polskiejutro

 
Jeśli ktoś dotychczas nie wiedział, co to jest mięso, to może się zapoznać z najnowszą dyrektywą Unii Europejskiej. Weszła ona w życie z dniem 1 stycznia 2003 roku, a w Polsce ma obowiązywać od chwili wejścia naszego kraju do tej struktury, czyli od połowy roku. Olbrzymia większość Polaków zapewne nie wie w dalszym ciągu, co spożywa, zjadając szynkę, baleron czy kiełbasę. Spokojna głowa - UE za nas myśli. I myślą za nas urzędnicy, bo znając ich nadgorliwość, nowe przepisy zostaną w Polsce wprowadzone zapewne tak szybko, jak to tylko możliwe.

Mało kto jest zorientowany, że urzędy UE i zatrudnieni w nich fachowcy (wysokiej klasy, ma się rozumieć, więc wysoko, bardzo wysoko opłacani) dbają o nas nawet wtedy, gdy nie zdajemy sobie z tego sprawy. Zapewne wielu z nas przypomina sobie w tym momencie popularne za komuny zawołanie "ORMO czuwa". I choć bezpieczniej z tego powodu nie było (przynajmniej - nie automatycznie), to przynajmniej było weselej, albowiem lud pracujący miast i wsi, który przez owe ORMO miał być szczególnie chroniony, dopisał natychmiast dalszą część socrealistycznego sloganu: "ORMO czuwa! - w razie draki, ORMO w krzaki".

Ktoś nie śpi, aby spać mógł ktoś...

Dążenie do dbania o nasze interesy jest zadziwiające. Tysiące, dziesiątki tysięcy urzędników wytężają się i swe intelektualno-urzędnicze siły w trosce o to, abyśmy coraz więcej wiedzieli, abyśmy prawidłowo postępowali, abyśmy nie popełniali podstawowych błędów. Czyż nie tak było ze szprotką, chętnie łowioną przez polskich rybaków i spożywaną tradycyjnie w polskich domach, jako przysmak? Dla urzędników UE szprotka to nie ryba, tylko glon. Po latach "walki" przez naszych dzielnych negocjatorów udało im się przeforsować zapisy w tekstach porozumienia, że szprotka to jednak ryba, ale urzędnicy unijni i tak nam nie dowierzają. Chwilowo wprawdzie odpuścili sprawę, ale przecież po akcesji sprawa może natychmiast powrócić. Tyle, że wówczas już będziemy pod ścianą: zjednoczona Europa nas ucywilizuje i oduczy spożywania takich ohydnych glonów, podobnie jak zsiadłego mleka czy innych dziwolągów.

Jednak mięso to nie szprotka i sprawy po cichu załatwić się nie da. Jeśli ktoś dotychczas nie wiedział, co to jest mięso, lub miał - co gorsza - błędne o nim wyobrażenie, to teraz już może być Europejczykiem. Wystarczy sobie bowiem przyswoić odpowiednią definicję i już jesteśmy bardziej... w domu. Choć Europa ma za sobą tyle wieków historii, trzeba było dopiero wysoko kwalifikowanej biurokracji, aby jej mieszkańcy zostali oświeceni.

Ile mięsa w "mięsie"?

Mięso są to bowiem "mięśnie przytwierdzone do szkieletu". Wprawdzie ta - genialna przecież, a jakże, definicja - sprawiać może jeszcze nieco kłopotów: co zrobić na przykład z "wołowym bez kości", "polędwicą" czy jakże popularną "szynką"? Te mięsiwa były wprawdzie przytwierdzone do jakichś kości, ale po obróbce już do szkieletu przytwierdzone nie są. Hm, czy w takim razie nie są już mięsem, czy to raczej definicja jest nie bardzo adekwatna? Zostawmy jednak lepiej te rozważania, albowiem może to być uznane za "wrogą propagandę", "szeptankę" czy wieści, "mogące wywołać niepokój społeczny", a wtedy żartów już nie będzie.

Pozostaje nam zatem skupienie się na dalszym referowaniu związanych z tą definicją szczegółów, uznanych za niezwykle istotne przez odpowiednich urzędników o wysokim stopniu specjalizacji. Zresztą - władza zawsze wie lepiej i nie powinno się podrywać jej autorytetu. Życie wówczas jest bardziej znośne.

Otóż produkty z ssaków (ale bez trzody chlewnej i królików) mogą być nazywane "mięsem" tylko pod takim warunkiem, że będą zawierać nie więcej niż 25 procent tłuszczu i nie więcej niż 25 procent ścięgien. Czyli - mięsa w "mięsie" według unijnej dyrektywy może być zaledwie 50 procent!

Pamiętacie Wojciecha Pokorę w przepysznej roli Marysi w filmie "Poszukiwany, poszukiwana"? Jest tam scena, w której Mieczysław Czechowicz tłumaczył Marysi "zawartość cukru w cukrze". Wtedy jednak traktowaliśmy owe dialogi jako absurdy "najwspanialszego ze wszystkich ustrojów", w jakim dane nam było żyć. Tak samo zresztą, jak pojawienie się na rynku w okresie stanu wojennego "wyrobów czekoladopodobnych". Żarty się jednak skończyły - idziemy do Unii i obowiązujące tam reguły (chcąc nie chcąc) będziemy musieli szanować.

W wieprzowinie norma UE dopuszcza jeszcze większą zawartość tłuszczu - aż do 30 procent. Ci, którzy chcieliby dociekać, czy nowe przepisy są wystarczająco precyzyjne (jak na przykład, co należy rozumieć pod pojęciem ssaków - wszak człowiek też jest ssakiem), niech lepiej zamilkną. I tak będą jeść to, co UE dopuści do obrotu i uzna za "mięso", a nie to, co dotychczas lubili. W zamian za to przecież "wracamy do Europy" i powinniśmy być odpowiednio wdzięczni za przejawianą tam za nas głęboką troskę.

Ponadto, nasza wdzięczność powinna uwzględnić też fakt, że Komisja Europejska dała producentom "mięsa", czyli "mięśni przytwierdzonych do szkieletu" aż sześć miesięcy na przystosowanie się do nowych przepisów.

** ** **

Cała ta sprawa ma jeszcze inne, szersze znaczenie.

Tam, gdzie pojawiają się takie przepisy, muszą istnieć odpowiednie mechanizmy i instytucje kontrolne. Nowy przepis, to w konsekwencji nowy urząd (na przykład: "Komisja do spraw Kontroli Realizacji Przepisu numer......" - jak wam się podoba?). A nowy urząd - to przecież dodatkowe miejsca pracy, zwiększające zatrudnienie i dodatkowe pole radosnej twórczości - wszak trzeba napisać jego regulamin, jak również regulamin kontroli: plany, sposoby, liczebność (czy wystarczy na przykład "trójka mięsna", czy może "piątka"?).

I jak tu nie być wdzięcznym eurodecydentom za to, że prowadzą nas do tak oświeconej struktury?

Podkreślenia w tekście pochodzą od Redakcji Naszej Witryny
 

Unia z bliska : MIĘSO W MIĘSIE, czyli granice absurdu

Jacek Zieliński, polskiejutro.com Tygodnik Internetowy nr. 38, 2003-01-17

powrot