Wystąpienie Carla Beddermanna, byłego doradcy Unii Europejskiej, w Rozmowach niedokończonych w Radiu Maryja 8 grudnia 2002r.

Najpierw chciałbym złożyć serdeczne gratulacje z okazji jedenastej rocznicy istnienia Radia Maryja. Składam je nie tylko Ojcu Tadeuszowi Rydzykowi, wszystkim jego współpracownikom i Rodzinie Radia Maryja liczącej miliony ludzi, ale również wszystkim Polakom.
Gratuluję im, że tę niezwykłą radiostację mogą traktować jak swoją własną. To donośny głos wiary, nadziei i wiecznych prawd w jednolicie szarym koncercie duchowo jednakowo nastrojowych mediów dzisiejszej zdegenerowanej Europy. Szczęść Boże.

Drodzy Słuchacze, dzisiaj po raz trzeci mam zaszczyt i przyjemność spotkać się z Państwem i mówić o tym, co leży mi na sercu.

W ostatnich tygodniach wydarzyło się bardzo wiele w związku z planowanym przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej.

Zapędzić do Unii

Coraz wyraźniej widać, że przygotowuje się prawdziwą wojnę, aby zmusić Polskę i Naród Polski do akcesji z Unią. Już teraz, na krótko przed spotkaniem UE na szczycie w Kopenhadze, które ma posunąć Unię w przyłączeniu Polski o decydujący krok naprzód, postkomuniści i opanowane przez nich media sięgają po metody, które jeszcze sześć tygodni temu wydawały się nie do pomyślenia. A to dopiero namiastka tego, co może się jeszcze spotęgować w nadchodzącym okresie.

W czasie moich spotkań na terenie Polski słyszę ciągle: "Oni sfałszują wyniki referendum przystąpieniowego tylko po to, aby osiągnąć swój cel i zapędzić Polskę do Unii". Jeszcze przed dwoma miesiącami potraktowałbym to jako żart. Ale już tego nie robię.

Doszedłem wręcz do przekonania, że istnieją na Zachodzie siły, które chętnie podałyby pomocną dłoń postkomunistom w manipulacjach na korzyść planowanej akcesji.

Sytuacja stała się w międzyczasie poważna, a w najbliższych miesiącach przed referendum stanie się jeszcze bardziej krytyczna. Dlatego uważam, że dobrze by było, gdyby Kościół jasno zajął stanowisko. Oświadczenie z 21 marca "Biskupi polscy wobec integracji europejskiej" wyznacza dobry kierunek i trzeba konsekwentnie iść w tę stronę.

Pułapka postkomunistów

W swoim czasie polscy księża biskupi powiedzieli, że "tak" czy "nie" na temat przystąpienia do Unii jest sprawą wyłącznie polityczną, nie kościelną, i konsekwentnie będą wstrzymywać się od zabierania głosu na ten temat.

Wyraźnie oświadczyli, że zamierzają się ograniczyć jedynie do moralnej oceny i wystąpili z katalogiem moralno-kościelnych warunków, których według nich w planowanej integracji nie powinno się naruszyć.

Dzisiaj jasne jest, że była to pułapka postkomunistów, którzy teraz nie mają nic lepszego do roboty niż jeżdżenie po kraju i ogłaszanie wszem i wobec, że polski Kościół jest za integracją, ponieważ jego katalog żądań moralnych z całą pewnością zostanie spełniony po przystąpieniu Polski do Unii.

Ale na tym jeszcze nie koniec. Przez minione 10 lat układ liberalno-postkomunistyczny stworzył takie warunki, że polski Kościół przygląda się bezczynnie, jak postkomuniści i opanowane przez nich media regularnie przekręcają słowa Ojca Świętego i coraz to nowymi sposobami próbują uczynić z niego świadka koronnego polskiego przystąpienia do Unii. Kościół ma niewielki udział w mediach i przez to nie może tak skutecznie jak postkomuniści dotrzeć do opinii publicznej. Tak dłużej być nie może.

