Po zakończeniu negocjacji z Unią Europejską - 13 grudnia 2002 roku w Kopenhadze, na początku czerwca 2003 roku ma się odbyć w Polsce referendum ratyfikacyjne. Jest jednak przed nami ogromny problem: prawie nie wiemy, co będziemy zatwierdzali.

Polityka w obecnej niby-demokracji zamiast się doskonalić, robi się coraz bardziej niejasna. Grupy rządzące coś tam omawiają od 1990 roku, ale społeczeństwo nie jest informowane rzeczowo, co się właściwie dzieje. W mediach latają tylko takie "ćmy": ustalenia, traktaty, kwoty, limity, fundusze, pomoce strukturalne, bezpośrednie, kolczykowanie bydła, czasami jakieś spory o daty, w telewizji pojawia się od czasu do czasu dwanaście gwiazd Matki Bożej z Apokalipsy (rozdz. 12) i występuje jakaś mówiąca głowa, która też nie wie, na czym owa doniosła integracja będzie polegała. Mowy tych głów przypominają jako żywo komentarze sportowe: głośne, emocjonalne i jakieś pokręcone. Również i przedszkolaki od czasu do czasu machają chorągiewkami narodowymi i europejskimi i piszczą, żeby głosować na "tak". Istne wesołe miasteczko. A my, smutni ludzie dorośli, prosimy władze od lat, żeby nam podały rachunek integracyjny: ile, za co i czym płacimy; co, jak i ile mamy otrzymać, lecz kochane władze tylko wznoszą wiwaty na cześć UE i trochę na swoją cześć. Również znani nam agitatorzy na rzecz integracji, państwowi i kościelni, przecie bardzo inteligentni, nie dają nam informacji rzeczowych i pełnych, bo chyba sami ich nie mają. I tak wszyscy poprzestają na hasłowych przyśpiewkach, jak na weselu w moich Zrzebcach.

Trzeba wszakże powagi godnej wydarzenia i państwa polskiego. Jeszcze raz zatem powtarzamy podstawowe pytania pod adresem władz i ekspertów od akcesji do UE i żądamy fachowych, rzeczowych, szczerych odpowiedzi i informacji na skalę państwową i historyczną. Oto część pytań, których nie można przemilczeć przed referendum.

1. Dlaczego nikt do tej pory nie zreferował nam, oczywiście skrótowo, tekstu traktatu, na podstawie którego Polska ma wejść do UE, a który liczy sobie 7 tysięcy stron i pozostaje w języku angielskim, nieznanym większości władz i polityków?

2. UE jest w stadium gruntownego przekształcania się. A więc jaka faktycznie jest dla siebie i dla nas? Jaką będzie miała konstytucję i czym właściwie niedługo będzie? Czy będzie to jedno superpaństwo o jakichś narodowych regionach? Czy raczej luźna wspólnota państw, gospodarek, narodów, kultur, polityk? Co zapowiada projekt ustanowienia jednego wspólnego prezydenta i jednego ministra spraw zagranicznych (zapewne spośród masonów, niemieckich czy francuskich)? Jakim cudem mielibyśmy otrzymać znaczący wpływ na ustrój Nowej Europy w sytuacji, kiedy nie możemy podwyższyć dopłat rolniczych z własnych banków?

3. Czy w reorganizującej się Europie Zachodniej unikniemy pozycji "trzeciego chóru"? UE zaczyna się dzielić na trzy chóry, jak w dawnych klasztorach żeńskich, co jednak jest poparte odradzającą się gnozą Nowego Wieku. Chór pierwszy, najwyższy, inteligencki (pneumatycy - żyjący duchem) mają stanowić "matki" - Niemcy, Francja, Anglia, kraje Beneluksu. Chór drugi, niższy, pracowniczy (psychicy - na granicy ducha i ciała) stanowią "siostry" - Italia, Grecja, Hiszpania, Portugalia, Irlandia, Dania. A wreszcie chór trzeci - "tercjarki", służebny (hylicy - pogrążeni w materii) będą chyba tworzyły: Polska, Litwa, Słowacja, Słowenia i inne kraje katolickie. Oczywiście, pełne prawa i szlachectwo ma tylko chór pierwszy, chór drugi ma prawa połowiczne, "robotnicze"; chór trzeci ma charakter czysto służebny. Ktoś powie: nasz status nie będzie różny od Piętnastki. Nieprawda. Wówczas UE była jeszcze oparta na chrześcijańskich zasadach partnerskich, po traktacie z Maastricht z 1992 roku doszły do głosu zasady masońskie i zaczęła się rodzić idea superpaństwa z hegemonią Niemiec, Francji oraz trochę Anglii.

