Odpowiedź na postawione w tytule pytanie jest stosunkowo prosta. Kolonizatorom zawsze zależało na podbiciu jak największych obszarów na trwałe. W przypadku Polski mogą zdobyć dla siebie wręcz modelowy protektorat - dzięki wyjątkowemu serwilizmowi pseudoelit rządzących naszym krajem.

Być może ktoś oburzy się na twierdzenie o kolonialnej polityce UE wobec Polski. Odpowiem, że wcale nie jestem specjalnie "odkrywczy" w tej sprawie. Coraz więcej osób, i to nie tylko z tzw. prawicy, zwraca uwagę właśnie na kolonialny charakter wejścia UE do Polski. Oto kilka jakże wymownych przykładów.

Redaktor "Trybuny" Mieczysław Wodzicki napisał 5 czerwca 2002 roku o raporcie Komisji Europejskiej na temat inwestowania w Polsce przez kapitał zagraniczny: "Dziwny to raport. Trudno mi oprzeć się wrażeniu, że jego autorzy traktują nasz kraj jak terytorium Buszmenów". Z kolei w tekście M. Samcika i R. Zasunia w "Gazecie Wyborczej" z 12 stycznia 2001 roku krytykowano niektóre spółki zagraniczne, że "zachowują się u nas zupełnie jak w jakimś kraju afrykańskim". Autor "Trybuny" Wojciech Kubicki pisał 10 czerwca 2002 r., że kraje Wspólnoty Europejskiej "traktują nas jak półkolonię". Przykłady tego typu można mnożyć.
Cóż, jak pisał publicysta "Niedzieli" b. poseł AWS Czesław Ryszka (w numerze z 7 kwietnia 2002): "Unię Europejską przyciąga tania i dobra polska ziemia, podobają się jej polskie łowiska, kusi zysk z nisko opłacanego robotnika. Natomiast nie podoba im się wszystko, co konkurencyjne: stocznie, huty, zakłady mięsne, mleczarskie, drobiowe".

Załatwić na zawsze polskiego konkurenta!

Narzucenie Polsce wyjątkowo niekorzystnych warunków członkostwa w UE miało na celu wyeliminowanie raz na zawsze polskiego konkurenta, zmienienie go wyłącznie w importera zachodnich towarów, ich stały wielki rynek zbytu. Widać to szczególnie mocno już w rolnictwie. Polska mogłaby być potężnym eksporterem produktów rolnych, i to znacznie zdrowszej żywności niż na Zachodzie. Na skutek kapitulanctwa SLD-owskich negocjatorów ma jednak zmienić się w wiecznego importera zachodnich produktów.

Jakże kłamliwie zabrzmiało w tym kontekście stwierdzenie minister ds. europejskich Danuty Huebner, że piętnaście krajów UE "nie ma żadnego interesu w tym, aby doprowadzić do bankructwa polskiego rolnictwa". Minister Huebner udaje, że nie wie, jak bardzo w interesie państw UE leży maksymalne ograniczanie polskiej produkcji rolnej po to, by same mogły więcej produkować i eksportować.

Przypomnijmy więc to, co pisała na ten temat nawet w tak prounijnej "Gazecie Wyborczej" jej "specjalistka" od spraw problematyki rolnej Krystyna Naszkowska w tekście "Nie unikajmy trudnych tematów" ("Gazeta Wyborcza" z 14 marca 2002): "Największe wydatki z rolnego budżetu Unii idą na zagospodarowanie nadmiaru żywności - jej przechowywanie i dopłacanie do eksportu (...). Dlatego zdobycie nowych rynków zbytu jest dla Unii dobrym interesem. Im te rynki będą miały mniejszą własną produkcję rolną, tym interes będzie dla państw członkowskich Unii lepszy (...). Dlatego chce ograniczyć, ile się da, produkcję żywności u nas, by nie musiała jej ograniczyć we Francji czy Niemczech".