W międzyczasie w grę wchodzi tu honor i znaczenie polskiego Kościoła. W tych coraz trudniejszych czasach, zresztą jak i we wszystkich innych krajach Europy, polski Kościół jest jedynym autorytetem, który cieszy się jeszcze poważaniem i względami. Tak było dotąd przede wszystkim dlatego, że jednak "mieszał się" do polityki, w uprawniony sposób poddając również ten obszar moralnemu osądowi. Gdy słyszymy na Zachodzie o katolicyzmie w Polsce, zauważamy nie tylko to, że kościoły tu są jeszcze pełne. Myślimy na przykład o Bismarcku i jego kulturkampfie (walce przeciwko Kościołowi katolickiemu), i o tym, że obawiał się on bardziej arcybiskupa gnieźnieńskiego i poznańskiego Mieczysława Ledóchowskiego niż jego współbraci w biskupstwie w katolickiej Nadrenii i Westfalii.

Myślimy też o Księdzu Kardynale Wyszyńskim i bohaterskim oporze Kościoła katolickiego przed stalinistami.

Myślimy o udziale polskiego Kościoła w walce "Solidarności" z lat osiemdziesiątych, która spowodowała upadek komunizmu bez rozlewu krwi. Czy to wszystko nie była polityka?
Czy ksiądz Popiełuszko i wielu innych katolickich kapłanów zostało zamordowanych przez komunistów z powodów moralnych?

Od dwunastu lat Zachód plądruje Polskę z jej wyczerpaną przez dziesiątki lat władzy komunistycznej gospodarką i doprowadza ją do zależności kolonialnej w wymuszanym wręcz przystąpieniu do Unii, które ma być ukoronowaniem wyzysku Polski przez Zachód. Czy rolą Kościoła katolickiego ma być milczenie i polityczna abstynencja?

Mogę sobie wyobrazić, jaką radość wywołuje i będzie jeszcze wywoływać taka postawa wśród zwolenników przystąpienia, a szczególnie u postkomunistów i strategów integracyjnych w Brukseli. Kościół katolicki, czyli ta siła, której obawiali się od samego początku, ponieważ mogłaby w ostatniej chwili jeszcze wyrwać Polskę z niszczącego uścisku Unii - jest na granicy abstynencji politycznej, a dla euroentuzjastów jest narzędziem moralnego poparcia.

Można uniknąć tragedii

Polsce grozi katastrofa narodowa, której zwiastuny już dzisiaj można dostrzec w podupadłych okręgach przemysłowych i na leżących ugorem polach uprawnych w Polsce. Powodem tego, nie tylko moim zdaniem, jest układ o stowarzyszeniu Polski z Unią Europejską z 1991 r.

Historia zażąda kiedyś od nas usprawiedliwienia, jeśli się nie opamiętamy i w duchu naszych poprzedników nie "wmieszamy się" politycznie, czyli głośno i jednoznacznie zabierzemy głos w dyskusji na temat polskiego przystąpienia do Unii. Myślę, że wielką rolę ma w tym Episkopat, co pokazują postacie wielkich ks. biskupów i mężÃ³w stanu.

Nieraz powtarzałem z tego miejsca, że w Polsce istnieje już solidny opór przeciwko planowanemu przystąpieniu do UE i przeciwko, już na przedpolu tegoż przystąpienia dla Polski, katastrofalnie przebiegającym przemianom gospodarczym. W międzyczasie powstało dużo przenikliwych i trafnych analiz tej okrutnej gry, którą od początku lat dziewięćdziesiątych Zachód prowadzi z Polską. Autorzy tych analiz pochodzą w większości z obozu katolików świeckich. Wśród nich są m.in. najlepsze umysły kraju.

To prawdziwa tragedia, jak ci ludzie są zakrzykiwani i pogardliwie wyśmiewani przez postkomunistyczną propagandę integracyjną. Przykro mi, że jak dotąd te elity mogą się powoływać na popierające je siły na Zachodzie, ale o ile wiem, nie na przedstawicieli Kościoła katolickiego. Tego dotąd w Polsce, w oporze przeciw obcej władzy, nigdy jeszcze nie było.

Również i to jest tragedią, że postkomunistyczna propaganda prounijna celowo i systematycznie rozszumiała się teraz w szkołach. Na dodatek nie tylko wśród uprawnionych do głosowania w referendum nastolatków, ale także w perfidny i podły sposób wśród małoletnich, aby wywrzeć nacisk na rodziców. Myślę, że to powinno być tematem publicznej dyskusji w Polsce.

Zniesławić "krnąbrny" Kościół

Istnieje jednak od niedawna cień nadziei.

Ostatni wielki atak na Radio Maryja w poniedziałek, 25 listopada, nie spełnił oczekiwań stojących za nim przede wszystkim propagandystów prounijnych. Szczególnie "zawiódł" europropagandystów polski Episkopat. Według planu miało się wszystko potoczyć tak, jak przy ostatnim ataku w sierpniu bieżącego roku.