4. Musimy też pytać, jakie będą relacje między prawem unijnym a polskim i jakich dziedzin będzie dotyczyło pierwszeństwo prawa unijnego przed polskim. Jakie będą konsekwencje, jeśli Polacy, jednostki lub całe zbiorowości, zechcą się kierować mimo wszystko swoimi prawami, np. w ochronie życia?

5. Czy, gdzie i jaki będzie trybunał odwoławczy, przed którym można będzie dochodzić sprawiedliwości nie tylko w sprawie ukradzionej kopy jajek, lecz przede wszystkim fundamentalnych problemów polskich, jak polityka zagraniczna, kwestia wojny i pokoju, naruszenia tradycji słowiańskich, wymówienia się od ataku na Irak, inne kraje muzułmańskie lub Koreę Północną itp.? A także jaka i gdzie będzie komisja interpretacyjna ewentualnej konstytucji unijnej i innych praw podstawowych?

6. W jaki sposób będziemy się bronili przed niszczącym molochem europejskiej biurokracji, której główne uderzenie pójdzie teraz, wraz z setkami tysięcy napływających urzędników, głównie na chór trzeci. Będzie to jedna z form zmniejszania bezrobocia w UE. A tymczasem taka skrajna biurokracja nie zostanie przyjęta przez duszę słowiańską, co słusznie zauważają Rosjanie. Wtedy w państwie powstanie chaos i napięcie oraz wzajemne walki między naszymi urzędnikami a owymi armiami urzędników unijnych, komisarzy, konsultantów, tłumaczy, kontrolerów, szpiegów gospodarczych, no i półoficjalnych oszustów.

7. Nie możemy się też wyrzec instytucji państwa na rzecz regionów, podporządkowanych ostatecznie gospodarczo i prawnie instytucjom zachodnim. Jak uratować państwo polskie, odzyskane po setkach lat? Pojawiły się, przede wszystkim na Śląsku, tendencje separatystyczne. Autonomizują się szybko mniejszości narodowe i religijne. Najwyższe konstytucyjne organy państwowe często walczą między sobą i z zagranicą: prezydent z premierem, premier z ministrami (narzucanymi nieraz przez różne siły), rząd z Sejmem, Sejm z wyborcami, pracodawcy ze związkami zawodowymi, miasto z wsią, urzędnicy z interesantami, banki z firmami polskimi, no i ateiści i liberałowie z Kościołem katolickim... Czym to grozi? Sama Konstytucja polska jest zachowywana tylko w tych częściach, które odpowiadają koalicji rządzącej. Prości i rzetelni ludzie stanowią wprawdzie substancję państwa, ale w życiu publicznym prawie nic nie znaczą i są po prostu niemi. Czy tak może ma być i w Unii?

8. Dlaczego w propagandzie mówi się tylko o płaszczyźnie gospodarczej, a czyni się jedynie aluzje do płaszczyzny duchowej (ideowej, prawnej, socjalnej, kulturowej, etycznej, religijnej itd.)? Tymczasem hegemoni UE nie tylko chcą nas całkowicie uzależnić w dziedzinie gospodarczej od Zachodu, ale jeszcze chcą przemycić, bez umów, określoną ideologię duchową. Niektórzy nasi duchowni entuzjaści integracji wołają, żeby na to nie zważać, żeby nie bać się ducha Zachodu. Nie baczą na to, że ateizm współczesny, zorganizowany na skalę państwową, europejską i światową, jest bardzo silny. I właśnie ideologia zachodnia będzie dysponowała zwierzchnim, niemal okupacyjnym prawem, pieniędzmi, wyłącznymi mediami, naszymi zdrajcami, techniką, środkami propagandy, wywieraniem presji publicznej, tworzeniem odpowiedniego dla siebie klimatu kulturowego i artystycznego, modą, no i resztkami naszego aparatu państwowego. W takim nierównym starciu ocaleją tylko mocne charaktery, większość ulegnie, jak to się stało w Związku Sowieckim, Chinach i gdzie indziej.

