierować rozwojem naszej Ojczyzny. Jest wielki potencjał wiedzy, doświadczeń i ofiarności, który tak wspaniale zaowocował w znacznie bardziej zniszczonej i biednej Polsce po pierwszej wojnie światowej. Ta możliwość jest i dziś dostępna.

Władze w Polsce od 1991 r. nie wykorzystują tych możliwości rozwojowych kraju z braku umiejętności i dbałości o interes narodowy, szukając dla siebie uznania i poparcia we władzach UE i ośrodkach globalistycznych. Dlatego powinniśmy zastanowić się nad poparciem dla takiego rządu i takiej Unii.

Na zlecenie rządowego Komitetu Integracji Europejskiej zostało ostatnio wykonane obszerne opracowanie przez Centrum Europejskie Natolin pt. "Korzyści i koszty członkostwa Polski w Unii Europejskiej". Wśród autorów występują te same nazwiska, co wymienione poprzednio przy fałszywym opracowaniu Komitetu z 1993 r. Stosując wątpliwą metodologię makroekonomiczną (ze względu na dowolność założeń i brak dobrego modelu niszczonej gospodarki), porównano tam spodziewany rozwój polskiej gospodarki w ramach Unii Europejskiej z tzw. wariantem "izolacji" kraju poza Unią. Sama nazwa tego wariantu wskazuje już na tendencyjne jego potraktowanie przez badaczy. Pomimo to wykazali oni, że przy takiej "izolacji" Polska poza UE może się rozwijać z tempem przyrostu produktu krajowego brutto nie wyższym niż 4 proc. rocznie. Nie ma tu mowy o żadnej katastrofie gospodarczej, jeśli nie znajdziemy się w Unii, a to przepowiada kłamliwa propaganda.
W ostatnim okresie przedakcesyjnym do Unii realny wzrost produktu krajowego wynosił w Polsce około 1,5 proc., a w krajach UE również 1,5 proc. z tendencją malejącą. W porównaniu z tym nawet sztuczny wariant "izolacji" stwarza znacznie korzystniejsze możliwości rozwojowe. Dlatego warto zastanowić się nad włączeniem Polski do Unii Europejskiej na dotychczasowych warunkach.

Szeroka współpraca międzynarodowa zamiast zamknięcia w Unii

Unia Europejska wymaga, aby Polska zamknęła i "uszczelniła" naszą granicę wschodnią. Kontrolować to uszczelnienie mają Niemcy, którzy dodatkowo będą sprawdzali nas na granicy zachodniej. Nasza granica wschodnia od dziesięciu lat jest stosunkowo otwarta. Przekracza ją rocznie około 12 mln Polaków i obcokrajowców. Przyczynia się to do znacznego ożywienia gospodarczego i społecznego po obu stronach tej granicy. Polska od tysiąca lat związana jest ze słowiańską Europą Wschodnią, a nie tylko z romańską i germańską Europą Zachodnią. Usytuowani w sercu Europy rośliśmy i oddychaliśmy zarówno duchem Zachodu, jak i Wschodu. Przez pół wieku mieliśmy żelazną kurtynę na granicy zachodniej i nie po to ją obaliliśmy, aby budować teraz nową żelazno-niemiecką kurtynę na granicy wschodniej. Takiej egoistycznej i zamykającej się Unii Europejskiej nie wolno nam poprzeć w głosowaniu!

Wymyślony przez Urząd Integracji "wariant izolacji" Polski poza UE jest sztuczny i fałszywy. Czy Szwajcaria, otoczona ze wszystkich stron krajami Unii, jest wyizolowana? Czy Norwegia poza UE jest wyizolowana? Polska poza strukturami zamkniętej UE pozostanie w centrum Europy bardziej otwarta na wszechstronną współpracę międzynarodową. Utrzyma nadal zaawansowane stosunki z krajami zachodnimi, ale rozwinie także szerszą współpracę z krajami Europy Środkowej i Wschodniej, pozostającymi poza strukturami UE. Poszerzymy znacznie współpracę ze Stanami Zjednoczonymi oraz utrzymamy i zaktywizujemy kontakty regionalne w ramach stale obowiązującej umowy wyszehradzkiej z 1991 i 2001 roku z Czechami, Słowacją i Węgrami. Szczególne zainteresowanie taką współpracą wyraził ostatnio prezydent Czech Vaclav Klaus.