Ekspert UE do spraw rolnictwa Allan Buckwell stwierdzał już w początkach 1998 roku w swym raporcie, że Bruksela będzie dążyć do zmniejszenia polskiej produkcji rolnej (wg "Gazety Wyborczej" z 10 marca 1998). Szef Międzynarodowej Koalicji Ochrony Polskiej Wsi sir Julian Rose ostrzegał Polaków na spotkaniu w Jeleniej Górze 3 stycznia 2003: "Jeśli wstąpicie do wspólnoty, to wasze rolnictwo poniesie druzgocącą klęskę, a Polacy będą się truli marnej jakości żywnością" (cyt. za "Gazetą Wrocławską" 4-5 stycznia 2003).

Liczni polscy specjaliści od rolnictwa alarmowali o skutkach wynegocjowania niezbyt korzystnych warunków dla polskiego rolnictwa z UE. Na przykład Marian Brzóska z Komitetu Integracji Europejskiej ostrzegał: "Jeśli rolnikom nie będzie się opłacała produkcja mleka czy mięsa, to będą ją ograniczali. Jeśli nasz rolnik będzie dostawał za tonę pszenicy w zintegrowanej Europie 500 zł, a niemiecki - realnie z dopłatami 750, to polską produkcję będzie wypierać unijna. W ten sposób ponad 90 proc. gospodarstw może się załamać" (cyt. za "Wprost" z 9 września 2002).

Jak na tle tych wszystkich stwierdzeń ocenić zapewnienia p. minister Huebner, że UE nie chce doprowadzić do bankructwa polskiego rolnictwa? Wnioski płynące ze wszystkich cytowanych powyżej ocen są aż nadto jednoznaczne. Unii Europejskiej mocno zależy na wejściu Polski do UE tylko dlatego, by nasz kraj został na zawsze ubezwłasnowolniony przez podyktowane nam warunki. Byśmy mieli raz na zawsze związane ręce i nie mogli przeciwdziałać zalewowi polskiego rynku przez zachodnie produkty rolne, zmuszeni przez narzucone nam limity produkcji do znaczącego ograniczenia polskiej produkcji rolnej.

Krystyna Naszkowska przyznawała w "Gazecie Wyborczej" z 20 grudnia 2002, że uzyskaliśmy od Unii Europejskiej "zbyt mało, by część naszych rolników nie przeżyła przykrego szoku po otwarciu granic w maju 2004 roku". Stwierdzała: "Ewidentnie przy ustalonych dopłatach stracą nasi producenci zbóż. Stracą niezależnie od tego, czy rząd zastosuje system dopłat do hektara, czy do produkcji, bo niestety nie udało się wynegocjować wyższego plonu referencyjnego. Unia uznała, że nasi rolnicy zbierają po trzy tony z hektara. Tymczasem wcale nie rekordziści, lecz po prostu dobrzy rolnicy specjalizujący się w produkcji zbóż, często właśnie posiadający po kilkaset hektarów, zbierają z hektara po pięć, sześć ton pszenicy". Na przykład Niemcy mają przyznany plon referencyjny ponad siedem ton z hektara. Przyznanie Polsce tak niskiego plonu referencyjnego odpowiednio bardzo mocno zmniejszyło wielkość należnych Polsce dopłat bezpośrednich. Wskaźniki te obliczano świadomie z najgorszych dla polskiego rolnictwa lat, w których dotknęły je susze i powodzie.

Co grozi polskim przedsiębiorcom?

Wiele wskazuje na to, że wejście do Unii uderzy w bardzo dużą część polskich przedsiębiorstw. Przyznaje się to w wydanym w marcu 2003 r. w Warszawie dokumencie "Polska w Unii Europejskiej. Nasze warunki członkostwa". Jego autorzy piszą: "Prawo unijne w wielu dziedzinach, takich jak np. ochrona środowiska, standardy socjalne, bezpieczeństwo produktów, bezpieczeństwo i higiena pracy jest bardziej restrykcyjne od obowiązującego w Polsce. Problemem dla części przedsiębiorstw może być spełnienie norm unijnych, by zostać dopuszczonym na rynek UE, jak też na rynek krajowy, już jako część wspólnego rynku (...). W konsekwencji oznacza to dodatkowe nakłady, jakie muszą ponieść podmioty gospodarcze, a tym samym okresowe osłabienie ich pozycji konkurencyjnej". Przedsiębiorstwa, które nie spełnią norm unijnych, nie będą więc nawet dopuszczone na rynek krajowy!

