Z chwilą podpisania przez Leszka Millera w Atenach traktatu akcesyjnego sprawa inkorporacji Polski do Unii Europejskiej wkroczyła w decydującą fazę. Zaledwie 7 tygodni dzieli nas od referendum. To bardzo mało czasu, jeśli zważyć, jak poważna stoi przed nami decyzja.

Tymczasem w kraju klimat panujący wokół spraw związanych z akcesją przywodzi na myśl czasy późnego Gierka. Ten sam ton propagandy utrzymującej, że czarne jest białe, te same slogany o wiecznym pokoju i przyjaźni między krajami "bloku", urzędowy optymizm, ukrywanie faktów, żonglerka liczbami z kapelusza, atawistyczna wrogość wobec przeciwników politycznych i lęk samozwańczych elit przed podejmowaniem dyskusji z Narodem. W takiej atmosferze nie ma oczywiście mowy o żadnej debacie publicznej, nie może być bowiem debaty tam, gdzie w miejsce otwartej dyskusji jedna strona prowadzi monolog. Oczywiście nie jest to żadne niedopatrzenie, lecz świadoma manipulacja ze strony rządzących postkomunistów - tych czerwonych i różowych, którzy w ten sposób pragną wpłynąć na decyzję podejmowaną przez Naród w referendum.

Chwalebnym wyjątkiem jest tu Radio Maryja, które udostępniło swoje mikrofony zarówno zwolennikom, jak i przeciwnikom integracji.

Twarde są te "Rozmowy niedokończone" z udziałem słuchaczy. W uczciwej dyskusji na argumenty pryskają mity i iluzje. Czy ktoś może dziś uczciwie zaręczyć, że traktat akcesyjny, pełen zastawionych sprytnie pułapek, nie zostanie użyty przeciwko Polsce, jeśli druga strona zobaczy w tym interes?
Czy nie odzywają się w polskiej głowie dzwonki alarmowe wobec koncepcji części prawicy, aby z obawy przed Rosją rzucić nasz kraj w objęcia Niemiec? Jaki sens ma argument, iż obronimy suwerenność Polski przez zrzeczenie się tej suwerenności na rzecz UE?
Czy my, chrześcijanie, mamy prawo poddawać się procesom globalizacyjnym, bez próby rozumnego zapanowania nad nimi? Przecież człowiek ma "czynić sobie ziemię poddaną" ,a nie sam poddawać się jej mocom! Wreszcie - czyż z ewangelizacją chrześcijanie radzili sobie i radzą doskonale bez tych procesów? Pytania można by mnożyć, na rzetelną debatę czasu zostało niewiele.
Tymczasem pojawił się nowy kłopot: bardzo trudno jest zdobyć jakiegoś zwolennika akcesji do publicznej dyskusji na argumenty. "Dzielni europejczycy" chowają się po kątach niczym myszy. Ci, którzy zarzucali drugiej stronie jakieś lęki, dziś sami boją się własnego Narodu.
Małgorzata Goss

Otwarci na argumenty

Ojciec Tadeusz Rydzyk, dyrektor Radia Maryja:

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus i Maryja Zawsze Dziewica.
Ojcze kochany, bardzo gorąco dziękuję za połączenie. Nie słyszę tej audycji, jestem poza zasięgiem Radia Maryja, nie ma żadnej możliwości, żebym mógł słyszeć, ale mam telefony bez przerwy, różne, od duchownych i od świeckich, jak przebiega ta rozmowa. Bardzo dziękuję ojcu za zaproszenie wszystkich gości na Rozmowy niedokończone, za przygotowanie dzisiejszego wieczornego spotkania. Chciałbym tylko poruszyć parę spraw.
Po pierwsze, gdyby nie współtworzenie tego Radia przez wielu ludzi, nie mielibyśmy możliwości właśnie takiej rozmowy. A teraz przed nami telewizja, dlatego bardzo prosimy wszystkich o modlitwę, o życzliwe współdziałanie, współtworzenie i ewentualnie dawanie następnych idei. Jeżeli wielu ludzi coś robi, jakieś dobro, to jest po prostu wielkie dobro. Zło jest brakiem dobra. Nie przynieść dobra, to znaczy zgadzać się na zło i rozrzedzać przestrzeń dobra.

Po drugie, dziękuję bardzo za to spotkanie. Proszę zobaczyć, nie ma nigdzie takich audycji. Za publiczne pieniądze (publiczne, czyli społeczeństwa) nie prowadzi się audycji za i przeciw - w sposób wolny. Tylko jedynie Radio Maryja to robi.

Po trzecie, w ubiegłym tygodniu, przez panią poseł Annę Sobecką i przez innych ludzi prosiliśmy aż 14 euroentuzjastów, żeby przedstawiło nam te problemy w Radiu Maryja, bo chcemy wszystko wiedzieć. Chcemy rozmowy na argumenty za i przeciw. Trzeba wiedzieć, nie można tylko patrzeć na jedną stronę medalu. Niestety, aż 14 euroentuzjastów odmówiło.

Następna sprawa. Dziękuję bardzo serdecznie tym, którzy wzięli udział w Rozmowach, którzy mają odwagę również się narazić. Dziękujemy za to bardzo serdecznie.
I ostatnia rzecz. Charakterystyczne, że w Atenach razem z panem Millerem był pan Mazowiecki. Dla mnie jest to druga gruba kreska, jeszcze grubsza niż w roku 1989. Ktoś dzisiaj w rozmowie telefonicznej zwrócił na to uwagę. Rzeczywiście, już wtedy, od 1989 roku, a może i wcześniej, zrobiono milowy krok w takim kierunku, aby wprowadzić Polskę do Unii Europejskiej. Taka polityka, powiedziałbym, nie wzmacniania Polski, ale odwrotnie. Niech każdy sobie sam to dośpiewa.

To, co stało się w roku 80. - ten wielki zryw, który zresztą był też sterowany. Wielki zryw Polaków, wielkie nadzieje... I jak zostały wymanewrowane? Myślę, że to jest też pewna nagroda dla niektórych, którzy robili grubą kreskę. Tak przynajmniej odbieram ten dzisiejszy akt. Jeżeli nie mam racji, bardzo proszę o argumenty. Ojczyzna jest tak wielkim dobrem, dobrem wspólnym, że trzeba także stawiać nawet trudne pytania. Ja także stawiam takie pytanie. Ale właściwie dla mnie to jest pewnik.
Bardzo ojcu jeszcze raz dziękuję i dziękuję wszystkim ojcom za mądre stawianie spraw. Bardzo prosimy euroentuzjastów na rozmowy w Radiu Maryja. Przecież to jest dialog. Dziękuję wszystkim słuchaczom, że te rozmowy są niezwykle dojrzałe, bardzo odpowiedzialne i kulturalne. Przecież chodzi o bardzo ważne sprawy, może nawet nieraz tragiczne, jednak trzeba rozmawiać z wielkim spokojem, z wielką kulturą, z wielką klasą, jak przystoi uczniom Chrystusa, Polakom.
Dziękuję bardzo, ojcze. Z Panem Bogiem i z Maryją.

