Aby zrozumieć obecną sytuację Polski przed planowanym przystąpieniem do Unii Europejskiej, należy rozróżnić dwie sprawy: po pierwsze, europejską ideę zbliżania się narodów europejskich, po drugie - unię brukselską. Niestety, nie mają one ze sobą nic wspólnego.

Idea europejska jest dobra, unia brukselska natomiast jest nie tylko niedobra, ale wręcz szkodliwa. Zagraża egzystencji narodów środkowowschodniej Europy, a szczególnie Polski, ponieważ, jako instrument globalizacji, stara się zapędzić Polskę i innych kandydatów do Unii w kolonialną zależność od Zachodu. Unia jest przy tym perfidna i podstępna, ponieważ sprytnie wykorzystuje łatwowierność i dobroduszność Wschodu i swoje kolonialne cele zatuszowuje wielką ideą zbliżania się narodów Europy.

Aby to wszystko zrozumieć, potrzebne jest krótkie przypomnienie historii Unii Europejskiej. Gdy w roku 1951 zawierano Traktat o Europejskiej Wspólnocie Węgla i Stali, a w roku 1957 Traktat o utworzeniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, żywa była jeszcze pamięć szoku wywołanego katastrofą drugiej wojny światowej. Chciano stworzyć coś lepszego niż Liga Narodów, powstała po pierwszej wojnie światowej, której nie udało się zapobiec ekspansji Hitlera.
Motorem powojennych traktatów były Francja i Niemcy. Francja zamierzała w ten sposób zapewnić sobie dostęp do niemieckiego potencjału przemysłowego, Niemcy, z ich smutną przeszłością, chciały odzyskać wstęp na międzynarodowe salony. Znaczną rolę odgrywało przy tym zagrożenie militarne ze strony Rosji Sowieckiej. Obok wspólnego wysiłku obronnego w ramach NATO, poprzez EWG miała zostać wzmocniona siła gospodarcza Europy.

Absurdy polityki rolnej

Początkowo wspólne wysiłki krajów członkowskich: Belgii, Holandii, Francji, Luksemburga, RFN i Włoch, koncentrowały się tylko na dwóch sprawach - wspólnej polityce rolnej oraz redukcji ceł wewnętrznych i innych przeszkód handlowych.

W zakresie polityki rolnej do dzisiaj nic się nie zmieniło. Po trzech dużych rozszerzeniach Unii płynie do rolnictwa - co prawda nie tak jak dawniej 80 czy 70 proc. wszystkich środków unijnych - ale było nie było połowa. Jak dawniej powtarza się tu stara gra - początkowo pompowane są miliardy w nadprodukcję żywności, aby następnie z miliardowym dofinansowaniem po dumpingowych cenach pozbyć się jej na rynku światowym, po czym wydawane są następne miliardy w celu usunięcia powstałej nadprodukcji. Korzyści z tego systemu, dla którego przez ten czas na Zachodzie zadomowiło się określenie "brukselski rolniczy dom wariatów", czerpią wielkie zakłady produkcji rolnej i powiązany z nimi biznes rolniczy (przemysł przetwórczy i handel produktami żywnościowymi, zaopatrzenie w chemiczno-techniczne środki produkcji).
Poza tym "brukselski rolniczy dom wariatów" coraz częściej musi stawiać czoła wciąż rosnącej krytyce, wywołanej w ostatnich latach przez coraz to nowe skandale związane z produkcją żywności.

Właśnie w tym momencie, kiedy Zachód się budzi, a opinia publiczna żąda zasadniczych reform w rolnictwie, ten szalony system ma być wprowadzony w Polsce. Dwa do trzech milionów rolników (z rodzinami łącznie około ośmiu do dziesięciu milionów ludzi) ma zostać zmuszonych do rezygnacji ze swoich gospodarstw i pójścia na bezrobocie.

Nie mogę uwierzyć, że Polacy będą tolerować ten nierozsądny system, który kryje się za nową rolną polityką Unii wobec Polski, a który z taką gorliwością i przy tak ogromnych nakładach finansowych jest właśnie wprowadzany w życie przez tak zwaną Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Groteskowa unifikacja

W czasie gdy nic się nie zmieniło w polityce rolnej, w drugim początkowo celu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej, czyli w redukcji tak zwanych przeszkód w handlu, zmieniło się wszystko. Światowy rozwój gospodarczy pod przewodnictwem USA po prostu wyprzedził ten cel Unii. Wolny handel światowy, wymiana towarów i usług, jest tymczasem w tak dalekim stopniu zliberalizowana globalnie, poprzez międzynarodowe umowy, że wysiłki Unii na tym polu w latach sześćdziesiątych, siedemdziesiątych i jeszcze w osiemdziesiątych po prostu straciły na ważności.