Dostosowywanie się zaś do norm będzie oznaczać kosztowne wydatki, pogarszające ich wyniki finansowe i osłabiające ich pozycję w konkurencji z firmami zagranicznymi. Dodajmy, że niektóre wyroby przemysłowe oraz żywność będą mogły być sprzedawane tylko wówczas, gdy będą posiadały unijny certyfikat HACCP lub CE. Pisała już o tym 2 kwietnia 2003 r. Małgorzata Goss na łamach "Naszego Dziennika". Pamiętać trzeba o koszcie uzyskania takiego unijnego certyfikatu HACCP - średnio 1,2 mln złotych. Do tego dojdą inne koszty dostosowawcze - na modernizację linii produkcyjnych, zakup nowych urządzeń, szkolenia, przeciętnie 4 mln złotych na jedno przedsiębiorstwo...

Senator z LPR prof. Adam Biela ostrzegał z kolei, że wraz ze zniesieniem barier celnych zaleje nas masa towarów spożywczych dotowanych przez państwa zachodnie. Oznaczać to będzie - według niego - "śmierć gospodarczą dla tysięcy małych przedsiębiorstw" ("Racja Polska" z 2 marca 2003).

Do tego dochodzą szczególne trudności polskich przedsiębiorców z uzyskaniem kredytów od banków tak mocno zdominowanych przez podmioty zagraniczne. Ostrzegał przed tym Maciej Olex-Szczytowski z niemieckiej instytucji finansowej - Dresdner Bank, w wywiadzie dla "Gazety Wyborczej" z 4 stycznia 2000 r., stwierdzając: "Niektóre polskie firmy, a nawet całe branże mogą mieć problemy z uzyskaniem kredytu. Na przykład przemysł rolno-spożywczy, samorządy, małe firmy, sektor tzw. high-tech, firmy dokonujące restrukturyzacji (...). Problem polega na tym, że w banku, który jest w gruncie rzeczy tylko oddziałem banku zagranicznego, decyzje dotyczące większych projektów podejmowane są poza granicami, często bez właściwego rozeznania sytuacji.

Te zagrożenia dla polskich przedsiębiorstw oczywiście mało obchodzą władze Unii Europejskiej. Przeciwnie - będą one zadowolone z oczyszczenia przedpola dla firm zachodnich po zduszeniu polskiej konkurencji.
Nawet wydawca prounijnego magazynu "Unia & Polska", Krzysztof Bobiński, przyznał na łamach "Polityki" z 30 listopada 2002 r., że "w gospodarce grozi wzrost kosztów przedsiębiorstw w wyniku dostosowania do unijnych reguł w dziedzinie bhp oraz konkurencja ze strony firm unijnych, mających dostęp do kapitału (...). Słowem, niektóre nasze firmy, zwłaszcza te bazujące jedynie na taniej sile roboczej i tanich surowcach, mogą paść".

Na dodatek zostanie ogromnie ograniczona pomoc państwa dla przedsiębiorstw. Jak pisano w "Rzeczpospolitej" z 14 grudnia 2002 r. - pomoc państwa dla przedsiębiorstw "zasadniczo będzie zakazana. W wyjątkowych przypadkach może się na nią zgodzić Komisja Europejska". Wcześniej w "Gazecie Wyborczej" z 28 czerwca 2002 r. informowano, że o tym, czy dotacja dla przedsiębiorstwa będzie legalna, rozstrzygać się będzie 2 tysiące kilometrów stąd - w Brukseli. Nie wróży to niczego dobrego dla polskich przedsiębiorców. Dotychczasowa praktyka Brukseli wskazuje, że stosuje ona zasadę podziału na "równych i równiejszych", a słabsi nie mogą liczyć na żadne pobłażanie.

Słaba Polska, przy rządzących nią pseudoelitach, nietroszczących się o obronę interesów narodowych, nie ma szans na obronę swoich przedsiębiorstw przed nierówną konkurencją ze strony przedsiębiorstw zachodnich. Nam narzuci się dokładne przestrzeganie oficjalnych dyrektyw Unii, zakazujących wspierania przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji. Będą tę zasadę egzekwować wobec nas z ogromną surowością, wobec przedsiębiorstw słabej, ubogiej Polski. Tyle że tej zasady dziwnie nie przestrzega się w dwóch najsilniejszych krajach UE: Niemczech i Francji.