Bez zgody społeczeństw

Profesor dr hab. Piotr Jaroszyński, KUL:

Musimy pamiętać, że proces integracji Polski z Unią Europejską trwa już od dziewięciu lat. Jest to proces realizowany właściwie poza wiedzą, jeśli chodzi o zasady integracji, i poza zgodą, czyli wyrażoną wolą naszego Narodu. Ten proces toczy się nieomal automatycznie, mechanicznie. Składają się na niego pewne punkty. Jednym z nich jest podpisany dzisiaj w Atenach traktat o akcesji. Z tego co planowano jeszcze w 1998 r., traktat o akcesji miał zostać podpisany w roku 2001 albo 2002, czyli o rok się opóźnił. Wiadomo, że przez 2 lata mają trwać jeszcze ratyfikacje tego traktatu przez kraje członkowskie UE oraz przez Parlament Europejski.

Otóż jest rzeczą ciekawą, że właściwie nie bierze się pod uwagę referendum jako czegoś, co istotnie mogłoby wpłynąć i zmienić sposób przeprowadzania procesu integracji. Z jednej strony widzimy bardzo mocno nagłaśniane - właśnie ze względu na używane określenia o "dziejowym znaczeniu", o "wielkim wydarzeniu" - różne szumne sformułowania. Z drugiej strony widzimy rzecz bardzo niepokojącą, która to całe przedsięwzięcie stawia pod znakiem zapytania, i również zasady, do których odwołują się twórcy Unii Europejskiej, dzisiejszej zwłaszcza, kiedy mówi się o wspólnych wartościach, takich jak: wolność, demokracja, praworządność, prawa człowieka, solidarność, sprawiedliwość społeczna itd. Bo jeżeli tego typu proces dokonywany jest poza zgodą społeczeństw, takich jak choćby nasz Naród Polski, jeżeli wolność oznacza bardziej wolność do zła niż wolność do dobra, jeśli nie ma demokracji, tylko jest centralizm, jeśli nie ma praworządności, jeśli mówi się o prawach człowieka, a prawa te nie obejmują prawa do życia, to można zastanawiać się, co to są te wspólne wartości, co one znaczą, poza tym, że są hasłami, które można powtarzać z wielką emfazą. Kiedy mocniej je naciśniemy, okazuje się, że one niewiele znaczą.

Tak więc tworzy się pewną psychozę faktów dokonanych, że oto już jest przed nami jakaś konieczność dziejowa, zegar historii bije, podpisywane są kolejne porozumienia, następne dokumenty w świetle reflektorów, w otoczeniu dziennikarzy. Równocześnie zachodzi bardzo groźne zjawisko, mianowicie pewnej alienacji społeczeństw, które jakby są poza wiedzą, poza zgodą, to wszystko dzieje się poza nami. Nam trudno utożsamić się z tym wszystkim, co się dzieje, ponieważ decydują za nas ci, którzy mają władzę i mają media. (...) W związku z tym następuje wyobcowanie społeczeństwa w stosunku do władz własnego państwa, jak i władz europejskich. Przecież miarą europejskości naszej tradycji zachodniej była niepodległość. Grecy cenili najbardziej właśnie niepodległość. Dla niepodległości gotowi byli stawić czoła tak wielkiej potędze, jaką była Persja. A teraz okazuje się, że wykorzystuje się symbol Grecji, Aten i Akropolu po to, żeby po prostu odebrać państwom niepodległość. Bo nawet jeśli przeprowadzane są referenda, to wiemy, że odbywa się to w atmosferze wielkich nacisków, manipulacji, która zaczyna się pod postacią propagandy i socjotechniki już od przedszkola. Z drugiej strony wiemy, że tym wielkim dziedzictwem europejskim było chrześcijaństwo, dla którego w oficjalnych dokumentach będących podstawą tożsamości Unii Europejskiej nie ma dzisiaj miejsca. Dlatego wydaje mi się, że musimy bardzo mocno skupić się i zadawać pytania, istotne dla nas jako Polaków i katolików, o tożsamość Unii Europejskiej w stosunku do tożsamości Zachodu oraz w stosunku do naszej tradycji polskiej, w której tak bardzo ceniliśmy suwerenność i naszą polską narodowość. W jakiej mierze będziemy mogli być sobą i o sobie decydować? Następnie musimy podejść do referendum jako do tego, co w istotny sposób może jeszcze zatrzymać proces budowania jedności europejskiej. Niestety, mimo wielkich oczekiwań i aspiracji, na fałszywych zasadach.

Jaka będzie Europa

Profesor Piotr Kryczka, KUL:

Reprezentuję troszkę inną postawę niż mój poprzednik. Ogólnie rzecz biorąc, jestem tzw. umiarkowanym zwolennikiem przystąpienia Polski do Unii. Wynika to trochę z rachunku ewentualnych strat i zysków. Mam chyba w miarę dobre rozeznanie w sprawie, bo od dawna się tym interesuję. Myślę, że na tę kwestię można spojrzeć z kilku punktów widzenia. Mianowicie: w aspekcie politycznym, w aspekcie kulturowym i w aspekcie gospodarczym.
W aspekcie politycznym trzeba zwrócić uwagę na kilka istotnych spraw. Historycznie rzecz biorąc, jesteśmy wtłoczeni między silne kraje i stąd nasze doświadczenia. Pytanie: czy możemy skorzystać z tego, czy będziemy zagrożeni? Trzeba sobie wyraźnie odpowiedzieć: nie jesteśmy chyba na tyle silni, aby sami, zwłaszcza w dłuższej perspektywie, zagwarantować sobie pełną niepodległość, uniknąć zagrożeń. Te sprawy stawiał kiedyś Dmowski, widział je między Rosją a Niemcami. Myślę, że pytanie: czy między Rosją, czy między Niemcami, czy z Rosją, czy z Niemcami, jest ciągle aktualne.
Druga rzecz. Kraje, które przystąpiły wcześniej do Unii, chyba nie straciły swojej suwerenności. Chyba Irlandczycy powinni się równie mocno obawiać Anglików, że ich wykupią, że zagrożą ich niepodległości, podobnie kraje Beneluksu, małe przecież państwa. Myślę, że obecne stanowisko części krajów wobec konfliktu czy interwencji w Iraku również świadczy o tym, że poszczególne państwa mają sporo do powiedzenia z pozycji własnych interesów. Tym bardziej że wszystko wskazuje na to, iż przyszła Europa będzie jednak Europą ojczyzn, a nie federacją państw. (...) Myślę, że słowo "patriotyzm" jest tutaj właściwe i chyba nasze uczestnictwo w Unii tej wartości nas nie pozbawi, a w jakiś sposób będzie nas uczyć żyć w zgodzie z sąsiadami w tej części Europy.
Kolejne pytanie: jaka będzie Europa? Chrześcijańska, liberalna, socjalistyczna? Tutaj najwięcej rodzi się zagrożeń i lęków. Myślę, że na to trzeba patrzeć jak na zjawisko dynamiczne. W zamyśle Wspólnota Europejska była - czy miała być - chrześcijańska; zarówno Konrad Adenauer, de Gasperi, jak i Schumann tworzyli Europę chrześcijańską i opartą na wartościach chrześcijańskich. Ale jest to sytuacja dynamiczna. Przecież elity we wszystkich krajach podlegają rotacji, są rozliczane przez wyborców: czy coś osiągnęły, czy nie. Jest pytanie: jaka będzie ta Europa? Odpowiedź brzmi: taka, jaka będzie wartość tych elit. Czy będą mogły sprostać wyzwaniom politycznym, intelektualnym, moralnym. Przykład Włoch czy Niemiec wskazuje, że chrześcijańska demokracja po stosunkowo długich rządach musiała oddać władzę, zużyła się w jakiś sposób, ale to nie znaczy, że w następnych rozdaniach właśnie te elity nie dojdą do władzy. Czy włączenie się Polski do Unii Europejskiej w przyszłości nie spowoduje, że właśnie chrześcijańskie wartości będą miały znacznie więcej do powiedzenia i o wiele łatwiej gruntownie się uobecnią? Myślę, że decydować tutaj też będzie w jakiś sposób pozycja Kościoła, jako uczestnictwo w polityce, traktowanej jako rozsądna troska o dobro wspólne. Wycofanie się to marginalizowanie się, wskazywanie na przedmiotowe, a nie podmiotowe traktowanie kraju, społeczeństwa, kultury. To są rzeczy powszechnie znane.
Dziwię się trochę lękom o kondycję naszego społeczeństwa, naszego Narodu. Może zadam tutaj trochę retoryczne pytanie. Jeśli lękać się inności, jeśli lękać się utraty wiary, to jednocześnie taka postawa godzi, przynajmniej moim zdaniem, w sens pracy misjonarzy. Niezależność gospodarcza, problem technologii, zagrożeń, "wykupili wszystko", "sprzedali nierozsądnie" i szereg tego rodzaju pytań. Ale jednocześnie jesteśmy w procesie globalizacji i nawet ci, którzy oponowali przeciwko niej, widzieli w niej wiele zła, traktują globalizację jako pewien proces nieunikniony. W związku z tym powstaje pytanie: czy nie wejść w ten cały szerszy proces jako podmiot, aktywnie w tym uczestniczyć? (...)

[Jest Pan Prof. Kryczka, według jego własnych słów "umiarkowanym zwolennikiem przystąpienia Polski do Unii." Czyżby był to następny przykład "Jestem za, a nawet przeciw" lub "Nie chcem, ale muszem"?

Co do reszty wypowiedzi Pana prof. Kryczki, jest ona tak pełna euroentuzjastycznych sloganów bez żadnego poparcia w faktach, że nie warto jej nawet komentować. Dopisek Redakcji Naszej Witryny.]

Lęki i nadzieje

Poseł Edward Maniura (PO):

Dzisiejszy dzień jest dla mnie pewnym zamknięciem powojennego porządku jałtańskiego. Przeglądałem komentarze do dzisiejszego zdarzenia. Podzielam w pełni w tej sprawie pogląd abp. J. Życińskiego, który powiedział, że podpisanie traktatu akcesyjnego w Atenach to pewien normalny proces budowania zjednoczonej Europy, w którym Polska ma bardzo wiele do powiedzenia dzięki twórcom kultury, ale i też dzięki naszemu potencjałowi duchowemu. W ogóle uważam, że to, jaka Europa będzie w przyszłości, będzie w bardzo dużym stopniu zależało od nas samych. Chciałbym również nawiązać do wypowiedzi naszego wielkiego rodaka Papieża Jana Pawła II, który podczas wygłoszonej w Gnieźnie homilii apelował o budowę zjednoczonej Europy, i to nie tylko w wymiarze duchowym. Oczywiście integracja to również kwestie gospodarcze i tu - myślę - wszyscy mamy olbrzymie lęki, pewne nadzieje. Na pewno możliwości czy warunki członkostwa mogłyby być lepsze, ale ostatnia faza negocjacji była prowadzona przez obecny rząd. (...) Mogę siebie określić jako umiarkowanego zwolennika integracji europejskiej. Wiem, że pierwsze lata będą na pewno trudne. Nie należy absolutnie obiecywać ludziom jakichś gruszek na wierzbie, bo to raczej nie będzie miało miejsca. Natomiast ciężką pracą i konsekwencją możemy w tej Europie zafunkcjonować. Jestem o tym przekonany. I jeżeli mylą się zwolennicy integracji w Polsce, to myślę, że trzeba też się zastanowić, że w takim razie cała Europa Środkowowschodnia się myli, bo również Węgry powiedziały akcesji "tak". (...)

Odrzućmy zły traktat

Poseł Antoni Macierewicz (Ruch Katolicko-Narodowy):

Bardzo jest trudno sformułować jasny komentarz na temat tego, co się stało, bo to ciemne wydarzenie, jak na nie patrzę.

Można oczywiście powiedzieć, że jest trochę przesady, żeby mówić o rozbiorach Polski, ale powiem szczerze, że gdy przypomnę sobie debatę, która odbyła się kilka dni temu w Sejmie, i gdy przypomnę sobie, że nawet nie pozwolono Sejmowi Rzeczpospolitej głosować nad tym, czy uznaje ten traktat akcesyjny za taki, który warto przyjąć, czy nie... Pan Marszałek i posłowie SLD przecież powiedzieli: nie wolno głosować w tej sprawie, dlatego zastanawiam się, czy nie mieliśmy kolejnego wydania Sejmu Niemego. I dzisiaj, gdy patrzyłem, jak panowie Cimoszewicz i Miller podpisywali ten traktat, i gdy podpisali, to nawet nikt im nie pogratulował, nikt do nich nie podszedł i musieli sami sobie podać ręce, jak gdyby wzmacniając się nawzajem w przekonaniu, że dobrze zrobili to, co zrobili. Przecież kiedy przyjrzymy się temu traktatowi, gdy zanalizujemy każdy jego fragment (wiem, że zajmuje on 6 tysięcy stron), to wydaje się, że jego analiza jest ponad ludzkie siły. Jednak taką analizę się robi bardzo wyraźnie. Wynika z niej, że poszczególne punkty są fundamentalnie sprzeczne z polską Konstytucją. To więc nie tylko jest tak, że traktat został źle wynegocjowany i jego poszczególne zapisy będą miały złe konsekwencje gospodarcze, polityczne, społeczne, ale, że jest wręcz sprzeczny z Konstytucją.