Tym razem napastnicy się przeliczyli, tym razem nie było milczącej aprobaty Episkopatu.

W oświadczeniu Zespołu Biskupów do spraw Duszpasterskiej Troski o Radio Maryja z 27 listopada czytamy jasno i wyraźnie:

"Budzi głębokie zaniepokojenie nasilająca się kampania przeciw osobom i instytucjom kościelnym, prowadzona przez określone media. W efekcie działania te prowadzą do dezintegracji społecznej, niepokojów oraz wzajemnego braku zaufania w polskim społeczeństwie".

Reakcja Episkopatu jest wspaniałym wydarzeniem. Dla mnie była to jedna z najbardziej pozytywnych wiadomości ostatnich dni i tygodni. Myślę jednak, że teraz nie można się zatrzymać, trzeba iść dalej.
Wyświetlenie tego dziwnego filmu z ojcem Jerzym Galińskim, któremu każdy reżyser filmów biblijnych z chęcią powierzyłby rolę Judasza, jest przecież tylko jedną stroną skandalu.

Bardziej przerażający i alarmujący jest jednak sposób, w jaki film był i jest komentowany przez postkomunistów i im posłuszne media.

Wszyscy, począwszy od szarego redaktora po samego prezydenta, jak umówieni powtarzają hasła o rzekomej walce sumienia ojca Galińskiego, o biednych wdowach i rencistach, którym brakuje krytycyzmu dla "przywilejów" podatkowych Radia Maryja, o bezwzględnej surowości, z jaką organa państwowe "muszą" zbadać sprawę (wypowiedź prezydenta Kwaśniewskiego).

To przecież nie jest zbieg okoliczności. Można tu rozpoznać pewien system, za pomocą którego jak dawniej centralnie steruje się praniem mózgów.

Powiem Państwu, co się za tym kryje.

Przystąpienie Polski do Unii Europejskiej ma być bronione wszelkimi metodami.

Kto stanie temu na drodze, musi zostać najpierw wyśmiany, jeśli to nie pomoże, trzeba się go wyprzeć, a jeśli i to nie poskutkuje - musi zostać po prostu wyeliminowany. To są fazy, które właśnie przechodzi Radio Maryja, lub już je przebyło.

Słyszałem nieraz w kręgach strategów integracyjnych, że "w Radiu Maryja przeszkadza nam tylko to, że jest przeciwko przystąpieniu Polski do Unii".

Nowa kampania zniesławiająca nosi tym razem tytuł "finanse". Kościół i pieniądze to nowy temat, po którym napastnicy obiecują sobie największy sukces, wierni starym przekonaniom, że w ten sposób najłatwiej jest rozbudzić uczucia zawiści i nieżyczliwości.

Skoro nie udało się wbić klina między Radio Maryja i polski Kościół katolicki, teraz atak skieruje się przeciw całemu Kościołowi.

Zapoczątkował go już tygodnik "Polityka" w otwierającym numer artykule z połowy listopada "Pieniądze Kościoła: Państwo daje na tacę". Zaraz do niego dołączył "Wprost" z tytułem: "Święty biznes". To z pewnością nie koniec, ataki będą się mnożyć.

Moim zdaniem, w ten sposób siły prounijne próbują przede wszystkim osłabić moralne oddziaływanie Kościoła w przeddzień referendum i wykluczyć go jako przeciwnika. W tej tak ważnej dla przyszłości Polski kwestii, do czasu referendum Kościołowi przypina się etykietkę "euroentuzjasty" lub niezainteresowanego obserwatora.

Postkomuniści jawnie śmieją się z tego i bez żenady coraz częściej próbują wykorzystać księży biskupów jako autorytety wiary do swoich politycznych celów w kwestii integracji Polski z Unią.

Ponieważ postkomuniści czują się najwyraźniej zmuszeni do coraz częstszego używania argumentów "moralnych", Kościół winien właśnie z pobudek czysto moralnych znacznie wyraźniej niż dotąd ustosunkować się do tych politycznych przyczyn, które świadczą przeciw przyłączeniu Polski do Unii, a które przeciwnik przemilcza.

