"Zboża w Polsce mamy na tyle, by móc siÄ™ nim podzielić z tymi, którzy go majÄ… w niedostatku, albo nie majÄ… go w ogóle i to naprawdÄ™ nie zmieni naszej sytuacji w kraju i w niczym nie pogorszy" - powiedziaÅ‚ w WierzchosÅ‚awicach (!)wicepremier JarosÅ‚aw Kalinowski (PAP 25.08.02).

Twierdzi się powszechnie, że to ustosunkowani posłowie importują zboże dla zysku. W rzeczywistości jest to tylko atrakcyjny parawan. Naprawdę chodzi o to, aby utrwalić w opinii publicznej absurdalny pogląd, że Polska potrzebuje zboża, że nie jest samowystarczalna - bez względu na to, czy rynek jest uwięziony czy wolny.

Zdemaskował ten pogląd poseł Marian Szatybełko, który 23.12.1985 r. w krótkim wystąpieniu udowodnił, że polski rolnik jest nie tylko w stanie wyżywić kraj, ale dać podstawy pod - niezależny od zagranicy - rozwój gospodarczy. Zakończył tę wypowiedź słowami: "Należałoby tu powiedzieć, że przez import zbóż i przetworów młynarskich otwieramy rynki zbytu przykładowo amerykańskim farmerom, a tym samym zamykamy je przed polskimi rolnikami".

Pół wieku wcześniej też chodziło Centralnym Siłom Politycznym o wykazanie niezdolności polskiego rolnika do wyżywienia kraju. Roman Dmowski, skoncentrowany zazwyczaj na zagadnieniach ogólnopaństwowych, zanotował w 1931 r.: "Byłem w tych dniach świadkiem rozmowy, w której usłyszałem zdanie, że wkrótce będziemy widzieli głodne tłumy na ulicach miast naszych. Na to padła odpowiedź, że chleba nam przecie nie zabraknie wobec taniości zboża i niemożności jego sprzedania. Obecny rolnik zapewnił, że zboża zabraknie, bo pomimo niskich cen zmuszeni jesteśmy z niego się wyprzedać, i że za parę miesięcy będziemy już sprowadzali je z zagranicy".

Aby zrozumieć, co kryło się wówczas za słowami Dmowskiego, trzeba przytoczyć wywiad Wincentego Witosa dla "Zielonego Sztandaru" (04.10.1931): "To już nie zubożenie, to krzycząca nędza...wieś zaprzestała wszelkich inwestycji...często nie stać jej nawet na naprawę starych, walących się budynków, nie kupuje nawozów sztucznych ani doborowych nasion...Ludzie chodzą w łachmanach... oszczędza się na soli, na nafcie, na omaście... mimo tego zaciskania pasa zadłużenie wsi rośnie w sposób zatrważający. Ubranie, płótno, obuwie, żelazo, zboże na przednówku kupuje się na weksle w sklepach żydowskich, bo gotówki nie znajdzie się nie tylko u biedoty wiejskiej, ale i u zamożniejszych gospodarzy. A kto się chce przekonać, jak wygląda zadłużenie wsi, niech się pofatyguje do pierwszej z brzegu Kasy Stefczyka lub do ksiąg hipotecznych. Dowie się strasznej prawdy! A co jest rzeczą nową i niesłychaną na wsi, która zawsze była bardzo akuratna w spłacaniu długów, to to, że ludzie zobojętnieli i na protesty wekslowe i na skargi sądowe. Z podatkami zalegają niemal wszyscy, toteż egzekutor nie wychodzi prawie ze wsi..."

Tak więc, w przeciwieństwie do oficjalnej polityki, miotającej się między prawicą i lewicą, CSP dążą poprzez pokolenia do jednego z najważniejszych celów, do likwidacji społeczności rolniczej. Nieudana kolektywizacja ułatwiła bezkrytyczną aprobatę specjalizacji w rolnictwie, a w konsekwencji praktykę zaciągania kredytów. Polityka kredytowa plus dyrektywy UE, zmierzają do likwidacji wsi "w białych rękawiczkach" (Pakt dla Rolnictwa i Obszarów Wiejskich), wg wytycznych polityki światowej. CSP uważnie studiują to, o czym wielu nieprzeciętnych Polaków nie słyszało. Oto na przykład Feliks Koneczny w swoim znakomitym dziele "Cywilizacja bizantyńska" wykazuje, że starożytny Rzym (a z nim i cywilizacja rzymska) zaczął chylić się ku upadkowi wtedy, kiedy jego saldo handlu zbożem z Bizancjum stało się ujemne.

Wypada też zapytać p. Kalinowskiego o to, czy jest gotów obdzielić tym zbożem miliony niedożywionych Polaków i kto do chwili obecnej konsumuje przypadającą na nich część. Gdyby nie poruszenie tematu przez Ojca Świętego, nikt z ekipy rządzącej nie ujawniłby faktu, że Polska jest "jeszcze żywnościowo samowystarczalna". W parze z okradaniem wsi z owoców jej pracy idzie neorasizm, czyli źle ukrywane lekceważenie tych, którzy żyją na wsi, którzy zawsze żywią, a dziś całym swoim istnieniem bronią ziemi polskiej. A przecież wiara i trwanie rolnika jest gwarancją "chleba naszego powszedniego" dla całego narodu.

Wyróżnienia w tekście pochodzą od red. Naszej Witryny.

Andrzej J. Horodecki, Nowa Myśl Polska , 2002-09-08

powrot