Jak zareagowała na to Unia?

Tak, jak można było tego oczekiwać po tak gigantycznym biurokratycznym stworze. Tak, jak dotąd reagowały wszystkie biurokracje, gdy ich egzystencja stawała się zagrożona poprzez utratę jej obowiązków, wynaleziono i teraz nowe cele i obowiązki i dalej pracuje się w takim samym stylu, jak dotąd.

Nowymi celami i obowiązkami UE nazywa się obecnie stworzenie wspólnych standardów dla całej Europy. Z zawziętością, dla której nie ma w historii przykładu, próbuje się we wszystkich, ale to naprawdę wszystkich dziedzinach, w których nowoczesne kraje przemysłowe mają coś do uregulowania, stworzyć jednolite standardy. Wszystko jedno, czy chodzi tu o gospodarkę, finanse, technikę, naukę, kulturę, sprawy socjalne, wewnętrzne lub zewnętrzne bezpieczeństwo - Komisja w Brukseli wszędzie macza palce.

A to wygląda następująco: najpierw w uroczystym, nadętym tonie ogłasza się, dlaczego zdecydowano się ponownie w jakiejś nowej dziedzinie stworzyć jednolite, europejskie reguły - istniejące do tej pory były niewystarczające, gdyż były niejednolite w skali Europy.
Za każdym razem obojętne, czy chodzi tu o krzywiznę ogórków, czy krzywiznę rur wydechowych w pojazdach mechanicznych, czy o wytrzymałość opakowań lub wytrzymałość przędzy operacyjnej. Za każdym razem to samo nadęcie, te same wielkie, doniosłe słowa o Europie, dla której pozycji konieczne jest podobno ujednolicenie wszelkich standardów. Po tym zaczynają się szczegóły.
Tysiące za tysiącami nowych przepisów i szczegółowych reguł sypią się rokrocznie na administrację i ludność Piętnastki w sposób groteskowy i bezsensowny. A wszystko to wyraźnie w imieniu wielkiej jednolitej Europy. Dlaczego my na Zachodzie pozwalamy sobie na to? Są przede wszystkim dwa powody. Po pierwsze, ogólny letarg i brak zainteresowania w sprawach Europy. Można to sobie wyobrazić tak, jak sytuację tu, w Polsce, przed dwudziestoma laty, gdy mówiono o wspaniałym związku narodów bloku socjalistycznego w RWPG.

Euroentuzjazm mamoną pędzony

Nikt więc właściwie nie słucha, gdy rozbrzmiewa propaganda z Brukseli. Ludzie zajęci są po prostu czym innym, również z powodu kryzysu gospodarczego na Zachodzie.

Drugi powód wciąż istniejącej akceptacji Unii na Zachodzie jest jeszcze bardziej decydujący.

System brukselski kupuje sobie sprzymierzeńców wśród zachodnich polityków tak samo, jak teraz w Polsce wśród polityków polskich. Przy tym chodzi tu przede wszystkim o wysokie stanowiska w komisji brukselskiej. Będą one obsadzone przez wysłużonych polityków z zasobów krajowych. Typowym przykładem są Guenter Verheugen i Franz Fischler. Obaj wysłużeni, niemieccy, względnie austriaccy politycy, którzy teraz wyżej opłacani niż dotąd, kontynuują swoje kariery w Brukseli.

Skazani na dożywocie w Parlamencie Europejskim są też inni wysłużeni posłowie i politycy. Setkami siedzą tam oni z wyśmienitymi pensjami. Wszystko to prowadzi do udzielania silnego poparcia Unii przez rządy narodowe.

Na dodatek co pół roku zmienia się przewodnictwo w radzie ministrów - świetna możliwość dla kraju przewodniczącego obradom zasłużenia się w Brukseli dla rodzimej propagandy.
Temu samemu celowi służą regularne spotkania szefów rządów krajów Unii. Stacje telewizyjne pokazują wówczas ich zdjęcia grupowe z podkładem pustych słÃ³w o nowych reformach, mających na celu rzekome polepszenie wspólnej Europy. Albo zamieszczają uspokajające wypowiedzi, gdy znów jakiś skandal korupcyjny, sięgający szczytów Komisji Europejskiej, doprowadza do zbiorowej rezygnacji ze stanowisk - jak przed kilkoma laty.