Nie chcę tu znowu ich wszystkich szczegółowo wymieniać, chcę jedynie postawić pewne tezy jako pytania skierowane do Kościoła, od którego Naród Polski ma prawo oczekiwać jednoznacznej odpowiedzi i to jeszcze przed planowanym referendum.

Przeciw przyłączeniu Polski do Unii Europejskiej przemawia kilka argumentów natury politycznej.

Cudzym kosztem

Unia Europejska już od dawna nie jest dobrowolnym związkiem narodów Europy, który zamierza wspólnie i solidarnie kształtować przyszłość naszego kontynentu. Jest biurokratycznym dziwolągiem, którego członkowie wmieszani są w ciągłe walki, a jeden próbuje czerpać korzyści gospodarcze kosztem drugiego.
Najlepszym dowodem na to jest fakt, że polityczni szefowie Zachodu w dialogu ze swoimi narodami szacują Unię tylko pod jednym względem, a mianowicie, jakie korzyści gospodarcze przynosi ona danemu krajowi.

Korzyści dla Unii

W Unii zewnętrzna solidarność jest demonstrowana tylko wtedy, gdy każdy może na tym skorzystać. Tak jak teraz przy rozszerzeniu na wschód, do czego Piętnastka tak zawzięcie dąży, obiecując sobie znaczne korzyści gospodarcze na koszt nowych krajów członkowskich. Jeżeli ktoś miałby jeszcze wątpliwości, to przypomnę wypowiedź Guentera Verheugena z 28 lutego 2002 roku w niemieckim piśmie "Wirtschaftswoche":

"Opłaty, które Niemcy muszą uiszczać za każdy kraj przystępujący do Unii, finansują się łatwo poprzez ogromne nadwyżki handlowe, które wygospodarowuje się z handlu z tymi krajami.

Z ekonomicznego punktu widzenia nie powstają dla Niemiec przez to żadne dodatkowe koszty. Niemiecki wkład w rozszerzenie wynosi rocznie nieco ponad jeden miliard euro. Taniej Niemcy nie mogą kupić stabilizacji na swojej granicy wschodniej".

Dobitniej nie da się już tego wyrazić.

Ustępstwa przed akcesją

Polska, jeszcze w przeddzień planowanego przystąpienia do Unii, popełniła śmiertelny błąd poprzez zawarcie w 1991 roku układu stowarzyszeniowego. W unijnym oszołomieniu na początku lat 90. dała się namówić do rezygnacji z ochronnej polityki względem przemysłu, handlu, rzemiosła, finansów i rolnictwa, zobowiązała się natomiast do przyjęcia unijnych standardów dotyczących tych dziedzin.

Zachód wykorzystał bezwstydnie te przedkoncesyjne ustępstwa i swoim dominującym kapitałem zapewnił sobie kluczowe pozycje w polskiej gospodarce narodowej.

Tam, gdzie się nie opłaca kupno albo budzi się opór, polska konkurencja jest po prostu likwidowana za pomocą dumpingu. Polskie rolnictwo jest praktycznie już teraz zrujnowane za sprawą otwartych granic celnych i dumpingowych cen unijnych. To samo grozi wkrótce hutnictwu i przemysłowi stoczniowemu.

Ze względu na to, że Polska zobowiązała się wprowadzić standardy unijne, bezwzględnie wymagane przez Zachód, przeznaczane są na to resztki środków inwestycyjnych, a wolność oraz samodzielność w podejmowaniu decyzji gospodarczych stają się farsą.

Ofensywa propagandy

Wszystkie tu wyżej wymienione sprawy są obecnie upiększane i tuszowane, a przez oczywiste kłamstwa odwracane do góry nogami przez niesłychaną, centralnie sterowaną ofensywę propagandową, dofinansowaną milionowymi kwotami przez Unię.

Najbardziej absurdalnymi metodami próbuje się wesprzeć twierdzenie, że dla Polski nie ma innej alternatywy niż przystąpienie do Unii, chociażby dlatego, że ochrona przed ewentualnym wschodnim agresorem może tylko funkcjonować w ramach NATO w połączeniu z przynależnością do Unii. Albo też, że Unia Europejska jest unią celną i jeżeli Polska nie wstąpi do UE, to grożą jej represje gospodarcze.

Wszystko to są wymysły propagandy.

Na tym samym poziomie jest bajka o funduszach strukturalnych Unii, które podobno Polska będzie mogła wykorzystać, aby realizując olbrzymi plan "restrukturyzacji", postawić kraj na nogi.

Wszystko to jest mydleniem oczu.

