Jedną z podstawowych zasad życiowych jest zasada zabierania głosu w temacie, na którym przynajmniej choć trochę się znamy. Przysłuchując się zaś niektórym hierarchom Kościoła katolickiego, wypowiadającym się w sprawach Unii Europejskiej, można powziąć uzasadnione wątpliwości, co do ich znajomości stanu rzeczy w Unii.

Przeanalizujmy chociażby wypowiedź abpa Henryka Muszyńskiego na łamach "Gazety Wyborczej" z 25 listopada 2002 r. ("Unia to suwerenność"). Metropolita gnieźnieński powiedział m.in.: "Unia Europejska oznacza niewątpliwie rezygnację z pewnej części suwerenności gospodarczej, ale za cenę możliwości współkształtowania Europy, nie tylko Polski. I te korzyści też trzeba umieć zauważyć". Słowa te wpisują się w ogólny ton wypowiedzi tego hierarchy kościelnego w rodzaju: albo izolacja, albo współdecydowanie o kształcie przyszłej Europy.

Pomijając wywody na temat suwerenności, przypomnijmy jedynie o tym, że państwo albo jest suwerenne albo nie jest państwem, lecz niższą od państwa jednostką polityczno-prawną (np. stanem, landem, kantonem). Nie można bowiem "rezygnować" z części suwerenności, ponieważ suwerenność jest niepodzielna. Ksiądz arcybiskup twierdzi dalej, że ceną za "rezygnację z pewnej części suwerenności gospodarczej" będzie "możliwość współkształtowania Europy, nie tylko Polski". Mamy tu po raz kolejny do czynienia z utożsamianiem pojęcia Europy z Unią Europejską, co jest zwykłym nadużyciem propagandowym. Jeżeli zaś idzie o możliwość współkształtowania czy też współdecydowania o Unii Europejskiej, to sprawa ta wygląda zupełnie inaczej niż widzi ją przywoływany hierarcha.

Otóż w procesie podejmowania decyzji (procesie stanowienia prawa) kluczową rolę w Unii odgrywają organy ponadnarodowe - przede wszystkim Komisja Europejska. Z zasady nie kierują się one interesami narodowymi poszczególnych krajów Unii, lecz tzw. interesem ogólnoeuropejskim (w praktyce interesem najsilniejszego bądź najsilniejszych państw Unii oraz interesami najbardziej wpływowych grup interesu). Z kolei organy międzyrządowe, takie jak np. Rada Unii Europejskiej, podejmują obecnie decyzje w zdecydowanej większości spraw nie na zasadzie jednomyślności (każde państwo to jeden głos), lecz na zasadzie tzw. większości kwalifikowanej (poszczególne państwa mają zróżnicowaną ilość głosów). Oznacza to możliwość przegłosowywania nie tylko jednego państwa, ale nawet grupy państw. Z roku na rok maleje ilość spraw, w których decyzje podejmowane są jednomyślnie, natomiast zwiększa się ilość spraw, przegłosowywanych na zasadzie większości kwalifikowanej.

Tendencję tą podtrzymuje także przyjęty niedawno przez Irlandczyków w powtórzonym referendum Traktat Nicejski. To właśnie dlatego przeciwnicy przyjęcia przez Irlandię tego Traktatu przy haśle "No for Nice" ("Nie dla Nicei") dopisywali "For democratic Europe" ("Za demokratyczną Europą"). Z racjonalnego punktu widzenia pozytywna decyzja Irlandczyków biorących udział w referendum (było ich mniej niż połowa uprawnionych do głosowania) jest niezrozumiała. Tłumaczyć ją może jedynie odurzenie społeczeństwa wyjątkowo nachalną propagandą. Przecież przyjmując Traktat Nicejski Irlandczycy zrezygnowali w wielu sprawach z prawa narodowego weta.

Polska, przystępując do Unii Europejskiej, nie tylko nie będzie współdecydowała o sprawach Unii, ale, co gorsza, przestanie sama decydować o sobie. Ta nowa rzeczywistość będzie efektem utraty suwerenności. Prawie 40-milionowy naród polski będzie musiał podporządkowywać się decyzjom, które zapadną poza granicami państwa polskiego, przyjmować je za obowiązujące prawo, nawet w przypadku sprzeciwu własnych przedstawicieli na forum unijnych instytucji. I to właśnie tą kwestię trzeba zauważyć!

Ksiądz arcybiskup powiedział ponadto: "Unia respektuje ustawodawstwo krajowe i tego nikt nam nie odbierze. Polska wchodzi jako kraj katolicki i jest krajem katolickim, a w innym miejscu: Naszym zadaniem jest, byśmy mieli takich przedstawicieli, takich parlamentarzystów, którzy dadzą nam ustawodawstwo, które będzie respektowało wolę większości narodu i którego nikt nie podważy". Niestety, sformułowania księdza arcybiskupa dowodzą zupełnej nieznajomości przez niego unijnych realiów.

Unia Europejska (a ściślej jej prawodawstwo) absolutnie nie respektuje ustawodawstwa poszczególnych państw członkowskich. Jedną z podstawowych zasad unijnego porządku prawnego jest zasada nadrzędności prawa Unii nad prawem krajowym. Prawo stanowione przez Unię Europejską jest stosowane bezpośrednio, a w przypadku kolizji (niezgodności) z krajowym porządkiem prawnym ma przed nim pierwszeństwo. Oznacza to, że zarówno Konstytucja RP, jak i pozostałe obowiązujące w Polsce normy prawne, nie będą nic znaczyły po przystąpieniu naszego kraju do Unii. I właśnie to nam Unia odbierze! Dlatego też mówi się o zjawisku wypierania prawa krajowego przez prawo unijne.