Jeszcze jedno, co każdy zajmujący się przystąpieniem Polski do Unii powinien wiedzieć: Unia jest po prostu biedna. Ta wspólna Europa nie jest jednak aż tak ważna dla krajów Piętnastki, żeby do unijnej kasy wpłacać więcej niż tylko minimalne składki członkowskie.

Budżet skąpców

Nic nie demaskuje tego całego oszustwa ze wspólną Europą tak wyraźnie, jak skąpstwo bogatych krajów Europy Zachodniej przy ich wpłatach do kasy Unii. Roczny budżet Unii wynosi zaledwie nieco więcej niż 90 mld euro. To bardzo niewiele w stosunku do 370 milionów ludności, z której chce się skonstruować zjednoczoną Europę. 90 miliardów euro to dokładnie ta suma, którą była RFN płaci rocznie na dawną NRD z jej 17 milionami mieszkańców. 90 miliardów euro to budżet jedynego tylko spośród piętnastu landów niemieckich, a mianowicie Nadrenii Północnej-Westfalii. Połowa unijnego budżetu jest, jak już mówiłem, marnotrawiona na katastrofalną politykę rolną.
Reszta jest tak mała, że da się nią sfinansować jedynie parę funduszy, z których kraje członkowskie mogą z powrotem otrzymać rocznie dwa, może trzy miliardy euro, jeśli same mają na to własne fundusze, bo bez tego pieniędzy z Unii też nie ma. A wszystko to na dodatek jest możliwe tylko po żmudnych staraniach i procedurach biurokratycznych.
Z reguły jest to mniej niż uprzednio wpłacone do kasy unijnej składki. Groteskowy układ krążenia środków finansowych, które najpierw wyciągane są z kieszeni krajów członkowskich, aby po odciągnięciu kosztów administracji unijnej z oporami i tylko w części płynęły z powrotem do kieszeni dawcy.

Cyrk na kółkach

Typowym, bo wręcz absurdalnym przykładem brukselskiego marnotrawstwa kosztów administracyjnych, jest prawie 200 milionów euro, które rocznie kosztuje tak zwany "cyrk objazdowy". To określenie wywodzi się z comiesięcznych przeprowadzek Parlamentu Europejskiego z Brukseli do Strasburga. Tam właśnie, według żądań Francji, przez jeden tydzień w miesiącu musi obradować tenże Parlament. Ludzie stojący przy drodze między Brukselą a Strasburgiem pukają się w głowy, widząc ciężarówki z dziesiątkami kontenerów z aktami parlamentarnymi i innymi sprzętami. Przypuszczalnie nie wiedzą nawet tego, że sama tylko comiesięczna wędrówka tego "objazdowego cyrku" pochłania więcej pieniędzy niż chociażby cała pomoc przedakcesyjna Unii dla Polski w ramach tak wysoce zachwalanych programów PHARE, SAPPARD i ISPA. Szacuje się, że po przyjęciu 10 nowych państw do Unii koszty utrzymania "cyrku" wzrosną o dwadzieścia milionów euro.

Drogie euro

Sam Parlament Europejski, którego utrzymanie kosztuje rocznie wiele setek milionów euro, właściwie nie jest żadnym parlamentem. Ma tylko tak wyglądać. Posiada on jedynie silnie ograniczone prawa współdziałania w ustawodawstwie i polityce personalnej Komisji oraz w rozplanowaniu znikomego budżetu Unii.

Poza tym nic więcej, oprócz szumnych rezolucji, które nie interesują nikogo spoza najbliższego otoczenia parlamentarnego.

To wszystko stanowi tylko show z niesamowitymi nakładami na pensje dla wysłużonych polityków i parlamentarzystów. To naprawdę wszystko, co da się powiedzieć o tym parlamencie.
Dlatego też trudno się dziwić, że pomimo rosnących nakładów na propagandę frekwencja w wyborach do Parlamentu Europejskiego ciągle spada (w większości krajów członkowskich wynosi niewiele więcej niż 50 proc.). Brutalny eksperyment ze wspólną walutą spowodował raczej wzrost zmęczenia Europą, ponieważ od wprowadzenia euro wszystkie dotknięte tym kraje unijne... przeżywają falę podwyżek dotąd niespodziewanych rozmiarów (euro opatrzono w Niemczech, już w kilka miesięcy po jego wprowadzeniu wbrew woli samych Niemców, przydomkiem teuro, co oznacza mniej więcej: drogie euro).

Podkreślenia w tekście pochodzą od Redakcji Naszej Witryny

Carl Beddermann, Nasz Dziennik, 2003-01-12

powrot