Powiedzmy o fundamentalnej zasadzie traktatu: prawo unijne jest ponad prawem krajowym, ba, więcej - jest ponad prawem konstytucyjnym, bo przecież w Konstytucji Rzeczpospolitej czytamy, że to ona jest najwyższym prawem Rzeczpospolitej Polskiej. Od momentu podpisania Traktatu Akcesyjnego, a nie daj Boże od momentu jego ratyfikacji (mam nadzieję, że coś takiego się nie zdarzy) - wtedy już nie Konstytucja będzie najwyższym prawem, wtedy będzie prawo unijne, którego tak naprawdę nie znamy. Prawo unijne "nawarstwiało" się od 1954 r. i ma wiele różnych niuansów, których zupełnie nie znamy.

Kto z Polaków zna, na przykład, Kartę Praw Podstawowych objętą traktatem w 2000 r. z Nicei? To następny element sprzeczny z polską Konstytucją. Karta Praw Podstawowych w art. 13 stwierdza, że nikt nie może mieć mniejszych praw, mieć mniejszych możliwości z racji swojej orientacji seksualnej. Skonfrontujemy ten zapis z naszą Konstytucją. Mówi ona, że rodzina i małżeństwo to jest związek kobiety i mężczyzny, i że państwo otacza opieką rodzicielstwo i macierzyństwo. W myśl prawa unijnego osoby o szczególnej orientacji seksualnej będą mogły kwestionować ten zapis, dlatego że on jest niezgodny z Kartą Praw Podstawowych.

Przyjrzyjmy się na przykład rozstrzygnięciom Traktatu Akcesyjnego, który uprzywilejowuje tych cudzoziemców, którzy mając dzierżawę od 3 albo 7 lat na terenie Polski mogą ją teraz nabyć na własność. To jest prawo, które ma działać wstecz retroaktywnie i jest sprzeczne z polską Konstytucją, w myśl której działanie prawa wstecz jest zakazane.

Pozwolę sobie zacytować jeszcze jeden artykuł traktatu akcesyjnego, bo jest on szczególnie istotny. Otóż w art. 23 stwierdza się, że państwa członkowskie będą mogły od dnia 16 kwietnia, to jest od podpisania traktatu, do momentu wejścia Polski do UE, czyli co najmniej przez rok, dokonywać dowolnych zmian w zapisach dotyczących polityki rolnej, o ile tylko one się dokonają za zgodą całej Wspólnoty, całej UE. Ale Polska nie będzie się musiała na to zgadzać ani sama nie będzie mogła dokonywać żadnych zmian. A 15 państw członkowskich będzie mogło dokonywać dowolne zmiany w traktacie podpisanym z Polską.

I wreszcie ostatni przykład. W dziale dotyczącym hutnictwa nakazuje się Polsce zmniejszenie potencjału produkcyjnego o 10 procent, ale proszę sobie wyobrazić, że chodzi nie tylko o to, żebyśmy produkowali o 10 procent mniej stali. Jest nakaz, żebyśmy fizycznie zniszczyli wszystkie czynniki produkcyjne, czyli wszystkie maszyny, ale także dodatkowe urządzenia związane z tą produkcją. Nikt nie ma prawa korzystać z całej tej infrastruktury, o którą trzeba pomniejszyć polski potencjał produkcyjny, żeby pomniejszyć polską produkcję o 10 proc. No to o co chodzi? Czy naprawdę, żeby zmaksymalizować polską produkcję, ulepszyć ją, czy też chodzi o to, żeby zlikwidować, ograniczyć polską konkurencję? Gdy patrzymy na kwoty produkcyjne, jakie nałożono na polskie rolnictwo, to widać wyraźnie, że chodzi o zlikwidowanie polskiej konkurencji.

Ten traktat był od początku źle negocjowany, a w wydaniu pana Millera i pana Cimoszewicza był traktatem, który szedł od kompromitacji do kapitulacji. A skończyło się na tym, że próbuje się sięgnąć do kieszeni polskiego podatnika i znaleźć 72 mld zł, które będą niezbędne, żeby zapłacić składkę do UE. I to nie jest mój sąd, człowieka, który jest sceptyczny wobec Unii, ja tylko cytuję słowa pana Bogusława Grabowskiego, członka Rady Polityki Pieniężnej, który 4 dni temu w radiu publicznym powiedział, że potrzebne pieniądze pochodzące z nowych podatków będą przeznaczone na składkę dla UE, bo nie ma skąd wziąć na składkę dla UE.

Dlatego powtarzam: ten traktat powinniśmy w głosowaniu, w referendum odrzucić, bo tylko odrzucenie tego traktatu otworzy przed Polakami drogę do odbudowy własnej gospodarki i własnego państwa.
Oczywiście, mogą się zdarzyć tacy, którzy wówczas podejmą na nowo negocjacje z UE. To nie jest pierwszy wypadek. Dania właśnie dlatego odrzuciła traktat, ponieważ Unia wymusiła na niej złe warunki. Po półtora roku Dania zawarła traktat dla siebie dużo, dużo lepszy. Trzeba sobie zdawać sprawę, że po drugiej stronie mamy do czynienia z bardzo twardym konkurentem, z którym trzeba również negocjować twardo, a nie kapitulować, oddając mu kawałek po kawałku polską ziemię i polską gospodarkę. Jeżeli chcemy się liczyć w Europie, jeżeli chcemy mieć w Europie perspektywę na przyszłość, jeżeli zamierzamy się integrować na równych prawach, to ten źle wynegocjowany i źle służący Polsce traktat trzeba przede wszystkim odrzucić w najbliższym referendum. Dopiero potem, od nowa, na równych prawach, można podjąć negocjacje

Pod dyktando silniejszych

Poseł Tadeusz Cymański (PiS):