Jeszcze raz powtarzam: ze strony UE (a raczej zakulisowych ideologów) zachodzi próba gigantycznego oszustwa. Pod pretekstem pomocy gospodarczej chodzi o gospodarcze wykorzystanie Polski, tym razem już legalnie, i o rozwinięcie u nas kolonizacji ideologicznej. Wielcy bogacze bawią się w bogów, a raczej w demonów, niszczących religię i etykę.
Czy ekonomiczne racje mogłyby decydować o tym, że przedszkolakom i innym dzieciom poleca się "nawracać" rodziców na "europeizm", nie wspominając w ogóle o rachunku ekonomicznym? Czy dla samych powodów gospodarczych w Związku Sowieckim dzieci miały donosić na rodziców, że ci wierzą w Boga i skrycie się modlą? Tak i tutaj mamy do czynienia z jakąś chorobliwą krucjatą ideologiczną, z masońskim mesjanizmem Zachodu, który chce zmienić nie naszą gospodarkę, lecz nasze umysły i dusze. Czy nie dlatego padają ciągłe zarzuty, że Polacy są nietolerancyjni, niechętni obcym i antysemiccy? Gdyby chodziło tylko o sprawy gospodarcze, to byłby stosowany model bazaru wschodniego, gdzie nikt nie pyta o poglądy, narodowość, wyznanie, charakter, liczy się tylko interes handlowy. Dlaczego więc Europa Zachodnia atakuje nasze charaktery, umysłowość, religijność? Czy chodzi jej o to, żebyśmy byli lepszymi partnerami gospodarczymi? Nie! Raczej żebyśmy byli łatwiejsi do opanowania w każdej dziedzinie. Nasze władze państwowe muszą zdawać sobie z tego sprawę.

9. No właśnie, nie sposób nie zapytać, o co chodzi, gdy oto niektórzy unioentuzjaści, także krajowi, zarzucają nam tajemniczo nie tylko ksenofobię, ale i antysemityzm. Jak to, przeciwnik integracji z zachodnią socjaldemokracją i neomarksizmem zachodnim jest tym samym "antysemitą"? A może jednak jest w tym jakiś sens? Może rzeczywiście chce się stworzyć jakąś judeo-Europę, jakiś nowy Wszecheuropejski Związek Sowietów?

10. Musimy pytać, jakie rząd podjął zabezpieczenia przed całkowitą utratą ziem zachodnich i północnych, zwłaszcza że prezydent zawetował ustawę o uwłaszczeniu Polaków na tych terenach. Dlaczego ciągle milczy jak zaklęty wobec niemieckiego zapisu roszczeniowego w stosunku do naszych ziem? A może te ziemie już zostały potajemnie przehandlowane?

11. Trzeba zapytać także o stopień wiarygodności obecnej ekipy rządzącej, która podpisała umowę w Kopenhadze. Wprawdzie wszystkie poprzednie ekipy opowiadały się za integracją, ale - niestety - wszystkie nas bardzo zawiodły w polityce wewnętrznej i zagranicznej. Ponadto obecna koalicja rządząca po Kopenhadze jest przez kogoś gwałtownie rozbijana. To nie podnosi wiarygodności ekipy w oczach wszystkich Polaków. Rodzi się podejrzenie o popełnienie przez nią jakichś wielkich błędów.

12. Niech specjaliści wyjaśnią, co się kryje pod zachodnią polityką, dążącą do zniszczenia wsi polskiej i gospodarstw rodzinnych na rzecz farm, podczas gdy na Zachodzie jest zwrot ku gospodarstwom rodzinnym i o mniejszych raczej areałach? U nas świat robotniczy został już rozbity, przez czynniki polskie i obce, robotnik katolicki nie nadawał się do budowy nowej Europy. Wieś, będąca podstawą tradycji polskich i kościelnych, kona, a niektórzy ciągle wołają: nie będziemy umierali za wieś. To są głupcy. Nie rozumieją, że pod hasłem reformy rolnictwa polskiego toczy się raczej walka o duszę polską, jak w roku 1917 o duszę rosyjską.

13. Co oznaczają takie rzeczy, jak - jeszcze przed integracją - sieć obcych banków w Polsce, odmawiających wspierania gospodarki polskiej, jak wykup i przeważnie niszczenie znaczniejszych zakładów, jak opanowanie polskiej prasy przez kapitał zachodni, który chce kształtować naszą polską świadomość? Dlaczego nasi rządcy i politycy zamknęli na to wszystko oczy? Czy przeszli jakieś liberalistyczne i antypolskie szkolenie?

