Wynik kopenhaskich negocjacji został w polskich mediach ogłoszony jako wielkie zwycięstwo Leszka Millera. Okrzyknięto go człowiekiem twardym, który do końca walczył o polski interes i osiągnął warunki najlepsze z możliwych.
Rzecz dotyczyła nade wszystko kwestii dopłat bezpośrednich, zwiększonych, jak podawano, o kilkanaście do kilkudziesięciu procent w stosunku do proponowanych 25 proc. tego, co otrzymują rolnicy dotychczasowych państw unijnych. Druga sprawa to zwiększenie kwot mleka - limitu, który może być wyprodukowany przez rolników.

Jednakże zapomniano dodać, że możliwe dopłaty dla rolników w dużej mierze mają być finansowane z polskiego budżetu, co przy naszych mizernych finansach będzie bardzo trudne, jeśli nie niemożliwe do spełnienia. Poza tym na dopłaty nie przeznaczono żadnych nowych unijnych pieniędzy - przesunięto je jedynie z obszaru funduszy strukturalnych. Kwoty produkcji mleka również są poniżej tego, co jako społeczeństwo spożywamy.

Z czego się tu cieszyć? Ano chyba z tego, że Unia łaskawie zgodziła się na utrzymaniu nas na poziomie mizernej wegetacji, rezygnując z warunków, które wprowadziłyby nasz kraj w stan katastrofy gospodarczej. Pamiętajmy, że żaden z dotychczasowych procesów poszerzania Unii nie wyglądał tak źle z perspektywy krajów wchodzących, jak obecny; że państwa takie jak Niemcy czy Francja, gdyby teraz wchodziły do UE, nigdy nie przyjęłyby podobnych warunków dla siebie. I nie ma co ukrywać: członkostwo zaproponowane krajom środkowoeuropejskim jest członkostwem drugiej kategorii, choć nikt z unioentuzjastów już nie mówi, że nie możemy się na to zgodzić.

Wydaje się zatem, że cyrk medialny wokół kopenhaskich negocjacji był zrobiony po to, abyśmy rzeczywiście pomyśleli, że osiągnęliśmy wielki sukces jako państwo aspirujące do UE. I tak dla wielu przesłonięte zostały różne problemy, które łączą się z unijną akcesją, niezależnie od negocjacji w Kopenhadze. Problemy te podniesione zostały przez posłÃ³w narodowych podczas ostatniej sejmowej debaty na temat informacji rządu o wynikach negocjacji.

Między innymi poseł Mariusz Grabowski przedstawił kluczową sprawę suwerenności państw narodowych wobec instytucji unijnych. Według niego, mamy do czynienia z procesem tworzenia się unijnego państwa, które stara się przejąć atrybuty władzy od państw członkowskich. Już sama zasada swobodnego przepływu ludzi, towarów, usług i kapitału ma sens tylko pod warunkiem porównywalnego potencjału uczestników gry; w przeciwnym razie musi dojść do niczym nieograniczonej eksploatacji obszarów słabszych przez silne podmioty. Tak więc na gruncie polskim możemy mieć do czynienia z kolonizacją na modłę niemiecką. Tymczasem UE radykalnie ogranicza możliwość ochrony swojego rynku przez państwa członkowskie (art. 87-89 traktatu o Wspólnocie Europejskiej), co odbiera narzędzia obrony przede wszystkim państwom słabszym.

Mariusz Grabowski wymienił cały szereg unijnych instytucji, których powstanie sugeruje jednoznacznie, że mamy do czynienia z tworzeniem superpaństwa europejskiego. W Amsterdamie powołano np. instytucję wysokiego przedstawiciela ds. polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. W Nicei podjęto decyzję o powołaniu 60-tysięcznych sił szybkiego reagowania. Powołano wspólną policję Europol. Toczą się dyskusje na temat stworzenia instytucji prokuratora UE, który podobnie jak Trybunał Sprawiedliwości miałby być ważniejszy niż organa wymiaru sprawiedliwości w państwach członkowskich.