Przyznawał to na łamach tak skrajnie prounijnego "Tygodnika Powszechnego" prof. Jacek Rostowski, ekonomista i były doradca ministra finansów. W wywiadzie udzielonym temu tygodnikowi 22 grudnia 2002 r. profesor Rostowski powiedział: "Przykład dotacji niemieckiego rządu dla BMW pokazuje, jak duże jest w UE niebezpieczeństwo, że choć teoretycznie wszyscy są równi, niektórzy mogą być równiejsi. Od powstania UE najbardziej równi są Niemcy i Francuzi (...). Jeszcze bardziej lekceważący stosunek do ustaleń unijnych odnośnie otwartej gospodarki ma Paryż. Francja od pięciu lat kompletnie lekceważy choćby dyrektywy dotyczące liberalizacji rynku energetyki. Inne państwa (...) na ogół się podporządkowują".

Z kolei Jędrzej Bielecki pisał w "Rzeczpospolitej" z 7 stycznia 2003 r., że "wraz z przystąpieniem Polski do Unii bez zgody Brukseli ani jedno euro pomocy nie trafi do przedsiębiorstw. Jednak poważną pomoc otrzymują także poszczególne koncerny, mające bliskie kontakty z 'władzą'. Najnowszy przykład to France Telecom (9 mld euro pomocy. (...) Ponieważ władze najuboższych krajów '15' nie stać na tak drogie prezenty, oznacza to bardzo poważne zachwianie warunków konkurencji".

Na tle tego, co napisałem powyżej, trudno uznać za przesadne alarmy na temat zagrożeń dla polskich przedsiębiorstw. Fakty są aż nazbyt jednoznaczne w tym względzie. Przypomnę, że w "Rzeczpospolitej" ostrzegano już 3 marca 2003 r.: "Każde rozszerzenie Unii Europejskiej wywoływało również falę bankructw wśród małych i średnich przedsiębiorstw". We "Wprost" już 7 listopada 1999 pisano, że w Portugalii "drobni przedsiębiorcy boleśnie odczuli konkurencję wspólnego rynku (...). Wiele firm zbankrutowało (...). Podobny szok przeżyło sporo małych i średnich firm w Austrii, Irlandii i Finlandii. Tymczasem nasz biznes jest o wiele słabszy kapitałowo niż biznes w tych krajach". Mimo tego negocjatorzy z Polski nie zrobili niczego dla wynegocjowania przejściowego okresu wzmożonej ochrony tysięcy polskich przedsiębiorstw zagrożonych upadkiem w ramach szoku poakcesyjnego. Tak jak to zrobiła choćby dużo bogatsza od nas Hiszpania, która wynegocjowała z UE siedmioletni okres przejściowy dla ochrony swoich przedsiębiorstw (według "Gazety Wyborczej" z 14 marca 2003 r.).

Na czym Unii nie zależy

Otóż Unii nie zależy na takich "drobiazgach" jak ten, by Polacy mieli mieszkania, mogli się leczyć czy byli wykształceni. Przecież traktowani przez UE jako drugorzędna, eksploatowana w sposób neokolonialny nacja, nie muszą - według wizji eurokratów - mieć takich "wygórowanych" potrzeb. Swego rodzaju ton pod tym względem nadał już na początku lat 90. prezes Związku Przemysłu Niemieckiego Heinrich Weiss, głosząc, że: "Aby Polska stała się 'atrakcyjna i zachęcająca' dla niemieckich inwestorów, musiałaby (...) przedstawić program oszczędzania oraz utrzymać (...) zarobki na niskim poziomie na zawsze". Nawet publicysta "Wprost" (z 12 kwietnia 1992 r.) Piotr Cywiński był zaszokowany tą tak szczerą wypowiedzią prominenta niemieckiej gospodarki, komentując ją słowami: "Polska musiałaby na wieki pozostać Europą 'b', by nie powiedzieć niewolniczym folwarkiem krajów wysokorozwiniętych".