Moje odczucia są dzisiaj, jako posła Prawa i Sprawiedliwości, dość mieszane. Ale w odróżnieniu od wielu wypowiedzi nie przywiązywałbym ostatecznej wagi do tego traktatu. Sam należę do osób, które mają wiele wątpliwości. Zazdroszczę tym, którzy nie mają wątpliwości, albo zachwycają się Unią bądź też negują ją. Myślę, że sprawa jest bardzo skomplikowana. Jest takie piękne powiedzenie, że prawda jest córką czasu. Przyszłość, niezależnie od werdyktu, jaki zapadnie w referendum, na pewno zweryfikuje dzisiejsze głosy, poglądy i z perspektywy lat będziemy mogli to wydarzenie ocenić właściwie. Jako ludzie wiary powinniśmy jednak patrzeć w przyszłość z pewną ufnością i nadzieją i mieć przekonanie, że niezależnie od tego, jak wypadnie referendum, Opatrzność Boża nie wypuści nas ze swojej ręki, tak Narodu, jak i państwa. Myślę, że w sprawie przyszłości państwa największe znaczenie będzie miała postawa nas samych.
Warto zauważyć, że już dzisiaj, co niestety mówię z przykrością, kiedy w Unii jeszcze nie jesteśmy, w wielu sprawach dotyczących ochrony rodziny, jak choćby ostatnio ustawa w Sejmie o promocji i reklamie alkoholu, są fakty i dowody, że nie potrafimy bronić rodziny i dzieci w sposób skuteczny. To jest bardzo zła wróżba. Oczywiście, staną przed nami wielkie wyzwania, ale należy w tym wszystkim dostrzec też pewne pozytywne fakty.
Bardzo się cieszę, że dzisiaj, tego wieczoru, zabierają głos różni koledzy, znajomi. Wiele nas może różni, ale na pewno nie powinno nas dzielić. Powinniśmy unikać zwłaszcza ocen co do intencji. Myślę, że wśród przeciwników i zwolenników Unii znakomita większość to są solidni obywatele, katolicy, ludzie wiary, czynu. Jest bardzo ważne, żebyśmy w tej chwili i w tym, co nas czeka w najbliższym czasie, potrafili odnaleźć to, co ma nas cechować, a więc przede wszystkim nadzieję. Czy łaska, czy dopust Boży, nic się nie dzieje jednak bez przyzwolenia. Takiego patrzenia nam trochę brakuje. Na stanowisku publicznym bardzo jest nam potrzebna wzajemna życzliwość, wzajemne zaufanie i aktywność.
Wśród przeciwników i zwolenników pojawiają się bardzo często głosy bardzo ważnych i wspaniałych ludzi. Rzeczywiście, warunki są bardzo twarde, może nawet upokarzające w sensie oczekiwań. Natomiast jeżeli na to patrzymy spokojnie, przez pryzmat chłodnego rozumowania i analizy, trudno nie widzieć, że są to warunki, jakie proponują silniejsi. Najważniejsze, by następnego dnia po referendum, kiedy pójdziemy do domów, do pracy, żebyśmy nie patrzyli na siebie krzywo, żebyśmy uszanowali werdykt nas wszystkich i byśmy próbowali iść dalej, mając w sercu wiarę. Takie jest moje widzenie i takim spojrzeniem chciałem się tutaj podzielić. Czas pokaże, jak to będzie wyglądało. Każdy z nas ma tutaj swoje doświadczenia. Staram się patrzeć na świat i na życie optymistycznie. Mam rodzinę, pięcioro dzieci.
Natomiast rozumowo patrząc i analizując, mam wiele rozterek. Gdy wgłębić się w to wszystko, jest wiele wątpliwości czy nawet zagrożeń, zwłaszcza znając nasze problemy, nasze cechy, jakość naszego życia publicznego, problemy gospodarcze. Doskonale rozumiem i szanuję poglądy tych wszystkich, którzy są przeciwni Unii Europejskiej, będą głosować na nie, ale nie powinno to nas podzielić jako Polaków, jako rodaków.

Duch Targowicy

Poseł Jan Łopuszański (Porozumienie Polskie):

Pan Longinus Podbipięta powiedziałby: "Słuchać hadko". Dla mnie jest to przede wszystkim wznowienie ducha Targowicy, tego ducha, który już raz doprowadził Polskę do niebytu politycznego. Przypomina mi się tutaj relacja, zresztą chyba już w tej chwili znana szerszemu kręgowi, którą opowiadał Niemiec, pan Beddermann, że kiedy był dzieckiem, to w niemieckiej szkole uczono go, że rozbiory polskie nastąpiły na wniosek polskich przywódców i on jako niemieckie dziecko nie mógł w to uwierzyć. A teraz, kiedy przyjechał do Polski, właśnie zaczyna w to wierzyć.

Politycznie sprawę ujmując, gratulacje należą się właśnie Niemcom osiągającym swoje strategiczne cele z 1939 roku. Niektórzy z nich, przynajmniej w pewnym zakresie, mówią o tym wprost. Mówię tutaj o znanej wypowiedzi pana Gerharda Schroedera z 3 września 2000 r., który do tzw. Związku Wypędzonych z Polski i Czechosłowacji mówił, żeby zawierzyli jego metodzie, że on da im wschodnie landy w taki sposób, że ich tymczasowi administratorzy - Polacy, jeszcze będą wdzięczni, że zostali Europejczykami. Teraz okazuje się, że dostają znacznie więcej niż wschodnie landy, czyli właśnie sięgają po zamiary z 1939 r.

Jest oczywiście też kontekst wewnętrzny polegający przede wszystkim na tym, jak traktowany jest Naród Polski. Kiedy trwały kosztowne przystosowania do różnych oczekiwań Brukseli i innych stolic Unii Europejskiej, żeby to przerwać, padały propozycje zorganizowania referendum, żeby zapytać się Narodu, czy chce tego. Wnioski w tej sprawie zostały odrzucone przez rządzącą większość sejmową, nie tylko zresztą tę lewicową, przecież ludzie i z tzw. prawicy głosowali przeciwko referendum uprzedzającemu.

W tej chwili stawia się Naród w sytuacji, że oto podpisano jakiś traktat międzynarodowy, który nas ma zobowiązywać, dokonano mnóstwa kosztownych dostosowań i teraz się dopiero pyta Naród, czy łaskawie się Polacy zgadzają. Dla mnie ten sposób traktowania Narodu jest szczególnie upokarzający, ale już się niczemu nie dziwię. Wszyscy Państwo oglądali w ubiegłym tygodniu, jak przed wyjazdem do Aten minister Cimoszewicz złożył informację rządu o traktacie akcesyjnym, ale Sejm postanowił większością głosów, że nie będzie głosował nad jej przyjęciem. Mamy do czynienia z proceduralnie przedziwną sytuacją, właściwie śmieszną. Oto panowie już wrócili z Aten, a my będziemy w dniu jutrzejszym [w czwartek, 17 bm. - wyj. red.] głosowali wniosek o odrzucenie informacji rządu, który złożyły dwie grupy poselskie m.in. moja [Porozumienie Polskie - wyj. red.]. Otwarta została droga do tego, żeby w przyszłości uruchomić postępowanie przed Trybunałem Stanu. Niestety, mamy do czynienia ze zorganizowanym zamachem na niepodległość Polski. To jest przestępstwo w rozumieniu polskiego kodeksu karnego, dokonane przez osoby stojące na czele państwa, które ponoszą odpowiedzialność przed Trybunałem Stanu. Głęboko wierzę, że Polska będzie żyła, a jeżeli Polska ma żyć jako wolny naród, wolne państwo, to będzie musiała ludzi, którzy takich przestępstw się dopuścili, pociągnąć do odpowiedzialności. Choćby po to, żeby była w Narodzie świadomość, że istnieje sprawiedliwość.

