Im bliżej referendum w sprawie przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, tym większy niepokój w kręgach, usiłujących nas tam wprowadzić za wszelką cenę. Zwolennicy akcesji chwytają się wszelkich sposobów i - jak się okazuje - wszelkich osób, nawet duchownych, powołanych przecież do budowy Królestwa Bożego, które nie jest z tego świata. A już z pewnością jego elementów nie odnajdziemy w tejże Unii, zdechrystianizowanej i prowadzonej na manowce.

Każdy głos kapłana, zwodzący wiernych i wykorzystujący argumenty religijne w unijnej propagandzie boli i smuci. Mieliśmy już wypowiedź biskupa Tadeusza Pieronka, że musimy iść do Unii, nawet, gdyby siedział w niej sam diabeł. Teraz zaś do tej kampanii włączył się zasłużony skądinąd ks. Mieczysław Maliński:

Gdy już wszystko i wszystkich oplujemy, sponiewieramy, zmieszamy z błotem, zadepczemy. Gdy już każda świętość zostanie przez nas wykpiona, wyśmiana, zbezczeszczona, splugawiona.
Gdy już wykażemy, że miłość jest tylko seksem, że bezinteresowność jest interesem, prawdomówność - zakłamaniem, sprawiedliwość - zemstą. Gdy już z całą satysfakcją udowodnimy, że wszyscy są złodziejami, oszustami, szubrawcami. Gdy już odbrązowimy wszystkie autorytety, bo odkryjemy, że mędrcy nie byli tacy mądrzy, wielcy politycy popełniali błędy, wielcy święci bywali małostkowi. Wtedy nawet już nie będzie Tego, któryby powiedział: "Kto z was jest bez winy, niech pierwszy rzuci kamień".
Ks. M.M. [Mieczysław Maliński] ("Tygodnik Powszechny" nr 12 (2802), 23 marca 2003), http://www.tygodnik.com.pl/numer/tp/mm.html

Mądrość klasy robotniczej, mądrość klasy politycznej...

Słowa ks. Mieczysława Malińskiego są z pozoru mądre i pełne troski, ale to niestety tylko pozory. Trudno bowiem oddzielić słowa od osoby, która je wypowiada, jak też od czasu oraz okoliczności, w których słowa są wypowiadane.

Jeśli więc weźmiemy pod uwagę i ostatnie działania ks. Malińskiego, oraz okoliczności im towarzyszące, to właśnie wtedy wychodzi na to, że pozornie pełne troski i głębi słowa nie są niczym innym, jak tylko ładniej ubraną propagandą prounijną. Uwzględniając aktywny udział ks. Malińskiego w akcji dezinformowania i ogłupiania Polaków (czego dowodem jest choćby jego współautorstwo w produkcji propagandowego gniota "102 powody, dla których Polska powinna wstąpić do Unii Europejskiej"), nie sposób nie interpretować przytoczonej wyżej wypowiedzi w oderwaniu od tego właśnie kontekstu.

Jeśli bowiem ks. Maliński w tej refleksji krytykuje tych, którzy piętnują zło i zrównuje ich działanie z opluwaniem, mieszaniem z błotem i zadeptywaniem, jeśli staje tu w obronie sztucznie, a nachalnie lansowanych od lat "autorytetów", jeśli sprzeciwia się wykrywaniu i ujawnianiu przestępstw skierowanych przykładowo przeciwko Polsce, a polegających między innymi na złodziejskiej wyprzedaży naszego majątku narodowego, jeśli właśnie to chce zasugerować, to nie ma w tych słowach słuszności, a ich pozorna głębia jest jedynie żałosną zasłoną, za którą samozwańcze autorytety nadal mają swobodnie uzasadniać Polakom rzekome zalety z rozkradania naszej Ojczyzny i z oddawania suwerenności narodowej i władzy państwowej w brukselskie ręce.

