Jako konserwatysta uważam się za człowieka skrajnie "propaństwowego". Jestem gotów służyć mojemu państwu zawsze i wszędzie, i bez względu na to czy u władzy jest Jerzy Buzek, Leszek Miller czy ktokolwiek inny z demoliberalnej "nierzeczywistości".

Identyfikuję się całkowicie z Państwem Polskim, choć nie identyfikuję się z żadnym z dotychczasowych rządów III RP: wszystkie je postrzegam jako jednakowo lewicowe i kosmopolityczne. Integracja europejska, nasze wejście do Unii, postawę "propaństwową" czynią trudną. Jestem Polakiem i gotów jestem zawsze i wszędzie służyć mojemu Państwu, Polsce, ale nie Unii Europejskiej. Wchodząc do Unii, tak w teorii i w praktyce, pozbawiamy się suwerenności i sprowadzamy naszą państwowość do formy autonomicznego obszaru w ramach jakiejś kosmopolitycznej struktury. Będziemy jak jakiś Tatarstan w ramach Federacji Rosyjskiej.

Konserwatyzm polski stanął przed podobnym dylematem w wieku XIX: jak być konserwatystą, czyli "państwowcem" w sytuacji, gdy państwo nie istnieje? Część konserwatystów całkiem świadomie zaprzedała się zaborcy (np. Henryk Rzewuski), inni próbowali znaleźć kompromis (Stańczycy, Wielopolski). Nie było zaś - podkreślmy - konserwatystów rewolucyjnych, powstańczych. Ciekawe dlaczego? Odpowiedź jest prosta: czy z carską Rosją lub Austrią można było znaleźć kompromis? Mimo antypolskiej polityki było to, dla konserwatysty, możliwe, bowiem państwa te miały charakter konserwatywny i zachowawczy. Doktryna polityczna, ideologia mogła połączyć konserwatystę z Warszawy z carskim urzędnikiem, mimo że państwo zaborcze nie mogło być traktowane jako własne. I tu tkwi różnica! Unia Europejska konserwatywną nie jest. Doktrynalnie, światopoglądowo nic mnie z nią nie łączy. Unia to pustynia, ruina naszej cywilizacji, gdzie hulają wiatry liberalnej demokracji, huragany suwerenności ludu, a nad wszystkim świeci słoneczko plutokracji. Nihilizm, relatywizm, degeneracja - oto Unia Europejska w pigułce. W europejskiej czeluści konserwatysta traci nie tylko państwo, lecz i cały system wiecznych wartości. Unia zabija Boga, gardzi Tradycją katolicką, gwałci świętą zasadę suwerenności państwa narodowego, pęta moją wolność tysiącami idiotycznych zakazów i nakazów. Unia nie jest państwem konserwatywnym; to zwycięska Rewolucja roku 1789 ujęta w formuły prawne i ustrojowe. Unia to antyteza świata konserwatywnego; rodzaj Nie-świętego Przymierza państw demoliberalnych.

Traktaty unijne nie przewidują procedur wyjścia z Unii. Prawodawstwo brukselskie stoi wyżej niż ustawy krajowe. De facto państwo przestaje istnieć. Dziś widzimy jeszcze jego mocne kontury, te będą zanikać jednak stopniowo, zakryte brukselską chmurą. Za pięćdziesiąt lat kraje członkowskie będą miały tylko tyle suwerenności, ile stany w USA. Wszelka próba buntu zakończy się europejską wojną secesyjną i pacyfikacją nieposłusznego członka Unii przez Brukselę. Jako konserwatysta nie mogę być "propaństwowy" wobec rządu, który likwiduje moje Państwo. Jeśli Polska stanie się częścią Unii, polityka "propaństwowa" utraci swój wszelki sens. Wtenczas "propaństwowość" polegać będzie na buncie przeciwko państwu europejskiemu i służącego mu rządowi w Warszawie. W ten sposób, z konserwatysty "propaństwowego" będę musiał się przeistoczyć w "rewolucyjnego".

Dziś też jestem "rewolucyjny", ale w kwestii wartości, zasad, ustroju, polityki. Państwo Polskie stoi poza dyskusją. Dla jego dobra gotów jestem wyrzec się swoich poglądów. Gdyby wymagało tego dobro Rzeczpospolitej, mógłbym nawet stać się demokratą i zapisać do UW, a nawet napisać do "NMP" artykuł o potrzebie przestrzegania praw człowieka! Jednak po wejściu do Unii Państwa Polskiego de facto już nie będzie. Polskojęzyczna i autonomiczna struktura będzie posiadała coś, co demoliberałowie nazywają "suwerennością podzieloną", a co w języku klasycznej polityki nazywa się brakiem suwerenności. Postawa "propaństwowa" w Polsce po integracji może wtenczas przybrać dwie formuły: 1) kolaboracja z rządem, który opowiada się za dalszym pogłębianiem naszego uzależnienia od Brukseli - czyli "propaństwowość" rozumiana jako posłuszeństwo wobec nowej ojczyzny - Unii Europejskiej; 2) chęć oderwania się od Unii i restytucji suwerennej Czwartej Rzeczpospolitej.

Ja bez wahania wybieram wariant drugi, który z pewnością nie polega na szacunku dla kadłubowej państwowości Polski Brukselskiej. Integracja spycha mnie więc z pozycji "propaństwowych" na "antypaństwowe", "rewolucyjne", ponieważ nie chcę, nie mogę i nie umiem - tak jak to czyni Tomasz Gabiś - uznać Unii Europejskiej za swoje państwo. Gdybyście chłopaki z Brukseli byli przynajmniej ciut reakcyjni! To wtedy, może... Ale nie jesteście i nie będziecie!

Wyróżnienia w tekście pochodzą od red. Naszej Witryny.

Adam Wielomski , Nowa Myśl Polska , 2002-10-06

powrot