Polska, pozostając suwerennym państwem, może negocjować dwustronnie korzystną umowę o partnerstwie z Unią Europejską. Taką umowę Unia zamierza zaproponować teraz Szwajcarii. Jesteśmy też zainteresowani wynegocjowaniem umowy o partnerstwie Polski ze Wspólnotą Niepodległych Państw. Możliwe będzie również podjęcie inicjatywy w sprawie utworzenia ograniczonej strefy wolnego handlu, obejmującej na początek częściowo: Polskę, Ukrainę, Rumunię i Białoruś, z rozszerzeniem może na Węgry, Słowację i Czechy (to przewidywał już układ wyszehradzki z 1991 r.).

Odrzucając krępujące Polskę o graniczenia i zastrzeżenia UE (a faktycznie interesy różnych koncernów, wspierane interwencjami politycznymi z Zachodu), możemy podjąć i rozwinąć dawną współpracę z Chinami, Indiami, Japonią i krajami arabskimi. Cały świat stoi przed nami otwarty, jeśli w ramach suwerennej polityki morskiej podejmiemy odbudowę polskiej floty i polskich stoczni.

Zachowanie pełnej suwerenności gospodarczej i politycznej jest koniecznym warunkiem kształtowania stosunków międzynarodowych na zasadach partnerstwa i wzajemnych korzyści. Brak suwerenności oznacza poddaństwo, współczesną formę dawnej zależności lennej wasala od seniora, wprzęgnięcie w służbę interesom możnego władcy. Taki model zależności lennej ustalił dla Europy Zachodniej już 1200 lat temu Karol Wielki, tworząc prototyp dzisiejszej Unii, opartej na władzy centralnej.
W naszej części Europy Polska przez stulecia budowała jedność wielu narodów na zasadzie chrześcijańskiego poszanowania wolności, równości i różnorodności jako "wolni z wolnymi i równi z równymi". Przez wieki walczyliśmy "za naszą i waszą wolność" na różnych frontach przeciw naporowi Niemców, Turków i Rosjan. Państwo władzy Karola Wielkiego upadło po jego śmierci, a unia jagiellońska - unia wolności i równości - trwała i rozwijała się przez kilka stuleci, póki jej nie zniszczył egoizm i rozpasanie własnych i obcych wielmożów. Dlatego powinniśmy zastanowić się, czy chcemy być w Unii Europejskiej, ograniczającej suwerenność narodową i gospodarczą oraz narzucającej absurdalną standaryzację, niszczącą bogactwo różnorodności i wolności? Mamy korzystniejsze możliwości rozwoju i znamy lepszą drogę budowy międzynarodowej jedności i pomyślności w Europie.

Własny rozwój duchowy i kulturalny zamiast barbarzyństwa w Unii

Żywe kontakty z chrześcijańską Europą przez wieki ubogacały polską kulturę, a ożywiała ją także łączność z bogactwem kultur Wschodu. Przez pół wieku w okresie Polski Ludowej boleśnie odczuwaliśmy odcięcie tych kontaktów. Oczekiwaliśmy, że po obaleniu żelaznej kurtyny nareszcie nasz ojczysty duch, wyjałowiony latami ateistyczno-komunistycznej indoktrynacji, odżyje prawdziwą kulturą. Tymczasem to, co napływa do nas od kilkunastu lat z Zachodu, przedstawia bardzo zdegenerowane i wynaturzone formy i treści. Zalewa nas potok brudu moralnego i cywilizacyjnego, prezentacje obrażającegodność ludzką, świętokradztwo wartości religijnych i narodowych. Zostają podważone i zanegowane nie tylko wartości chrześcijańskie Europy, ale i jej starożytny fundament. Odrzuca się pojęcie obiektywnej prawdy i możliwości jej poznania oraz zaciera pojęcie dobra i zła, prawa i sprawiedliwości. Odrzuca się także starożytne kanony piękna i sztuki, która przez wieki łagodziła obyczaje, a szerzy kult brzydoty wywołującej agresję.