14. Jakie będziemy mieli zabezpieczenie przed dyktatorskimi i wyzyskującymi firmami polskimi, a także obcymi: przed umyślnym niszczeniem naszej gospodarki (jak Ożarów - Fabryka Kabli, Stocznia Gdańska), niedotrzymywaniem umów, wszelkimi przekrętami? Nowa ideologia zabrania ingerować w to państwu, zostawiając wszystko dobrej woli pracodawcy lub ewentualnie sądom, które ciągną sprawy przez całe lata? Na sądy polskie nie można liczyć, ale i sądy w Strasburgu wymagają wielkich pieniędzy, nakładów, no i znowu lat czekania. Cała Europa traci swoją duszę moralną. Dziś już polskich robotników zaczynają oszukiwać na potęgę tak solidni do niedawna Holendrzy, Austriacy, Hiszpanie, Niemcy... W ogóle życie gospodarcze bez ingerencji państwa staje się dżunglą.

15. Bez okrzepnięcia duchowego, wzmożenia wychowania i zdyscyplinowania znacznej części naszego społeczeństwa zachodzi obawa, że się nieźle skompromitujemy w nowej Europie. Skompromitują kraj, no i całą Europę, różne grupy, dla których łapówka 17,5 miliona dolarów jest drobna i właściwie niekaralna, które osiągają perfekcję w przemycie, w kradzieżach aut itp. Nie radzą sobie z nimi władze polskie, a cóż dopiero europejskie. W ogóle zresztą i inni Polacy przywykli do tego, że państwo jest obce, prawo wrogie, a gospodarka "kazionna", tzn. niczyja. I tu dopiero mogą się zacząć koncerty obchodzenia prawa, wykorzystywania luk, fałszowania, nadużywania wszelkich wolności. Kiedy za PRL-u do Paryża dotarła większa wycieczka z Polski, wszystkie automaty na dworcu zostały zapchane polskimi nic niewartymi monetami. A gdy tacy ludzie "stawią czoła" bankom, firmom, giełdom, przeróżnym transakcjom handlowym, różnym akcjom "dobroczynnym"...? Część naszych "fachowców" już się szykuje. Prześcigną niejednego spryciarza unijnego. Musimy zatem najpierw zrobić porządek w naszym kraju.

16. Kto będzie konkretnie odpowiadał za całą Polskę, za kulturę, politykę, historię, tradycję, język, za dobre imię, za Kościół? "Solidarność" wyrzekła się nas, a rządy chcą nas wysłać na zachodnią banicję. Już dziś na Zachodzie atakuje się nas potężnie i w całej rozciągłości, ale nie możemy się bronić nawet jako państwo. A cóż będzie z nami, gdy staniemy się "Berdyczowem" w Europie? Można dużo wnioskować choćby po sytuacji prawnej Kościoła katolickiego. Po latach "pracy", 2 października 1997 roku w Amsterdamie ministrowie spraw zagranicznych UE zgodzili się na dołączenie do traktatu "oświadczenia", że UE "będzie przestrzegała i strzegła" statusu prawnego Kościoła katolickiego, odpowiednio do każdego kraju. Zabrakło jednak przyznania Kościołowi jakiegokolwiek prawa na wspólnym forum całej UE. Starania Papieża Jana Pawła II o przyznanie Kościołowi praw we wspólnej Europie są przez masonerię odrzucane. Niektórzy jednak nasi biskupi i zakonnicy głoszą, że nic Kościołowi nie grozi. Nic nie grozi? Proszę popatrzeć na Irlandię! Rozłożono tam Kościół w ciągu 20 lat; przez wynajęcie eks-księży, nagłaśnianie i wymyślanie skandali, oskarżanie o pedofilię, promowanie w TV wszystkiego, co wrogie Kościołowi, ośmieszanie dogmatów, wyśmiewanie ewangelicznej etyki seksualnej, pornografię, szerzenie seksualizmu wśród młodzieży, propagowanie tzw. aborcji i antykoncepcji, werbowanie różnych zdrajców i finansowanie wszystkiego, co antykatolickie, zwłaszcza literatury i prasy. Teraz taka kampania ruszyła przeciwko Kościołowi polskiemu. Niektórzy powiadają: jest wolność, niech wychowa ludzi. Jest to idiotyzm albo cynizm. Chodzi o to, że dzisiaj są sposoby odebrania Kościołowi wszystkich środków. Jeden przestępczy film może zrujnować całe wychowanie dziecka ze strony rodziców i Kościoła. Przeciwko katolicyzmowi w Polsce wystąpi cała potęga nowego imperium europejskiego. Prawda, że to imperium upadnie z czasem, ale ile narobi zła! Owi cwaniacy mówiący "Niech się Kościół broni!" jednocześnie zarzucają mu, że się "okopał" i broni. Jest to perfidia albo głupota. Jak się można było bronić przed państwowym ateizmem? Z jakimi wielkimi stratami! Owi ludzie nie rozumieją, że musi być integralna nisza wychowawcza. Nie pojmują, że kto wówczas będzie bronił Kościoła i polskości, nie będzie mógł studiować, nie dostanie żadnego wyższego stanowiska, zostanie wyrzucony z pracy, będzie za Murzyna.

