Skoro Miller nie może zapewnić Polakom chleba, to w zamian funduje igrzyska. A właściwie - funduje je sobie i towarzyszom, bo przeciętny Polak nie ma z czego się cieszyć. Podpisanie Traktatu Akcesyjnego do Unii Europejskiej rząd (przy udziale prezydenta i środowisk euromanów) chciał przekształcić w święto narodowe. W telewizji to może i tak wyglądało: uśmiechy, kielichy, garnitury... Pozostała tylko jedna przeszkoda: ogólnonarodowe referendum, wyznaczone na 7-8 czerwca. Może być różnie.

Kampania promocyjna UE, związanej z tym akcesji i miraże ogromnych korzyści, sączy się do nas zewsząd: plakaty, billboardy, radio, telewizja, prasa. Nie ma takiego środka przekazu, który nie byłby do tego wykorzystany. Ale - czym większe wysiłki, tym efekty mniejsze. W sondażach, zamawianych przez rząd, wszystko wypada dobrze. Ma być frekwencja na odpowiednim poziomie i przygniatające zwycięstwo. A jednak w oczach eurodecydentów i eurofilów czai się strach. Czym bliżej referendum, tym panika większa. Gdyby to było możliwe, Miller naganiałby nas do głosowania tak samo, jak jego polityczni przodkowie w "referendum" w 1946 roku. Ale czasy już nie te i fałszować (miejmy nadzieję) już się tak nie da.

Z czego panika wynika?

Skoro jest tak dobrze, to po co te obawy? Wynik referendum na Węgrzech, wygranego wprawdzie przez zwolenników UE, jest dla euroforyków w Polsce poważnym ostrzeżeniem. Praktycznie wszystkie referenda i wybory, jakie miały u nas miejsce w ostatnich latach wskazują, że nie udaje się zgromadzić przy urnach wymaganej tym razem większości, czyli ponad 50 procent uprawnionych do głosowania. Co więcej, wbrew wynikom "oficjalnych" sondaży, ujawnione zostały również inne wyniki, które posiały trwogę wśród zwolenników UE. Te dane krążą w zainteresowanych kręgach od tygodni, ale dłużej nie dało się ich trzymać w tajemnicy.
Przypomnijmy - oficjalne sondaże twierdzą, że przy udziale aż 75 procent uprawnionych do głosowania, prawie 75 procent powie "tak". Ale Ośrodek Badań Wyborczych twierdzi, że gdyby referendum miało miejsce w kwietniu, to przeciwnicy UE mieliby w nim większość! Szef OBW Marcin Palada został zapytany, na jakich założeniach została oparta ta prognoza. Jego odpowiedź jest ciekawa i obrazuje to zjawisko, które znaliśmy przecież bardzo dobrze w okresie tak zwanego "realnego socjalizmu". Uważa on mianowicie, że "dominuje postawa poprawności politycznej", czyli mówiąc wprost - ludzie coś innego zrobią, niż głoszą publicznie.

Kto to czytał?

Traktat Akcesyjny, przyjęty w Kopenhadze w grudniu ubiegłego roku i obecnie podpisany przez Millera i Cimoszewicza (w obecności między innymi Aleksandra Kwaśniewskiego, który nie przepuszcza żadnej okazji, aby poprawiać swój wizerunek, przy ciągle spadającej popularności) - liczy pięć i pół tysiąca stron. Dotyczy wprawdzie wszystkich nowo przyjmowanych państw (jest ich dziesięć), ale część "polska" jest najobszerniejsza, jesteśmy bowiem największym terytorialnie, demograficznie i gospodarczo krajem dziesiątki.
Takich traktatów na świecie się nie podpisuje. Ogromna objętość dokumentu świadczy przede wszystkim o tym, że unijni biurokraci dążą do regulacji wszystkiego, z drobiazgami włącznie. I traktat aż roi się od drobiazgów a zorientowani słusznie twierdzą, ze diabeł tkwi w szczególe - w tym przypadku, przede wszystkim w ich liczbie.

Ogarnięcie całości przekracza możliwości percepcji przeciętnego czytelnika. I o to chyba chodzi - kto jest w stanie przeczytać, i jako tako zrozumieć to, co jest w nim zawarte? Tym bardziej, że obok specyficznych sformułowań prawnych (w eurokratycznej nowomowie) są także zapisy ściśle techniczne. Są ponadto tabelki i mapy, hasła i wcześniej przyjęte w negocjacjach drobiazgowe ustalenia, dotyczące rzeczy na pozór nieistotnych. Ale wszystko jest ważne.