Pieniądze z tych funduszy są śmiesznie małe wobec dwucyfrowych miliardowych sum, które Polska już teraz płaci Piętnastce poprzez wciąż rosnący deficyt handlowy.

Śmieszne są jeden, dwa, za kilka lat może trzy miliardy euro z funduszy strukturalnych, o których nikt jeszcze nie wie, jak mają być w Polsce współfinansowane - a tego wymagają unijne kryteria.

Śmieszne, bo jednocześnie Unia żąda bezlitośnie, by Polska płaciła pełną składkę członkowską tej samej wysokości.

Stawia również dużo droższe, w znacznej części bezsensowne i dla Polski nawet szkodliwe, unijne standardy, do wprowadzenia których kraj musiał się zobowiązać jeszcze przed przystąpieniem do Unii. Budżetowi kraju odebrało to już teraz wszelką możliwość suwerennego podejmowania decyzji inwestycyjnych.
Ukoronowaniem tego wszystkiego jest fakt, że z przewidzianych dla Polski unijnych funduszy strukturalnych obsłuży się w dużym stopniu sam Zachód poprzez już teraz zainwestowany w Polsce kapitał, który w przeciwieństwie do wewnątrzkrajowej konkurencji z łatwością może współfinansować środki funduszy unijnych. Dzięki znajomości skomplikowanych procedur rozdziału tychże funduszy Piętnastka ma do nich ułatwioną drogę.

Polacy chcą znać prawdę

W chwili obecnej perfidna propaganda, która ma wymóc na polskim społeczeństwie "tak" w referendum, osiągnęła znowu swój szczyt. Po dokładnie przygotowanej umowie między postkomunistami, Komisją Europejską i wiodącymi głosami Piętnastki, w końcowej rundzie pertraktacji przedakcesyjnych Unia zdecydowała się na kilka nieznacznych ustępstw. Rządom krajów kandydatów ma to dać możliwość przedstawienia się przed swoimi narodami w roli twardych bojowników i zwycięzców w przeprowadzonych pertraktacjach.

Dlatego proszę jeszcze raz Kościół: nie zostawiajcie Polaków na pastwę wyłącznie jednostronnej prounijnej propagandy postkomunistycznej i Piętnastki, działającej tylko na jej korzyść. Nie pozostawiajcie przede wszystkim własnych elit, które w najtrudniejszych warunkach, choć nie bez szansy na sukces, walczą z tak doskonale tym razem ukrytą agresją Zachodu.

Jako były doradca unijny zmieniłem zdanie, ponieważ nie mogłem dłużej znosić nikczemności, z jaką Polska miała być łudzona co do prawdziwych celów i zamiarów Unii.

Nie zapominam jednak, że jestem tylko gościem, a wszystko co tu mówię, jest tylko powtórką tego, co tak czy podobnie, wyraziły już wielokrotnie najlepsze polskie umysły. Głos jednego z nich chciałbym na zakończenie zacytować, ponieważ on, tak jak ja, kieruje swój apel do polskiego Kościoła. Jeśli i tym razem podniesie się znów krzyk niektórych polskich profesorów, to mogę tylko zapewnić, że tym razem z całą pewnością nie mają racji.

Proszę posłuchać, co ma do powiedzenia na temat planowanego przystąpienia Polski do Unii Europejskiej profesor Rafał Broda, uznany na forum międzynarodowym fizyk atomowy z Uniwersytetu Jagiellońskiego.

"Trzeba jeszcze rozważyć bolesną sprawę stanowiska w tej kwestii niektórych Pasterzy naszego Kościoła, które już zaczyna być nagłaśniane i wykorzystywane jako podstawowy argument. (...) Możemy więc tylko z pokorą pytać: 'Dlaczego, ukochani Pasterze, chcecie nas wprowadzać do tej klatki bez wyjścia?'. Słyszymy odpowiedź: 'Bo Europa nas potrzebuje i my potrzebujemy Europy'. Pytamy więc dalej: 'To nie Europa, to Unia Europejska - przecież tam nie ma Boga, tam się z Bogiem walczy?'. Odpowiadają nam: 'Wy tam Boga wniesiecie, otworzycie Chrystusowi drzwi Europy!' I tutaj rodzą się wątpliwości: Czy my, tak moralnie już osłabieni, tak bardzo zmuszeni do walki o byt, pozbawieni przewodników, upokarzani, już dzisiaj zbałamuceni, czy my potrafimy temu podołać? Przecież warunki będą o wiele trudniejsze, niż te, w których dzisiaj nie potrafimy podjąć wyzwania. Przecież ich narzędzia i metody będą jeszcze bardziej skuteczne, a nasze możliwości obrony jeszcze mniejsze. Więc na co mamy liczyć? Na co Wy liczycie, drodzy Pasterze? Czy naprawdę mamy przestać myśleć i zdać się wyłącznie na Opatrzność? Czy nie powinniśmy z Boską pomocą szukać innej, lepszej drogi? Dla Polski, dla Europy, dla Świata? Musi być inna droga! (...)"

