Komitet Regionów i jego delegaci (upolitycznienie partiami europejskimi i niezawisłość od władz kraju pochodzenia) służą do rozluźniania struktur państwowych na rzecz promowania autonomicznych regionów

W Europie objętej wpływami Unii Europejskiej można zaobserwować występowanie ciekawego na scenie politycznej zjawiska. Kiedy tylko w jakimś państwie nabierają znaczenia siły polityczne, które akcentują narodową tożsamość swoich krajów i domagają się poluźnienia gorsetu Brukseli, politycznie poprawne media wylewają na nie hektolitry (vide casus Haider czy Le Pen). Jednocześnie w kilkudziesięciu krajach - także spoza Europy - uruchamiana jest machina propagandowa miotająca takie hasła, jak nacjonalizm, ksenofobia, antysemityzm, szowinizm... Praktycznie nie można się przed nią obronić.

Ale równocześnie ta sama Unia Europejska, która tak bardzo "brzydzi się" narodowymi tożsamościami państw członkowskich, nie ma nic przeciwko promowaniu tożsamości regionalnych występujących w różnych krajach. Co więcej - zachęca do ich kultywowania, wręcz wynajdywania na siłę. Przedstawia lokalne narodowe tradycje jako swoisty fenomen godny najwyższej atencji.

Czyż nie powinno dziwić tak bardzo nierówne traktowanie tożsamości państw i tożsamości regionów przez unijnych twórców "nowego, wspaniałego świata"? Skąd ta jaskrawa dysproporcja?

Dla federacji

Praktyka promowania regionalizmów ewidentnie skutkuje rozluźnieniem struktury poszczególnych państw i stanowi doskonałe narzędzie w przygotowywaniu gruntu pod budowę Unii Europejskiej jako federacyjnego tworu. I to obojętnie jaka koncepcja ostatecznie zwycięży wśród uniokratów: federacja opierająca się na państwach czy regionach. Tak czy inaczej - instrument w postaci prowadzenia wymuszanej na państwach członkowskich i "akcesyjnych" polityki regionalnej jest w tym procesie niezwykle pomocny (np. konieczność powołania, z natury rzeczy biurokratycznych, struktur Agencji Rozwoju Regionalnego zajmujących się dystrybucją pieniędzy w ramach różnych funduszy strukturalnych).

W unijnym dyskursie politycznym funkcjonuje od dawna wyrażenie "Europa regionów". Dla niektórych stało się ono już synonimem nowej wizji zunifikowanej Europy - opartej właśnie na regionach. Oficjalnie wyrażenie "Europa regionów" dotyczy w UE poziomu samorządów i oznacza włączenie trzeciego szczebla władzy - samorządów i władz terytorialnych - do europejskiego procesu integracji i struktur decyzyjnych (Samorządy w Unii Europejskiej - materiał Centrum Informacji Europejskiej Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej).

Komitet Regionów

Na terenie obecnej "Piętnastki" istnieje ok. 200 regionów, np. landów, departamentów itd. (Unia bez tajemnic - broszura wydana przez Pełnomocnika Rządu ds. Informacji Europejskiej, s. 21). Ich reprezentanci funkcjonują w specjalnej instytucji unijnej, jaką jest powołany na mocy traktatu z Maastricht w 1991 r. Komitet Regionów. W skład tego biurokratycznego molocha, który zainaugurował działalność w marcu 1994 r., wchodzi 222 przedstawicieli z regionalnych organizacji samorządowych (każdy dodatkowo ma swojego zastępcę!).

Kadencja regionalnego delegata trwa cztery lata, a sposób jego desygnowania ustalają poszczególne państwa członkowskie. Komitet (jest w nim sześć tematycznych komisji) pełni oficjalnie rolę organu doradczego dla Rady UE, Komisji Europejskiej i Parlamentu Europejskiego, a jego zdanie ma mieć bezpośredni wpływ na decyzje dotyczące polityki regionalnej.

Unijna polityka ponad wszystko

Chyba najbardziej ciekawym elementem brukselskiej "układanki" z Komitetem Regionów jest obowiązująca zasada, że poszczególni delegaci funkcjonują w niej jako członkowie... politycznych ugrupowań (np. Partia Europejskich Socjalistów, Europejska Partia Ludowa). Mieli być samorządowymi reprezentantami z terenów, owym głosem, który winien zasypać przepaść między ludem w regionach a decydentami z Brukseli czy Strasburga, a zostali włączeni w krwioobieg unijnej polityki. Mało tego - co jest skandalem - delegaci wybrani we własnych krajach są zupełnie niezawiśli w wykonywaniu mandatu i nie podlegają żadnym instrukcjom płynącym od swoich rządów! Racja stanu poszczególnych państw, którą winni reprezentować członkowie KR, choćby i przez pryzmat regionów, praktycznie przestaje istnieć.