Próżno oczekiwać, że pod wpływem Unii nasze teatry zamiast szmiry i zdegenerowanych interpretacji jakichś chorych moralnie reżyserów zaczną przedstawiać nasze narodowe sztuki Stanisława Moniuszki, Karola Szymanowskiego, Stanisława Wyspiańskiego, "Dziady" Adama Mickiewicza i inne, w możliwie autentycznej i zrozumiałej formie. Potrzebny jest nam prawdziwie narodowy teatr i narodowa telewizja, potrzebna jest popularna muzyka ludowa. Potrzebne są dobre masowe widowiska, bez alkoholu i demoralizacji. To wszystko potrafimy sami w Polsce odtworzyć i rozwinąć, ubogacając życie społeczne, dotychczas sztucznie zaślepione tępą propagandą konsumpcji materialnej i wyżycia seksualnego.

Do prawdziwego ożywienia i rozwoju kultury narodowej, do umocnienia i ubogacenia wartości chrześcijańskich w obyczaju oraz do odbudowy bogatej, wielowątkowej polskiej tożsamości narodowej Unia Europejska jest nam tylko zawadą. Musimy natomiast odrzucić dominację obcych i wrogich nam środków masowego przekazu, wprawdzie polskojęzycznych, ale reprezentujących zagraniczne interesy oraz obcą, zdeprawowaną kulturę. Naród potrzebuje własnej, narodowej, ogólnie dostępnej telewizji oraz polskiego szkolnictwa z własnym, nowoczesnym, patriotycznym programem nauczania, bez wypaczeń i demoralizacji zachodniej. I może to mieć. Obok polskich szkół mogą i powinny istnieć, jak za dawnych lat, także szkoły innych grup wyznaniowych i narodowościowych.

Propaganda unijna dużo mówi o kulturze, o ochronie europejskiego dziedzictwa kulturowego i o szerzeniu dorobku kulturalnego. W budżecie Unii na wydatki w dziale "Kultura i polityka audiowizualna" przeznacza się jednak ledwie 0,1 proc. dysponowanych środków. W praktyce UE całkowicie lekceważy sprawy kultury, traktując je jedynie jako dekorację swojej propagandy. Żadne przedsiębiorstwo nie utrzyma się, wydając na reklamę 0,1 proc. swojego budżetu, nie mówiąc o kulturze. Nie można więc liczyć, że Unia będzie szerzyła prawdziwą kulturę i da na nią środki.
Unia Europejska w długotrwałym procesie laicyzacji odeszła już bardzo daleko od prawa Bożego i prawa naturalnego. Prezydent Niemiec Johannes Rau na zjeździe w Gnieźnie w 2000 r. stwierdził jednoznacznie: "W Europie już prawie żaden kraj nie jest zwolennikiem chrześcijańskiego modelu człowieka. Dlatego też potrzebujemy własnej nowej Europy, nad którą nie ma już żadnego kościelnego parasola". Powiedział też, że trzeba wytworzyć "nowe wartości europejskie". Mówi się również o "nowych prawach człowieka".
Unia domaga się, abyśmy ten obcy nam "porządek prawny" uznali za nadrzędne prawo i podporządkowali mu całkowicie polskie ustawodawstwo, z pominięciem nawet naszych zapisów konstytucyjnych. A w tym unijnym "porządku" nie ma miejsca dla Boga, dla Kościoła, dla rodziny i dla narodu. Nie ma miejsca dla rzeczywistej godności człowieka i obrony jego życia od poczęcia do naturalnej śmierci. Jest to prawo dowolnie ustalane i interpretowane przez ludzi, bez żadnego fundamentu moralnego i intelektualnego. Przeczy ono porządkowi i dryfuje ku całkowitemu bezprawiu i barbarzyństwu. Struktury organizacyjne UE eliminują stopniowo wszelkie pierwiastki religijne i patriotyczne z życia społecznego, z wychowania i z kultury. Dlatego powinniśmy zastanowić się, czy chcemy poprzeć taką Unię i wpychające nas do niej władze rządowe?
Naszą chrześcijańską misję apostolską prowadzą od dawna w całej Europie, na Zachodzie i Wschodzie, ofiarni polscy księża, siostry zakonne i katecheci świeccy. Struktury UE tej misji chrystianizacyjnej nie wspomagają, a na swój sposób - przeszkadzają. Musimy służyć Bogu i Jego czcić, a nie kłaniać się złym władcom i wspierać struktury zła w UE.