Co zaś tyczy się "takich przedstawicieli, takich parlamentarzystów, którzy dadzą nam ustawodawstwo, które będzie respektowało wolę większości narodu i którego nikt nie podważy" - to raczej jest to, w świetle dotychczasowych polskich doświadczeń, bardzo wątpliwe. Poza tym, dla przedstawiciela hierarchii Kościoła katolickiego, jakim jest ksiądz arcybiskup, sprawą szczególnej wagi powinno być to, by wola większości narodu nie była sprzeczna z prawem bożym i prawem naturalnym. A o to nawet w polskich warunkach jest bardzo trudno. Tym bardziej, że przepisy Konstytucji przewidują nadrzędność prawa stanowionego nad prawem naturalnym i prawem bożym (art. 8 pkt 1: "Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej").

Załóżmy jednak, że w Polsce takiej sprzeczności nie będzie. Niestety, taki stan rzeczy może podważyć właśnie członkostwo Polski w Unii Europejskiej - ze względu na zasadę nadrzędności prawa Unii nad prawem krajowym. Co prawda, obecnie nie ma jeszcze wiążącego państwa członkowskie prawa Unii, dotykającego takich kwestii jak: aborcja, eutanazja, tzw. "małżeństwa" osób tej samej płci, manipulacje genetyczne itp. Jednak "aquis communautaire", czyli dorobek prawny Wspólnot Europejskich, zawiera już w tym zakresie pewne dokumenty prawne, jak chociażby odpowiednie rezolucje Parlamentu Europejskiego.

[Należy tutaj również nadmenić, że Artykuł 21 Karty Praw Podstawowych stwierdza:

1) Zabrania się wszelkiej dyskryminacji ze względu na: płeć, rasę, kolor, przynależność etniczna lub pochodzenie społeczne, kod genetyczny, język, wiarę lub religię, opinie polityczną, przynależność do mniejszości narodowej, stan posiadania, urodzenie, inwalidztwo, wiek lub orientacje seksualną.

A więc pojawia się tu przepotężne słowo-wytrych: DYSKRYMINACJA. Nie można dyskryminować z powodu orientacji seksualnej, ani też z innych powodów, a więc również w sprawach zawierania małżeństw nie będzie można stosować dyskryminacji. Gdyby jakakolwiek "dyskryminacja" ze względu na orientację seksualną miała miejsce - np. jako odmowa udzielenia ślubu (cywilnego, lub tez innej formy legalizacji związku) homoseksualistom - to jako obywatele państwa członkowskiego UE, Polacy również nabywają prawa wynikające z obywatelstwa unijnego, a więc prawo do składania apelacji od decyzji podjętych w sądach krajowych w Europejskim Trybunale Sprawiedliwości oraz Europejskim Trybunale Praw Człowieka. A ich decyzje, tak samo jak łaska pańska, na pstrym koniu jeździ. Przy tym wszystkim należy też nadmienić, że prawie wszystkie kraje unijne, w takiej czy innej postaci, mają zalegalizowane związki pomiędzy osobnikami tej samej płci. W jednych państwach możliwe jest pełnoprawne małżeństwo, w innych zalegalizowany konkubinat, w niektórych krajach możliwa jest nawet adopcja dzieci przez osoby pozostające w tego typu związku (Dania i Holandia). Np. wywierane są naciski na Cypr, celem wymuszenia na rządzie większych praw dla homoseksualistów. W liście skierowanym do George Vassiliou, głównego negocjatora akcesyjnego Cypru, holenderska posłanka do Parlamentu Europejskiego, pani Lousewies van der Laan, która piastuje w Unii stanowisko zastępcy prezydenta Komitetu Kontroli Budżetowej, poinformowała listem oficjalnym rząd Cypru, że dopóki nie zniesie on wszelkiej dyskryminacji skierowanej przeciwko homoseksualistom, będzie głosowała przeciwko integracji wyspy z Unią Europejską. Do "dyskryminacji" przeciwko homoseksualitom zalicza się również sprawa związków homoseksualnych.Dopisek Redakcji Naszej Witryny]

Ktoś może powiedzieć, że rezolucje te nie są prawnie wiążące. Zgadza się, ale tworzą one określony klimat aksjologiczno-prawny. Zresztą systemy prawne obecnych państw członkowskich Unii i przyszłych jej członków zawierają już postanowienia niezgodne z etyką chrześcijańską. Gdyby nawet, jak chciałby tego ksiądz arcybiskup, w unijnych instytucjach znaleźliby się tacy polscy przedstawiciele, którzy nigdy nie zagłosowaliby za prawem stanowionym sprzecznym z etyką chrześcijańską, to z powodu nadrzędności unijnego prawa nad prawem polskim, prawo to i tak zaczęłoby w Polsce obowiązywać. Sytuacja taka nie byłaby z pewnością mile widziana przez księdza arcybiskupa.

Przytoczone wypowiedzi księdza arcybiskupa i tak nieźle "wypadają" w porównaniu ze sformułowaniami, jakie znaleźć można w "informatorach", wydawanych przez różnego rodzaju organizacje i instytucje, popierające wejście Polski do Unii Europejskiej. W jednym z takich wydawnictw można przeczytać, że nawet gdybyśmy nie weszli do Unii, to i tak decyzje, które będą zapadać w Unii, będą nas dotyczyć. No cóż... Ludzie, którzy tak piszą, po prostu nie wiedzą co mówią.

Podkreślenia w tekście pochodzą od Redakcji Naszej Witryny

Tomasz Jaźwiński, Nowa Myśl Polska, 2002-12-08

powrot