Wypowiedzi rodzimych euroentuzjastów, a także przedstawicieli Unii Europejskiej wskazują, że żyją oni w innym świecie. Nie bacząc na wyniki dotychczasowych negocjacji, dalej twierdzą oni, że członkostwo Polski we wspólnocie będzie dla niej złotym interesem.

Przykładem jest Geunter Veurhegen, który kilkukrotnie oświadczył, że rolnicy to jedna z grup, która otrzyma szczególne profity.

Słowa te brzmią jak czarny humor dla osób, które znają propozycje Komisji Europejskiej, w odniesieniu do kwot produkcji w poszczególnych sektorach produkcji rolniczej. Szkoda, że media, a także pro unijni politycy, nie poinformowali rolników, producentów, sklepikarzy, a także konsumentów jakie "niespodzianki" czekają na nich w obrębie rynku rolno-spożywczego po ewentualnej akcesji.

W swoim stanowisku z dnia 30 stycznia 2002 roku KE wykazała "dobrą wolę" wobec producentów skrobi ziemniaczanej. Otóż na ich propozycje o przyznanie limitu produkcyjnego w wysokości 260 tysięcy ton, powiedziała stanowcze "nie", godząc się jedynie na 90,546 tysięcy ton, zmniejszając tym samym kwotę produkcyjną 3-krotnie.

Również producenci cukru spotkali się ze "zrozumieniem" strony unijnej, strona polska wystąpiła o przyznanie kwoty produkcyjnej A, czyli na rynek wewnętrzny w wysokości 1 650 tysięcy ton i kwoty produkcyjnej B, czyli na rynek zewnętrzny w wysokości 216 tysięcy ton.
W opinii Komisji były to liczby za duże, tak więc zgodziła się ona na kwotę A w wysokości 1 590 tysięcy ton, a kwotę B zmniejszył 3 – krotnie do 74, 484 tysięcy.
W ten sposób UE chce się zabezpieczyć przed cukrem z Polski, zmniejszając drastycznie kwotę cukru eksportowego, a z drugiej strony uzyskać rynek zbytu dla swojego cukru.

Po zsumowaniu kwoty A i B z propozycji unijnych, wychodzi, że po akcesji w Polsce będzie można produkować 1 664 tysięcy ton cukru, po porównaniu z poziomem produkcji z roku 1999, w którym wynosił on 1 809 tysięcy ton okazuje się, że produkcja zostanie zmniejszona o ponad 144 tysiące ton. W ten więc sposób, kosztem polskich producentów, którzy będą zmuszeni miej wytwarzać, uzyskają oni zbyt dla swoich 144 tysięcy cukru.
Analizując propozycję KE, można dojść do przekonania, że decydenci z UE nie lubią słodyczy z Polski, ponieważ także w przypadku izoglukozy nie zgodzili się na propozycje polskich negocjatorów. W ich opinii kwota A izoglukozy powinna wynosić 2,493 tysięcy ton, a nie jak chce Polska 15 tysięcy ton, zaś kwota B, czyli eksportowa w ogóle jej nie przysługuje.

Duże problemy po wejściu Polski do UE będą mieli również producenci mleka, ponieważ w tym przypadku Komisja Europejska również nie przychyliła się do kwot postulowanych przez Polskę. Zdaniem KE dane przedstawione przez stronę polską, mają charakter wyłącznie szacunkowy, dlatego też, nie ma mowy by w roku 2003 limit produkcji wynosił 11 217 tysięcy ton, a w roku 2008 doszedł do 13 740 tysięcy ton. Strona unijna jest gotowa przystać na dużo niższą, bo wynoszącą 8 875 tysięcy ton mleka kwotę.

Niemiła niespodzianka czeka producentów suszu paszowego z zielonek, strona polska wystąpiła o przyznanie kwoty produkcyjnej w wysokości 160 tysięcy ton. Niestety specjaliści z Brukseli, wychodząc widocznie z założenia, że polskie zwierzęta hodowlane nie potrzebują takich rarytasów, nie zgodziła się na przyznanie jakiejkolwiek kwoty produkcyjnej.