Gdy weźmiemy pod uwagę zasadę prymatu prawa unijnego nad krajowym, już tylko krok do wypchnięcia całego segmentu władzy poza obszar narodowo-państwowy. Wspólne wojsko, wspólna policja, wspólna waluta i Bank Centralny, wspólne sądownictwo, a w dalszej perspektywie prezydent, rząd i parlament - to wszystkie warunki potrzebne do tego, abyśmy mogli stwierdzić, że mamy do czynienia z pomysłem budowania nowego organizmu państwowego, przypominającego ogromne imperium. Do tego pojawia się kwestia tzw. obywatelstwa europejskiego, co zamykałoby powyższą wyliczankę.

Naturalnie niebagatelną sprawą jest układ decyzyjny w takiej konstrukcji prawno-politycznej. Przykład negocjacji z krajami Europy Środkowej jasno mówi, że są "obywatele Europy" pierwszej i drugiej kategorii. Do pierwszej należą przede wszystkim wielkie podmioty, takie jak Niemcy czy Francja. Wokół nich gromadzą się państwa mniejsze, które utrzymywane są w obszarze wpływu mocą różnych dotacji i koncesji. Wreszcie kraje nowe, takie jak Polska, mają diametralnie gorsze warunki członkostwa, gorszą więc będą miały pozycję polityczną. Już dziś mówi się o zapewnieniu decyzyjności w przyszłej UE poprzez wyodrębnienie wąskiej grupy państw, które sprawowałyby realną władzę polityczną w Unii.

Oczywiście poza argumentami podniesionymi przez posła Grabowskiego pojawiają się inne. Jak już wspomniałem, niebagatelną sprawą jest nasza relacja z Niemcami. Nie ulega wątpliwości, że Niemcy są głÃ³wnym czynnikiem rozgrywającym w Unii tak pod względem gospodarczym, jak i politycznym. Gdy dodamy do tego aspiracje silnych środowisk ziomkowskich dotyczące naszych kresów zachodnich, sprawa "zbliżenia z Niemcami" może okazać się wielce problematyczna. Dowody tego mieliśmy już wielokrotnie, że wspomnę ostatnią sprawę STOEN-u jako jeden z wielu spektakularnych przejęć polskiego majątku przez kapitał niemiecki. Kilkuletni okres przejściowy na wykup polskiej ziemi niczego nie zmieni. Trudno bowiem oczekiwać, by poziom materialny społeczeństwa polskiego i niemieckiego w tak krótkim czasie się wyrównał. Nieprzypadkowo chyba oczekiwanie na pełne dopłaty dla rolnictwa polskiego ma trwać aż dziesięć lat. Tymczasem nikt z polskich negocjatorów nawet nie próbował wynegocjować warunków, które osiągnęła Dania. Wszystko to stawia pod wielkim znakiem zapytania rzekomy "sukces" polskich negocjatorów przygotowujących nasze członkostwo w Unii.

Pozostała propaganda. Propaganda rzekomego sukcesu Millera w Kopenhadze, a także skomasowana akcja zorganizowana przez środowiska liberalne w Polsce. Dotyczy ona nie tylko mediów, polityków, ale nawet środowisk artystycznych i szkół. Ideologizacja polskiej szkoły to jedno z ważniejszych niebezpieczeństw, jakie pojawiają się w kontekście tzw. propagandy prounijnej. Może to nawet doprowadzić do chwilowego "sukcesu" unioentuzjastów podczas referendum. Jednakże nieuzasadnione rozbudzenie ludzkich nadziei, że Unia zmieni dramatyczny los biednych w Polsce, wcześniej czy później doprowadzi do upadku polityki liberalnej w naszym kraju. Zetknięcie się z unijną rzeczywistością będzie bowiem bolesne.

Podkreślenia w tekście pochodzą od Redakcji Naszej Witryny

Mieczysław Ryba, Nasz Dziennik, 2002-12-31

powrot