I o to w tej konstrukcji ostatecznie chodzi. Komitet Regionów i jego delegaci (upolitycznienie partiami europejskimi i niezawisłość od władz kraju pochodzenia) służą do rozluźniania struktur państwowych na rzecz promowania autonomicznych regionów. A stąd coraz bliżej do budowy przyszłej federacji. Polska będzie miała w tym procesie udział. Zgodnie z traktatem z Nicei (grudzień 2000 r.) liczba członków Komitetu Regionów, po przyjęciu nowych państw, zostanie maksymalnie zwiększona do 350.

Dokładnie na tej samej zasadzie, co Komitet Regionów, działa jeszcze inny biurokratyczny moloch w UE - Komitet Ekonomiczo-Społeczny. W skład KES wchodzi także 222 delegatów - przedstawicieli pracodawców, pracowników, handlowców, rolników, wolnych zawodów etc. Oni również są niezawiśli w pełnieniu przez cztery lata mandatu i nie są ograniczeni żadnymi wytycznymi od rządów własnych państw. I znów - o to właśnie chodzi, by poszczególne państwa nie miały własnych racji na forum Unii Europejskiej.

Zamach na samorządność

Gdyby Unia nie miała żadnych planów wobec tak prowadzonej polityki samorządowej, nie chciała jej instrumentalizować, to zgodnie z zasadą pomocniczości zostawiłaby regiony i ich rozwój kompetencji poszczególnych państw. Tak nakazuje logika podejmowania decyzji. Dlatego tragikomicznie brzmi uzasadnienie powołania Komitetu Regionów (oficjalna strona internetowa KR): ponieważ 75 proc. prawa europejskiego jest wprowadzane w życie na poziomie regionalnym i lokalnym, uznaje się za sensowne, by przedstawiciele regionów mogli zabrać głos podczas stanowienia owego prawa. Tym bardziej że dzięki Komitetowi Unia chce być bliżej ludzi w terenie.

Wprost wychodzi szydło z worka! Fakt, że tak znaczna część przepisów prawa mającego wpływ na sytuację w regionach jest uchwalana w odległej Brukseli, stanowi przecież argument na rzecz czegoś zupełnie przeciwnego - brukselskich urzędników i ich biurokratyczne ciała należy trzymać jak najdalej od regionów, gdyż to, co praktykują, jest właśnie podstawowym zamachem na samorządność. I tak stanowione przez UE prawo decyduje o tym, co się dzieje w Alzacji, Katalonii, Bawarii, a także coraz częściej w Wielkopolsce czy przysłowiowej Koziej Wólce, choć powinno to być kompetencją władz lokalnych. Nad tymi pieczę sprawują władze państwowe, które są uprawnione do prowadzenia polityki zagranicznej, obejmującej także odpowiedzialność za wewnętrzny sposób funkcjonowania struktur samorządowych.

Unia jednak z premedytacją łamie tę zasadę. Rości sobie prawo do centralistycznego decydowania o funkcjonowaniu samorządów w poszczególnych krajach. Komitet Regionów jest tu ewidentną zasłoną dymną. Unijni decydenci twierdzą, że chcą słuchać ludu; jednocześnie bezpardonowo ingerują swoimi decyzjami w najdrobniejsze sprawy tegoż ludu i to, co się dzieje w regionach.

Mnożenie bytów

Uniokraci w ramach swej przemyślanej polityki dezintegracji więzów państwowych ("Europa regionów") promują równocześnie politykę euroregionalną. Zachęca się w niej poszczególne obszary - zwłaszcza przygraniczne - do zacieśniania międzynarodowej współpracy, szczególnie uwypuklając rolę władz samorządowych.

Podobną funkcję rozluźniania struktury państw pełnią przedstawicielstwa regionalne, które otwierane są przed obliczem Wielkiego Brata w Brukseli. W Polsce już niemal połowa województw uruchomiła własne przedstawicielstwa w UE, a także - jako pierwszy zespół miejski - dokonała tego aglomeracja Trójmiasta.

I tak rośnie sobie biurokratyczna magma, wymuszana przez euro-decydentów argumentem o skuteczniejszej żebraninie unijnych środków bezpośrednio na brukselskich salonach. Unia narusza strukturę państwa i jego naturalny ciąg decyzyjny oparty - zgodnie z zasadą pomocniczości - władzy gminy, regionu i państwa. W sposób nieuprawniony rozbija ów łańcuch, uwypuklając - przecież nie bez celu - regiony. Pomyślmy, jakim absurdem byłoby otwieranie przedstawicielstw polskich województw i miast np. w Stanach Zjednoczonych, Rosji czy Japonii... Od pośredniczenia w kontaktach z innymi krajami czy podmiotami politycznymi są polskie placówki dyplomatyczne. Dlaczego w UE mają obowiązywać inne zasady?

Odpowiedzią na to pytanie jest dążenie do budowy jednego unijnego superpaństwa. W realizacji tego zadania wydatnie pomaga kontrolowane przez UE promowanie regionów i ich tożsamości, przy jednoczesnym osłabianiu tożsamości narodowej państw członkowskich i "akcesyjnych".

Podkreślenia w tekście pochodzą od Redakcji Naszej Witryny

Dariusz Hybel, N A S Z A P O L S K A, NR 51 (372) , 2002-12-24

powrot