Jestem przekonany o tym, że ta ogromna ilość dobra, przede wszystkim duchowego, która została w Polsce zgromadzona przez całe wieki pod płaszczem Matki Bożej naszej Królowej, nie było gromadzone tak sobie ot, żeby zostało zmarnowane. Wtedy kiedy pułki polskie przegrywają kolejne bitwy, wtedy - głęboko wierzę - przyjdzie taki moment, gdy prawdziwi wrogowie Polski staną oko w oko z naszą Hetmanką.
Nam, politykom, zostało jeszcze bardzo dużo do zrobienia. Stoi przed nami i przed wszystkimi obywatelami zadanie właściwego przygotowania referendum. Stoi zadanie wytłumaczenia sąsiadom, znajomym, krewnym: "Kochani, na to referendum bezwzględnie trzeba pójść, nie wolno w takim momencie zostawiać Polski samej. W tym referendum trzeba oddać głos w obronie niepodległości i suwerenności Polski, przeciwko wydaniu rządów nad Polską w ręce Unii Europejskiej". Musimy się też oczywiście organizować, by dopilnować prawidłowości liczenia głosów. To będzie bardzo ważne zadanie. Odnoszę wrażenie, że ci, którzy szykują referendum, sami już nie do końca wierzą, że mogą je wygrać, więc wydaje się, jakby nie szykowali się do zwycięstwa, tylko do sfałszowania referendum. Więc trzeba będzie bardzo mocno bronić się przed wszelkimi niebezpieczeństwami. (...)

Zagwarantować prawo do życia

Dr inż. Antoni Zięba:

Dzisiejszy dzień przeżywam z pewnym smutkiem. Prawie półtora roku naszej pracy, mówię tutaj o obrońcach życia dzieci poczętych, nie przyniosło efektów, do których dążyliśmy. Państwo znają nasz postulat, bardzo jasny i stanowczo formułowany od początku ubiegłego roku, że do traktatu akcesyjnego powinien być koniecznie dołączony protokół-aneks, który by zapewniał suwerenność polskiego ustawodawstwa chroniącego życie człowieka i małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, a także prawa rodziców do decydowania o wychowaniu swoich dzieci. Oczywiście, walczyliśmy także o zastrzeżenie sobie przez Polskę nieuczestniczenia we współfinansowaniu zbrodni tzw. aborcji i edukacji seksualnej. Niestety, takiego protokołu-aneksu nasi polscy aktualni negocjatorzy nie osiągnęli. Nie wiemy, ile było i czy w ogóle były jakieś poważne rozmowy między polskimi negocjatorami i polskim rządem a przedstawicielami Unii Europejskiej. Efekt jest znany wszystkim. Mamy tylko jednostronną deklarację rządu, mamy przyjętą ostatnią uchwałę Sejmu, ale zarówno ta jednostronna deklaracja, jak i uchwała Sejmu nie mają praktycznie w świetle prawa międzynarodowego żadnego znaczenia.

Miałem wielokrotnie okazję prezentować stanowisko obrońców życia, że jeżeli nie uzyskamy - w naszym rozumieniu minimalnego - zabezpieczenia fundamentalnych spraw, to będziemy głosować na "nie" w referendum dotyczącym ewentualnego przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Napawa mnie to pewną refleksją. Dlaczego Irlandia mogła uzyskać taki protokół? Dlaczego Malta mogła uzyskać taki protokół, a Polska, liczący się kraj, takiego protokołu nie uzyskała? Myślę, że jedną z przyczyn, nie chcę mówić, że decydującą, było to, kto prowadził negocjacje z Unią w końcowej fazie rozmów. Wiemy: rząd złożony z SLD. Myślę, że miało to duży wpływ na to, iż dzisiaj nie mamy zabezpieczenia na poziomie międzynarodowym fundamentalnych praw.
W rozmowach, które prowadzimy w swoich zakładach pracy i w rodzinach, ludzie pytają: co dalej? Nie wiem, co dalej, proponuję tylko jedną rzecz. Ten rząd ma 12 proc. poparcia społecznego. Wiemy, że bardzo mu zależy, byśmy w referendum wypowiedzieli się na "tak". Jeżeli powiemy "nie" Unii Europejskiej na tych ustalonych zasadach, musi nastąpić zmiana rządu. Jeśli w następnych wyborach parlamentarnych wybierzemy rząd, który będzie właściwie dbał o interesy Polski, o najlepiej rozumiany interes polskiej rodziny, a także o święte prawo życia, w obronie którego przecież tyle osób tak aktywnie w Polsce działa, to zobaczymy, co się uda wynegocjować z Unią Europejską, ale w trakcie mocnych, twardych negocjacji prowadzonych z punktu widzenia polskiej racji stanu.

Tylko fakty

Leszek z Wrocławia:

Oczekiwałem, że panowie wypowiadający się będą tę rzecz komentowali w świetle zapisu traktatu, bo tylko na tej podstawie można sformułować jakąś rozumną wypowiedź. Brakuje mi jednej rzeczy, stwierdzenia, że nie tylko Dania, ale były również inne państwa w Europie, które w pierwszym podejściu odrzuciły akcesję na warunkach, jakie im narzucono.
Czego się oczekuje od nas, od społeczeństwa, od Polaków? Żebyśmy jednoznacznie odpowiedzieli "tak" lub "nie" w kwestii przystąpienia do Unii Europejskiej. Zarówno odpowiedź "tak", jak i "nie" jest uprawniona, byle ona wynikała z przekonania, z rozeznania i z prawego sumienia. Na podstawie czego mogę się wypowiedzieć w tej sprawie, przystępując do referendum? Ano na podstawie znajomości przynajmniej podstawowych postanowień tego traktatu. Jeżeli ich nie znam, a większa część polskiego społeczeństwa nie będzie się mogła z nim zapoznać, bo czasu jest za mało, to oczywiście nie można odpowiedzieć "tak". W związku z tym, chcąc nie chcąc zdrowy rozsądek dyktuje mi, że muszę odpowiedzieć "nie". Natomiast jeśli zadałem sobie troszkę trudu, poczytałem publikacje uczciwych profesorów, którzy dokonali analizy w oparciu o materiały źródłowe, jak np. pan prof. Broda, który to zrobił w kontekście pozagospodarczym, jak i pan prof. Bojarski, który dokonał analizy ekonomicznej skutków przystąpienia Polski na obecnych warunkach do Unii, to oczywiście również mogę odpowiedzieć tylko w ten sposób: nie na tych warunkach, nie będąc absolutnie przeciwnikiem zjednoczonej Europy rozumianej jako Europa ojczyzn.
Zgadzam się z wypowiedziami pana posła Cymańskiego, którego bardzo cenię i szanuję, że świat się na Unii nie kończy, że dla nas, ludzi wierzących, dla mojego pokolenia bliżej jest już na drugi brzeg rzeki niż na ten świat. Niemniej jednak zwracam uwagę, że nie możemy jak gdyby biernie patrzeć na to, co się dzieje, jak machina propagandowa się toczy, i zdawać się tylko na Opatrzność Bożą. Ja też wierzę w Opatrzność Boską, jestem głęboko przekonany, że Pan Jezus i Matka Najświętsza nas nie pozostawią, ale nie możemy zachowywać się biernie. Co będzie, to będzie, a Maryja, Królowa nasza nad nami czuwa. Ona czuwa, ale również oczekuje od nas, jak i Pan Jezus - "tak-tak, nie-nie", nie możemy tutaj lawirować.