Trudne czasy przyjdą także dla palaczy, ponieważ KE chce obniżenia limitów o jakie występuje Polska:
- w przypadku Virginii godzi się na 22 tysiące, a nie 40 tysięcy jak chciała Polska
- Burley 12,633 tysięcy ton, a nie 20 tysięcy, o które ubiegali się polscy negocjatorzy
- tytonie ciemne suszone powietrzem 1,867 tysięcy ton, a nie 6 tysięcy ton
- tytonie ciemne suszone powietrzem, z możliwością dosuszania w suszarniach cieplnych oraz wędzarniach 1,233 tysięcy ton, a nie 4 tysiące ton
Reasumując Unia Europejska godzi się na limit produkcyjny tytoniu w wysokości 37,933 tysięcy ton, nie wychodząc naprzeciwko polskiego stanowiska 70 tysięcy ton.

Warto dodać, że przy ustalaniu poszczególnych limitów Unia Europejska kierowała się wysokością polskiej produkcji w latach 1997-1999, kiedy to Polskę nawiedziła ogromna powódź, powodująca spustoszenia, przyczyniając się do spadku wytwarzania. Delikatnie mówiąc, jest to co najmniej nie eleganckie, że UE chce wykorzystać klęskę żywiołową, by uzyskać dla siebie profity, wiedząc, że w latach wcześniejszych poziom produkcji był wyższy.

Jak ważną sprawa są limity, wiedzą rolnicy we wszystkich krajach członkowskich, ponieważ to właśnie one wyznaczają poziom produkcji w danym państwie, co w konsekwencji przekłada się na produkcję indywidualnych rolników. Przyznanie niższych kwot produkcyjnych Polsce, doprowadzi do spadku produkcji, a co za tym idzie dalszego wzrostu bezrobocia, dla nie pokornych przewidziane będą surowe kary finansowe.

O złotych górach zapomnieć powinni ci, którzy liczyli na dopłaty wyrównawcze przy uprawie zbóż, ponieważ Komisja Europejska obniżyła plon referencyjny, który pełni rolę przy obliczaniu współczynnika ewentualnej dopłaty wyrównawczej.

Im wyższy plon referencyjny, tym większą dopłatę otrzyma rolnik, którego plony z jednego hektara są niższe w stosunku do plonu referencyjnego. W przypadku Polski Unia obniżyła plon referencyjny z 3,61t/ha, na 2,96t/ha.

Na ogromne pieniądze z Unii powinny przestać liczyć osoby, zajmujące się hodowlą bydła.

Na terenie wspólnoty hodowcy mogą liczyć na specjalną premię wołową, dotyczącą samców np. dla buhaja wynosi ona 210 euro, jest przyznawana raz w życiu zwierzęcia. Polska wystąpiła o objęcie tą opłatą 2 200 000 sztuk bydła, Unia żąda obniżenia tej liczby do 857 700 sztuk.

Niezbyt różowo przedstawia się sytuacja dla rolników, którzy chcieli by uzyskać premie dla właścicieli krów-mamek, wynoszącej obecnie 200 euro za sztukę, z możliwością o podwyższenie o kolejne 50 euro.
Strona polska wystąpiła o objęcie premią 1,5 miliona krów, co spotkało się ze zdecydowanym sprzeciwem Unii, która uważa, że dane dotyczące liczby krów mamek w Polsce są niewiarygodne. Dlatego KE postanowiła, że w jej opinii liczba krów mamek stanowi 14% ogólnej liczby krów, tak więc jest ich w Polsce 503 682, jednakże liczba ta zdaniem Komisji powinna być obniżona, co powoduje, że tylko 453 tysiące krów może być objęte powyższą premią.

Strona polska ubiegała się jeszcze o przyznanie limitu uprawniającego do premii w przypadku owiec maciorek, który w opinii polskich ekspertów powinien wynosić 720 tysięcy sztuk owiec. Odmiennego zdania jest Komisja, zgadzając się jedynie na limit na poziomie 364 tysięcy sztuk.

Powyższe warunki zaproponowane przez Komisję Europejską, wraz z 25% dopłatami bezpośrednimi, w pewnym sensie potwierdzają zasadność słÃ³w Verheugena. Integracja to prawdziwa szansa dla rolników, niestety tylko i wyłącznie dla unijnych rolników.

Podkreślenia w tekście pochodzą od Redakcji Naszej Witryny

Tomasz Rogowski, Inne Strony Integracji, 2002-12-08

powrot