Dlatego tragedią jest, że właściwie nikt nie zna całości tego Traktatu. Minisonda, przeprowadzona przez dziennikarzy wśród czołowych polityków i członków rządu wykazała, że nikt z nich całości nie czytał! Z jednym wyjątkiem - Leszek Miller z cynicznym, jak zwykle, obliczem wycedził, że przeczytał całość i poświecił na to zaledwie półtora dnia! Jak można mu wierzyć, skoro już w Kopenhadze podpisywał zobowiązania, których wtedy nie rozumiał (przypomnijmy sobie sprawę kwot mlecznych - według interpretacji unijnych biurokratów Miller podpisał coś innego, niż tłumaczył publicznie).

Czyje prawo wyższe?

Jedna rzecz powinna być rozstrzygnięta już teraz: czy prawo unijne będzie nadrzędne wobec prawa polskiego? Rząd i prezydent twierdzą, że tak i że jesteśmy solidnie zabezpieczeni. Jako argument podaje się nawet uchwałę sejmową o tym mówiącą, tyle, że uchwała nie ma żadnej mocy prawnej. Innym rodzajem zabezpieczeń mają być deklaracje i protokoły, zawarte w trzeciej, ostatniej części Traktatu. Ale ta część, to dokumenty fakultatywne, wyrażające intencje stron. W tym zakresie strona polska wypadła najgorzej, albowiem inne kraje, przede wszystkim maleńka Malta, potrafiły przeforsować swe stanowisko (w kwestii ochrony rozwiązań wewnętrznych, dotyczących choćby ochrony życia) i umieścić te zapisy w części obowiązującej obie strony, czyli UE i Maltę.
Nasi negocjatorzy, choć są przedstawiani jako herosi stolikowej dyplomacji, nie potrafili wywalczyć nic. Co więcej, nie mieli na to ochoty, tym bardziej, że nie był to interes polityczny rządu Millera.
Teraz więc pozostała droga, która wydaje się oczywista: zapisy Traktatu powinny być zbadane przez Trybunał Konstytucyjny, czy są zgodne z polską ustawą zasadniczą. A przynajmniej w kilku miejscach fachowcy wskazują, że tak nie jest. Na takie propozycje obruszył się publicznie Aleksander Kwaśniewski. Nie skrywając irytacji stwierdził, że nie powinno się tego robić, albowiem... Traktat ma ponad pięć tysięcy stron. Ale - czy to jest argument?

Co tracimy, co zyskamy

Cały czas trwają spory eurosceptyków i euroentuzajstów, co nam właściwie da Unia. Entuzjaści agitują, że UE to dobrobyt, praca, dochody, rozwój... Wszystko oparte jest jednak na wierze i deklaracjach nie do sprawdzenia. Najważniejszym miernikiem z tego zakresu jest bilans wpłat, jakie musimy wnieść do Unii, oraz środków z niej uzyskanych w najbliższych latach. O ile do niedawna nie było właściwie dyskusji, bo entuzjaści sami siebie przekonywali, że wszystko jest w porządku i dostaniemy się pod deszcz euro, to ostatnio nawet oni spuszczają z tonu.

Instytut Badań nad Gospodarką Rynkową opublikował 23 kwietnia raport, z którego wynika, że Polska wprawdzie może odnieść korzyści z akcesji (jeśli spełni szereg skomplikowanych warunków, przede wszystkim od strony finansowej), ale bardziej prawdopodobny scenariusz jest taki, że czekają nas ogromne wydatki (w postaci obowiązkowej składki i utraty części dochodów z ceł), natomiast spodziewanych wpływów z Unii nie będzie, bo nie stać nas na wymagany wkład własny. Tego wprawdzie już w raporcie nie ma, ale powinno się przeprowadzić symulację: płacimy obowiązkowo, i to słono, a nie dostajemy tego, czego się spodziewaliśmy.

** ** **

I co wtedy? Jak to wpłynie na wzrost gospodarczy (który stanie się iluzoryczny), na bezrobocie, na finanse państwa... Zamiast spodziewanego boomu gospodarczego możemy mieć wielki krach. Tyle, że wówczas winnych już nie będzie - do tego czasu rząd się zmieni, Miller pójdzie na sutą (euro)emeryturę, Kwaśniewskiego wezmą gdzieś do jakiejś instytucji międzynarodowej. A my zostaniemy z długami do spłacenia. A przecież to nie my je zaciągaliśmy. Czy nie tak było z długami PRL? Spłacamy je do dziś i spłacać je będą następne pokolenia. Co to obchodzi Millera, Oleksego, Kwaśniewskiego i wszystkich uwłaszczonych towarzyszy?

Podkreślenia w tekście pochodzą od Redakcji Naszej Witryny

Romuald Bury , polskiejutro.com, 2003-04-27

powrot