Mobilizacja sił i ducha zamiast marazmu

Przystąpienie do realizacji zarysowanego programu samodzielnego rozwoju narodowego, poza strukturami UE, wymaga wielkiej mobilizacji wszystkich polskich sił i środków w kraju i na obczyźnie. Trzeba odbudować wiarę we własne, narodowe siły i możliwości. Trzeba rozbudzić wielką energię entuzjazmu oraz zdrową, narodową ambicję. Trzeba zaktywizować wszystkie środowiska pracy, nauki, zdrowia, kultury i obrony narodowej.

Niezbędne jest otrząśnięcie się z bierności i marazmu, w jaki nasze społeczeństwo jest wprowadzane od 1991 r. poprzez propagandę niemożności, nieudacznictwa, nieuctwa i niekompetencji, powszechnej rzekomo nieuczciwości, bezprawia i bezsiły. Konieczne jest odrzucenie naiwnej, niczym nieuzasadnionej wiary, że obce, wrogie nam państwa teraz bezinteresownie nam pomogą, za nas pomyślą, nam coś za darmo dadzą i pokierują nami w naszym własnym interesie. Bezzasadne jest też oczekiwanie, że władze europejskie i globalistyczne, które od lat inicjują i wspierają w Polsce rządy niekompetentne i przekupne - laickich kosmopolitów, masonów i liberałów - pomogą teraz w ich usunięciu oraz powołaniu rządu światłych, uczciwych i ofiarnych Polaków. Takiej zmiany rządów musi dokonać sam Naród, świadomy swych celów i uwarunkowań.

Konieczna jest w Polsce zmiana wszystkich złych władz oraz pilna odbudowa kompetencji i rzeczywistej odpowiedzialności na wszystkich szczeblach. Ale - jak wskazywał Wincenty Witos - znaczenia i potęgi państwa nie odbuduje żaden największy nawet geniusz ani sprawna i kompetentna władza, a uczynić to może jedynie cały, świadomy i zaangażowany Naród. Każde środowisko musi się dobrze zorganizować, wyeliminować karierowiczów, kolaborantów i zdrajców, przezwyciężając drugorzędne podziały ideologiczne i partyjne. Powinniśmy opracować i zacząć realizować w swoim zakresie pozytywne, konkretne programy odbudowy i rozwoju wartości materialnych i moralnych naszego Narodu. Trzeba, jak wzywał nasz Papież Jan Paweł II, jeszcze raz przyjąć z wiarą, nadzieją i miłością to wszystko, co Polskę stanowi. O niej trzeba nam myśleć i dla niej pracować, myśląc przy tym także i pracując dla własnej rodziny i dla królestwa Bożego na ziemi. Każdy z nas powinien się dobrze zastanowić, co może i powinien teraz zrobić on sam, a co wraz z innymi dla dobra wspólnego naszej Ojczyzny.

Pora odrzucić złudzenia związane z Unią Europejską, która sama jakby dożywa swego kresu i przeżywa rozległy kryzys, a nawet bankructwo. W praktyce ostatnich lat coraz wyraźniej bankrutują podstawowe idee i zasady UE:

- Coraz bardziej ogranicza się wolny rynek towarów i usług, a jego miejsce zajmuje skompromitowany już w Polsce centralny system nakazowo-rozdzielczy, z ustawowym regulowaniem niektórych cen oraz rozwijanymi sposobami dyskryminacji obcych towarów i usług.

- Dla Polski i innych krajów stowarzyszonych (kandydujących) na wiele lat zamknięto wolny przepływ ludzi (wolny rynek pracy), a w innych zakresach UE wprowadza jednostronne klauzule dyskryminacyjne.

- Wspólna Polityka Rolna nie zdała egzaminu, dlatego powszechnie mówi się o konieczności jej zmiany w ciągu kilku lat. Tymczasem kraje kandydujące w ramach UE dostaną tylko częściowe rekompensaty i dopłaty dla rolnictwa, co przekreśla podstawową zasadę wolnej konkurencji w UE.

- Upadła unijna polityka przyspieszonego rozwoju, z pomocą Unii, rejonów i krajów bardziej zacofanych. Niewielkie unijne fundusze spójności, socjalne itp. nie są w stanie pobudzić przyspieszonego rozwoju i tam, gdzie brak innych środków, dysproporcje rosną, a nie maleją.

- Upadły nadzieje na trwały pokój (po interwencjach na Bałkanach, w Afganistanie i w Iraku) oraz pada wspólna unijna polityka zagraniczna.