O tym, że właśnie taka interpretacja słów ks. Malińskiego jest wielce prawdopodobna, świadczyć może jego aktywny udział w naganianiu Polaków do UE, wyrażający się między innymi w napisaniu wspomnianej książki wespół z innymi nawiedzonymi Unią Europejską, jak ks. Boniecki, czy też Nowak-Jeziorański, a także jacyś "rolnik, emerytka i bezrobotna". Za Stalina też powstawały takie broszury, a ich "autorami" byli: robotnik, praczka i szwaczka. Faktycznie zaś powstawały w ponurych pomieszczeniach komitetów partyjnych, rodziły się w chorych głowach permanentnych rewolucjonistów.
Kiedyś miała to być mądrość klasy robotniczej, dziś jest nią mądrość kasy politycznej. Obie są zaś skutkiem choroby umysłu.

Autorytet z oddali, Nadkomisarz z bliska

Oddalanie się od polskości tych osób wcale nie jest pewne, choćby z tego względu, że nikt nigdy nie dowiódł ich specjalnych związków z Polską. Jeżeli kogoś szokuje takie stwierdzenie akurat w przypadku Nowaka-Jeziorańskiego - "kuriera z Warszawy", to wystarczy przypomnieć dość skutecznie pomijany w polskojęzycznych mediach fakt, iż Nowak-Jeziorański pracował podczas okupacji niemieckiej jako "Oberkommisar" w Komisarycznym Zarządzie Zabezpieczonych Nieruchomości i myliłby się ktoś przypuszczając, że pracę tę podjął z polecenia AK (jak to usiłuje obecnie przedstawiać), ponieważ podjął ją, zanim jeszcze zaczął współpracować z tą organizacją (zob.: Kazimierz Zamorski, "Pod anteną Radia Wolna Europa - Nadkomisarz czy zarządca domu?", Poznań 1995 - fragment zamieszczony jest pod adresem: http://www.naszawitryna.pl/ksiazki_9.html).
A wystarczyłoby kilka słów prawdy o sobie samym i nie byłoby takich problemów. Ani z daleka, ani z bliska.

Plujcie, plujcie?

Wracając jednak do wypowiedzi ks. Malińskiego, warto jeszcze zwrócić uwagę na jej zgodność - a raczej na brak tej zgodności - z katolicyzmem. Otóż na zakończenie napisał on "Wtedy nawet już nie będzie Tego, któryby powiedział: 'Kto z was jest bez winy, niech pierwszy rzuci kamień'". Nie trzeba pytać chrześcijanina, kto wypowiedział te słowa - jest całkowicie jasne, iż są to słowa Pana Jezusa. Jakąż więc wiarę szerzy w tych słowach ks. Maliński, skoro uważa, że może nie być Tego, który Jest od wieków i zawsze będzie? Czy ks. Maliński w swoim zaangażowaniu się w sprawy ziemskie nie stracił perspektywy wieczności, uśmiercając Boga? Gdybym chciał być złośliwy, to zasugerowałbym, że ks. Maliński mówiąc: "Gdy już wszystko i wszystkich oplujemy" pisał z perspektywy własnej, tak samo, jak w przypadku słów: "Gdy już każda świętość zostanie przez nas wykpiona, wyśmiana, zbezczeszczona, splugawiona".

Swoją drogą słowa te brzmią jak wierne powtórzenie słów pewnego - ponoć wielce wybitnego Żyda, który napisał: "W gorliwym dążeniu do zmian, w pasji postępu, tak długo ośmieszaliśmy przesądy, aż utraciliśmy naszą zdolność wiary" (Abraham Jeshua Heschel, "Pańska jest ziemia. Wewnętrzny świat Żyda w Europie Wschodniej", Warszawa 1996, s. 92). Różnica jest taka, że Heschel napisał o "przesądach", a ks. Maliński o "świętościach", ale istota pozostaje taka sama. Jeśli więc popatrzeć na wypowiedź ks. Malińskiego z tej właśnie strony, to można zastanawiać się, czy jego słowa "już nie będzie Tego" - padły na użytek zakłamanej propagandy, czy też wyrażają określoną nadzieję, zgodną w tym duchu z ośmieszaniem "przesądów".

Włodzimierz Kałuża, Nasza Witryna, 2003-04-07

powrot