Chciałbym jeszcze zadać pytanie euroentuzjastom - jak się zachowają, jeżeli Konwent Europejski, który konsultuje w tej chwili projekt Konstytucji Europejskiej pod kierunkiem pana Giscarda d'Estaign, znanego międzynarodowego masona, ustali, a Unia Europejska przegłosuje, że będzie strukturą federalną, a więc koniec z państwami narodowymi, w tym również koniec z państwem polskim? Co wówczas? Chciałbym zwrócić uwagę i rozszerzyć wątek w wypowiedzi pana posła Łopuszańskiego. Kanclerz Schroeder nie mówił tylko o landach wschodnich, ale mówił również o terenach naszych ziem zachodnich. To prowadzi do tego, że wnukowie poprzedników odzyskają te tereny właśnie poprzez rozszerzenie Unii Europejskiej.
Jest kilka jeszcze wątków bardzo istotnych, które chciałbym poruszyć, ale nie chcę zabierać czasu. Proszę jedynie o jedno. Panowie, którzy jesteście za Unią Europejską, odnoście się do faktów, a te fakty są w traktacie. Są opublikowane analizy ekonomiczne, społeczne i polityczne, są wyniki tych analiz. Odnoście się do tego panowie. Bo inaczej to będzie takie dziamdzianie.

Rzeczywistość jest inna

Kazimierz z Florydy:

Jestem prostym człowiekiem, nie chciałbym polemizować z panami profesorami, szczególnie z panem prof. Kryczką, niemniej jednak moje serce podpowiada, że rzeczywistość jest trochę inna. Pan profesor stwierdził, że globalizacja jest procesem nieuniknionym. Długo na ten temat nie będę mówił, mam kilkadziesiąt książek na temat masonerii i globalizacji, ale przytoczę jeden tytuł książki bł. biskupa dr. Józefa Sebastiana Pelczara "Masoneria". Proponuję, aby pan profesor przeczytał tę książkę, będzie miał odpowiedź na temat globalizacji. Pan profesor wspomniał, że jesteśmy wtłoczeni między gigantów, z perspektywy wieków mamy się uczyć, jeżeli wejdziemy do Unii, możemy się uczyć żyć w zgodzie z sąsiadami. Mnie to trochę boli, ponieważ analizując to nie po profesorsku, stwierdzam, że niestety przez 1000 lat nasza historia mówi nam, że nie byliśmy przyczyną ataku na żadnych sąsiadów. Wprost przeciwnie, przez 1000 lat Niemcy próbowali zdobyć nas włócznią, szablą, samolotem, czołgiem i kto wie jeszcze czym. I trzeba przyznać, że Niemcy się czegoś nauczyli. Przez 1000 lat nie mogli nas zdobyć, zabijając, mordując, więc teraz po prostu może nas kupią, a przede wszystkim kupią naszych rządzących.
Pan profesor stwierdził też, że elity są rozliczane przez wyborców. Nawet bym tego nie komentował, bo nie wiem, jak można rozliczyć. Niech pan profesor popatrzy, jak są rozliczani od okrągłego stołu. Sami praktycznie rządzą, zmieniają się, przefarbują się i dalej nas pchają, tam gdzie chcą.
Pan profesor stwierdził, że będziemy mieć szansę, bo idziemy głosić Jezusa i wiarę katolicką. Natomiast dla nas Unia Europejska nie przyniesie nic innego, jak tylko szatana. To jest moje zdanie od serca.
Na koniec chciałbym przytoczyć dwa zdania pana Feliksa Konecznego, o którym Niemcy mówią, że "cudze widzicie, a swojego nie znacie". Pisze on, jak Niemcy dbają o Polaków: "Już w XV wieku Jan Fuerstenberg nawoływał całą Europę, aby ruszyć na krucjatę przeciw Polakom. Każdego Polaka wolno zabijać bez grzechu, a nawet będzie to zasługa przed Bogiem". Przepraszam, nie mam odwagi polemizować z panem profesorem, jestem trochę wzruszony.

Druga gruba kreska

Profesor dr hab. Rafał Broda:

Z ciekawością wysłuchałem całego wachlarza wypowiedzi na temat podpisania traktatu akcesyjnego. Słuchając głosu pana prof. Kryczki, w pewnym momencie odniosłem wrażenie, że przełączyłem się z Radia Maryja na program telewizyjny, bo tam było powtórzenie argumentacji, która polega na wysuwaniu haseł, a zaniedbywaniu faktów, rzeczywistości. Jak można się nie bać o przyszłość katolicyzmu i wiary w Polsce, jeżeli zwróci się uwagę na cały okres demoralizacji, który przez te 14 lat się rozwija, który doprowadził do takich rzeczy, jakie dawniej byłyby absolutnie nie do zaakceptowania, a dzisiaj jakoś wszyscy się godzą na nie. Niedawno nawet słyszałem wypowiedź pewnej pani socjolog, która nazwała małżeństwami stereotypowymi normalne małżeństwa i która marzy o tym, żeby Polska wreszcie weszła w orbitę cywilizacji, w której dopuszczalne są różnorakie małżeństwa.

Zawsze też powtarza się zarzut, że ci, którzy nie chcą integracji Polski z Unią Europejską, doznają jakichś paraliżujących lęków. Jakbyśmy się naprawdę bali. Przecież dostrzeganie zagrożeń nie oznacza, że się tego boimy. Trzeba identyfikować zagrożenia po to, żeby im stawić czoło. Uważam, że jest wręcz odwrotnie, że to ci, którzy są za integracją, mają lęki i boją się, że Polska sama sobie nie da rady, że Polska nagle zostanie odcięta od współpracy, co jest w ogóle nonsensem, to jest niemożliwe. Na to sobie nawet nie mogą pozwolić te kraje, które bardzo są związane ekonomicznie z Polską, bo to kosztowałoby o wiele więcej.