- Wskazane procesy wykazały też bankructwo idei solidarności międzynarodowej w ramach Unii. Kraje kandydujące traktowane są podobnie jak kraje kolonialne, a po włączeniu do UE będą członkami drugiej kategorii. Dodatkowym przykładem jest tu bezwzględne wymaganie wprowadzenia przez Polskę obowiązującego wszystkich, wysokiego podatku VAT (idącego w dużej części na utrzymanie brukselskiej biurokracji), podczas gdy w Belgii, Danii, Finlandii, Irlandii, Szwecji, Wielkiej Brytanii i we Włoszech utrzymuje się zerową stawkę VAT na żywność, książki, leki, odzież dla dzieci i na usługi związane z budową mieszkań.

- Zapowiadany długotrwały, zrównoważony rozwój gospodarczy krajów Unii doprowadził do trwałej stagnacji i przejawów recesji gospodarczej. Struktury UE są niezwykle zbiurokratyzowane i wymagają wielkiej rozbudowy biurokracji w krajach kandydujących. Żaden koncern nie mógłby funkcjonować przy tak złej organizacji.
W pierwszej połowie lat 90. bezrobocie w niektórych krajach Unii dochodziło do 10 proc. Po otwarciu granic przez kraje kandydujące na bezcłowy import produkcja w tych krajach zaczęła upadać, a w krajach UE wzrosła, co pozwoliło okresowo zmniejszyć tam bezrobocie. Pogłębiająca się stagnacja pogarsza jednak sytuację z roku na rok. Obecnie średnie bezrobocie w krajach Unii dochodzi znowu do 9 proc., ale wśród absolwentów szkół, w wieku do 24 lat, bezrobocie jest dwukrotnie większe. Około 30 proc. młodych Włochów i Greków nie ma pracy, bezrobotny jest co czwarty młody Hiszpan oraz co piąty młody Francuz i Fin.
Trzeba stwierdzić wyraźnie, że w krajach UE praca nie czeka na młodych Polaków, z wyjątkiem niskopłatnych pielęgniarek, ale z paroletnią, wymaganą praktyką zawodową. Jeszcze lekarze, weterynarze i stomatolodzy mają szansę. Należy się też liczyć z trudnościami w uznawaniu polskich dyplomów, gdyż Polska ma tę sprawę uregulowaną tylko dwustronnie z Niemcami i Austrią. Powszechną zasadą jest weryfikacja kwalifikacji nabytych w innym państwie, a ponadto stawiane są wymagania egzaminu językowego i odbycia stażu adaptacyjnego. Do tego dochodzą niskie uposażenia i wysokie koszty mieszkania za granicą. Wbrew kłamliwej propagandzie, Unia Europejska nie oferuje młodym Polakom zadowalającej pracy, a nawet w większości - jakiejkolwiek pracy.

Mamy MatkÄ™ OjczyznÄ™ i nie chcemy obcej macochy

Polsko! Jesteś dla swych dzieci Matką, a nie macochą. Daj im przede wszystkim wiarę w Boga oraz prawdę o naszym trudnym, ale i chwalebnym losie; losie wykuwanym uczciwie własną pracą i własną myślą, bez wyzysku innych i bez własnego zniewolenia. Nie potrzebujemy wielkiej cudzej pomocy, przede wszystkim sami musimy i możemy sobie pomóc, a pośrednio wskażemy i pomożemy innym.

Nie ma dziś w Europie innej możliwości zapewnienia milionom młodych Polaków uczciwej i interesującej pracy oraz płacy rodzinnej i mieszkania, aniżeli w Ojczyźnie. Nie ma innej możliwości rozwoju Narodu, jego tożsamości i kultury oraz zapewnienia partnerskich stosunków w Europie, jak tylko drogą umocnienia suwerenności Najjaśniejszej Rzeczypospolitej Polskiej i jej Rządu Narodowego.

Dlatego wszystkim pchającym nas do UE powinniśmy powiedzieć wyraźnie: "Idźcie tam sami, gdyż Polski nie kochacie, ale Polskę zostawcie nam wolną, nie zniewoloną i zdeprawowaną".

Podkreślenia w tekście pochodzą od Redakcji Naszej Witryny

Prof. WÅ‚odzimierz Bojarski, Nasz Dziennik, 2003-06-01

powrot