Dość wspomnieć, że śp. Marek Kotański był faworyzowany przez nasze media publiczne dopóki sądzono, że jest współpracownikiem masonerii. Kiedy jednak publicznie wyznał wiarę w Jezusa Chrystusa, to w TV katolickiego kraju pozostały o nim już tylko słabe echa, a po śmierci próbuje się go szkalować. Jest konstruowana jakaś przestępcza świadomość zbiorowa, według której człowiek kochający swoją rodzinę i ojczyznę i pracujący dla nich jest nie tylko przestarzały, ale i "chory", a kto służy Polsce, jest "poza Kościołem katolickim". Takie opinie wypowiadają już czasem młodzi duchowni, karierowicze. Dobrze odczytują ducha koniunktury. Trzeba wiedzieć, że przez nasz kraj przetacza się fala przeciwko Kościołowi, Ewangelii i polskości. A co będzie, gdy nowa inżynieria antykatolicka uchwyci legalnie w swe ręce wszystkie stery? W tym celu chyba już ściągają do Polski coraz liczniej znani masoni różnych lóż. Do masonerii zresztą pozyskano też grupę duchownych. A kto stanie na straży naszych słusznych praw polskości? Polskie instytucje są słabe, prawo - nieprzestrzegane, społeczeństwo bez względu na orientację - nieukształtowane i niedojrzałe. Obrazują to spory i walki w samorządach.

17. I wreszcie, coraz częściej ludzie pytają, kto będzie liczył głosy w referendum i czy będzie obiektywna kontrola tego liczenia. Czy nie będzie już niesprawnych komputerów? Czy nie będzie niekontrolowanego komputera centralnego? Czy ktoś za dorzucenie setek głosów na swoją korzyść, jak się zdarzyło w wyborach samorządowych, nie zostanie awansowany, tym razem w Europie?
W rezultacie, zanim się ktoś opowie "za" czy "przeciw", niech zażąda dokładnych i pewnych informacji o traktacie akcesyjnym, rachunku zysków i strat. Nie wolno zadowalać się propagandowym banałem. Tu chodzi o Polskę, o godność i o życie w wolności. Nie ratujmy kolonizatorów jako ich kolonia!

Podchodząc do tych kwestii bez emocji: trzeba zażądać przynajmniej dwóch rzeczy. UE musi być rzeczowo i dokładnie określona - czym jest i czym chce być w płaszczyźnie pozagospodarczej. Polska, jeśliby chciała przystąpić do UE, musi wpierw zdecydowanie okrzepnąć duchowo i materialnie w wolnej współpracy z wieloma państwami świata, żeby mogła współkształtować europejską rodzinę narodów po partnersku i dla dobra wszystkich. A na jedno i drugie trzeba odpowiednio dużo czasu, co najmniej 10 lub 20 lat. Gdybyśmy weszli obecnie na prawach bankruta i kolonii, gospodarczej i duchowej, pozostalibyśmy już na zawsze bankrutami i koloniami polskimi. Polska długo by się nie dźwignęła, choć wydaje się, że taka kolonizacja Europy Środkowej i Wschodniej niechybnie przyspieszy upadek i rozpad UE. Nie powiodła się żadna unia w starożytnej Grecji, choć dokonywała się w ramach tych samych plemion, tego samego języka, tej samej kultury i religii. Nie powiodła się idea pansłowiańska, wszechrosyjska, panbałkańska i inne. Tym bardziej nie powiedzie się unia podstępna, imperialistyczna, ateistyczna i kolonizatorska. Wielkie i udane procesy historyczne muszą być bardziej spontaniczne, przemyślane i dojrzałe.

A zatem akcesję Polski do UE na obecnych warunkach i w obecnej sytuacji wewnętrznej kraju należy odrzucić albo przynajmniej odłożyć, tym bardziej że i koalicja, i rząd - jak się powszechnie wyczuwa - mają zostać zmienione na życzenie jakichś "wyższych doradców". Ponadto w tak krótkim czasie - do czerwca 2003 - nie sposób wszystko rzeczowo, wszechstronnie i wiarygodnie omówić i wyjaśnić.

Podkreślenia w tekście pochodzą od Redakcji Naszej Witryny

Ks. Czesław Bartnik, Nasz Dziennik, 2003-01-29

powrot