Polacy nie powinni mieć tutaj żadnych złudzeń - całe doświadczenie współpracy Polski z krajami UE po 1989 roku, to ciąg działań skierowanych na kolonizację naszego kraju. W wielu okresach historii odczuwaliśmy bezwzględny egoizm Europy, na który niczym nie zasłużyliśmy. Mogliśmy oczekiwać, że po gehennie drugiej wojny światowej i narzuconym w jej następstwie zniewoleniu komunistycznym, doceniona zostanie nasza postawa i stworzy się warunki do szybkiej reanimacji i rozwoju. Przecież nie oczekiwaliśmy żadnej szczególnej pomocy, przecież nie liczyliśmy nawet na cząstkę takich kapitałÃ³w, które Niemcy wpompowali w swoje wschodnie landy. Mogliśmy tylko mieć nadzieję, że Polsce nie będzie się przeszkadzać, że będzie życzliwa, obustronnie korzystna, sprawiedliwa współpraca.

A jak było?

Trudno wprost przytaczać przykłady bezwzględnych działań, przekrętów, oszustw, przekupstwa, straszenia, demagogii, w których uczestniczyły kraje UE za pośrednictwem lokalnych łajdaków, wypranych z szacunku dla własnego narodu, prześcigających się w czołganiu do Europy, nadstawiających piersi po niepolskie zaszczyty i ordery, wyciągających ręce po wynagrodzenia i obietnice synekur.

Nie można mówić o życzliwym partnerstwie, gdy widzimy skutki - przejęto nasze banki, opanowano całe gałęzie przemysłu, zlikwidowano jego najbardziej konkurencyjne części, łapczywie przejmuje się handel, środki masowego przekazu, brutalnie niszczy się rolników, przejmując zakłady przetwórcze, wreszcie wypycha się Polskę z wschodnich rynków i blokuje eksport spekulacyjnymi zabiegami wobec polskiej złotówki.

A wszystko według planu głośno zadeklarowanego już dawno temu przez jednego z bardziej aktywnych realizatorów takiej polityki: 'Polacy nie muszą żyć z własności, mogą żyć z pracy'.

We wszelkie układy wchodzi się tylko z partnerem uczciwym, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma się w ręku narzędzi pozwalających wymusić uczciwe postępowanie. Po 12-letnich doświadczeniach nie musimy sobie niczego wyobrażać lub antycypować - w przypadku UE nie mamy do czynienia z partnerem uczciwym. Nie sposób pominąć w tym układzie dominującej roli Niemiec, bo nikt nie ma prawa żądać od nas zapomnienia o historii - wręcz musimy o niej pamiętać".

Wielebni księża biskupi! Proszę mi pozwolić, na zakończenie, na osobiste słowo.

Jako Niemiec jestem przerażony i zawstydzony tym, z jaką beztroską i oczywistością mój rząd w ramach tak zwanego rozszerzenia Unii na wschód zajął miejsce na samym szczycie gospodarczych wyzyskiwaczy Polski. Tak, jakby nie istniały ostatnie 63 lata wspólnej polsko-niemieckiej historii.
Dzięki historycznemu apelowi biskupów polskich do biskupów niemieckich z 18 listopada 1965 r. ze słowami "wybaczamy i prosimy o wybaczenie", Episkopat Polski doprowadził wtedy do prawdziwego rozkwitu tę wrażliwą roślinę, jaką jest polsko-niemieckie pojednanie.

Mam gorącą prośbę: księża biskupi, nie przyglądajcie się teraz biernie temu, jak roślina ta znów jest deptana z typową dla Niemców i całego Zachodu beztroską.

Podkreślenia w tekście pochodzą od Redakcji Naszej Witryny

Carl Beddermann, Nasz Dziennik, 2002-12-18

powrot