Groźba dobicia czytelnictwa w Polsce

Połowa mieszkańców Polski - według badań socjologicznych - nie czyta ani jednej książki rocznie. Po upadku tysięcy bibliotek coraz większe rozmiary przybiera plaga wtórnego analfabetyzmu. Czy UE chce nam pomóc w tym względzie? Ależ skąd. Już w 2000 roku konstatowano w korespondencji J. Bieleckiego z Brukseli ("Rzeczpospolita" z 1 lipca 2000 r.), że Komisja Europejska konsekwentnie chce narzucić Polsce wprowadzenie groźnego dla czytelnictwa podatku VAT na książki i czasopisma, odchodząc od stosowania zerowej stawki VAT w tym względzie.

Jak pisał Bielecki: "Komisja odmawia także negocjacji w sprawie utrzymania zerowej stawki VAT na sprzedaż książek i czasopism. W ostatnich latach, miesiącach ten postulat rządu został poparty przez najwybitniejszych polskich pisarzy, którzy obawiają się, że zmiana przepisów i wynikający stąd wzrost cen książek i czasopism doprowadzi do załamania i tak już słabego czytelnictwa (...). Ceny książek i czasopism wzrosłyby więc istotnie. Polscy eksperci wskazują, że m.in. Irlandia i Wielka Brytania stosują zerową stawkę VAT na książki, a wiele innych krajów UE - stawki poniżej wymaganej przez Unię minimalnej stawki preferencyjnej 5 proc. - prawo w Unii powstaje w drodze ciągłego przetargu między krajami 'piętnastki'. Każdy coś wywalczy w zamian za ustępstwo w innej dziedzinie. Ponieważ Polska nie może uczestniczyć w tym procesie, narzuca się jej bez wyjątku wszystkie wymogi - żalą się nasi dyplomaci".
"Warunki twardsze niż dla krajów Unii" - pisał już w tytule swej korespondencji z Brukseli Jędrzej Bielecki. Ale przecież negocjatorzy z UE kontynuowali w tej sprawie tylko znane podejście niemieckich Kulturtraegerów ("nosicieli kultury") z doby II wojny światowej. Uważali oni, że wystarczy, by polski niewolnik umiał się podpisać, odrzucając jako zbyteczny luksus nawyk czytania książek. Mógłby "niepotrzebnie" zmądrzeć i stawiać się przeciw dyktatowi swoich nadzorców!

Unijne pułapki

Unia Europejska zatroszczyła się również o przygotowanie odpowiednich pułapek dla nowych krajów członkowskich na czele z Polską, tak aby uzyskać jeszcze większe zyski naszym kosztem. Wprowadzono specjalną "klauzulę bezpieczeństwa" tylko wobec nowych członków UE tak, by można było zawieszać niektóre prawa członkowskie pod pretekstem, że jakiś kraj naruszył zasady wspólnego rynku. Jak akcentował Andrzej Godlewski na łamach "Nowego Państwa" z kwietnia 2003 r.: "W październiku na życzenie Holendrów kraje Piętnastki przyjęły zapis, że jeśli w ciągu trzech lat po rozszerzeniu Unii w którymś z nowych państw członkowskich pojawią się lub mogą pojawić się trudności w jakimkolwiek sektorze gospodarki czy zakłócenia z funkcjonowaniem rynku wewnętrznego lub wymiaru sprawiedliwości, wszystkie państwa członkowskie mogą podjąć odpowiednie środki ochronne (art. 37-39) - oznacza to, że w skrajnym wypadku można takiemu państwu nawet odebrać prawo głosu w tych dziedzinach, w których nie dostosuje się do unijnych wymogów".

W razie oskarżenia o złamanie unijnego prawa UE może doprowadzić do ograniczenia nawet zakazu wywozu niektórych polskich produktów na rynki UE, w tym samym czasie produkty z UE będą mogły nadal bez ograniczeń być eksportowane do Polski.

W "Gazecie Wyborczej" z 18 listopada 2002 r. przyznawano, że wprowadzone przez UE "klauzule ochronne" dają starym członkom UE "prawie nieograniczony instrument presji na nowych członków". Kara wymierzona na podstawie "klauzuli ochronnej" może trwać dłużej niż 3 lata. UE tak zabezpieczyła swe interesy kosztem nowych krajów członkowskich. Równocześnie zaś kraje te będą całkowicie bezbronne wobec działań krajów unijnych, drastycznie godzących w ich interesy. Dla przykładu Polska nie będzie miała szans wprowadzić ceł ochronnych, które mogłyby chronić polski rynek przed "zaburzeniami", jakie może wywołać w przyszłości zalew dotowanych produktów rolnych z UE. Dla przykładu wcześniej Hiszpania i Portugalia uzyskały możliwość bronienia swego rynku cłami przez szereg lat po wejściu do UE. Polsce poskąpiono więc tego, co przyznano dużo bogatszej od nas Hiszpanii.

