Polska jest ważną częścią Europy. Geograficznie była w Europie zawsze, cywilizacyjnie i kulturowo - od zarania swej państwowości. Polski Naród ma prawo do dumy ze sposobu, w jaki na przestrzeni dziejów czerpał z różnorodności kulturowej i cywilizacyjnej narodów europejskich, a jednocześnie przekazywał w dziedzictwo Europy swój indywidualny wkład. Szczególnym powodem do dumy może być udział Polski w historii Europy - pełen poświęcenia, otwartości i tolerancji. W czasach nowożytnych zapoczątkowanych rewolucją francuską, gdy uruchomiono trwający do dziś proces podcinania chrześcijańskich korzeni Europy, Polska doświadczyła ze strony narodów europejskich wielu niezasłużonych krzywd, niesprawiedliwości i obojętności. W izolacji od centrów Europy przetrwaliśmy gehennę rozbiorów i dwu totalitaryzmów, ale pozostajemy dumni ze swoich wyborów i postaw, tak bardzo słusznych, a niedocenionych.

Dzisiaj, po straszliwych doświadczeniach ostatniego wieku tysiąclecia, wiemy, że ścisłe kontakty i współpraca z Europą są potrzebne Polsce - wiemy też, że Polska jest bardzo potrzebna Europie. Ta wspólnota i równoprawność wzajemnych interesów powinny być motorem dla cofania sztucznej i szkodliwej izolacji Polski od Europy, impulsem dla twórczego udziału Polski w jednoczeniu naszego kontynentu.

Polska stoi dziś wobec decyzji, czy wstępować do Unii Europejskiej - wobec wyboru, który bez udziału narodu już jest w trakcie politycznej realizacji. Jest to wybór historycznie tak ważny, że nie może być realizowany bez rzetelnej debaty narodowej zakończonej klarowną dyspozycją narodu dla władz politycznych. Dotychczasowe działania wszystkich sił politycznych angażujących się w proces przystępowania Polski do Unii Europejskiej są bezprzedmiotowe, ponieważ nie mają mandatu narodowego przyzwolenia, a opierają się na złudnych i często manipulowanych sondażach opinii publicznej.

Wyrażamy pogląd, że Unia Europejska w obecnym jej kształcie jest jednym z najgorszych sposobów jednoczenia Europy i Polska powinna powstrzymać wszystkie procedury przygotowań wstępowania Polski do takiego układu, jakim jest dzisiaj UE. Szczególnie groźne są tendencje rozwojowe Unii Europejskiej, w których budowana jest gigantyczna machina administracyjna centralnego Rządu Europy, niezwykle kosztownego i coraz bardziej wymykającego się spod kontroli narodów Wspólnoty, a mającego ambicje by ingerować pośrednio lub bezpośrednio w każdy aspekt życia obywateli. Traktat z Maastricht, nonsensy biurokratyczne, marnotrawstwo środków czy arogancja urzędników są tylko niepokojącymi objawami takich tendencji, które może dostrzec zewnętrzny obserwator.

Dla Polski najważniejszą przesłanką, nakazującą szczególną ostrożność, jest sposób, w jaki Unia Europejska traktowała nasz Kraj w okresie ostatniego dziesięciolecia. Są to doświadczenia w większości przykre i dotyczą wielu dziedzin, których omówienie wymagałoby szczegółowego i osobnego podsumowania. Ważnym ostrzeżeniem jest też wewnętrzna sytuacja polityczna w Polsce. Monopolizacja środków masowego przekazu i finansów przez jedną światopoglądową - antynarodową opcję i trwający bezwład władzy sądowniczej, nie pozwalają na uruchomienie procesu prawdziwej demokratyzacji Polski. Władze polityczne wyłaniane w takich warunkach nie są dla narodu reprezentatywne, a ingerencja z zewnątrz, wzmacniająca ten stan rzeczy, jest aż nadto widoczna. Polska stoi dopiero u progu porządkowania spraw wewnętrznych i nie jest przygotowana politycznie do pertraktacji z partnerem, który tak zdecydowanie demonstruje swój egoizm.

Stawia się czasem pytanie - jaka jest zatem alternatywa? Nasza odpowiedź jest następująca:

1. spokojne, żmudne przygotowywanie wewnętrzne Polski, gospodarcze i polityczne, do wchodzenia w szersze struktury europejskie,

2. przygotowywanie pożądanych zmian w strukturze UE, wspólnie ze środowiskami wewnątrz narodów obecnych krajów członkowskich, które dostrzegają w dzisiejszych tendencjach rozwojowych groźbę powstania struktur jakościowo nowej formy totalitaryzmu,

3. rozwój gospodarczych i politycznych stosunków bilateralnych z krajami UE i wszystkimi innymi sąsiadami poczuwającymi się do korzeni europejskich. Gdyby kraje UE unikały takiej współpracy, byłaby to zapowiedź znacznie poważniejszych trudności Polski wewnątrz Unii niż te, które dzisiaj można przewidywać.

Wszyscy, którzy uznają, że dla wejścia Polski do Unii Europejskiej nie ma żadnej alternatywy, powinni być całkowicie odsunięci od wszelkich pertraktacji z przedstawicielami Unii. Poszukiwanie i znajdowanie alternatyw jest bezwzględnym obowiązkiem Rządu, który chce reprezentować polską rację stanu.

Kraków, 25 czerwca 1998 r.
przewodniczÄ…cy Rady Klubu
prof. dr hab. Rafał Broda
przewodniczÄ…cy Kolegium Klubu
dr inż. Andrzej Skalny

Prof. dr hab. Rafał Broda, dr inż. Andrzej Skalny, Nasz Dziennik, 2003-02-05

powrot