Zadziwiła mnie też wypowiedź pana posła z Platformy Obywatelskiej, który wbrew apelom Episkopatu, aby nie przywoływać w argumentacji w tym temacie jakichkolwiek słów Ojca Świętego, powołuje się właśnie na słowa Papieża, co ze strony Platformy Obywatelskiej jest dosyć dziwne, patrząc na przekrój tej partii. Z kolei pan poseł Cymański z PiS-u tak beztrosko w pewnym momencie stwierdza: "No cóż, przyszłość zweryfikuje, kto miał rację". Na miłość Boską, ten eksperyment jest naprawdę niebezpieczny, nie można powiedzieć, że przyszłość zweryfikuje. Tak jakbyśmy mieli czerpać jakąś przyjemność z tej gorzkiej satysfakcji, że mieliśmy rację. A później wszyscy o nas będą mówić: "Polak mądry po szkodzie". Nie może tak być, że przyszłość ma weryfikować. Musimy wykazać się dostateczną wyobraźnią, żeby przewidzieć skutki i zapobiec im.
Mam wrażenie, zwłaszcza dzisiaj, że przygotowanie do referendum zaczyna coraz bardziej przypominać referendum z roku 1946, z tym, że tamta przemoc fizyczna zostaje w tej chwili zastąpiona niesłychaną wprost przemocą medialną. Chciałbym zwrócić uwagę tym wszystkim panom, którzy uważają się za uczciwych, praworządnych, demokratycznych, że jeżeli ta kampania, tak jednostronna, będzie kontynuowana, jeżeli jedynym miejscem, w którym toczy się debata na temat tak ważnego problemu, pozostanie tylko Radio Maryja, to wyrzućcie, panowie, ze swojego słownika słowa o uczciwości, praworządności, o demokracji. To, co się dzieje, to jest skandal, to jest pierwszy objaw tego, co nas czeka po wejściu do Unii. To już jest naprawdę totalitaryzm, ta medialna nagonka, tak jednostronna, sięganie do młodzieży, używanie dosłownie wszystkich środków w oparciu o środki finansowe głównie nasze. To jest absolutnie nie do pogodzenia z wszelkimi wzniosłymi słowami na temat bloku cywilizacyjnego, jak to Polska wchodzi do Europy demokratycznej i pełnej wolności słowa, praw człowieka itd.

Zła interpretacja

Ksiądz Jan z Torunia:

Chcę powiedzieć przede wszystkim, że najwyższy autorytet Ojca Świętego jest źle interpretowany. Wyjmuje się niektóre słowa. Przytoczę zdarzenie, kiedy jeszcze pan Buzek był premierem. Był on parokrotnie u Papieża. Raz wrócił, po paru godzinach stanął przed kamerami i mówi: Ojciec Święty popiera wejście do Unii. Za pół godziny słucham Radia Watykańskiego i wspominają, że doszło do rozmowy na ten temat, a Ojciec Święty bardzo podkreślał, że Polska powinna wynegocjować dobre warunki dla swojego kraju, swojej Ojczyzny. Parokrotnie to podkreślał. Tego już Buzek w telewizji nie powiedział. Mówię to dlatego, że cały czas, przez wiele lat w ten sposób się interpretuje wypowiedzi Ojca Świętego. Pewnie często wyrywa się z kontekstu wypowiedzi niektórych biskupów. Chcę powiedzieć, żeby głosów takich hierarchów jak arcybiskup Życiński czy bp Pieronek nie brać poważnie, gdyż na tym stanowisku są i tacy Polacy, i tacy, i nie są to rzeczy miarodajne dla całego społeczeństwa.
Odnośnie do tej wypowiedzi, że będzie dobrze. Jak może być dobrze, kiedy codziennie słyszymy w radiu o likwidacji zakładów? Przed 1939 r. w ciągu dwudziestolecia zbudowano Polskę jako tako już godną, wojna ją zniszczyła, potem przez 40 lat się budowało. Teraz to jest albo sprzedane, albo zniszczone. Kto odbuduje te zakłady, kiedy będziemy należeć do Unii Europejskiej? Oczywiście, nie oni. Więc takie mówienie, że będzie dobrze, to jest nie wiadomo co.

Idźmy na referendum

Głos słuchacza:

Przykro mi bardzo, że musiałem wysłuchać profesora KUL-u, który całą swoją wypowiedź sprowadził do tego, że globalizacja jest piękna, tak jakby nie czytał w Biblii o wieży Babel. Ciągle mówił o jakichś lękach i obawach, przypisywał tym, którzy są przeciwnikami Unii Europejskiej, mnóstwo brzydkich rzeczy, nieznajomość sprawy. Wydaje mi się, że jeżeli chodzi o lęki i obawy, to Polakom można najmniej zarzucać, jeżeli się nie ma złej woli. Mam już sześćdziesiąt parę lat, pamiętam wkroczenie wojsk sowieckich do Polski, wojsk niemieckich, pamiętam, że Niemcy przegrały wojnę, a Związek Sowiecki przegrał pokój. To dzięki Polsce, dzięki nam. Naprawdę nie mamy się czego obawiać. Jeżeli się ktoś ma kogoś obawiać, to imperium zła - dobra, które może wyjść z Polski. Miałem kiedyś marzenie, żeby Związek Sowiecki się rozwalił, teraz mam takie same marzenia o Unii Europejskiej. Wolałbym tam nie wchodzić, jeszcze raz nie ponosić tych kosztów, więc będę głosował przeciwko wejściu do Unii.
Chciałbym poprosić, żeby niektórzy ludzie przeczytali piękne kazanie ks. kardynała Prymasa Wyszyńskiego z 6 stycznia 1981 r., wypowiedziane kilka miesięcy przed śmiercią. Powiedział tam takie zdanie, które może być wskazaniem dla nas: wytrwać, żyć dla Ojczyzny, nabrać zaufania do niej, być gotowym dać wszystko z siebie. To jest najważniejszy nasz obowiązek wobec Ojczyzny. Potrzeba nam potężnej woli organizowania wszystkich sił rodzinnych, ojczystych, by się nie oglądać na prawo i lewo, by się nie poddawać pokusie nowej Targowicy, skądkolwiek by ona miała przyjść. Jesteśmy u siebie, w swojej Ojczyźnie, gospodarzymy olbrzymimi dobrami, które Naród posiada, chcemy, aby procentowały na naszej ziemi.

Podkreślenia w tekście pochodzą od Redakcji Naszej Witryny

Komentarz wstępny Małgorzaty Goss, Nasz Dziennik, 2003-04-22

powrot