Już teraz mamy wyraźne zagrożenie szybkiego uderzenia nas jedną z takich unijnych "klauzur ochronnych".

Według "Newsweeka" z 18 maja 2003 r., w nowym raporcie unijnym stwierdzono, że Polska ma duże zaległości w wywiązywaniu się z zobowiązań w dziedzinie bezpieczeństwa żywności i weterynarii. Grozi to odpowiednim ukaraniem Polski przez UE.

Jak piszą we wspomnianym "Newsweeku", "(...) nawet dwa tysiące naszych rzeźni i mleczarni będzie musiało zostać zamkniętych w dniu naszego wejścia do Unii. Grozi nam też zakaz eksportu żywności zwierząt do UE, podczas gdy kraje Piętnastki bez żadnych ograniczeń będą mogły wysyłać do nas swoje artykuły".

Jak akcentowano w "Naszym Dzienniku" z 14 maja 2003 r., pojawiła się również nowa groźba. Jeśli polskie zakłady przetwórstwa spożywczego nie spełnią wszystkich unijnych standardów bezpieczeństwa żywności, to Polska może po wejściu do UE zostać wyłączona ze Wspólnej Polityki Rolnej i m.in. doszłoby do odcięcia polskich rolników od dopłat bezpośrednich. Z kolei we "Wprost" z 18 maja czytamy, że "Polska może stanąć przed unijnym trybunałem i będzie zmuszona do zapłacenia gigantycznych odszkodowań, jeśli opóźnienia w przyjmowaniu unijnego prawa przeszkodzą któremuś z przemysłowych lobby w Unii".
Fatalnych konsekwencji dla Polski różnych innych źle wynegocjowanych warunków wejścia do UE jest tak wiele, że trudno je wszystkie szerzej scharakteryzować. Począwszy od skutków narzucenia nam 22-procentowego podatku VAT na materiały budowlane, co ułatwi zalanie polskiego rynku budowlanego tandetą z Zachodu, groźby dewastacji polskich łowisk na skutek braku okresu ochronnego przed wpuszczeniem do polskiego Bałtyku wielkich zachodnich kutrów rybackich, groźby "drenażu mózgów" etc.

Kara za fatalnych negocjatorów

Unijny klub egoistów jest niebezpiecznie bliski zrealizowania wszystkich swych zachłannych planów wobec Polski. Jak do tego doszło? Jak wiemy, decydujący wpływ na końcowy okres negocjacji z UE miał b. agent służb specjalnych PRL Jan Truszczyński. Jakże słusznie mówił o nim i o innym b. agencie Sławomirze Wiatrze poseł Bogdan Pęk: "Ludzie, którym raz złamano kręgosłup, mają go złamany do końca. Drzemie w nich syndrom niesuwerennego państwa, co osłabia wolę twardego negocjowania".

Z kolei minister do spraw integracji D. Huebner stwierdziła w wywiadzie dla "Życia" z 15 maja 2002 r., że "polski interes narodowy jest trudny do zdefiniowania". Minister, która nie ma pojęcia, co jest polskim interesem narodowym!

Niestety, niewiele lepszy od niej był AWS-owski negocjator z UE Jan Kułakowski, skrajny dyletant. Jak pisano o nim w tekście "Negocjatorzy" ("Rzeczpospolita" z 1 lutego 2003 r.): "bywało, że nie pamiętał tuż po sesji, jakie rozdziały rokowań właśnie zamknął. Unijni urzędnicy przyznają, że niejednokrotnie zdarzało mu się zdrzemnąć podczas negocjacji (...)". A potem cała "Rzeczpospolita płaci za karygodne lenistwo różnych śpiochów"!

Podkreślenia w tekście pochodzą od Redakcji Naszej Witryny

Prof. Jerzy Robert Nowak, Nasz Dziennik, 2003-05-18

powrot